chat
ελληνική μουσική
online 130·189.354 μέλη
αρχική > e-Περιοδικό > Μαθήματα Μουσικής

Ποτέ δεν είναι αργά

 Ένα ερώτημα που καλούμαι συχνά να απαντήσω είναι γιατί ένας ενήλικας να αρχίσει την ενασχόλησή του με τη μουσική. 





Ποτέ δεν είναι αργά

προφίλΓράφει ο Χρήστος Μαστρογιαννίδης (christos54)18 άρθρα στο MusicHeaven
Μουσικές Σπουδές KünstUniversität Graz, Austria Jazz Abteilung – Special student (1998-1999) Certificate of Completion Berklee College of Music, Boston USA (1992) Πτυχίο Φούγκας Ενορχήστρωσης Βαθμός Άριστα Πειραματικό Ωδείο – Ιούν...
Τετάρτη 11 Οκτωβρίου 2017

      Θα μπορούσα να αναφερθώ στο εάν ο εγκέφαλός του έχει την ίδια δεκτικότητα με κάποιον νεότερο, εάν τα δάχτυλά του μπορούν να θυμηθούν το ίδιο εύκολα, αν έχουν την ίδια ευλυγισία. Και αφού εξισορροπούσα τα τυχόν μειονεκτήματα που έχει ένας ενήλικας σε σχέση με ένα παιδί, που κι οι δυο αποφασίζουν να ξεκινήσουν να ασχολούνται με τη μουσική, να αναφερόμουν στα οφέλη της μουσικής απέναντι σε διάφορα νοσήματα, όπως το αλτσχάιμερ, η πρόωρη γήρανση και διάφορες άλλες ασθένειες. Ωστόσο, αυτή η εκλογίκευση και η πλήρης προσγείωση στα πρακτικά ζητήματα μάλλον δεν θα έπειθαν κάποιον να ξεκινήσει ή να ξαναξεκινήσει να ασχολείται με τη μουσική και σίγουρα τέτοιου είδους απαντήσεις δεν ταιριάζουν σε έναν καλλιτέχνη!

      Η αγάπη για τη μουσική ξεκινάει από το συναίσθημα που μας δημιουργεί και συναισθήματα βιώνουμε σε όλες τις ηλικίες. Μεγαλώνοντας γελάμε με την καρδιά μας όταν ακούμε ένα πολύ καλό αστείο, συγκινούμαστε από ένα δυνατό γεγονός, αφήνουμε τον εαυτό μας να κλάψει έντονα, εκδηλωνόμαστε ανεξάρτητα από την ηλικία μας. Ίσως, θα έλεγα, ότι όσο μεγαλώνουμε είμαστε και πιο εκδηλωτικοί ή, εάν θέλετε, πιο αυθόρμητοι. Η μεγάλη διαφορά σε σχέση με τα συναισθήματα που βιώνει κάποιος σε νεαρότερη ηλικία είναι όχι στον τρόπο που θα τα εκδηλώσει αλλά στην ποιότητα του γεγονότος που θα προκαλέσει τη λύπη ή τη χαρά. Ως ενήλικες, έχουμε αποκτήσει καλύτερα φίλτρα και ζητάμε κάτι πιο δυνατό.

      Η μουσική έχει όλα τα στοιχεία, για να μας δώσει τέτοιου είδους εντάσεις. Με τη μουσική έχουμε την ικανότητα να νιώσουμε μοναδικοί. Παρόλο που πολλοί άνθρωποι παίζουν καλύτερα από εμάς, όταν εμείς καταφέρουμε να παίξουμε μια απλούστατη μελωδία, θα νιώσουμε μια απίστευτη, αναντικατάστατη ηδονή. Η μουσική μας δίνει τη δυνατότητα να πειραματιστούμε, να αυτοσχεδιάσουμε, να συνθέσουμε, να εκφραστούμε και παράλληλα να γνωρίσουμε έναν κόσμο τελείως διαφορετικό από αυτόν της καθημερινότητάς μας. Έναν κόσμο που μπορούμε να τον προσαρμόζουμε ανάλογα με τη συναισθηματική μας διάθεση.

      Έτσι, ξεκινάμε αυτό το καλλιτεχνικό ταξίδι γεμάτοι ευχαρίστηση και δημιουργικότητα και όσοι το συνεχίζουν βρίσκουν πολλούς τρόπους να παίζουν μουσική, αναζητούν και εφευρίσκουν συνεχώς νέες τεχνικές, νέους τρόπους παιξίματος και προσπαθούν να ακούν και να δημιουργούν συνεχώς, μεγαλώνοντας την αγάπη γι’ αυτό το ατέλειωτο μουσικό ταξίδι και τη λαχτάρα να παίζουν. Πολλές φορές, όμως, έρχεται κάποιος στην αρχή και σου κόβει τα φτερά, βάζοντάς σε σ’ έναν δρόμο διαφορετικό. Αρχίζουν και μπαίνουν τα «πρέπει» και μόνο. «Πρέπει να κάνεις μάθημα με έναν δάσκαλο, πρέπει να μελετάς, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς εξάσκηση» και η χαρά μετατρέπεται σε έναν αναγκαστικό, μονότονο περιορισμό μελέτης στο σπίτι. Αρχίζει η μαγεία να χάνεται και διαπιστώνεις με λύπη ότι πολλοί από αυτούς που ξεκίνησαν μουσική σε μικρή ηλικία, στην εφηβεία σταμάτησαν. Συναντάς ανθρώπους που σου λένε με στενοχώρια ότι είχαν ξεκινήσει πιάνο, έκαναν 5-10 χρόνια αλλά μετά δυστυχώς τα παράτησαν.

      Γιατί τα παράτησαν; Τα παράτησαν γιατί δεν έπαιρναν ευχαρίστηση από αυτό που έκαναν. Γιατί κουράστηκαν να είναι απομονωμένοι και να μη διασκεδάζουν παίζοντας μουσική. Σε αυτό βέβαια δεν φταίνε αυτοί, αλλά κάποιοι καθηγητές μουσικής, που ο τρόπος και η πίεση που ασκούν στα παιδιά τα οδηγούν στο να εγκαταλείψουν αυτό το καλλιτεχνικό ταξίδι. Η μουσική αρχίζει να μετατρέπεται σε ατέλειωτους κανόνες και ξεχνάμε την ελευθερία και τη διασκέδαση που μας προσφέρει. Και ασφαλώς -για να μην κατηγορηθώ- για να γίνει κάποιος μουσικός, χρειάζεται να εκπαιδευτεί από έναν δάσκαλο και σίγουρα χρειάζεται πειθαρχία και μελέτη, αλλά αυτό δεν είναι το πρώτο πράγμα που πρέπει να ακούσει ένα παιδί.

      Για το γεγονός ότι πολλά παιδιά εγκαταλέιπουν τη μουσική προτού ακόμα αρχίσουν, δυστυχώς ευθύνεται σε μεγάλο βαθμό το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το οποίο τις περισσότερες φορές δεν υπηρετεί ούτε δίνει ώθηση στη δημιουργικότητά μας. Η εκπαίδευση πολλές φορές δεν γίνεται σωστά, με αποτέλεσμα πολλά παιδιά που ξεκίνησαν με πάθος, να χάνουν το ενδιαφέρον τους για τη μουσική. Συχνά ακούω κάποιους ύστερα από χρόνια να λένε με παράπονο, «μακάρι να μην είχα σταματήσει τότε το πιάνο» και να έχουν περιορίσει τη σχέση τους με τη μουσική στον παθητικό ρόλο του ακροατή.

      Όμως, το μικρόβιο που έχει μείνει μέσα μας είναι καλά ριζωμένο και όσο και να θέλουμε να  ξεχάσουμε τη σχέση μας με τη μουσική, μια φωνή μας λέει, «αχ, τι καλά θα ήταν να παίζαμε κι εμείς, να γράφαμε κι εμείς τα τραγούδια μας, τι καλά που θα ήταν να συνεχίζαμε». Γιατί, ας μην ξεχνάμε, ότι η μουσική είναι και έκφραση και η ανάγκη της έκφασης είναι πολύ ισχυρή…

      Θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Jazz είναι η κατεξοχήν τέχνη της έκφασης. Μάλιστα, έχει ταυτιστεί με το στοιχείο του αυτοσχεδιασμού, δηλαδή της στιγμιαίας έκφρασης και της δημιουργίας, αλλά παράλληλα της επικοινωνίας μεταξύ των μουσικών. Ο Wyntow Marsalis δίνει ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα για το τι είναι Jazz και τη διαφορά της με την κλασική μουσική. Χαρακτηρίζει την Jazz ως τέχνη της επικοινωνίας, λέγοντας ότι σε μια ορχήστρα ποτέ δεν γυρνάει η βιόλα να πει στο πρώτο βιολί να αλλάξει τον σκοπό και τη μελωδία, παίζοντας μια ιδέα που τής ήρθε εκείνη τη στιγμή και παράλληλα, πριν από τη συναυλία οι μουσικοί έχουν βρεθεί πολλές ώρες για να μελετήσουν τι ακριβώς θα παίξουν. Σε αντίθεση με την Jazz, που είναι δύο η ώρα τη νύχτα, μπαίνεις σε ένα μπάρ που παίζουν Jazz, πας στην μπάντα και λες, «ας παίξουμε όλοι μαζί ένα μπλουζ!». Και ο ένας ακούει τι παίζει ο άλλος και απαντάει στις φράσεις και τις ιδέες του άλλου και ξαφνικά νιώθεις αυτή τη μαγεία, τη χαρά της επικοινωνίας και της μοναδικής έκφρασης, χωρίς ακριβώς να ξέρεις πού θα σε πάει αυτό το ταξίδι. Αυτή είναι η μοναδικότητα της Jazz, αυτή είναι η τέχνη μας.

      Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούω ότι η μουσική δεν μπαίνει σε κανόνες, δεν μπαίνει σε φόρμες, δεν διαβάζεται, ότι ο καθένας πρέπει να είναι ελεύθερος και ότι δεν μαθαίνεται σε σχολεία και ωδεία αλλά μόνο στο δρόμο και άλλες πολλές αερολογίες, χωρίς καμία αλήθεια σε σχέση με τη μουσική. Οι κανόνες είναι για να μας ανοίξουν πόρτες και να μας δώσουν φτερά, ώστε να δώσουμε τροφή στη φαντασία μας και να εκφράσουμε κάτι παραπάνω από το προφανές. Τίποτα σε αυτό τον πλανήτη δεν γίνεται χωρίς κανόνες. Παίζουμε μουσική! Η μουσική είναι ένα μεγάλο παιχνίδι και στα παιχνίδια πάντα υπάρχουν κανόνες, από τον γκρινιάρη μέχρι το ποδόσφαιρο. Νικητής στα παιχνίδια είναι αυτός που ξέρει καλά τους κανόνες και εφαρμόζοντάς τους μπορεί να βάλει τη δική του πινελιά, το δικό του χρώμα, τη μοναδικότητά του και να αποδείξει ότι το κάνει καλύτερα από τους άλλους.

      Σαφέστατα και το περιβάλλον παίζει καθοριστικό ρόλο σε αυτό που μαθαίνεις. Για παράδειγμα, θα μάθεις πιο εύκολα σάμπα στους δρόμους του Ρίο ντε Τζανέιρο παρά στο Κερατσίνι. Είναι πολύ καλύτερα να μεγαλώνεις με γείτονα τον Herbie Hancock και σε κάθε προβληματισμό σου να του χτυπάς την πόρτα και να σου δείχνει πώς να τον αντιμετωπίσεις. Σίγουρα, τα ακούσματα σε σχέση με το περιβάλλον που μεγαλώνουμε και αυτά που διαβάζουμε μας ολοκληρώνουν ως μουσικούς. Ο Charlie Parker γράφει: «Μaster your instrument and then forget all these bullshits and play music».

      Γυρνώντας όμως στο αρχικό μας θέμα, ότι ποτέ δεν είναι αργά για να ξεκινήσει ή να συνεχίσει κάποιος τη σχέση του με τη μουσική, κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η φυσική μας τάση είναι να παίζουμε μουσική. Το πρώτο πράγμα που κάνουν τα μωρά είναι να κουνάνε ρυθμικά χέρια-πόδια, αποδεικνύοντας ότι ο ρυθμός είναι σύμβολο ζωής. Η μουσική προέρχεται από τους ήχους και τους κραδασμούς. Η μουσική είναι μια πρωτόγονη έκφραση. Όλοι οι πολιτισμοί, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, έχουν δικές τους μουσικές και εκφράζονται μέσα από αυτές.

      Συχνά ξεχνάμε τον λόγο για τον οποίο παίζουμε μουσική και την προέλευση αυτής μας της ανάγκης. Σε όλες τις θρησκείες, η μουσική είναι το μέσο επικοινωνίας του ανθρώπου με το θείο. Οι ψαλμωδίες είναι τα τραγούδια των αγγέλων. Στην αρχή της ανθρώπινης δημιουργίας δεν υπήρχε καμιά γλώσσα και ο άνθρωπος  επικοινωνούσε με τη μουσική, με ήχους, με κραυγές. Εξέφραζε όλα τα συναισθήματα και τις ανάγκες του με τη μουσική. Ουσιαστικά, λοιπόν, οι γλώσσες προέρχονται από τη μουσική. Ο Miles Davis έγραψε: «Προσπαθήστε να φανταστείτε τον πρώτο μουσικό. Δεν έπαιζε για ένα ακροατήριο ή για μια αγορά ή για μια ηχογράφηση ή για να προβάλει σε μια περιοδεία τη δουλειά του. Έπαιζε μόνο από ανάγκη να εκφραστεί με τη μουσική».

      Δεν πρέπει λοιπόν να ξεχνάμε αυτή την ελευθερία, αυτή τη χαρά που μας δίνει η μουσική. Τις πολλαπλές εκφάνσεις της στην ανθρώπινη ζωή. «Η μουσική μπορεί να νανουρίσει ένα μωρό ή να εμπνεύσει έναν στρατιώτη στον πόλεμο», έλεγε ο Keith Jarrett. Παίζουμε για να νιώθουμε αυτά τα συναισθήματα, για να εκφραστούμε, για να επικοινωνήσουμε. Αυτές οι ανάγκες είναι βαθιά ριζωμένες μέσα μας και αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάμε. Σίγουρα η λαχτάρα μας να παίζουμε καλύτερα και να μπορέσουμε να εκφράσουμε όσο πιο πολλά μπορούμε μέσω της μουσικής, μας ωθεί στο να εκπαιδευόμαστε, να μελετάμε για να ανεβάζουμε το επίπεδό μας και να συνεχίζουμε το καλλιτεχνικό μας ταξίδι. Η ομορφιά είναι ότι αυτό το ταξίδι είναι ατελείωτο!

      Ποτέ δεν είναι αργά, λοιπόν, να ξεκινήσει κάποιος αυτό το ταξίδι, ποτέ δεν είναι αργά να νιώσει αυτή τη μαγεία, γιατί δεν υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος χρόνος για να νιώσουμε την ευτυχία και την ολοκλήρωση που μας δίνει η μουσική. Μην ξεχνάτε πως ένα ταξίδι χιλιάδων μιλίων ξεκινάει από ένα απλό βήμα. Ίσως αυτό το βήμα να το έχετε κάνει ήδη. Απλά συνεχίστε το!

                                                            

                                                         Χρήστος Μαστρογιαννίδης (Christ_mas)

                                                                    Jazz piano teacher

                                                          Kunst Univercitat Graz Austria

                                                          Berklee College of Music USA

                                                                  www.Jazzteaching.gr


Πρόσφατα άρθρα από τον ίδιο
Σχετικά μαθήματα μουσικής
Tags
Μουσικά Είδη:JazzΜουσικά Όργανα:βιολίΚαλλιτέχνες:CharlieMiles DavisΜουσική Εκπαίδευση:ρυθμός




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (6)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

varvacos Chat
Περαστική Νότα
#29658   /   12.10.2017, 21:25   /   Αναφορά
Συμφωνω απολυτα με τα ανωτερω. Ειμαι 72 ετων και προ ετους αρχισα να ασχολουμε με την εκμαθηση σαξοφωνου, κυριως μεσω internet, διοτι δεν ειναι τοσο διαδεδομενη η διδασκαλια του στην επαρχια, οπου ζω. Νοτες ειχα μαθει στο γυμνασιο (υπολογιστε πριν απο ποσα χρονια) αλλα μου φανηκε οτι δεν τις ξεχασα ποτε, το δε σαξοφωνο το ειχα δωρησει στον γιο μου πριν απο 22 χρονια οταν τελειωνε το λυκειο, αλλα το χρησιμοποιησε πολυ λιγο.Εκ των υστερων, υποψιαζομαι οτι ηταν κρυφη μου επιθυμια το σαξοφωνο, αλλα λογω αλλων ασχολιων δεν αφιερωσα καθολου χρονο στο σαξοφωνο. Τωρα, μπορω να πω οτι ειμαι πολυ ευχαριστημενος απο το επιπεδο ασχολιας και απολαυσης που παιρνω απο το οργανο αυτο, αν και εχω αρκετες δυσκολιες στην εξευρεση παρτιτουρας ελληνικων τραγουδιων.Συνιστω, λοιπον σε ΟΛΟΥΣ να ασχοληθουν με οποιο οργανο τους ευχαριστει και τους βολευει, να προτρεπουν δε τα παιδια τους σ αυτο, επισης.
iereas Chat
Περαστική Νότα
#29659   /   12.10.2017, 22:42   /   Αναφορά
Ωραίο άρθρο.Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ' αυτό το θέμα;

Δεν είναι μόνο το καλλιτεχνικό ταξίδι ατελείωτο,αλλά το πνευματικό γενικότερα.Η γνώση δεν τελειώνει ποτέ.Η ζωή μας,όμως,κάποτε τελειώνει.Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ορίσουμε τις προτεραιότητές μας.Ακόμα και αν κάποιος επιλέξει να ασχοληθεί με τη μουσική,θα πρέπει να προσδιορίσει το είδος,το όργανο,την εποχή κλπ,διότι ο χρόνος του είναι περιορισμένος.Το σίγουρο είναι ότι όλοι θα πεθάνουμε ημιμαθείς.

Από την άλλη,πάντα πίστευα πως το ζητούμενο στη ζωή μας είναι να εκδηλώνουμε τη διαφορετικότητά μας.Και για να συμβεί αυτό δεν χρειάζονται γνώσεις,αλλά τόλμη και αυθορμητισμός.Ο Chuck Berry πάντρεψε την μπλουζ με την κάντρι και δημιούργησε το ροκ εν ρολ,χωρίς να γνωρίζει πολλά πράγματα από μουσική.Ο Μπετόβεν τόλμησε να ξεφύγει από την πεπατημένη και οδήγησε τον κλασικισμό στον ρομαντισμό.

Ωραίος ο Wynton Marsalis,αγαπητέ Χρήστο,αλλά είναι για λίγους και ψαγμένους.Αναγνωρίζω το ταλέντο του Charlie Parker,αλλά δεν μπορώ να τον ακούω.Ούτε τον Wayne Shorter.Νομίζω πως από κάποιο σημείο και μετά η τζαζ έχασε τη μαγεία της,γιατί έγινε τεχνοκρατική.Το ίδιο ισχύει και για την κλασική μουσική που εξελίχθηκε στη σύγχρονη(δωδεκαφθογγισμός).Ωραίος ο Σκαλκώτας και ο Κωνσταντινίδης,αλλά ο περισσότερος κόσμος προτιμά να ακούει τον Πετρολούκα Χαλκιά.

Έχω την εντύπωση πως η αναγωγή της μουσικής σε επάγγελμα και η υπερβολική ανάλυσή της είναι το δηλητήριο που τη σκοτώνει.Από αυτή την άποψη,λοιπόν,είναι απολύτως βέβαιο ότι "ποτέ δεν είναι αργά".
christos54 Chat
Σολίστ
#29660   /   12.10.2017, 22:49
Η γνώση σου ανοίγει πόρτες και δεν δηλητηριάζεται τοσο εύκολα η μουσικη Τωρα βεβαια τι αρεςει στον καθένα ειναι εντελώς προσωπική .Η τέχνη εξελίσσεται και ειναι λογικό να μην την καταλαβαίνουμε ολοι ,αυτο ομως φέρνει εξέλιξη και οχι στασιμότητα σιγουρα ο καθένας στην μουσικη που ακούει και μαθαίνει βρίσκει την δικιά του ευτυχία αλλα σιγουρα δεν συμφωνώ με την άποψη σου περί δηλητηριασμού .Αυτο που ακούς εσυ και εγω τεχνοκρατικό άλλος το βρίσκει μαγικό και αυτο που ακούω εγω βαρετό άλλος το βρίσκει ρομαντικό και τέλειο αρα η χαρα της μουσικης ειναι για όλους ανάλογα τα ερεθίσματα του και ισως την ψυχολογία του την συγκεκριμένη στιγμή .Καλο θα ειναι να μην βάζουμε τοσο εύκολα ταμπέλες ιδιαιτερα για τοσο μεγάλους μουσικούς .Σ ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λόγια για το άρθρο .

iereas Chat
Περαστική Νότα
#29661   /   13.10.2017, 16:21
Παρακαλώ.Δεν νομίζω πως έβαλα ταμπέλα σε κάποιον.Εννοείται ότι ο καθένας μας έχει τις δικές του προτιμήσεις και τη δική του αισθητική.Όταν,όμως,αυτές οι προτιμήσεις μετριούνται με αριθμούς,τότε δημιουργείται μία στατιστική ανάλυση,από την οποία εξάγονται κάποια συμπεράσματα.Το συμπέρασμα,για παράδειγμα,ότι το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα είναι το αποτέλεσμα τέτοιων στατιστικών μετρήσεων.Αντίστοιχα,η δημοτική μουσική είναι σαφώς δημοφιλέστερη της σύγχρονης στην Ελλάδα.Και η ροκ μουσική είναι δημοφιλέστερη της τζαζ παγκοσμίως.

Μην ξεχνάς ότι οι προτιμήσεις του κόσμου,γενικά,εξαρτώνται από πολλές παραμέτρους:πολιτική,οικονομία,γεωγραφία,παιδεία κλπ.Όπως και εσύ πολύ σωστά έγραψες,όποιος θέλει να μάθει σάμπα,θα πρέπει να πάει στη Βραζιλία.Με την ίδια λογική,δεν μπορείς να περιμένεις από την πλειοψηφία των Ελλήνων να λατρέψουν την τζαζ.Η τζαζ είναι η μουσική των μαύρων της Αμερικής.Έχει τις ρίζες της στην μπλουζ και η μπλουζ στην αφρικανική μουσική.Οι μαύροι που έπαιζαν μπλουζ στις βαμβακοφυτείες είχαν μουσικές γνώσεις;Ή μήπως οι πρώτοι τζαζίστες γνώριζαν τη wholetone και τη diminished κλίμακα;Η μπλουζ είναι η αυθόρμητη έκφραση των καταπιεσμένων μαύρων της Αμερικής.Γι' αυτό είναι και τόσο διαδεδομένη,επειδή είναι γνήσια και ανεπιτήδευτη.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πολλές φορές,για πολλούς και διάφορους λόγους,φτάνουμε στο σημείο να υπεραναλύουμε τα πράγματα,με αποτέλεσμα να χάνουμε την ουσία και την όρεξή μας.Υπάρχει καλύτερος τρόπος να μάθεις να γράφεις μουσική σαν τον J.S.Bach από το να ακούσεις τις συνθέσεις του;Αν κάποιος μάθει όλη τη θεωρία της τζαζ απ' έξω,σημαίνει ότι μπορεί να παίξει τζαζ;Για να μάθεις τζαζ,πρέπει να ακούς και να παίζεις τζαζ.Και απ' όλα αυτά που θα ακούσεις,κάποια θα σ' αρέσουν περισσότερο και κάποια λιγότερο.Αυτό θα καθορίσει και το δικό σου μοναδικό στιλ παιξίματος.

Η τέχνη δεν υπάρχει για να την καταλαβαίνουμε,αλλά για να δημιουργεί εντυπώσεις και συναισθήματα.Μπορεί να δεις έναν πίνακα ζωγραφικής και να μην καταλάβεις τι απεικονίζεται.Αυτό,όμως,δεν σημαίνει ότι δεν σου δημιουργεί εντυπώσεις και συναισθήματα.Ο δωδεκαφθογγισμός ή σειραϊσμός είναι ένας καθαρά μαθηματικός τρόπος σύνθεσης μουσικής:βάζεις τους δώδεκα φθόγγους σε μία σειρά χωρίς να επαναλαμβάνεται κάποιος και "παίζεις" μ' αυτή τη σειρά(την αναστρέφεις,την αντιστρέφεις,τη μεγεθύνεις κλπ).Κάθε συναίσθημα που δημιουργείται από το άκουσμα τέτοιων συνθέσεων είναι τελείως συμπτωματικό,διότι ο συνθέτης δεν ξεκινά με αφετηρία τη δημιουργία συναισθημάτων.Τι αξία μπορεί,λοιπόν,να έχει αυτή η σύνθεση για τον κοινό ακροατή;

Καταλαβαίνω τον μαθητευόμενο σαξοφωνίστα που θα πάει να αποθεώσει το ίνδαλμά του που παίζει "παπάδες",φυσώντας σε τρία σαξόφωνα ταυτοχρόνως,όμως ποια είναι η μουσική αξία αυτής της πράξης;Κάποιος κατασκεύασε ένα μπασοκίθαρο με οκτώ χορδές,τρείς μπάσου και πέντε κιθάρας,και έπαιζε ο ίδιος το μέρος του μπάσου και το μέρος της κιθάρας ταυτοχρόνως.Και λοιπόν;Θα παίρνει περισσότερα λεφτά όταν παίζει,επειδή δεν θα χρειάζεται να πληρώνει μπασίστα...Αν αυτή είναι η εξέλιξη της τζαζ,τότε να με συγχωρείς αλλά προτιμώ την πρωτόγονη μορφή της!

christos54 Chat
Σολίστ
#29662   /   13.10.2017, 18:58
Οχι δεν εννοουσα αυτο σιγουρα συμφωνω μαζι σου απλα στην αρχη ειπες οτι η εξελιξη δηλητηριαζει την μουσικη και θελω να πω ειναι καθε πραγμα πως το χρησιμοποιεις.Το απλο παιξιμο πολλες φορες για να μην πω ολες ειναι πολυ πιο δυσκολο απο το να φλυαρεις ασκοπα.Συμφωνω λοιπον απολυτα και για τα στατιστικα με χαλασε το δηλητηριο της εξελιξης χαχα .Αυθορμητη εκφραση ερχεται και απο τον καλο μουσικο και απο τον αρχαριο .Μaster your instrument master the music and then forget all that bullshits and just play!!!

Vagelism Chat
Βασική Νότα
#29663   /   14.10.2017, 16:15   /   Αναφορά
Eξαιρετικο το αρθρο σου Χρηστο.Το μονο που μπορω να προσθεσω ειναι κατι που ειχε πει ο Πικασσο.
'μαθε τους κανονες σαν επαγγελματιας για να μπορεσεις να τους αναιρεσεις σαν καλλιτεχνης."
Ειδικα στα αυτοσχεδιαστικα οργανα...αυτοι οι κανονες πρεπει οχι απλα να τους μαθουμε αλλα να μας γινουν βιωμα.


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις