ελληνική μουσική
246 online   ·  201.078 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > Βιογραφίες

Άκης Πάνου - Ο λαϊκός διανοούμενος

«Απαλλάξτε την κοινωνία από τον κύριο και τα παρωχημένα τραγούδια του...»

Ακόμη αντηχούν σαν φριχτοί πυροβολισμοί τα λόγια του συνηγόρου πολιτικής αγωγής Βασίλη Καπερνάρου στην αίθουσα του Μικτού Ορκωτού Κακουργιοδικείου Καβάλας.
Λίγους μήνες αργότερα η «ζωή του όλη» έγινε «κέρασμα στο Χάρο» αλλά τα "παρωχημένα" τραγούδια του παρέμειναν σημαίες πολιτισμού στις πίστες και τα θέατρα της χώρας...
Γράφει ο Θεόφιλος Σαρασίδης (alkibiades)9 άρθρα στο MusicHeaven
Παρασκευή 03 Φεβρουαρίου 2006
Για μένα ο δρόμος είναι δρόμος, τι πάει να πει είναι στραβός;

Ο Αθανάσιος Δημητρίου Πάνου γεννήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1933 στην Καλλιθέα. Ο πατέρας του Εργάζονταν στη Βασιλική φρουρά κι αργότερα στο 15ο στρατιωτικό νοσοκομείο, ως γραμματέας. Ήταν τέσσερα αδέρφια, τα τρία αγόρια. Τη μύησή του στη μουσική θα πρέπει όμως να την πιστώσουμε στη μητέρα του. Εκείνη ήταν που του τραγουδούσε τα ρεμπέτικα της εποχής και τον πήρε από το χέρι να τον γνωρίσει σε σημαντικούς ανθρώπους. Έτσι, ο μικρός Θανασάκης (Άκης) βρέθηκε το 1946, στα δεκατρία του μόλις χρόνια, να παίζει στο πάλκο - αλλά και σε διάφορες ταβέρνες βγάζοντας πιατάκι - κιθάρα και μπουζούκι πλάι στον Γιάννη Σταματίου, τον περίφημο «Σπόρο».

Στα 17 του τό 'σκασε από το σπίτι για να παντρευτεί την, εφ' όρου ζωής πιστότατη, Δήμητρα, που πάντως την χώρισε για να παντρευτεί την Άννα, μητέρα των τεσσάρων παιδιών του. Μιλούσε πάντα στους γονείς του στον πληθυντικό και αυτό απαιτούσε και από τα παιδιά του.

Καλλιθέα, Δάφνη, Πετράλωνα, Αη-Γιάννης Ρέντης ήταν μερικές απ΄τις περιοχές που εμφανίσατηκε ως μουσικός μέχρι το 1958, οπότε και αποσύρθηκε ουσιαστικά από τη νύχτα. Ήταν η ώρα του Συνθέτη.
Δισκογραφεί το πρώτο του τραγούδι, «Το παιδί που απόψε πίνει», σε στίχους του Χρήστου Κολοκοτρώνη με τη φωνή της Καίτης Γκρέυ. Τα χρόνια που ακολούθησαν δε χαρακτηρίστηκαν από κάποια ιδιαίτερη δραστηριοποίησή του, μέχρι να φτάσουμε στο 1967, έτος κυκλοφορίας του «Θα κλείσω τα μάτια» με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και την Χαρούλα Λαμπράκη. Εκεί αισθάνθηκε και τον πέλεκυ της ανοησίας των Λογοκριτών· μόλις 15 μέρες κυκλοφόρησε ο δίσκος. Η «φτώχια» και η «μιζέρια» που προσπαθεί να αποποιηθεί ο ήρωας του τραγουδιού αντικαθίστανται από κάτι «λευκά περιστέρια» και η Βίκυ Μοσχολιού αναλαμβάνει το 1970 να ερμηνεύσει το τραγούδι με τους πολιτικά ορθούς στίχους.


1965, εγκαίνια της «Columbia», Περισσός. Γ.Μπιθικώτσης, Άκης Πάνου,
Β.Περπινιάδης, Γ.Καρανικόλας, Μπ.Μπακάλης.


Η πλέον δημιουργική δεκαετία του Άκη Πάνου έχει ξεκινήσει. «Η πιο μεγάλη ώρα», «Η ζωή μου όλη», «Και τι δεν κάνω», «Εγώ καλά σου τά 'λεγα», «Πήρα απ' το χέρι σου νερό», «Δεν κλαίω για τώρα», «Για κοίτα με στα μάτια», «Ο τρελός», «Πυρετός». Ακολούθησαν το «Θέλω να τα πω», «Ο δρόμος είναι δρόμος», «Εφτά νομά σ' ένα δωμά».


1973. Ακης Πάνου και Στέλιος Καζαντζίδης, στο περιθώριο της
ηχογράφησης του δίσκου «Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΟΛΗ».


Το 1974 κάνει την πρώτη καλλιτεχνική υπέρβαση. Μπαίνει στο στούντιο μαζί με τον Στέλιο Καζαντζίδη για έναν μεγάλο δίσκο και συγκρούεται μαζί του. Εκεί που προηγουμένως είχαν ευλαβικά πειθαρχήσει ο Γ. Μπιθικώτσης και ο Στράτος Διονυσίου, ο Καζαντζίδης αντέδρασε: Δε δέχτηκε τον απόλυτο έλεγχο που ήθελε ο συνθέτης στην ηχογράφηση. Έτσι προέκυψαν μόνο 6 τραγούδια και ο δίσκος συμπληρώθηκε με παλαιότερες επιτυχίες του τραγουδιστή. Ωστόσο μέσα από το αγαπημένο του ενεάσημο μέτρο, που κυριαρχεί και σ΄ αυτόν τον δίσκο, παρουσιάζει στίχους που υπερβαίνουν την μόδα της εποχής «φύγε - μη φύγεις», «Σ' αγαπώ - μ' αγαπάς» και απογειώνει τις ερμηνευτικές επιδόσεις του απόλυτου Έλληνα ερμηνευτή. για το ομότιτλο του δίσκου τραγούδι, «Η ζωή μου όλη», ο Καζαντζίδης είπε: «Είναι το καλύτερό μου κουστούμι, και αυτό που με εκφράζει περισσότερο.»

Το 1977 με σημαία ένα τραγούδι που γράφτηκε για τη συνεργασία του με τον Καζαντζίδη και ερμηνευτή τον Μανώλη Μητσιά, ηχογραφεί το «Παρώνν!» Τραγούδια-σπονδές για τα πιο άγρια όνειρα των λαϊκών ανθρώπων, που θα επισκιάσει ο θρυλικός «Τρελός», ανεπανάληπτο σουξέ και καλλιτεχνική μονογραφή του Μ. Μητσιά!

Αν όμως οι δύο αυτοί δίσκοι ήταν η καλλιτεχνική του απογείωση, το 1982 έρχεται ο εμπορικότερος του δίσκος. «Θέλω να τα πω» με ερμηνευτή τον Γιώργο Νταλάρα. «Θέλω να τα πω», «Εφτά νομά σ' ένα δωμά», τα σκωπτικά «Άνοιξε Πέτρο» και «αδιόρθω αναρχί», ξεσηκώνουν την Ελλάδα που έχει μόλις μπει σε μια νέα πολιτικοκοινωνική εποχή.

Την αμέσως επόμενη χρονιά οι Αδελφοί Φαληρέα εκτοξεύουν στο ... διάστημα τον δισκογραφικό πύραυλο «Αφιερωμένο εξαιρετικά» με τα Παιδιά από την Πάτρα. Για το "καύσιμο", δηλαδή για το τραγούδι του «Δε θέλω τη συμπόνια κανενός» ο Άκης Πάνου γκρίνιαζε πως πήρε πενταροδεκάρες...



1967, Κέντρο «ΔΕΙΛΙΝΑ». Γιώργος Νταλάρας, Άκης Πάνου,
Στέλιος Καζαντζίδης, Θωμάς Μιχαηλίδης και Γιώργος Λιάνης.


Η επόμενη Δεκαετία τον βρίσκει να σιωπά καλλιτεχνικά και να φλερτάρει με την επικαιρότητα, μέσω επιστολών και άρθρων. Αποφάσισε να ξανανέβει στο πάλκο για δύο μόνο δεκαπενθήμερα: το 1989 στο «Επειγόντως» και το 1994 στα «9/8». Εκεί είχε στήσει το πάλκο σε δύο σειρές. Μπροστά οι μουσικοί, πίσω οι τραγουδιστές και δεν είχε αφήσει χώρο για πίστα.

Την 1η Αυγούστου 1997, πυροβολεί και σκοτώνει τον Σωτήρη Γιαλαμά, μη εγκρίνοντας την ερωτική σχέση που διατηρούσε το θύμα με την κόρη του Ελευθερία. Δικάζεται τον Μάρτιο του 1998 από το μικτό ορκωτό κακουργιοδικείο Καβάλας. «Δε μετανόησα γιατί δεν εννόησα τι έγινε» έλεγε, οχυρωμένος πίσω από τον προσωπικό του κώδικα. Κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται σε ισόβια χωρίς ελαφρυντικά. Δεν του αναγνωρίστηκε ούτε το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, αλλά ούτε και αυτό της καλλιτεχνικής προσφοράς...

Τον τραγούδησαν όλα τα μεγάλα ονόματα του λαϊκού τραγουδιού. Δισκογράφησε 200 περίπου τραγούδια, ενώ πολλά έμειναν στο συρτάρι του. Αξιοσημείωτη είναι η έντονη φήμη που αναπτύχθηκε λίγο πριν πεθάνει, πως είχε δρομολογηθεί η συνεργασία του με τον Στέλιο Καζαντζίδη, ο οποίος ήταν ο μόνος καλλιτέχνης πρώτης γραμμής που τον επισκέφθηκε στη φυλακή.

Στις 2 Φεβρουαρίου 2000 εισήχθη στο Ευγενίδειο θεραπευτήριο, όπου και κατέληξε την Παρασκευή 7 Απριλίου, στις 12 το μεσημέρι, από καρκίνο του παγκρέατος. Ήταν 67 ετών.




Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (12)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

dimitrapan Chat
Φθασμένος
#3962   /   03.02.2006, 14:06   /   Αναφορά
Πολύ ωραία η διαδρομή του Πάνου όπως μας την παρουσιάσες Αλκιβιάδη!



Θα διαφωνήσω όμως με αυτό που γράφεις: "Δεν του αναγνωρίστηκε ούτε το ελαφρυντικό του πρότερου έντιμου βίου, αλλά ούτε και αυτό της καλλιτεχνικής προσφοράς..." Δεν νομίζω ότι τίθεται θέμα ελαφρυντικού λόγω καλλιτεχνικής προσφοράς, όταν κάποιος αφαιρεί τη ζωή κάποιου άλλου...



Κατά τα άλλα, ευχαριστούμε τον Άκη Πάνου, όπου κι αν βρίσκεται τωρα, για την πολύ σημαντική κληρονομιά που μας άφησε...

ageras Chat
Βετεράνος
#3963   /   03.02.2006, 14:14   /   Αναφορά
Εγώ δεν θα ασχοληθώ με την ιστορία του φόνου κ.τ.λ..

Αυτό που έχω να πω είναι οτι ο Άκης Πάνου ήταν από τους πιο εμπνευσμένους λαϊκούς συνθέτες που "γέννησε" αυτή η χώρα.

ίσως ο καλύτερος....

Πολύ καλό το άρθρο σου Αλκιβιάδη!!
geordan Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#3964   /   03.02.2006, 14:53   /   Αναφορά
Το μεγαλείο του είναι δεδομένο. Απλώς θα συμφωνήσω με τους προλαλήσαντες.

Το δικό μου σχόλιο έχει να προσθέσει πως ναι μεν είναι άδικο να κρίνουμε κάποιον καλλιτέχνη από μια αποτρόπαια πράξη, αλλά ιδιαίτερα στην περίπτωση του Άκη Πάνου οφείλουμε να είμαστε πιο αυστηροί. Δυστυχώς, τα ίδια του τα τραγούδια -όλα αριστουργήματα- μας αναγκάζουν να τον κρίνουμε πιο αυστηρά, χωρίς να του αναγνωρίζονται ελαφρυντικά και κυρίως χωρίς εξαιρέσεις. Έτσι ή αλλιώς ο Άκης Πάνου δικαιώνεται από την ιστορία και από τους νέους υπηρέτες του λαϊκού τραγουδιού.
gazakas Chat
Σολίστ
#3965   /   03.02.2006, 17:53   /   Αναφορά
Είναι κρίμα που τα σχόλιά μας γύρω από τον Άκη Πάνου επικεντρώνονται εν πολλοίς σε ένα περιστατικό της ζωής του (όχι, δε θα το χαρακτηρίσω "ατυχές": ήταν κάτι προαναγγελθέν από τον Άκη Πάνου μέσα από τους στίχουν πολλών τραγουδιών του δεκαετίες τώρα, ήταν κάτι πραγματικά συνεπές ως προς το "ποιόν" και την προσωπικότητά του). Όμως, θα πρέπει να σημειώσουμε τα εξής:

α) Η αναγνώριση ελαφρυντικών σε αξιόποινες πράξεις (προσοχή! ούτε ο ίδιος ο Άκης Πάνου ούτε οι συνήγοροί του μίλησαν για αθώωση), ακόμα και σε κακουργήματα, αποτελεί βασικό στοιχείο του νομικού μας πολιτισμού. Ανάμεσα στα ελαφρυντικά αυτά αναγνωρίζεται και ο γνωστός "πρότερος έντιμος βίος" και, μάλλον με μια σχετικά ελεύθερη ερμηνεία του, και η προσφορά του κατηγορουμένου (κοινωνική, καλλιτεχνική, πολιτιστική), αν και εδώ χρειαζόμαστε βοήθεια από κάποιο νομικό (gate;), για το τι ακριβώς ισχύει. Το αν συμφωνούμε ή όχι με την αναγνώριση γενικά του συγκεκριμένου ελαφρυντικού (δηλαδή της προσφοράς στο δημόσιο ή στον πνευματικό βίο) είναι μια άλλη συζήτηση, στην οποία, τελείως πληροφοριακά, δεν έχω μια σίγουρη και βέβαιη καταφατική απάντηση υπέρ αυτής της αναγνώρισης. Η πρώτη λοιπόν επισήμανσή μου έχει να κάνει με το τυπικό της υπόθεσης.

β) Η ουσία όμως της ιστορίας έγκειται στα εξής (αντιγράφω από ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του μουσικού παραγωγού Στέλιου Ελληνιάδη στην Ελευθεροτυπία:

http://archive.enet.gr/2000/03/12/on-line/keimena/art/art3.htm ) :

>





Να ποια είναι η αυθαιρεσία ενός δικαστηρίου που καλείται να δικάσει έναν πολίτη για ένα ένα έγκλημα: "Aναγνωρίζουμε την αξία του καλλιτεχνικού του έργου, το οποίο όμως, δεν αποτελεί σημαντική πολιτιστική προσφορά στην κοινωνία, αποφάνθηκε το δικαστήριο κατά πλειοψηφία." Μετατρέπονται δηλαδή οι δικαστές και οι ένορκοι σε ομάδα αξιολόγησης και αποτίμησης του πολιτιστικού, καλλιτεχνικού, πνευματικού έργου κάποιου πολίτη χωρίς μάλιστα να λάβουν υπόψιν τους απόψεις ανθρώπων σαφέστατα πιο "ειδικών", όπως θα έκαναν για παράδειγμα στην περίπτωση που θα έπρεπε να αποφανθούν για την ψυχική υγεία ενός κατηγορουμένου ζητώντας την άποψη ψυχιάτρων.



Είναι ξεκάθαρο το μήνυμα που εκπορεύτηκε από αυτό το κομμάτι της δικαστικής απόφασης ( 5 "κατά" από τους τρεις δικαστές και τους δύο δικηγόρους ενόρκους και 2 "υπέρ" από τους δύο ενόρκους που ήταν τραπεζικοί - νομίζω ότι είναι διάφανο το συμπέρασμα που βγαίνει και μόνο από την κατανομή των ψήφων) : "αυτού του είδους οι καλλιτέχνες και τα έργα τους δεν είναι "πολιτισμός", τουλάχιστον όχι "υψηλός". Και εδώ τίθεται το ερώτημα, ή μάλλον θα έπρεπε να τεθεί: με ποια κριτήρια και ποιους όρους μπορεί να χαρακτηρισθεί σημαντική η "πολιτιστική προσφορά στην κοινωνία" κάποιου δημιουργού;



Συγγνώμη αν σας κούρασα, αλλά το σκεπτικό του δικαστηρίου στο σημείο αυτό είναι κατά τη γνώμη μου ιδιαιτέρως επικίνδυνο...
gazakas Chat
Σολίστ
#3966   /   03.02.2006, 17:57   /   Αναφορά
Για λόγους που δε γνωρίζω δε συμπεριελήφθη στο σχόλιό μου, το απόσπασμα από το άρθρο του Στέλιου Ελληνιάδη. Ορίστε λοιπόν:



"Ο πρόεδρος του Mεικτού Ορκωτού Δικαστηρίου εκφώνησε την απόφαση. Eνοχος χωρίς ελαφρυντικά. Ο Aκης Πάνου καθόταν στον ξύλινο πάγκο. Eνιωσα ότι ταράχτηκε. Περίμενε κάτι διαφορετικό. Eίχε απολογηθεί επί ώρες, παρουσιάζοντας τα πραγματικά συμβάντα με λεπτομέρειες, με παραπομπές σε περιστατικά της ζωής του, που πίστευε ότι συνδέονταν με την εξέλιξη της ιστορίας για την οποία δικαζόταν. Mερικές φορές ο πρόεδρος τον διέκοπτε ευγενικά, εκείνος όμως συνέχιζε.



Mιλούσε με σεβασμό στο δικαστήριο, παρ' όλες τις αμφιβολίες του για την απόδοση δικαιοσύνης από τους ανθρώπους, σαν να απευθυνόταν σε κάποιο φίλο που μπορούσε να τον κρίνει καλόπιστα και χωρίς σκοπιμότητες. Σ' ένα διάλειμμα της δίκης, του λέω, Aκη, δεν χρειάζεται να λες περισσότερα από ό,τι σε ρωτάνε ή μπορεί να παρεξηγηθούν. Δεν μπορώ να διαλέξω τι θα πω, όλα έχουν σημασία για μένα. Aκη, αυτά θα χρησιμοποιηθούν εναντίον σου, γιατί αυτοί οι άνθρωποι δεν σε ξέρουν και δεν θα μπορέσουν ποτέ να σε καταλάβουν. Δεν γίνεται αλλιώς, επέμενε. Πώς θα με βλέπετε εσείς, οι φίλοι μου, αν αρχίσω να μασάω τα λόγια μου;



Kαι έτσι συνέχισε την απολογία του. «Tο πρωί που έφτασα στο σπίτι, στην Ξάνθη, έβγαλα το όπλο από το συρτάρι, το καθάρισα, βγήκα στη βεράντα και έριξα μία ή δύο σφαίρες στον αέρα για να δω αν δουλεύει καλά...».



[..]

Tο ζητούμενο για την υπεράσπιση του Aκη δεν ήταν η αθώωσή του· ήταν η αναγνώριση του «βρασμού ψυχής» και η απόρριψη της προμελέτης. Aλλά ο Aκης ήθελε να κάνει κατανοητό στο δικαστήριο και στην κοινή γνώμη όλο το σκεπτικό του, να ξεγυμνωθεί εντελώς, να παρουσιάσει τα περιστατικά με όλες τις λεπτομέρειες και τότε να κριθεί.



Δεν δεχόταν να συμβιβαστεί με την ιδέα ότι έπρεπε απλώς να ακολουθήσει μια τακτική για να επηρεάσει ευμενώς τους δικαστές, να δείξει μεταμέλεια έστω και αν δεν την εννοεί, να γίνει αρεστός, προκειμένου να εξασφαλίσει ελαφρότερη ποινή. Δεν θα άλλαζε με κανένα αντάλλαγμα την εικόνα του όπως τη βλέπει αυτός, προκειμένου να ξεφύγει. Mα θα σε φάνε ζωντανό του είπα. Tι 7, τι 17, τι 37, μου απάντησε. Θέλω να καταλάβουνε τι τους λέω, τι έγινε και γιατί έγινε. Aν δεν το καταλάβουν δεν θα φταίω εγώ, αφού θα τους έχω πει την αλήθεια.



Eνώπιον του δικαστηρίου, ο Mανώλης Pασούλης, ο γιατρός του ο Λευτέρης Δούκας και εγώ, προσπαθήσαμε να φωτίσουμε το έργο του μέσα στο πολιτισμικό γίγνεσθαι. Δεν μιλήσαμε για το φόνο και δηλώσαμε ρητά τη θλίψη μας. Tο δικαστήριο έπρεπε να πληροφορηθεί για την καλλιτεχνική αξία του. Οχι για να του χαριστεί. Για να τον κρίνει όπως ορίζει ο νόμος για κάθε κατηγορούμενο· όλα τα ιδιαίτερα στοιχεία της προσωπικότητας επηρεάζουν την απόφαση του δικαστηρίου. Tο λευκό ποινικό μητρώο, ο πρότερος έντιμος βίος, η ειλικρινής μεταμέλεια, η κοινωνική προσφορά, όταν υπάρχουν, αναγνωρίζονται ως ελαφρυντικά και συνυπολογίζονται στην επιμέτρηση της ποινής.



Ο πρόεδρος ανέγνωσε την απόφαση. Mε δυο μόνο λόγια δεν γινόταν δεκτή η ύπαρξη οποιουδήποτε ελαφρυντικού για τον κατηγορούμενο. Ο,τι αναγνωρίζεται σε οποιονδήποτε κοινό άνθρωπο, δεν αναγνωρίστηκε στον Aκη Πάνου. Aυτό το μέρος της απόφασης τάραξε τον Aκη Πάνου. Οχι η ασήκωτη λέξη «ισόβια». Aναγνωρίζουμε την αξία του καλλιτεχνικού του έργου, το οποίο όμως, δεν αποτελεί σημαντική πολιτιστική προσφορά στην κοινωνία, αποφάνθηκε το δικαστήριο κατά πλειοψηφία. Ο Aκης πάγωσε. Ολη του τη ζωή προστάτευε το ταλέντο του και το έργο του, αγωνίστηκε γι' αυτό, αναγνωρίστηκε η αξία του από τους καλλιεργημένους ανθρώπους, αλλά και από τους απλούς ανθρώπους που ακούνε τα τραγούδια του. Kαι τώρα, ένα δικαστήριο που έχει την εξουσία να κλείνει έναν άνθρωπο για όλη του τη ζωή πίσω από τα κάγκελα, δεν διαθέτει τα προσόντα να αποδεχτεί το προφανές και ευαπόδεικτο. Eτσι, δεν περιορίζεται στο να τον καταδικάσει για την πράξη του, αλλά και αποφαίνεται υποτιμητικά για την πολιτιστική προσφορά του, την οποία αγνοεί.



Tα ισόβια τα άντεχε, αλλά αυτό ήταν δύσκολο να το καταπιεί. Οι δικηγόροι είπαν ότι το δικαστήριο έριχνε το μπαλάκι στο Eφετείο. Aλλά ο Aκης δεν νοιαζόταν για τις σκοπιμότητες. Mπροστά στο ακροατήριο, μπροστά σε όλη την Eλλάδα, μια αρχή με κύρος, αποφαινόταν για το παν του και το βαθμολογούσε επιπόλαια και άδικα.



Tι κι αν εξηγήσαμε αναλυτικά στους απληροφόρητους δικαστές ότι έχουν ενώπιόν τους ένα στυλοβάτη του ελληνικού τραγουδιού. H άγνοια και η προκατάληψη ήταν παρούσες. Eγώ το είπα και το πιστεύω. Bαμβακάρης, Tσιτσάνης, Xατζιδάκις, Θεοδωράκης, Aκης Πάνου. Παρ' όλες τις διαφορές τους, είναι δεμένοι με κρίκους και από πάνω τους περνάει όλο το ελληνικό λαϊκό τραγούδι.



Ορισμένοι από τους δικαστές, στην Kαβάλα, δεν μπόρεσαν να αντιληφτούν ή δεν τόλμησαν να αναγνωρίσουν το καλλιτεχνικό του μέγεθος. Hταν πέρα από τις δυνάμεις τους. Στον μακρόχρονο αγώνα του να αναγνωριστεί σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας η αξία του έργου του, ο Aκης Πάνου, στην πιο κρίσιμη αντιδικία της ζωής του, δεχόταν άλλο ένα χτύπημα κάτω από τη μέση. Eνα χτύπημα προσβλητικό για κάθε αυθεντικό καλλιτέχνη."



simar Chat
Περαστική Νότα
#10350   /   14.11.2007, 13:56
Φίλε μου δεν έχουν αυτιά.Δυστυχώς αυτό που συνέβη είναι τραγικό με την έννοια της αρχαίας τραγωδίας.Αυτό που λέμε μοιραίο.Τώρα το πόσο πολιτισμός είναι ο Άκης Πάνου το καταλαβαίνουν αυτοί που το καταλαβαίνουν.Ο μέσος όχλος δυστυχώς θα πει ο καθένας το δικό του για πολλούς και διαφόρους λόγους.Όταν θα βρεθούμε με τον Άκη στον άλλο κόσμο δεν θα πούμε τίποτα για το ποιός έφυγε τώρα ποιός μετά.Άλλα θα λέμε.Ο Άκης είναι ζωντανός.στις λέξεις μας ,στις φωνές μας.Όσο για το Γιαλαμά:Κρίμα που έφυγε κι εκείνος τόσο νωρίς.Και γι αυτόν και για το παιδί του και για τη γυναίκα του.

gate Chat
MusicHeaven Guru
#3972   /   04.02.2006, 15:05   /   Αναφορά
Για να ξεκαθαρίσουμε λίγο το τι συμβαίνει νομικά, με απλά λόγια, θα σας πω τα εξής: Είναι οπωσδήποτε πολύ δύσκολο το σημείο της κρίσης του δικαστή για αναγνώριση ή όχι ελαφρυντικών κι αυτό γιατί ο νόμος είναι εξαιρετικά αόριστος στις διατυπώσεις του (Και όπου υπάρχει αοριστία, στην πράξη υπάρχει και αδικία...). Ο νόμος λοιπόν αναγνωριζεί ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΑ ορισμένες περιπτώσεις αναγνώρισης ελαφρυντικών που είναι οι εξής:


"...α) το ότι ο υπαίτιος έζησε έως το χρόνο που έγινε το έγκλημα έντιμη ατομική, οικογενειακή, επαγγελματική και γενικά κοινωνική ζωή β)το ότι στην πράξη του ωθήθηκε από όχι ταπεινά αίτια ή από μεγάλη ένδεια ή διατελώντας υπό την επίδραση σοβαρής απειλής ή υπό την επιβολή προσώπου στο οποίο αυτός οφείλει υπακοή ή με το οποίο βρίσκεται σε σχέση εξάρτησης γ) το ότι στην πράξη του ωθήθηκε από ανάρμοστη συμπεριφορά του παθόντος ή παρασύρθηκε από οργή ή βίαιη θλίψη που του προκάλεσε άδικη εναντίον του πράξη δ) το ότι έδειξε ειλικρινή μετάνοια και επιδίωξε να άρει ή να μειώσει τις συνέπειες της πράξης του και ε) το ότι ο υπαίτιος συμπεριφέρθηκε καλά για σχετικά μεγάλο διάστημα μετά την πράξη του"


Στην απόφαση, ο δικαστής δεν είναι υποχρεωμένος να αιτιολογήσει το ΓΙΑΤΙ δεν αναγνώρισε κάποιο ελαφρυντικό στον κατηγορούμενο. Είναι υποχρεωμένος ΜΟΝΟΝ ΟΤΑΝ προβληθεί από τον κατηγορούμενο ή τον συνήγορό του κάποιος σχετικός ισχυρισμός (ο λεγόμενος "αυτοτελής ισχυρισμός) ή γίνει "πρόταση" από τον Εισαγγελέα.


Όλο το θέμα βρίσκεται στο ΠΩΣ αιτιολογεί το δικαστήριο τη μη ύπαρξη ελαφρυντικού.


Οι δυσκολίες είναι πολύ μεγάλες. Ποια κριτήρια θα ακολουθήσει ο δικαστής για να αποφανθεί για την προγενέστερη ΕΝΤΙΜΗ ζωή του κατηγορουμένου...; Υπάρχουν κάποια κοινά πρότυπα ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ...; Δε μιλάμε για περιπτώσεις που είναι "μαυρισμένο" το ποινικό μητρώο του κατηγορουμένου ασφαλώς, γιατί εκεί είναι πιο εύκολη η δικαιολόγηση. Μιλάμε για τις υπόλοιπες περιπτώσεις. Το πρόβλημα - θέλω λοιπόν να πω - δεν είναι μόνο με την υπόθεση του Πάνου, αλλά και με καθένα κατηγορούμενο.


Είναι βέβαια αλήθεια ότι αυτή η "αμήχανη" - για να την χαρακτηρίσω όσο πιο επεικώς γίνεται - δικαιολόγηση για την μη αναγνώριση ελαφρυνικού, από το δικαστήριο του Πάνου, είναι προκλητική!! "Αναγνωρίζουμε την καλλιτεχνική προσφορά αλλά δεν τη θεωρούμε σπουδαία προσφορά στην κοινωνία" Αυτά είναι ΑΠΙΘΑΝΑ πράγματα!! Δεν πρέπει να λέγονται. Και όντως, σε τέτοιες περιπτώσεις θα έπρεπε τουλάχιστον ΕΙΔΙΚΟΙ να κρίνουν για το μέτρο της καλλιτεχνικής προσφοράς καθενός και όχι ο ΑΝΙΔΕΟΣ ΠΕΡΙ ΑΥΤΟΥ δικαστής.


Όπως θα διαβάσατε παραπάνω στο νόμο, δεν υπάρχει κάποιο ελαφρυντικό σπουδαίας καλλιτεχνικής προσφοράς, αλλά δε θα ήταν εκτός του νόμου να λαμβάνεται υπόψη κάτι τέτοιο, ενόψει του ότι ΚΑΙ ενδεικτική είναι η αναφορά του νόμου για τα ελαφρυντικά αλλά ΚΑΙ θα μπορούσε να αποτελεί έκφανση της κοινωνικής ή και επαγγελματικής ζωής του κατηγορουμένου...


Αυτά, με πολλή συντομία, γιατί το θέμα είναι μεγάλο και πολύπλοκο και σίγουρα πολλές πολλές πτυχές του, καν δεν τις άγγιξα εδώ...κι ας με συγχωρούν οι νομομαθείς...


Πάντως, πέραν απ' αυτό, αν κάτι άλλο μου κάνει εντύπωση σ' αυτήν την υπόθεση είναι ότι δεν του αναγνωρίστηκε καν το ελαφρυντικό του βρασμού. Βέβαια τα πραγματικά περιστατικά όπως ακούστηκαν στη δίκη δεν τα ξέρω, αλλά σύμφωνα με όσα γράφτηκαν στον τύπο, ο βρασμός τουλάχιστον έπρεπε να του αποδοθεί... Ίσως ο χαρακτήρας του Πάνου και η απόλυτη ειλικρίνειά του που δεν άφηνε περιθώρια για κλαψουρίσματα, στα οποία καταφεύγουν οι περισσότεροι κατηγορούμενοι, έκαναν δυσμενή εντύπωση στην ΕΞΟΥΣΙΑ (!!) του δικαστηρίου. Αν κάτι, πρώτο πρώτο, εύκολα δυστυχώς καταπατάται σε τέτοιου είδους αποφάσεις, είναι το "δικαίωμα στη ΔΙΑΦΟΡΑ" που - ΚΙ ΟΜΩΣ!!! -κατοχυρώνεται και στο Σύνταγμα (εκεί κάπου...για τα άρθρα για την ελεύθερη ανάπτυξη της προσωπικότητας...)
gazakas Chat
Σολίστ
#3975   /   06.02.2006, 02:27
Ευχαριστώ Νεκταρία! Πολλά από όσα σημειώνεις τα είχα πάνω-κάτω υπόψιν μου κι εγώ (όπως το απόσπασμα του Ποινικού Κώδικα που παραθέτεις), αλλά καθώς δεν ήμουν απολύτως σίγουρος και βρισκόμουν έξω από τα νερά μου δεν ήθελα να κάνω εικασίες και ακροβασίες. Ας κρατήσουμε την παρατήρηση ότι η αιτιολόγηση της απόρριψης του ελαφρυντικού περί καλλιτεχνικής προσφοράς από το δικαστήριο είναι απαράδεκτη με τον τρόπο που έγινε, και από εκεί και πέρα το να ακούμε και να τραγουδάμε τα τραγούδια του Άκη Πάνου είναι η καλύτερη απάντηση ως προς την προσφορά του Άκη Πάνου, όχι στην "κοινωνία" ή τον "πολιτισμό", αλλά σε μας τους ίδιους...

doritsa78 Chat
Φθασμένος
#3985   /   06.02.2006, 13:52   /   Αναφορά
Μπραβο για το αρθρο.Ο μεγαλυτερος λαικος συνθετης της εποχης μας.Απο τα ομορφοτερα λαικα τραγουδια που εχει γραψει και εχουν μεινει και θα μεινουν στην ιστορια.Τον ευχαριστουμε για αυτο.Να'ναι καλα εκει που βρισκεται.
anastasisk Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#4363   /   05.04.2006, 05:03   /   Αναφορά
Υπέροχο αφιέρωμα!!!
megaloserwtikos Chat
Φθασμένος
#5557   /   11.09.2006, 19:10   /   Αναφορά
Πολύ καλό αφιέρωμα, ο Ακης Πάνου έγραψε σπουδαία λαικά τραγούδια με άποψη.

Είναι συγκινητικό να διαβάζεις ότι συνεργάστηκαν δύσκολα με τον Καζαντζίδη αλλά στην φυλακή ήταν ο μόνος που πήγε από τους γνωστούς τραγουδιστές.

Από τα πιο αγαπημένα μου είναι το ''Και τι δεν κάνω'' με την ανεπανάληπτη ερμηνεία του Δυονισίου... αλλά και πολλά άλλα.

mariza18 Chat
Σολίστ
#5716   /   23.09.2006, 14:26   /   Αναφορά
Ο Ακης Πανου ειναι για μενα ο κορυφαιος λαικος συνθετης των τελευαιων 30 χρονων.Αξιος συνεχιστης της παραδοσης των συνθετων του ρεμπετικου.Μπραβο για αυτο το εξοχο αρθρο!


Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις