ελληνική μουσική
    197 online   ·  210.682 μέλη
    chat
    αρχική > e-Περιοδικό > Aρθρα

    Η έμπνευση κατοικεί στη μοναχικότητα

    Αποτελεί το φόβητρο των ανθρώπων των σύγχρονων μεγαλουπόλεων, το μεγαλύτερο άγχος μετά το φόβο του τέλους.

    Η  έμπνευση  κατοικεί  στη  μοναχικότητα

    Γράφει ο Μαργαρίτης Τσιφουτίδης (margatsif)
    3 άρθρα στο MusicHeaven
    Σάββατο 04 Ιαν 2014

    Είναι το φάντασμα της μοναξιάς που πλανάται σαν σκιά στους διαδρόμους του μυαλού και της ψυχής.

    Πολλοί είναι οι άνθρωποι που για να μην έλθουν αντιμέτωποι μαζί της, προτιμούν να σπαταλάνε όλο τους τον χρόνο ''στων σχέσεων και των συναναστροφών την καθημερινή ανοησία'', που έγραφε ο Καβάφης, νιώθοντας συχνά ''έρημοι και μονοι μες την ερημία του πλήθους'' κατά τον Μανόλη Αναγνωστάκη.

    Ο ΟΣΟ, ένας από τους μεγαλύτερους πνευματικούς δασκάλους του 20ου αιώνα, έκανε διαχωρισμό ανάμεσα στις έννοιες της ''Μοναχικότητας'' και της ''Μοναξιάς''.

    Η μοναξιά κατά τον ΟΣΟ ταυτίζεται με την απομόνωση, είναι αθέλητη και προκαλεί πόνο.

    Αντίθετα, η μοναχικότητα είναι αποτέλεσμα συνειδητής επιλογής, περιλαμβάνει ολόκληρο τον κόσμο και προκαλεί πληρότητα και χαρά.

    ''Όλη η δυστυχία του ανθρώπου έγκειται στο ότι δεν μπορεί να μείνει μόνος του σε ένα δωμάτιο '', είχε πει κάποτε ο Πασκάλ, ενώ η Βιρτζίνια Γουλφ στις αρχές του 20ου αιώνα με το δοκίμιό της ''Ένα δικό σου δωμάτιο'' παρακινούσε τις γυναίκες της εποχής της, να διεκδικήσουν μέσα στο σπίτι τους ένα χώρο αυτονομίας και δημιουργίας.

    Τα μεγάλα έργα είναι παιδιά της μοναχικότητας.

    Ακόμη και η δύναμη του έρωτα, στη μοναχικότητα αστράφτει.

    ''Κάθε μεγάλο πάθος είναι παιδί μιας στέρησης'' έγραφε η Μάρω Βαμβουνάκη.

    Για να ενωθεί κάποιος με τους άλλους, πρέπει να έχει βρεθεί μόνος του, να έχει συναντηθεί με τις σκιές του.

    Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει κάποιος να έχει αποκοπεί από τον κόσμο.

    Για να απολαύσει κανείς τις χαρές της μοναχικότητας, πρέπει να έχει βαπτιστεί στην κολυμπήθρα του κόσμου, στη θάλασσα της εμπειρίας.

    Αλλά φτάνει κάποια στιγμή, που τίποτα εξωτερικό δεν μπορεί να σου δώσει χαρά, πληρότητα ή παρηγοριά, που νιώθεις πως ό, τι σημαντικό ήταν να γίνει και να ειπωθεί συντελέστηκε.

    Τότε είναι που γυρεύεις τον εαυτό σου να εξερευνήσεις κι εκεί να εγκατασταθείς, χωρίς φόβο, αλλά με πάθος.

    Για να βρεις το κέντρο, τον πυρήνα σου που παλαντζάρει συχνά σε γκρίζες διαδρομές.

    Για να κατοικήσουν μέσα σου οι άλλοι, μέσα από τη μνήμη και τη νοσταλγία.

    Για να οξύνεις τη σκέψη, να βαθύνεις το συναίσθημά σου, να εξερευνήσεις τα όριά σου, την άγνωστη χώρα του εαυτού σου, να βρεις έμπνευση για να δημιουργήσεις ή απλά για να καταλαγιάσουν οι εντάσεις, να ησυχάσεις, να διαλογιστείς.

    ''Φόβος μοναξιάς σημαίνει φόβος εαυτού'', έγραφε η Βαμβουνάκη.

    Αλλά είναι γνωστό πως για τις καλύτερες και πιο πλούσιες σχέσεις, είναι περισσότερο ικανοί αυτοί που μπορούν να αντέξουν να είναι μόνοι με τον εαυτό τους.

    Eνα άρθρο της συγγραφέως - κοινωνιολόγου - δημοσιογράφου Αγγελικής Μπομπούλα.


    Tags
    Καλλιτέχνες:Μάρω Βαμβουνάκη



    Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

    Αν σου αρέσει να γράφεις για μουσικά θέματα, σε περιμένουμε στην ομάδα συντακτών του ιστορικού, ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού μας.

    Στείλε το άρθρο σου

    σχολιάστε το άρθρο


    Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

    #28315   /   05.01.2014, 11:54   /   Αναφορά

    Πολύ ενδιαφέρων σαν προβληματισμός το αρθάκι σου αγαπητέ μου...


    Η μοναξιά και η μοναχικότητα σαν όροι πολλές φορές εμπεριέχονται μαζί σε μια κατάσταση.Ίσως η δευτερη αν είναι παρατεταμένη οδηγεί στην πρώτη μερικές φορές.


    Πάντως συμφωνώ με τη διάκρισή τους.


    Επίσης με τη φράση ''φόβος μοναξιάς είναι φόβος εαυτού'',μια και στην ουσία μένουμε εμεις και ο εαυτός μας και τον αντικρύζουμε κατάματα.Θέλει κότσια να το κάνεις γι αυτό και είναι πολύ δύσκολο.


    Όταν όμως το καταφέρεις έστω και για λίγο,τότε είσαι σε θέση να κοιτάξεις και τους άλλους,τους συνανθρώπους σου στα μάτια και να τους πεις ευθέως αυτό που σκέφτεσαι χωρίς φόβο και με πολύ πάθος.


    Ακόμη κι η συνειδητη απομάκρυνση ανθρώπων τους οποίους απλά ''δε γουστάρεις'' είναι ωφέλιμη.Όποτε το έχω κάνει έχω νοιώσει τεράστια ανακούφιση.Δεν γίνεται όλοι να ταιριάζουν με όλους.Καλό είναι να τους μιλάς ευθέως και να ξεκαθαρίζεις τη θέση σου,κι όχι να ''καταπίνεις'' συμπεριφορές και να δίνεις ελαφρυντικά.


    Προσωπικά για μένα δεν υπάρχει τίποτα καλύτερο από μια μοναχική βόλτα στην Αθήνα ακούγοντας μουσική στ αμάξι ή ένας περίπατος στην χειμωνιάτικη παραλία με τον πελαγίσιο αέρα να διαπερνά το σώμα μου και να καθαρίζει το πνευμα μου ψυθιρίζοντάς μου ιστορίες απ τα μέρη που ταξίδεψε πριν με συνατήσει.


     

    #28316   /   05.01.2014, 13:45   /   Αναφορά

    Η μοναξιά είναι καλή για αυτούς που έχουν περιθώριο να την επιλέξουν. Είναι ακριβώς όπως όταν κάνεις το επάγγελμά σου χόμπι και σε υποχρεώνουν να το ασκείς ώρες που δε θα ήθελες για ανθρώπους που ενδεχωμένως δε συμπαθείς. Έτσι και η μοναξια. Όντως υπάρχουν στιγμές που επιλέγεις να είσαι μόνος, αλλά όταν αναγκάζεσαι να είσαι μόνος γιατί δεν έχεις επιλογή τότε η μοναξιά γίνεται ατελείωτο βάσανο. Και είναι αλήθεια οτι το να φοβάσαι τη μοναξιά, σημαίνει οτι φοβάσαι και τον εαυτό σου, αλλά και ο ρόλος που παίζουν οι άλλοι άνθρωποι στη ζωή σου είναι κύριος και σε βοηθά να γίνεις καλύτερος και το κυριότερο, να έχεις κίνητρο για να γίνεις καλύτερος!!

    #28317   /   05.01.2014, 15:27   /   Αναφορά

    Πολλά προβλήματά μου freddie τα έχω συζητήσει με τη θάλασσα, είναι πάντα δίπλα μου εδώ στην Αλεξανδρούπολη, σε δυο λεπτά με το ποδήλατο είμαι μπροστά της.


    Πρέπει να είμαστε αληθινοί και με τον εαυτό μας και με όλους τους άλλους ανθρώπους, αυτό φέρνει τεράστια ηρεμία και γαλήνη.


    Η αλήθεια πάντα μένει, έχει διάρκεια!


    --------------------------------------------------------


    Σοφία, αυτό που λες ακριβώς αναφέρω στο άρθρο, πως η μοναξιά που σου επιβάλουν οι άλλοι άθελά σου, που σε σπρώχνουν σε μια απομόνωση,είναι κάτι που φέρνει πόνο σε όλο το κορμί.


    Παρεπιπτόντως ..... άσχετα με το θέμα, έχω μία κόρη που την λένε Σοφία - γεννήθηκε 10 Ιουνίου το 1988 - είναι στα είκοσι έξη και σπούδαζε βιολί στο κρατικό ωδείο Αλεξανδρούπολης .

    #28318   /   05.01.2014, 15:33

    απλώς ενισχύω την αποψή σου :)


    Χα ωραια σύμπτωση :) 


    #28319   /   05.01.2014, 15:33   /   Αναφορά

    Ο δημιουργός, πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώνει και το αντίτιμο. Αλλιώς δεν γίνεται. Πρέπει να είναι έτοιμος να πληρώνει τη μοναξιά του, γιατί το χαρτί και το μολύβι είναι μοναξιά. Η μοναξιά δηλαδή του Προμηθέα πάνω στον Καύκασο και το ανελέητο μαστίγωμα της ύπαρξης. Πονάς; Δέσου στον Καύκασο της μοναξιάς, άσε τον αετό να σου τρώει μέρα-νύχτα το συκώτι, και θα δημιουργήσεις.

    Περισσότερα:  http://www.protoporia.gr/no-9-p-394026.html

    #28320   /   05.01.2014, 15:57   /   Αναφορά

    Κανένας δημιουργός Γιώργο δεν πρέπει να φοβάται τον αετό που θα έρθει να κορέσει την πείνα του πάνω στον Καύκασο, όλα τα μεγάλα έργα άλλωστε μέσα στο δίχτυ της μοναξιάς έχουν υφανθεί .

    #28321   /   05.01.2014, 18:55   /   Αναφορά

    Αυτό ακριβώς έγραψα κι εγώ. {#emotions_dlg.thumbup} 

    #28763   /   17.06.2014, 20:43   /   Αναφορά

    Ναι, είναι κατά πάσα πιθανότητα η μοναχικότητα έναυσμα για τη δημιουργία. Αλλά κι αυτή, ακριβώς επειδή έχει επιδιωχθεί, προέρχεται από συγκεκριμένους παράγοντες. Ο άνθρωπος δε μπορεί να ζει μόνος του, η μοναχικότητα είναι ένας τρόπος να συναντήσει τον εαυτό του, να επεργαστεί δεδομένα που δέχεται από το εξωτερικό περιβάλλον και να κάνει μόνος του πράγματα προσωπικά, που τον ευχαριστούν.
    Επομένως, αν κάποιος βρει την ισορροπία ανάμεσα στην επαφή του με άλλους ανθρώπους και στο να περνάει χρόνο μόνος του, τότε μπορεί να αξιοποιήσει τα οφέλη και των δύο καταστάσεων.
    Πολύ σωστό το άρθρο (στο τέλος μεν, αλλά το αναφέρω!).