ελληνική μουσική
    339 online   ·  210.838 μέλη
    αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

    Ένα μικρό διήγημα φιλίας

    Ο ήλιος ήταν στη μέση της διαδρομής του, όταν ο Γιώργος κοίταξε το ρολόι του...
    Γράφει το μέλος a_r_i_s
    6 άρθρα στο MusicHeaven
    Σάββατο 04 Δεκ 2004
    Ο ηλιος ηταν στη μεση της διαδρομης του οταν ο Γιωργος κοιταξε το ρολοι του.
    -Διαολε ακομα να ερθει το αναθεματισμενο συλλογιστηκε.
    Περιμενε αλλη μια ολοκληρη ωρα ωσπου να φτασει η αμαξοστοιχια 911 απο Θεσσαλονικη.
    Η ανυπομονησια του ηταν μεγαλη, βλεπετε μαζι με το τρενο θα εφτανε και ο παιδικος του φιλος Κωστας, τα ιχνη του οποιου ειχε χασει απο την στιγμη που η καταραμενη δουλεια του τον εφερε στην πρωτευουσα. "Στο 'χα πει να μην σεργιανιζεις σαν φυσουν τα ρευματα γιατι βλεπει ο καιρος τα βηματα σου και γρεμιζει τα ονειρα σου". Θεε μου ποσο μισουσε αυτην την δουλεια που του στερησε ολα τα παιδικα του ονειρα.

    Στο σταθμο Λαρισης δεν μπορουσες να σταθεις ορθιος απο το κοσμο. Λογης λογης ανθρωποι και αναμεσα τουσς μικροπωλητες , ζητιανοι και κλεφτρονια παλευοντας ο καθενας με τον τροπο του για το επιουσιο. Ολοι μαζι διναν εναν σουρεαλιστικο πορτραιτο προσμονης. Μολις ομως εφτασε το τρενο και ανοιξαν οι πορτες αρχισαν τα πρωτα αγκαλιασματα και τα χαμογελα και ο χωρος φωτισε ευτυχια.

    -Τι ωραιο που ειναι να περιμενεις καποιον σκεφτηκε ο Γιωργος και αμεσως σκοτεινιασε προσπαθωντας να θυμηθει το επιθετο του φιλου του.

    Αληθεια πως ειναι δυνατον να ειχε ξεχασε; Μαζι δεν ηταν που χρονια πριν σαλπαρανε καθε βραδυ με τα καραβια που φευγανε απο το λιμανι, που απλωνοντας τα χερακια τους φταναν ως τ' αστερια και τα αγκαλιαζαν, που σαν μικροι Μαρκο Πολο εξερευνουσαν το συμπαν αν και γι' αυτους συμπαν ηταν η γειτονια τους.

    Πριν προλαβει ομως να τελειωσει τις σκεψεις του νατος μπροστα του ο παιδικος του φιλος να χαιρετα.

    -Μα πως ειναι δυνατον φωναξε ο Γιωργος κοιτώντας τον φιλο του,
    Μικρο παιδι με την σφεντονα στην πισω τσεπη να τον κοιταει και λυπημενα να του λεει με ξεχασες φιλε μου και μονο στα ονειρα σου μπορουμε πλεον να βρεθουμε.

    Τον πηραν τα δακρυα τον Γιωργο και μεσα στους λυγμους του ξυπνησε και αμεσως στην μανα του πηρε τηλεφωνο.
    -Μανα τον θυμασαι το Κωστα που εμενε στην γειτονια μας στη Θεσσαλονικη παλια; μηπως θυμασαι το επιθετο του;



    σχολιάστε το άρθρο


    Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

    #1162   /   04.12.2004, 13:22   /   Αναφορά
    Γιατι δε καταλαβα τι θελει να πει αυτο το αρθρο???
    #1163   /   04.12.2004, 14:51   /   Αναφορά
    einai aliyheia...megalonontas, ta atoma pou kapote eitan gia emas to kentro tis gis, ftanounoume na min thymomaste kan to onoma tous! Tous kouvalame stin kardia kai ta oneira mas omos...kati einai k afto! oraia prospatheia ari, elpizo na yparxei kai synexeia...
    #1165   /   04.12.2004, 15:48   /   Αναφορά
    Δεν μας τα έλεγες αυτά ¶ρη... Εγώ πάντως και το κατάλαβα και το απόλαυσα. Συνέχισέ το... εχεις πολλά να πεις ...
    #2374   /   17.06.2005, 16:25   /   Αναφορά
    πολύ καλό... ανατρίχιασα.... τρέμο στην ιδέα πως και γω κάποτε τώρα που θα φύγω για τις σπουδές μου θα ξεχάσω τα άτομα με τα οποία μεγάλωνα και ήταν τόσο σημαντίκα για μένα όλο αυτό το καιρό....
    ph
    #2426   /   26.06.2005, 02:20   /   Αναφορά


    Πολύ ωραίο! Πανέξυπνο, ουσιαστικό και απλό.
    #8652   /   20.06.2007, 14:39   /   Αναφορά
    Πολύ καλό! Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Όταν ήμουν μικρή ο πατέρας μου, προσπαθούσε να με πίσει να γράφω πίσω από τις φωτογραφίες τα ονόματα των φίλων μου, την ημερομηνία και τον τόπο που ήταν τραβηγμένη η φωτογραφία. Εγώ γελούσα και του έλεγα ότι δεν χρειάζεται. Μου ήταν αδύνατο να φανταστώ ότι μπορεί κάποια μέρα να μην τα θυμάμαι. Φυσικά ο πατέρας μου ήξερε τι έλεγε (και το ήξερε εκ πείρας). Έχω τέτοιες φωτογραφίες που κοιτάω και δεν θυμάμαι ονόματα... Ελπίζω εσύ να τα θυμηθείς όλα.