αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
28 Νοεμβρίου 2016, 13:48
Μια «μέθη» διαφορετική από τις άλλες…


Έχετε νιώσει ποτέ εκείνην τη γλυκιά ευφορία, σαν να ήπιατε 2-3 ποτηράκια καλό κρασί ή κάποιο άλλο ποτό της αρεσκείας σας, μετά από το διάβασμα κάποιου λογοτεχνικού βιβλίου; Νιώσατε ποτέ κάποιου είδους θλίψη επειδή ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο που διαβάσατε έφθασε στο τέλος του; Για αυτά και άλλα παρόμοια ερωτήματα, η επιστήμη έχει πλέον απαντήσεις.

Κάθε αθλητής, μετά από μία πολύ σκληρή προπόνηση ή έναν δύσκολο αγώνα περιέρχεται σε μια ιδιαίτερη ψυχοσωματική κατάσταση, το αποκαλούμενο «runners high», που δεν είναι παρά η επήρεια των ενδορφινών, που παράγονται μετά από κάθε επίπονη σωματική άσκηση, οι οποίες είναι μια μορφή φυσικών οπιοειδών που η χημική τους σύνθεση προσομοιάζει αυτή της μορφίνης. Με άλλα λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε πως πρόκειται για το παρασκευαζόμενο, από τον ίδιο τον οργανισμό μας, ναρκωτικό που αποσκοπεί στη μείωση του αισθήματος σωματικού πόνου σε έναν καταπονημένο αθλητή ή σκληρά ασκούμενο άτομο.

Η σύγχρονη έρευνα δείχνει πως ένα ανάλογο φαινόμενο μπορεί να εμφανιστεί και όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο που μας αγγίζει, συναισθηματικά, βαθειά. Έτσι, λοιπόν, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε, κατ΄αντιστοιχία,  για ένα «readers high», δηλαδή, για μια «μέθη των αναγνωστών».  

Από τότε που ο Αριστοτέλης διατύπωσε τη θεωρία του περί καθάρσεως, έχει χυθεί πολύ μελάνι γύρω από την ψυχολογία της τραγωδίας, χωρίς, όμως, να γνωρίζουμε τον τρόπο που η διαδικασία αυτή  αποτυπώνεται και στον εγκέφαλο. Τώρα πλέον γνωρίζουμε πως το σύστημα των ενδορφινών, που αποτελεί τμήμα του κέντρου πόνου του εγκεφάλου, ενεργοποιείται κάθε φορά που αγγιζόμαστε ιδιαίτερα από το οποιοδήποτε είδους αφήγημα. Το εντυπωσιακό είναι πως οι περισσότεροι άνθρωποι επιστρέφουν, με κάποιον τρόπο, ξανά και ξανά σε τραγικές ιστορίες. Παρακολουθώ δύο νέα άτομα που το ένα βλέπει συστηματικά μία σειρά ντοκιμαντέρ  για αεροπορικές τραγωδίες, ο δε άλλος για πολύνεκρες μάχες και καταστροφές του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου…

Γιατί, όμως, επιλέγουμε να υποφέρουμε και να κατακλυζόμαστε από αγωνία και φόβο ξανά και ξανά; Γιατί πολλά άτομα πηγαίνουν πολλές φορές για να παρακολουθήσουν , για παράδειγμα, τη θεατρική παράσταση «Ο βασιλιάς Ληρ» ή κάποια αρχαία ελληνική τραγωδία; Η ερμηνεία που δίνεται, βάσει των ερευνητικών αποτελεσμάτων που προέκυψαν, είναι ο «γλυκός πόνος» που προκαλεί η έκκριση ενδορφινών που, όπως και κάθε άλλο ναρκωτικό, μπορεί να οδηγήσει σε εθισμό. Με άλλα λόγια, ψυχοσωματικά, συμβαίνει κάτι το ανάλογο, όπως και στην περίπτωση του συμφιλιωτικού σεξ στο οποίο αναφέρθηκα στην προηγούμενή μου ανάρτηση, και, όπως και κάθε είδους εθισμός, μπορεί να δημιουργήσει ψυχολογική εξάρτηση και, ως εκ τούτου, στερητικό σύνδρομο…

Έτσι εξηγείται και το αίσθημα κενού που αρκετοί περιγράφουν, μετά την ολοκλήρωση ενός πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου, το τέλος μιας πολύ καλής ταινίας ή τηλεοπτικής σειράς. Το κέντρο πόνου του εγκεφάλου είναι το ίδιο τόσο για τον ψυχικό όσο και για τον σωματικό πόνο. Αυτός είναι ο λόγος που αρκετές φορές νιώθουμε και σωματικό πόνο εξαιτίας επώδυνων συναισθημάτων που βιώνουμε, αλλά και το αντίστροφο.

Αυτό, όμως, που, προσωπικά, βρίσκω ως το πλέον σημαντικό είναι η διαπίστωση πως το διάβασμα ενός πολύ ενδιαφέροντος βιβλίου εξασκεί την ικανότητά μας να μπορούμε να μπαίνουμε στη θέση των άλλων, από τη στιγμή που, όταν σαγηνευόμαστε από ένα βιβλίο, ταινία, παράσταση κ.τ.λ., ταυτιζόμαστε με τους διάφορους ήρωες τους. Όταν διαβάζουμε ένα βιβλίο, σκεφτόμαστε τις σκέψεις κάποιου άλλου, θεωρώντας τες ως δικές μας. Αυτό μας υπενθυμίζει την πραγματική μας ζωή. Έχουμε, δηλαδή, μια αίσθηση πως μοιραζόμαστε τον κόσμο με τους άλλους, την ίδια στιγμή που κανένας μας δεν μπορεί να γνωρίζει τις σκέψεις και τα συναισθήματά μας. Είναι αυτό ακριβώς κάνει και ο Προυστ με τη Βιτζίνια Γουλφ. Κάνει, δηλαδή, τη λογοτεχνία να παίζει με τον εγκέφαλό μας…

Ως αναγνώστες, λοιπόν, είμαστε συμμετέχοντες συνδημιουργοί της υπόθεσης του μυθιστορήματος που μας ταξιδεύει καθώς συμβάλλουμε συνεχώς με δικές μας σκέψεις, προβληματισμούς και μνήμες, σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει με την εικόνα (TV, ταινίες), όπου είμαστε πιο παθητικά συμμετέχοντες. Το πιο σημαντικό κέρδος από το διάβασμα είναι η μεγάλη ώθηση που δίνει στον αφηρημένο τρόπο σκέψης μας, το μεγαλύτερο πρόβλημα του σχεδόν ενός δισεκατομμυρίου αναλφάβητων ανά τον κόσμο.

Η αίσθησή μας για τη θέση που έχουμε στις σύγχρονες κοινωνίες που ζούμε  βασίζεται στην κατανόηση του τρόπου που λειτουργεί μια κοινωνία, του τρόπου που λειτουργούμε οι ίδιοι ως άτομα σε μια ομάδα και του πως, έχοντας επιλύσει ένα πρόβλημα, μπορούμε να επιλύσουμε και ένα επόμενο. Όλα αυτά είναι αφηρημένος τρόπος σκέψης που, όταν ΔΕΝ υπάρχει, μας μετατρέπει σε εύκολη λεία όλων όσων θέλουν να μας διαφεντεύουν. Δεν είναι τυχαίο που όσο πιο αγράμματος είναι ένας λαός τόσο ευκολότερα τον διαχειρίζονται οι έχοντες και κατέχοντες πλούτο και εξουσία. Για το λόγο αυτό, όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα φοβούνταν τους εγγράμματους και ήθελαν να ελέγχουν το είδος και το μέγεθος της γνώσης, διαμέσου της παιδείας κυρίως…

Οι επιστήμονες υποστηρίζουν πως μια πραγματική οικονομική ανάπτυξη σε μια χώρα δεν είναι εφικτή, πριν το 40% των γυναικών της μάθουν να γράφουν και να διαβάζουν, όπως,  επίσης, ο σημαντικότερος παράγοντας που ο μέσος όρος ζωής αυξήθηκε από τα 35 στα 75 χρόνια είναι η δραστική μείωση του αναλφαβητισμού.             

Δυστυχώς, το διάβασμα και η λογοτεχνία δεν κατέχουν περίοπτη θέση στην Ελλάδα του σήμερα, ιδιαίτερα μεταξύ των νέων. Η επικράτηση των οπτικοακουστικών μέσων σε βάρος του διαβάσματος έχει σημαντικές συνέπειες στην ικανότητα ανάπτυξης του αφηρημένου τρόπου σκέψης, κυρίως των παιδιών, της ικανότητας αυτοσυγκέντρωσης και της ανάπτυξης της δημιουργικής τους φαντασίας. Άλλο το διάβασμα και άλλο η παθητική ακρόαση ή/και παρακολούθηση στο ρυθμό και τον τρόπο που καθορίζουν άλλοι…                          


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (28.11.2016)
...μέθυσα!!!


Σχόλιο από Kristalo (28.11.2016)
Αυτό συμβαίνει σε μένα!!! Τρελαινομαι να διαβάζω βιβλία μυθιστορήματα που ειναι βασισμένα σε ιστορικά γεγονότα οπου έχουν να κανουν με την Σμυρνη, την Κωνσταντινούπολη, τον Ποντο αλλα και με το β παγκόσμιο πόλεμο. Αν με τραβήξει το βιβλίο τότε θαρρώ πως είναι να ζεις εκείνες τις εποχές..Σκεφτομαι να χάνομαι στο πλήθος με τις διαφορετικές ενδυμασίες, να χαζεύω του κόσμου τα παζάρια, να ερωτεύομαι τις εποχές εκείνες. Θαρρω οτι εχω ξαναζήσει ανάλογες στιγμές. Είναι τόσο ομορφο αυτο που νιωθω, μεθυστικό οπως το περιγραφεις. Θέλω πολλες φορές να τελειωσω τις δουλειες μου γρηγορα για να χαθώ μέσα στο βιβλίο μου.Αυτόν το καιρό διαβάζω τους ''Αγιους δαίμονες'' του Καλπούζου και είναι τόσο υπέροχος. Λατρεύω τις λεπτομερέστατες περιγραφές του και την ιδιωματική γλώσσα που χρησιμοποιεί. Αν το ''ιμαρετ'' είχε κερδίσει βραβείο ανάγνωσης κοινού αυτό πιστεύω πως θα το κέρζιζε διπλά. Λες να μεθυσα μονο εγω; :))))))))))))


Σχόλιο από tallos (28.11.2016)
εγω γιαυτο γουστάρω Ντοστογιέφσκι και Τολστόι.


Σχόλιο από DemetresOpc (28.11.2016)
αγαπητέ Sven,

όλα στην ζωή είναι συνουσία.
Όλα ξεκινάνε και όλα καταλήγουν εκεί.
Μέχρι κι ο θάνατος, με τον δικό του τρόπο είναι μορφή συνουσίας.
Κι όταν λέμε συνουσία εννοούμε και τα (ομολογουμένως διαφορετικά) συναισθήματα που προκαλεί στον καθένα μας.
Έχουμε ανάγκη αυτές τις "ενδορφίνες" όσο έχουμε ανάγκη να δραπετεύσουμε από την συνθηκολόγηση που ονομάζουμε πραγματικότητα.
Ο καθένας στον κόσμο του αντιπαρέρχεται διαφορετικά, αφού καταλαβαίνει και διαφορετικά, το κάθε ερέθισμα.
Παρ΄όλα αυτά υπάρχει μια προσωπική σταθερά σε όλο αυτό το πήγαινε έλα. Υπάρχει το σώμα μας, που συνεχώς προσπαθεί να μας καθοδηγήσει σαν άπειρος γονιός. Μας λέει τι μας κάνει καλό και τι όχι. μας το λέει χωρίς να είναι κι αυτό σίγουρο και για αυτό πολλές φορές αλλάζει στάση σε κάποια θέματα. Για παράδειγμα κάποιοι άνθρωποι που δοκίμασαν και επέμειναν στα καυτερά τσίλι εισπράττουν κάθε φορά που καταναλώνουν αυτό το μπαχάρι μια μπόρα από ενδορφίνες. Σαν ο οργανισμός τους να τους ευχαριστεί για αυτό το δώρο. Η απόλαυση δεν προέρχεται κάθε αυτό από την αίσθηση της γεύσης, αλλά από εκείνο που έρχεται αμέσως μετά να επιβραβεύσει.
Ποιητικό θα έλεγε κανείς καθώς αυτοί οι λίγοι που απολαμβάνουν αυτή την εγκεφαλική ευχαρίστηση είναι οι λίγοι που τόλμησαν κάτι τέτοιο.
Επειδή όλα είναι συνουσία όλα εξηγούνται (και) μέσω αυτής.
Εντυπωσιακό βρίσκεις πως κάποιοι απ τους φίλους σου παρακολουθούν τηλεντοκιμαντέρ με καταστροφές και πολέμους. Εύκολο είναι είναι να καταλάβει κάποιος γιατί έλκονται από κάτι τέτοιο. Επιφανειακά μπορούμε να πούμε πως κάπου εκεί στην παρακολούθηση τέτοιων θε(α)μάτων φανερώνεται όχι η ταύτιση αλλά το "εγώ ελπίζω να την γλιτώσω". Την βρίσκουν να νοιώθουν πως αυτοί την γλίτωσαν. Ταυτίζονται με αυτούς που επιβίωσαν, όχι με αυτούς που χάθηκαν.. Σε βαθύτερο επίπεδο όμως είναι κάτι άλλο, αυτοί απλά έτσι την βρίσκουν. Κάποιοι άνθρωποι την βρίσκουν με βίαιο και άγριο σεξ ενώ κάποιοι άλλοι βιώνουν την αποκάλυψη με τον αργό βασανιστικό έρωτα και κάποιοι άλλοι ξεκλειδώνοντας τα τσάκρα ο ένας του άλλου.
Όμως στην τελική το αν θα φτάσουν σε πολλαπλούς οργασμούς εξαρτάται από το πόσο τόλμησαν, πόσο δοκίμασαν και πόσο έσπρωξαν τον εαυτό τους στα άκρα μέχρι του σημείου να νοιώσουν την πτώση λίγο πριν πετάξουν.
Δρόμοι λοιπόν, υπάρχουν πολλοί, ο προορισμός όμως είναι ο ίδιος. Η απόλαυση στο ταξίδι. (αναγκαίο να διευκρινίσουμε με την πίεση που δέχεται η γλώσσα πως το ταξίδι συμπεριλαμβάνει τον προορισμό.) Και αν υποτιμήσεις αυτούς που γουστάρουν τον προορισμό θυμήσου τους τύπους με το τσίλι.

Το τι γουστάρει ο καθένας για να ψυχαγωγήσει το μυαλό του εξαρτάται απ το τι τον ελκύει.
Η ψυχαγωγία είναι προσωπικό θέμα όσο αντιφατικό κι αν ακούγεται.
Θυμήσου πως όταν φλερτάρουμε ενδιαφερόμαστε να μάθουμε τι κάνει ο άλλος στον ελεύθερο του χρόνο.. Μετά το τυπικό τι δουλειά κάνεις ο περισσότερος χώρος καταλαμβάνεται από το τι κάνεις στον ελεύθερό σου χρόνο. Τι χόμπι έχεις κτλ.
Δεν είναι ακραίο να δεχθούμε πως το φλερτ συγκαταλέγεται στα προκαταρκτικά και πως ένας άνθρωπος υποσυνείδητα ή μη ξέρει τι συνουσία θα βιώσει από τα πρώτα 5 λεπτά μιας επαφής. Για αυτό άλλωστε οι χυλόπιτες έρχονται οι ψήνονται σε αυτά τα 5 πρώτα λεπτά.
Υπάρχουν αυτοί που όσο άθλιο κι αν είναι ένα βιβλίο ή μια ταινία θα την παρακολουθήσουν μέχρι τέλους. Προσωπικά θεωρώ πως σε αυτή την κατηγορία συγκαταλέγονται οι πιο ξενέρωτες γκόμενες με εξαίρεση μόνο λαμπρές περιπτώσεις.
Η ανάγνωση (αγαπώ αυτή την λέξη) είναι καθαρά εγκεφαλικό θέ(α)μα. Τόσο βαθιά εγκεφαλικό που παρασύρεται και το σώμα. Υπέροχη θέα δυο γυμνά πόδια που έχουν αφεθεί ελαφρώς λυγισμένα σε μια ξαπλώστρα που κοιτάει το μαγικό γαλανό νερό και είναι τελείως απροστάτευτα στα περαστικά ή επίμονα βλέμματα. Σε κείνα τα ευπρεπή ή απρεπή τυχαία και στα άλλα τα χυδαία. Κάποιες φορές θα τα δεις να έχουν ένα ελαφρύ τρέμουλο. Είναι η ταραχή που νοιώθουν μην καταλάβουν τα προαναφερθέν βλέμματα τι πραγματικά νοιώθουν εκείνη την ώρα που αν και αδύναμα σπρώχνονται από το ένστικτό τους να προστατέψουν τον θησαυρό που κρύβεται ανάμεσά τους.Συνήθως θα έχεις παρατηρήσει και εσύ πως το ένα γόνατο απομακρύνεται ελαφρά το ένα απ τοο άλλο σε ένα παιχνίδι επικίνδυνο μεταξύ του πρέπει και του θέλω. Είναι η στιγμή που θέλουν να νοιώσουν το ζεστό χάδι του θεού ήλιου να ανεβαίνει σιγά σιγά μέχρι την στιγμή που να παραδώσουν αυτή την απόλαυση στον μικρό θησαυρό που προστατεύετε ανεπαρκώς από ένα λεπτό κομμάτι πανί.Φτωχές οι λέξεις για να περιγράψουν την ανακούφιση που νοιώθουν όταν τελικά σηκωθούν και οδηγηθούν από την παρόρμηση να βραχούν σε αυτό το γαλάζιο στην αρχή και βαθύτερα μπλε υγρό στην συνέχεια. Κάπου εκεί τελειώνει το βάσανο.
Μετά από όλα αυτά πόσο περίεργο ή καινοφανές μας ακούγεται πως το διάβασμα ενός βιβλίου προκαλεί χημική ευχαρίστηση στον εγκεφαλικό μας φλοιό;
Προσωπικά (όπως ήδη γνωρίζεις) αγαπημένος μου συγγραφέας είναι ο Τομ Ρόμπινς. Την ανάγνωση κάθε του βιβλίου δεν θα μπορούσα να μην την παρομοιάσω με εντυπωσιακή συνουσία. Κάθε φορά που τελείωσα κάποιο του βιβλίο ένοιωσα εκείνο το συναίσθημα που τραμπαλίζεται μεταξύ του καυλωμένου και του ξεθεωμένου. Αυτό που συνήθως περιγράφεται από όλα τα αρσενικά με έναν μορφασμό πόνου καθώς λένε "γιατί να μην έχω άλλη στύση;". Πλήρης ικανοποιημένος (απ την διαδρομή) να στέκομαι στον προορισμό με ένα χαμόγελο που ο καθείς θα το χαρακτήριζε εξίσου ηλίθιο όσο και θρασύ και να σκέφτομαι ξανά και ξανά το ταξίδι.
Υ.Γ. η πλέον αισθησιακή λέξη όσον αφορά την όψη της τουλάχιστον είναι η "ανάγνωση". Αυτό το ν ανάμεσα στα 2α και αυτό το γ που γίνεται ν για να κάτσει δίπλα από το ω και να καταλήξει σε (στυ)ση.

Αυτά είχα να πω, σήμερα όπως κατάλαβες δεν βαριόμουν και σου άφησα σεντόνι για τον κρύο χειμώνα που έφτασε φορτωμένος για να αδειάσει όλο του το είναι στα έρημα κορμιά μας. Τον απεχθάνομαι τον χειμώνα Σβεν, τι έχει να πει για αυτή μου την παρόρμηση η επαγγελματική σου ταυτότητα άραγε;


Σχόλιο από DemetresOpc (28.11.2016)
Ξέχασα (και πρέπει) να συμπληρώαω πως τα πόδια που ανέφερα ειναι παράπλευρες απώλειες μιας αποπλάνησης που λαμβάνει χώρα λίγο πιο πάνω. Το μυαλό, που συνήθως τους λέει τι να κάνουν λιώνει και χάνεται κάτω από την ζέστη μέσα στην ανάγνωση ενός βιβλίου που αν του αξιζει ςνας χαρακτηρισμός είναι ο "Καζανόβας των βιβλίων".


Σχόλιο από sven (28.11.2016)

@Γιώργο,

εσύ…μέθυσες νωρίς…!!!

@Αναστασία,

από την περιγραφή σου αυτό φαίνεται, πως τέτοια ταξίδια σε μεθούν!!! Χάνεσαι μέσα στις περιγραφές του συγγραφέα, στα παζάρια της Ανατολής, στα μεθυστικά αρώματα των πολύχρωμων μπαχαρικών, στις φωνές των πραματευτών, στον αμανέ του ιμάμη, στα επίμονα φευγαλέα βλέμματα που λένε πολλά, στο κλάμα του ταξιμιού ενός σάζι, στο ληθαργικό ανακάτωμα αρωμάτων ταμπάκου και λεβάντας…

Είναι να μην θέλεις να ερωτευθείς μέσα σ΄ ένα τέτοιο σκηνικό; Έστω και τον ίδιο τον έρωτα…

@ tallos

και μόνο στη θέα των ονομάτων αυτών έχουμε αρχίσει να ταξιδεύουμε…


Σχόλιο από sven (29.11.2016)

@Τζιμάκο

δεν ξέρω από πού ν΄αρχίσω και που να τελειώσω! Έχεις θέσει τόσα θέματα που για να απαντήσω θα πρέπει να γράφω ώρες ατέλειωτες…

Άκου, όμως τώρα, σύμπτωση και σύμπνοια ψυχών και σωμάτων. Μόλις την περασμένη Τρίτη συνομιλούσα με μία νέα γυναίκα από Ν. Υόρκη με την οποία έχω θεραπευτικές συνεδρίες μέσω skype. Μου αφηγήθηκε, λοιπόν, το εξής συμβάν που μοιάζει με το σενάριο των δύο γυμνών ποδιών του σχόλιού σου. Ήταν Σάββατο και ετοίμαζε δείπνο για κάτι φίλους της όταν της τηλεφώνησε απρόσμενα ένας πρώην εραστής της με τον οποίο είχε χωρίσει ένα χρόνο πριν, όταν της πρότεινε να ζήσουν μαζί και αυτή πανικοβλήθηκε τόσο που του ζήτησε να χωρίσουν. Τη ρώτησε, λοιπόν, αν θα μπορούσε να παραβρεθεί στο δείπνο και ο ίδιος και, αν ναι, να πάει μία ώρα νωρίτερα για να τη βοηθήσει στις ετοιμασίες, κάτι που αυτή δέχθηκε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Όσο, όμως, πλησίαζε η ώρα της προσέλευσής του, και γνωρίζοντας τι σήμαινε αυτή, την έπιασε κυριολεκτικά πανικός εξαιτίας του τεράστιου πόθου αλλά και φόβου της για τον συγκεκριμένο άντρα. Για να τιθασεύσει, λοιπόν, την τεράστια ένταση των όσων ένιωθε τη στιγμή εκείνη, έκανε ένα παγωμένο ντουζ (Νοέμβριο μήνα!) και κατόπιν έβαλε τη φόρμα της, κάνοντας τροχάδην το γύρο του τετραγώνου του σπιτιού της. Με τον τρόπο αυτόν, κατάφερε, τελικά, να ελέγξει τη βασανιστική φόρτιση σώματος και ψυχής και να μπορέσει να «αντιμετωπίσει» ψύχραιμα τον «εισβολέα», χωρίς τη «μέθη» των όσων ένιωθε, κάτι παρόμοιο, δηλαδή, με τη βουτιά στο νερό της κοπέλας του σχόλιού σου…!!!

Σε ένα σημείο γράφεις: «Η απόλαυση δεν προέρχεται από την αίσθηση της γεύσης αλλά από εκείνο που έρχεται αμέσως μετά να επιβραβεύσει». Η αλήθεια είναι πως δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς εννοείς αλλά η αίσθηση της απόλαυσης ή «μέθης» για την οποία μιλώ στο ποστ μου οφείλεται στο ταξίδι των «αισθήσεων και παραισθήσεων» που δημιουργεί το παιχνίδισμα των σκέψεων και των φαντασιώσεών μας στη διάρκειά του και που, όταν φθάσει στο τέλος του, αφήνει αυτή την αίσθηση της γλυκιάς εξουθένωσης για την οποία κι εσύ μιλάς, αναφερόμενος στην αίσθηση που έχεις μετά από κάθε ανάγνωση κάποιου έργου του αγαπημένου σου συγγραφέα Τομ Ρόμπινς.

Όσον αφορά, τώρα, στην παρόρμησή σου (να γράψεις αυτό το σεντόνι, φαντάζομαι πως εννοείς), αυτό που έχω να πω είναι το αυτονόητο. Φαίνεται πως το κείμενό μου κατάφερε να σε ταξιδέψει και, ως εκ τούτου να σε…μεθύσει…!!!

Καλή βδομάδα να ΄χουμε!!!


Σχόλιο από Hastaroth (29.11.2016)
"Δεν είναι τυχαίο που όσο πιο αγράμματος είναι ένας λαός τόσο ευκολότερα τον διαχειρίζονται οι έχοντες και κατέχοντες πλούτο και εξουσία. Για το λόγο αυτό, όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα φοβούνταν τους εγγράμματους και ήθελαν να ελέγχουν το είδος και το μέγεθος της γνώσης, διαμέσου της παιδείας κυρίως….

Δέν είναι καθόλου τυχαίο,όντως.Διότι όσο περισσότερες γνώσεις και παιδεία (διαφέρουν αυτά τα δύο) έχει ένας λαός,τόσο δυσκολώτερο είναι να τον πείσης ν'αποδεχτή αυτά που τού λές χωρίς να τα υποβάλη στην "βάσανον" τής κριτικής του.Παράδειγμα,απλό και κάπως "απλοϊκό" (δηλαδή χωρίς πολυπλοκότητα":πολύς κόσμος εν Ελλάδι πιστεύει ότι οι λευκές γραμμές που βλέπουμε στον ουρανό όταν είναι καθαρός (δηλαδή γαλάζιος) προκαλούνται από αεροπλάνα ξένων μυστικών υπηρεσιών που μάς ψεκάζουν με αέρια αγνώστου συνθέσεως που περιέχουν ουσίες που μάς αποβλακώνουν.Γνωστότατος πολιτικός,υπουργός εθνικής αμύνης σήμερα,έχει φτιάξει την πολιτική του καριέρα πάνω σ'αυτό.Ομως απλοί συλλογισμοί κοινής λογικής και απλές γνώσεις φυσικής γυμνασίου μάς δείχνουν πως κάτι τέτοιο είναι αδύνατον γιά πολλούς λόγους (γιά να ψεκάσης μιά περιοχή με ακρίβεια,πρέπει να πετάς σε μικρό ύψος,αλλιώς το αέριο που ψεκάζεις θα διαχυθή και θα αραιωθή σε πολύ μεγαλύτερη έκταση,χάνοντας τίς όποιες "αποβλακωτικές" ιδιότητές του,κλπ).Κι'όμως,πάρα πολύς κόσμος πιστεύει αυτήν την θεωρία (μάλλον έκαναν "κοπάνα" στο μάθημα τής φυσικής στο σχολείο...).

Ο Καζαντζάκης στην "Αναφορά στον Γκρέκο" γράφει σε κάποιο σημείο ότι ευρισκόμενος στην Βιέννη επρόκειτο να συναντήση μιά γυναίκα,την οποία είχε γνωρίσει εκεί.Ομως φοβόταν πως η συνάντηση αυτή θα κατέληγε σε σαρκική σχέση,κάτι που αυτός δέν ήθελε.Ετσι,λίγο πρίν την συνάντηση,το πρόσωπό του γέμισε φουσκάλες και έγινε αποκρουστικό.Αυτό ήταν αποτέλεσμα τής επιβολής που είχε ο νούς του στο σώμα του.Οταν μπήκε στο τραίνο να φύγη απ'την Βιέννη,ώς εκ θαύματος οι φουσκάλες εξαφανίστηκαν...

Ντοκυμανταίρ με αεροπορικά δυστυχήματα έχω δεί κι'εγώ (συνήθως έχω διαβάσει και τα σχετικά πορίσματα τής επιτροπής διερεύνησης),όχι όμως γιά να ταυτιστώ μ'αυτούς που την γλύτωσαν,αλλά γιά να εμπλουτίσω τίς αεροπορικές γνώσεις μου και τίς γνώσεις μου πάνω στην μελέτη τών human factors.Αυτό με βοηθάει και στην δική μου δουλειά,που έχει να κάνη με διαδικασίες και οργάνωση εργασιών γραφείου.Ευτυχώς,πάντως,όσα αεροπορικά ταξίδια έχω κάνει μέχρι στιγμής στην ζωή μου,ήταν απλή ρουτίνα-και δέν οφείλεται αυτό σε κάποιον θεό,αλλά στην καλή εκπαίδευση που είχαν οι πιλότοι,οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας και όσοι άλλοι ασχολήθηκαν με την εκάστοτε πτήση μου,καθώς και στον καλό καιρό που επικρατούσε την συγκεκριμένη μέρα.

ΥΓ.Τώρα κατάλαβα γιατί μού αρέσει πολύ η μουστάρδα και το τζατζίκι :)


Σχόλιο από Orfeus (29.11.2016)
[...]Δεν είναι τυχαίο που όσο πιο αγράμματος είναι ένας λαός τόσο ευκολότερα τον διαχειρίζονται οι έχοντες και κατέχοντες πλούτο και εξουσία. Για το λόγο αυτό, όλα τα ολοκληρωτικά καθεστώτα φοβούνταν τους εγγράμματους και ήθελαν να ελέγχουν το είδος και το μέγεθος της γνώσης, διαμέσου της παιδείας κυρίως…. [...]

Παρέχοντας στους ικανούς όλο και περισσότερα, αναπτύσσεται στους ανθρώπους, το πνεύμα του ανταγωνισμού. Εκτιμώντας ιδιαίτερα τα πολύτιμα αντικείμενα, αναπτύσσεται στους ανθρώπους, το πνεύμα της αρπαγής. Επιδοκιμάζοντας την απληστία, δημιουργείται στους ανθρώπους, αναταραχή. Όταν επικρατεί αταξία στο κράτος, οι πολίτες δείχνουν υπακοή στους νόμους από φόβο και όχι από αυθόρμητο σεβασμό. Όταν όμως κυβερνά κάποιος που Γνωρίζει, αδειάζει το νου από άχρηστες σκέψεις, ικανοποιεί τις βασικές ανάγκες, εξασθενίζει την απληστία και φροντίζει για την υγεία. Τότε, σαν φυσικό επακόλουθο, οι άνθρωποι δεν δεσμεύονται από τις επιθυμίες τους και οι επιτήδειοι δεν μπορούν, ούτε και τολμούν να τους παραπλανήσουν.

Άρα, όσο πιο εξελιγμένη είναι η κοινωνία, τόσο πιο λίγα παράπονα εισπράττει από τους πολίτες της. Iδανική είναι η κοινωνία που φροντίζει για την ευμάρεια των πολιτών που την απαρτίζουν. Είναι αυτή στην οποία οι κατέχοντες φροντίζουν να ικανοποιούνται οι βασικές ανάγκες των πολιτών της. Είναι αυτή στην οποία η κοινωνική πρόνοια βρίσκεται σε πολύ υψηλό επίπεδο και αφορά όλους τους πολίτες, προσφέροντάς τους τη δυνατότητα της πνευματικής εξέλιξης.

Ο λαός πεινάει, γιατί αυτοί που κατέχουν την εξουσία, του παίρνουν με τους φόρους, ότι έχει και δεν έχει. Ο λαός επαναστατεί, γιατί αυτοί που κατέχουν την εξουσία, του κάνουν τη ζωή δύσκολη. Ο λαός δεν ασχολείται σοβαρά με τα προβλήματα της ύπαρξης, γιατί αυτοί που κατέχουν την εξουσία, τον προτρέπουν να έχει μόνο υλικές επιδιώξεις. Έτσι ο λαός, δεν έχει τίποτα στη ζωή του που να τον ωφελεί.

Η ζωή αποκτά πραγματική αξία, μόνο όταν υπάρχει πνευματική ανάπτυξη.


Σχόλιο από sven (29.11.2016)

Παιδιά,

πολύ ενδιαφέροντα και αξιόλογα τα σχόλιά σας!!! Χαίρομαι, πραγματικά, να διαβάζω, να προβληματίζομαι και ν΄απαντώ σε ανάλογα σχόλια, διαφορετικές απόψεις και προσεγγίσεις.

Σας ευχαριστώ από καρδιάς!!!


Σχόλιο από Hastaroth (29.11.2016)
Βεβαίως τώρα το θέμα ξεφεύγει απ'τα μεθύσια και πάει αλλού,όμως ουσιαστικώς δέν λέμε κάτι διαφορετικό,ο Γιώργος κι'εγώ.Αλλωστε,η δουλειά τού πολιτικού αυτή (πρέπει να) είναι:να παράγη πολιτική που θα στοχεύη στην ευμάρεια-πνευματική και υλική-όλων τών πολιτών τής χώρας του.


Σχόλιο από Orfeus (29.11.2016)
Δεν ξεφεύγει καθόλου από τα μεθύσια το θέμα Αλμπέρτο.
Αυτή πρέπει να είναι η δουλειά του πολιτικού, αλλά αν αυτό είναι το ιδανικό, η πραγματικότητα δυστυχώς απέχει. Για ποια πνευματική ανάπτυξη να ενδιαφερθούν οι πολίτες μιας χώρας όταν ψάχνουν στους κάδους των σκουπιδιών για αποφάγια ή όταν χάνουν το σπίτι τους και κοιμούνται στα παγκάκια; Με ποια διάθεση να είναι ή να γίνουν επιρρεπείς στη "μέθη";


Σχόλιο από Hastaroth (29.11.2016)
Μά δέν είπα εγώ ότι η πραγματικότητα είναι ιδανική.Αλλωστε,πνευματική και υλική ευμάρεια πρέπει να πηγαίνουν μαζί.Και,όπως είδες,έγραψα:
"να παράγη (δηλαδή ο πολιτικός) πολιτική που θα στοχεύη στην ευμάρεια-πνευματική και υλική-όλων τών πολιτών τής χώρας του."

Το πώς θα παράγη αυτήν την πολιτική είναι ένα άλλο θέμα που όμως ξεφεύγει από το θέμα τής παρούσης αναρτήσεώς σου.Αν ανοίξης καινούργιο θέμα,ευχαρίστως να το συζητήσουμε εκεί.

Η-ακόμη καλύτερα-"ζωντανά",πίνοντας και την ανάλογη μπυρίτσα,με μέτρο όμως γιά να μήν παρα-μεθύσουμε :)


Σχόλιο από Orfeus (29.11.2016)
Αλμπέρτο άλλα αντί άλλων απαντάς και μην παίζουμε με τις λέξεις σε παρακαλώ και μπαχαλέψουμε το ποστ του Σάββα.

Είπες "τώρα το θέμα ξεφεύγει απ' τα μεθύσια" και σου απάντησα "δεν ξεφεύγει καθόλου". Γι αυτό άλλωστε έκλεισα το σχόλιό μου με τη λέξη "μέθη".

Εσύ αντ' αυτού, απάντησες στο γάμο του Καραγκιόζη. Μήπως ...μέθυσες;


Σχόλιο από Orfeus (29.11.2016)
Αλμπέρτο άλλα αντί άλλων απαντάς και μην παίζουμε με τις λέξεις σε παρακαλώ και μπαχαλέψουμε το ποστ του Σάββα.

Είπες "τώρα το θέμα ξεφεύγει απ' τα μεθύσια" και σου απάντησα "δεν ξεφεύγει καθόλου". Γι αυτό άλλωστε έκλεισα το σχόλιό μου με τη λέξη "μέθη".

Εσύ αντ' αυτού, απάντησες στο γάμο του Καραγκιόζη. Μήπως ...μέθυσες;


Σχόλιο από Hastaroth (29.11.2016)
Μάλλον ναί Γιώργο,αφού βλέπω το σχόλιό σου διπλό :)




Σχόλιο από anestis12 (30.12.2016)
Ενδιαφέρουσες προσεγγίσεις ευχάριστο να τις διαβάζεις. χωρίς να συμφωνείς σε όλα.


Σχόλιο από STEFANOS604 (30.12.2016)
Από ποιους πρέπει να αναζητηθούν ευθύνες για τη μείωση του αναγνωστικού κοινού;
Μήπως στη στείρα απομνημόνευση παρωχημένων γνώσεων σε όλες τις βαθμίδες που λειτουργεί το ελληνικό σχολείο και αντιμετωπίζει το βιβλίο εχθρικά;
Βέβαια είναι μεγάλο θέμα και απαιτεί άλλο ποστάρισμα......


Σχόλιο από sven (30.12.2016)

@ anestis12,

αυτό είναι η ουσία, να συνυπάρχουμε, να συνομιλούμε και να συνεννοούμαστε, χωρίς απαραίτητα να συμπίπτουν οι απόψεις μας σαν να ήμασταν κοπάδι...

@Στέφανε,

θέτεις ένα πολύ σοβαρό ερώτημα που, όπως λες, θα απαιτούσε όχι μόνον ένα, αλλά πολλά ποσταρίσματα.

Θα πω, όμως, τα εξής, προς το παρόν: η λογοτεχνία δεν είναι απλά και μόνο το διάβασμα ενός βιβλίου για να περνά ευχάριστα η ώρα. Μπορεί να ενδυναμώσει, για παράδειγμα, τη δημοκρατική μας επάρκεια, διαμέσου της δυνατότητας που μας δίνει να διαμορφωθούμε σε πολίτες με κριτική ικανότητα, από τη στιγμή που προκαλεί τις απόψεις και τις αξίες μας και μας εξασκεί στο να βλέπουμε τα πράγματα από διαφορετικές οπτικές και να βιώνουμε τρόπους ζωής και σκέψης άλλων. Η δημοκρατική σκέψη απαιτεί την ύπαρξη φαντασίας ώστε να μπορούμε να κατανοούμε την οπτική των άλλων. Αυτοί δε που δεν διαθέτει έναν πλούσιο εσωτερικό λόγο μπορούν εύκολα να γίνουν θύματα μιας ιδεολογικής και καταναλωτικής άσκησης εξουσίας…

Οι εναλλακτικοί τρόποι γνωριμίας με άλλους κόσμους και τρόπους σκέψης, που ξεφεύγουν από την πραγματικότητα της καθημερινότητάς μας, γίνεται, ούτως ή άλλως, διαμέσου του κινηματογράφου, των ηλεκτρονικών παιχνιδιών και των μέσω κοινωνικής δικτύωσης. Όμως, η λογοτεχνία αποτελεί το μοναδικό μέσο που βασίζεται αποκλειστικά στη γλώσσα που μας επιτρέπει να δημιουργήσουμε τις δικές μας εικόνες και παραστάσεις.

Μόνο η πυρηνική οικογένεια και το σχολείο είναι οι φορείς που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την εξοικείωση με τη μελέτη του γραπτού λόγου και, κατ΄επέκταση, τη δημιουργία μιας δυναμικής φαντασίας, τρόπου σκέψης και διάθεσης για αλλαγή της κοινωνίας και του κόσμου προς μια κατεύθυνση που να υπηρετεί τον Άνθρωπο και όχι τα διάφορα «συμφέροντα» των λίγων…


Σχόλιο από STEFANOS604 (30.12.2016)
Θα ήθελα σε κάποιο άλλο ποσταρισμα ή και εδώ κάποια ανάλυση των δηλώσεων Ζουράρι και την αντίδραση των ΜΜΕ. Αφού και μετά την διευκρινιστική του δήλωση όταν ρωτήθηκε γιατί έκανε τη δήλωση γα τα νησιά ισχυρίστηκε ότι «το σχήμα καθ' υπερβολή του Αριστοτέλη το έκανα για να δείξω τη γελοιότητα των απαιτήσεων των Τούρκων, αλλά και «τη μηδαμινότητα των επιχειρημάτων πολλών ατόμων στην Ελλάδα που πιστεύουν ότι υπάρχει πραγματική απειλή» συνέχισαν και συνεχίζουν αφού βρίσκουν πολίτες με μη κριτική ικανότητα...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης