αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
13 Ιανουαρίου 2017, 12:19
ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΜΙΣΟΥΝ ΑΝΔΡΕΣ...


Οι περισσότεροι έχουν ακούσει το γνωστό κουραστικό στερεότυπο πως οι φεμινίστριες υποκινούνται, στην ουσία, από το μίσος που τρέφουν προς τους άνδρες. Το ίδιο βαρετό και αφελές είναι και το στερεότυπο που θέλει τον οποιονδήποτε ασκεί κριτική προς συγκεκριμένες απόψεις διαφόρων εκδοχών του φεμινιστικού κινήματος να υποκινείται από το μίσος του προς τις γυναίκες…

Τέτοιου είδους ανούσιες και διαιρετικές κραυγές όχι μόνο δεν συνεισφέρουν σε έναν δημιουργικότερο διάλογο αλλά, αντίθετα, τον βραχυκυκλώνουν…

Η θεώρηση κάθε είδους κριτικής, για οποιοδήποτε θέμα, ως έκφραση μίσους δεν κάνει τίποτα άλλο από το να αποκλείει τη δυνατότητα για κάθε είδους διάλογο και εναλλακτική προσέγγιση ή εκτίμηση, με σκοπό να αναγάγει την προσωπική ιδεολογία σε δόγμα, δηλαδή, άνοση απέναντι σε κάθε είδους ενδεχόμενη αμφισβήτηση. Το επόμενο βήμα είναι οι πρακτικές του ISIS…

Είναι γεγονός αδιαμφισβήτητο πως το μίσος, όσον αφορά στη σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα –έτσι, τουλάχιστον, όπως εκλαμβάνεται από αρκετούς- είναι αμφίδρομο. Υπάρχουν άνδρες που μισούν τις γυναίκες, υπάρχουν, όμως, και γυναίκες που μισούν τους άνδρες. Υπάρχουν άνδρες που μισούν τις φεμινίστριες και φεμινίστριες που μισούν τους άνδρες. Υπάρχουν, ακόμα, φεμινίστριες που μισούν άλλες «αιρετικές» φεμινίστριες, καθώς δεν υπάρχει μία ενιαία φεμινιστική θεωρία και στάση. Υπάρχουν φεμινίστριες που μοιάζει να μισούν όλους, όλα και πάντα. Το μότο τους είναι : αν δεν είσαι μαζί μας, δεν είσαι μόνο εχθρός μας, αλλά ανήκεις και σ΄αυτούς που μας μισούν…

Ο μοναδικός Γ. Ρίτσος γράφει στο «Καπνισμένο τσουκάλι»:

«Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να ΄ναι κι από αίμα.                                      Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα…»         

Παραφράζοντας τους στίχους αυτούς, θα μπορούσαμε να πούμε πως «Όλο τι κόκκινο στις μέρες μας είναι μίσος και αίμα»…

Μίσος, παντού μίσος. Γιατί μισούμε, άραγε;  Γεννιόμαστε με αυτό; Το κληρονομούμε; Μας το μαθαίνουνε διαμέσου επιρροής ή πλύσης εγκεφάλου; Ποιους ή τι θα πρέπει να μισούμε; Μπορούμε να απαλλαγούμε από το τυφλό μίσος μας; Υπάρχουν καταστάσεις όπου το μίσος είναι αποδεκτό;     

Για να μην μακρηγορήσω, θα απλουστεύσω κατά πολύ το συλλογισμό μου, λέγοντας: θα μπορούσαμε να διαχωρίσουμε το μίσος σε προσωπικό και γενικευμένο. Το προσωπικό μίσος μπορεί εύκολα να μετατραπεί σε γενικευμένο, τουλάχιστον σε άτομα με συναισθηματικά κενά και άσχημα βιώματα. Για παράδειγμα, ένας άνδρας μπορεί να μισεί τις γυναίκες, επειδή παραμελήθηκε και κακοποιήθηκε ψυχικά ή/και σωματικά από τη μητέρα του. Με ανάλογο τρόπο, μπορεί και μια γυναίκα να μισήσει όλους τους άνδρες, επειδή έχει κακοποιηθεί από τον πατέρα, το σύντροφο, το σύζυγο ή τον εργοδότη της...

Αυτό που μπορεί να συμβεί, λοιπόν, είναι το εξής: αντί να μισήσουμε μόνο το πρόσωπο που μας έχει εκθέσει σε τόσο μεγάλη ψυχική ή/και σωματική οδύνη, αρχίζουμε να μισούμε αυτό που εκπροσωπεί το άτομο αυτό, δηλαδή, ένα επάγγελμα (μπάτσος), ένα φύλο (άνδρας, γυναίκα, ομοφυλόφιλοι), μία ιδιότητα (πλανόδιοι μουσικοί…) μία θρησκεία, μία εθνότητα, μία φυλή κ.τ.λ….     

Αυτό που, στην ουσία, εξυπηρετεί μια τέτοιου είδους στάση ζωής είναι η ανάγκη κάποιου να αμυνθεί, όταν, για διάφορους λόγους, δεν διαθέτει άλλα μέσα και πιο ευέλικτες άμυνες για να το κάνει. Διαμέσου, λοιπόν, μιας γενίκευσης/υπεραπλούστευσης αναγάγει (συνειδητά ή υποσυνείδητα) οτιδήποτε και οποιουσδήποτε -που έχουν κάποιο κοινό χαρακτηριστικό που φοβίζει- σε «εχθρό» ή «αντίπαλο», δημιουργώντας, με τον τρόπο αυτόν, εντός του μια ψευδαίσθηση ασφάλειας διαμέσου αυτού του γενικού αφορισμού, αντί να μπει στην επώδυνη και επισφαλή διαδικασία ελέγχου του καθένα ξεχωριστά…

Δεν μισούν, όμως, όλοι όσοι έχουν εκτεθεί σε βία, και υπάρχουν και άλλοι που, παρόλο που δεν έχουν εκτεθεί σε κανενός είδους βία, μισούν θανάσιμα… 

Δεν υπάρχει «ειδικό» μίσος, -π.χ. άνδρα προς γυναίκα, γυναίκας προς άνδρα κ.τ.λ. Αυτό που υπάρχει είναι το μίσος ανθρώπου προς άνθρωπο που προσλαμβάνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του, ανάλογα  με την ιδιοσυγκρασία, τα βιώματα και το ιδιαίτερο κοινωνικο-οικονομικο-πολιτισμικό του περιβάλλον…       

ΥΓ. Για τον Στέφανο, μετά από παράκλησή του.

                                      


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (13.01.2017)
Το θεωρώ λυπηρό να συμβαίνει αυτό.

Σκεφθείτε ότι οι Σούφι Τροβαδούροι (Άραβες) υμνούσαν τη Γυναίκα με την έννοια της Μητέρας, της Δέσποινας και της Ερωμένης. Την σέβονταν για το ότι φέρνει στον κόσμο τη ζωή. Και πότε όλα αυτά; Τον 8ο μ. Χ. αιώνα παρακαλώ. Υποκλίνομαι και συμπλέω.

Και εμείς οι δυτικοί (οι προηγμένοι και οι πολιτισμένοι με άλλα λόγια), χωριζόμαστε σε στρατόπεδα επιδιδόμενοι σε αφορισμούς του τύπου: "Όλοι οι άντρες είναι ίδιοι" & "Όλες οι γυναίκες είναι ίδιες".

Μόνο περί ανοήτων και περί ανοησίας πρόκειται. Λυπηρό!


Σχόλιο από sven (13.01.2017)
Γιώργο,

τη γυναίκα την υμνούσαν (και πολύ καλά έκαναν), με τις διάφορες ιδιότητές της, οι Σούφι Τροβαδούροι, τον 8ο μ.Χ. αιώνα...

Τι κάνουν, όμως, σήμερα οι Άραβες, γενικώς; Έγιναν πολύ χειρότεροι από εμάς...

Εμείς, σε σχέση με το παρελθόν μας, βελτιωθήκαμε πολύ περισσότερο από αυτούς...


Σχόλιο από Orfeus (13.01.2017)
Σάββα,

Αυτά που κάνουν τώρα οι Άραβες τα κάναμε εμείς πριν από αυτούς στα χρόνια του Θεοδόσιου και στα χρόνια των Σταυροφόρων. (Ως προηγμένοι τα κάναμε πιο πριν εμείς). Μετά στήσαμε την Ιερά Εξέταση και καίγαμε τις Γυναίκες. Τον δε ύμνο προς τη Γυναίκα, τον κάναμε αναγωγή προς την Παρθένο Μαρία λες και μόνο το Μαράκι γέννησε ενώ οι άλλες γυναίκες όχι.


Σχόλιο από DemetresOpc (13.01.2017)
Σαν κατσαριδες σε δεξαμενή που τους πατάει ένα πόδι, κι αντί να δαγκωσουν το πόδι τρώγονται μεταξύ τους. Δεν ξερω αν ειναι καθαρη βλακεία ή ανικανότητα.


Σχόλιο από STEFANOS604 (13.01.2017)
Sven ευχαριστώ για την αποδοχή του αιτήματος για το θέμα αυτό…
Εκείνο που με προβληματίζει δεν είναι τόσο ο απλός (ο μη κατέχων κάποια εξουσία) μισογύνης ή η μισάνδρας αλλά εκείνος ο συνειδητοποιημένος εξουσιαστής (πολιτικός , ηγέτης οργάνωσης, εδώ μερικοί , έστω λίγοι, μητροπολίτες με κηρύγματα μίσους – αν και αντιμετωπίζονται ως γραφικά τα λεγόμενα τους) που όχι μόνο παράγει το μίσος αλλά και το δημοσιοποιεί κάνοντας την πλύση εγκεφάλου σε απλούς κυρίως θεοσεβούμενους ανθρώπους.


Σχόλιο από sven (14.01.2017)
Στέφανε,

έχεις δίκιο πως αυτοί που έχουν εξουσία και μπορούν να επηρεάζουν πολλούς είναι οι πλέον επικίνδυνοι. Το συγκεκριμένο παράδειγμα στο οποίο αναφέρεσαι είναι ακριβώς αυτό που εννοώ λέγοντας πως αυτό που υπάρχει είναι το μίσος από άνθρωπο προς άνθρωπο και όλα τα υπόλοιπα δεν είναι παρά οι διάφορες εκδοχές του...

Όταν ένας θεοσεβούμενος ασπάζεται και υιοθετεί τέτοιου είδους εκδηλώσεις μίσους και μισαλλοδοξίας, που παραπέμπουν σε διακηρύξεις του ISIS και όχι στο λόγο του Χριστού, είναι πρώτα ποίμνιο, δηλαδή, κοπάδι που αναζητά έναν δυνατό αρχηγό-προστάτη, παρά θεοσεβούμενοι...

Τέτοιου είδους "θεοσεβούμενοι" θα μπορούσαν κάλλιστα να είναι -και πιθανόν αρκετοί να είναι- μέλη διάφορων άλλων οργανώσεων διασποράς και πρακτικών μίσους και βίας...


Σχόλιο από sven (14.01.2017)
Γιώργο,

κι αυτό που λες σωστό είναι. Αυτό που γίνεται μοιάζει με...σκυταλοδρομία...!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης