αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
17 Απριλίου 2017, 11:14
"Ναι, είμαι ευάλωτος!"...


Πόση ντροπή, πόση προσπάθεια και πόση κατασπατάληση ενέργειας για να αποκρύψουμε τις όποιες αδυναμίες ή ευάλωτες πλευρές μας. Η όποια τυχόν αποκάλυψή τους είναι, για τους περισσότερους, ταυτόσημη με ένα οδυνηρό ξεγύμνωμα ψυχής, έκθεσής της στις όποιες κακόβουλες προθέσεις του οποιουδήποτε και μιας αίσθησης προσωπικής απαξίωσης, μειονεξίας ή οίκτου από την πλευρά των άλλων.

Αυτό που χαρακτηρίζει όλους τους σύγχρονους, αλλά και παλαιούς, ήρωες, θεούς και ημίθεούς μας είναι το άτρωτο της ύπαρξής τους. Παρόλ΄αυτά, όμως, οι περισσότεροι από αυτούς -αν όχι όλοι- έχουν και τα τρωτά και ευάλωτα σημεία τους. Πόσο βαρετές και χωρίς ενδιαφέρον θα ήταν οι ιστορίες και οι όποιοι μύθοι γύρω από τη ζωή και τα απίθανα κατορθώματά τους χωρίς αυτά. Πόσο ενδιαφέρον θα είχε, για παράδειγμα, ο μύθος του Αχιλλέα, εάν δεν υπήρχε το μυστικό ευάλωτό του σημείο;

Μετά από ένα σημείο και ύστερα, κάθε προσπάθεια να είμαστε άτρωτοι είναι εντελώς μάταια. Οι πιθανές απειλές που μας περιβάλλουν είναι πλέον τόσο πολλές και τρομακτικές που η όποια προσπάθεια αποφυγής τους δεν έχει νόημα. Οι ασπίδες, οι πανοπλίες και τα κάστρα των προγόνων μας δεν αρκούν πλέον για να μας προστατέψουν από τα τρομακτικά όπλα μαζικής καταστροφής του «πολιτισμένου» ανθρώπου. Οι όποιες μεμονωμένες πράξεις βίας και αντεκδίκησης σε διάφορες  «υποανάπτυκτες» χώρες ή και στη δική μας προκαλούν οργή και αποτροπιασμό. Όταν, όμως, αυτές γίνονται από F 16, θανατώνοντας εκατοντάδες αμάχων, αποτελούν απλά μια είδηση μεταξύ άλλων, το ενδιαφέρον της οποίας δεν συγκρίνεται με αυτό του Survivor….

Τα τελευταία χρόνια, η συνειδητοποίηση του μάταιου να προσπαθούμε να είμαστε άτρωτοι, οδηγεί σταδιακά -ιδιαίτερα αυτούς που έχουν υψηλή συναισθηματική νοημοσύνη- σε μια προσπάθεια να έρθουν κοντύτερα ψυχικά με άλλους. Αυτό δεν αντιπροσωπεύει απλά την πιο βασική ανθρώπινη ανάγκη, αλλά αποτελεί και ένδειξη πραγματικού πολιτισμού. Η επισήμανση και αποδοχή των ευάλωτων πλευρών μας, καθώς και το μοίρασμά τους με άτομα του άμεσού μας περιβάλλοντος που εμπιστευόμαστε, μετατρέπει σταδιακά την ευαλωτότητα σε δυνατότητα και ψυχική δύναμη.

Όλοι μας έχουμε ευάλωτα σημεία. Η αντιμετώπισή τους ως κάτι που χρειάζεται να γιάνει και να μετατραπεί σε μια θετική πτυχή της προσωπικότητάς μας ανοίγει το δρόμο προς μια αμοιβαία εμπιστοσύνη και πρωτόγνωρη αίσθηση εγγύτητας με τους άλλους. Σημαίνει πως αυτοί που έχουμε στο άμεσο περιβάλλον μας δεν πρόκειται να μας βλάψουν και είναι δίπλα και όχι απέναντί μας. Εξοικειωνόμαστε στην ιδέα και εμπειρία πως μπορούμε να εμπιστευόμαστε τους αγαπημένους μας, πως μπορούν να μας βοηθήσουν να ξαναβρούμε το κουράγιο μας να συνεχίσουμε να ζούμε και να ελπίζουμε, και, αν χρειαστεί, να αφεθούμε στα χέρια τους, όπως ένα παιδί στην αγκαλιά ενός αγαπημένου προσώπου…

Η συνειδητοποίηση πως όλοι μας είμαστε ευάλωτοι απέναντι στην προσβολή, στην απαξίωση, στην αδιαφορία των άλλων, στην εγκατάλειψη και στην απουσία ή στην απόσυρση της αγάπης από το άτομο ή τα άτομα που αγαπάμε ή συναναστρεφόμαστε, δηλαδή απέναντι στον μικρότερο ή μεγαλύτερο συναισθηματικό «θάνατο», οδηγεί στη συνειδητοποίηση πως όλοι κάτω από την ίδια στέγη στεγάζουμε τη συναισθηματική γύμνια ή ευαλωτότητά μας. Η εγγύτητα προς τα άτομα του άμεσου κυρίως περιβάλλοντός μας  δημιουργεί την αίσθηση πως ο κόσμος γίνεται μικρότερος, πιο προβλέψιμος και άρα λιγότερο «επικίνδυνος»…


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (17.04.2017)
Ίσως αυτη η απαξιωση της αδυναμης πλευρας μας ξεκιναει απο τον ιδιο μας τον εαυτο,αλλα εχει τις ριζες του στα παιδικα χρονια και ειδικα στα πρωτα χρονια κοινωνικης ζωης του μικρου παιδιου.Στο σχολειο.
Ποιος ερχοταν με το μερος του κακου και αδιαβαστου μαθητη,η του αδυναμου που επεφτε θυμα bulying?
Συνηθως οι τρωτοι και αυαλωτοι συμμαθητες μας περιθωριοποιουνταν...
Ισως γιατι καθενας απο εμας εβλεπε στο προσωπο αυτων των παιδιων την αδυναμη πλευρα του
Κανεις δεν συμπαθησε αυτες τις ψυχες.
Κι ομως.Οπως το βλεπω τωρα...η ζωη ειναι σαν τροχος της τυχης ωρες ωρες.Καποια στιγμη απο δυνατος και ατρωτος μπορει να γινεις αδυναμος και ηττημενος.
Θυμαμαι που σηκωθηκα στον πινακα αδιαβαστος...την ασυτηροτητα του δασκαλου,την περιφρονηση των συμμαθητων μου.Θυμαμαι πως αυτη η εμπειρια με εκανε αστερι στα μαθηματικα αργοτερα...επεσα και σηκωθηκα...κανεις δεν υπολογιζε τοτε την αποψη μου...αργοτερα αρκετοι ηθελαν μια γνωμη και μια βοηθεια...
Βοηθεια που δυσκολα κανεις προσφερει σε μια αδυναμη στιγμη καποιου.
Γιατι δεν πιστευω σε αδυναμους ανθρωπους αλλα σε αδυναμες στιγμες.
Ολοι εχουμε αχιλλειους πτερνες και τρωτα σημεια.
Η ζωη ειναι μια διαρκης μαχη.
Οταν ο εαυτος μας πεφτει και ολοι μας κοιτουν με υποτιμηση η χλευασμο,ας εχουμε τον εαυτο μας συμμαχο.Αυτος θα μας περιμαζεψει,θα μας αγκαλιασει με τρυφεροτητα...θα μας πει ''δεν πειραζει που επεσες,πειραζει να παραιτηθεις''
Αυτες τις σκεψεις γεννησε η αναγνωση του κειμενου σου sven...
Μεγαλωνοντας και αποκτώντας μια καπως παραπανω ωριμοτητα διαπιστωνω πως οι ατελειες και τα τρωτα σημεια οχι μονο δεν αποτελουν λογο κατακραυγης αλλων η περιθωριοποιησησης τους,παρα ειναι λογοι που μας φερνουν πιο κοντα και μας κανουν να συμπληρωσουμε ο ενας τις ανεπαρκεις του αλλου...
Ενας τυφλος με αριστη ακοη και ενας κουφος με τελεια οραση θα εκαναν ενα εκκρηκτικο και ικανοτατο διδυμο...να συνθεσει απιστευτη μουσικη και να απεικονισει υπεροχους πινακες ζωγραφικης...


Σχόλιο από sven (17.04.2017)
Freddie,

η τελευταία παράγραφος του σχόλιού σου έχει μεγάλο νόημα, αλλά η δική μου προσέγγιση αναφέρεται σε κάτι διαφορετικό. Πιο συγκεκριμένα, να τολμούμε να μοιραζόμαστε, τουλάχιστον με αυτούς που έχουμε εμπιστοσύνη, την όποια ευαλωτότητά μας όχι μόνο για να νιώσουμε μεγαλύτερη εγγύτητα προς αυτούς αλλά και να για ελαφρύνουμε το βάρος της ιδιότυπης αυτής μοναξιάς.

Το να είμαστε ευάλωτοι κάπου, δεν είναι το μόνο που είμαστε αλλά μια πτυχή μας. Είμαστε δεκάδες άλλα πράγματα ως άτομα και ως υπάρξεις και όχι μόνο η ευαλωτότητά μας...

Καλή συνέχεια!


Σχόλιο από anestis12 (19.04.2017)


Σωστά η θεματική δεν περιορίζει την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης.
Το θέμα όμως επικαιροποιεί την ανάγκη οικουμενικότητας της απάντησης που χρειάζεται από την ανθρωπότητα.
Ο πόλεμος που στοχοποιεί μουσουλμάνους μαύρους απολίτιστους μπρος στην πολιτισμένη δύση τους κακούς τους άθεους
πρέπει να έχει δικαιολογίες να πείθει πως είναι δίκαιος.
Γιατί κανένας όσο τρομαγμένος κι αν είναι δε θα τον ευλογήσει αν η επίσημη έκφραση του δηλώνει απληστία για περισσότερα κέρδη.


Σχόλιο από sven (19.04.2017)

Ανέστη,

αν περιορίσουμε το θέμα μας στις ανθρώπινες σχέσεις, που είναι άλλωστε και η πρωταρχική επιδίωξη αυτού του ποστ, μπορούμε να πούμε πως η απληστία και τα όποια οφέλη δεν είναι μόνον υλικά. Μπορεί να είναι και η επιδίωξη κάποιου να ελέγχει και να χειρίζεται άλλους για προσωπικούς λόγους -π.χ. για να νιώθει ο ίδιος δυνατός και επαρκής- αδιαφορώντας αν αυτό σημαίνει ακόμα και λεηλασία της ψυχής και της ζωής του Άλλου.

Στις μέρες μας, έχουμε φθάσει στο σημείο να ταυτίζουμε την ευαισθησία, με την ευαλωτότητα και την ευθραυστότητα, κάτι που δεν ισχύει. Η ευαισθησία δεν σημαίνει κατ΄ανάγκην ευαλωτότητα, και ευαλωτότητα δεν σημαίνει κατ΄ανάγκην ευθραυστότητα. Η ευαισθησία αποτελεί προσόν που πρέπει να επιδιώκεται, αν μη τι άλλο, στις διαπροσωπικές μας σχέσεις ώστε να είναι όσο το δυνατόν πιο αυθεντικές, ουσιαστικές και αμοιβαίες.

Το μοντέλο, όμως, που επιδιώκουν να μας μάθουν -και που το ανάγουν, με κάθε τρόπο, ως ενός είδους τρόπαιο ζωής- είναι το διάπλατο χαμόγελο με τα κάτασπρα ψεύτικα δόντια, τη λεπτή σιλουέτα, τα μοντέρνα ρούχα και το κάθε είδος καταναλωτικό αγαθό κύρους ώστε να πλουτίζουν συγκεκριμένες ομάδες ατόμων. Η "αδυναμία" κάποιου να ανταποκριθεί σε αυτό το lifestyle όχι μόνο πρόβλημα δεν αποτελεί, αλλά και κρυφή επιδίωξη των αρπακτικών που έχουν έτοιμο το "κατάλληλο" αντίδοτο και για αυτούς που νιώθουν δυστυχισμένοι και αποτυχημένοι...

Τα χάπια "ευτυχίας" των πολυεθνικών φαρμακοβιομηχανιών διαφημίζονται και επιβάλλονται με πολλούς και δόλιους τρόπους, αφήνοντας τεράστια κέρδη και έχοντας ως σύμμαχο ακόμα και εκπροσώπους πολλών επιστημών...

Ένα βασικό αντίδοτο απέναντι σ΄αυτήν τη λαίλαπα εισβολέων στην ψυχή και τη ζωή μας είναι η ευαισθησία, η αποδοχή πως είμαστε ευάλωτοι απέναντι σε τόσο ωμή και καθολική άσκηση βίας, και η συσπείρωσή μας. Να έρθουμε, δηλαδή, ο ένας κοντύτερα στον άλλον και να νιώσουμε γαλήνη και ασφάλεια μέσα από την εγγύτητα και τις ουσιαστικές σχέσεις, και όχι με το κυνήγι ψευτο-υποκατάστατων σύγχρονης "ευτυχίας"...

Καλή συνέχεια!!!


Σχόλιο από anestis12 (23.04.2017)
Ευχαριστώ να είσαι καλά και πάντα με κριτική σκέψη.


Σχόλιο από andikostas (14.05.2017)
Κανείς δεν είναι τέλειος! Οπότε, κανείς δεν πρέπει να κρίνει κανέναν, γιατί θα κριθεί! Άλλωστε, η ζωή μας έχει διδάξει, ότι οι μεγαλύτεροι νικητές, δεν είναι οι τέλειοι, αλλά οι ατελείς! Οι οποίοι, κατέκτησαν τον κόσμο, προσπερνώντας τις αδυναμίες τους! Είδαμε επίσης, ανθρώπους οι οποίοι, συχνά απέρριπταν τους , τελικά, να τους αντιγράφουν! Αυτό, τι μας λέει; Ότι, δεν πρέπει να υποβιβάζεις κάποιον, για κανένα λόγο, επειδή μια μέρα, θα παραδεχτείς, ότι ναι, είναι καλύτερος απο σένα!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης