αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
20 Απριλίου 2017, 11:53
Τι είναι, άραγε, η ευτυχία;


Διαχρονικό θέμα συζητήσεων και ένα από τα κλασσικά φιλοσοφικά ερωτήματα που έχουν απασχολήσει και εξακολουθούν να απασχολούν τον Άνθρωπο. Πως μπορεί να περιγραφεί, όμως, ο όρος «ευτυχία»; Εννοούμε όλοι το ίδιο, αναφερόμενοι σ΄αυτήν; Είναι η ευημερία, η οικονομική άνεση, η κοινωνική αναγνώριση ή μια μονιμότερη αίσθηση συνέχειας και νοήματος στη ζωή μας; Είναι κάτι που κάποιος μπορεί να επιδιώκει συνειδητά ή κάτι απρόσμενες και, συνήθως, σύντομες στιγμές στη ζωή μας;

Στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες τουλάχιστον, η ευτυχία έχει αναχθεί σε ενός είδους τρόπαιο. Μας μαθαίνουν με κάθε δυνατό τρόπο πως η ευτυχία είναι κάτι που σχεδόν ο καθένας μας μπορεί να κατακτήσει. Με τον τρόπο αυτόν, η λαχτάρα μας για γαλήνη ψυχής, ασφάλεια, εγγύτητα και για μια αίσθηση ευ ζην γίνεται αντικείμενο ανελέητης εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης, το συλλογικό ναρκωτικό από το οποίο προσδοκάται να εξαρτηθούν, αν είναι δυνατόν, όλοι. Το δικαίωμα στην ευτυχία έχει μετατραπεί σε καταναγκασμό. Αναζητώντας την άμεση ικανοποίηση των επιβαλλόμενων εκ των έξω αναγκών μας, έχουμε μετατραπεί σε εμπόδια του ίδιου μας του εαυτού. Νιώθουμε δυστυχισμένοι επειδή δεν είμαστε ευτυχισμένοι! Μοιάζει να πιστεύουμε πως δεν υπάρχει τίποτα το ενδιάμεσο. Είτε είμαστε ευτυχείς και επιτυχημένοι είτε δυστυχείς και αποτυχημένοι…

Παλαιότερα, οι πολλοί πίστευαν, όπως υπαγόρευε η θρησκεία, πως απώτερος στόχος είναι η συγχώρεση των όποιων αμαρτημάτων μας που θα οδηγούσε στη σωτηρία της ψυχής και σε μια θέση στον Παράδεισο, μετά θάνατον. Στις σύγχρονες ναρκισσιστικές και ατομιστικές κοινωνίες μας, όμως, η σωτηρία είναι ταυτόσημη με την επιτυχία. Αυτή είναι ο Παράδεισος επί γης. Κόλαση είναι η αποτυχία, μετρημένη, όμως, με τα μέτρα της μοντέρνας καταναλωτικής κοινωνίας που, χωρίς αυτά, ίσως και να νιώθαμε ευτυχισμένοι…

Στα μέρη όπου αντικαταστήθηκε ο καπιταλισμός από τον αποκαλούμενο υπαρκτό σοσιαλισμό, οι ελπίδες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο ματαιώθηκαν άδοξα. Όχι μόνο δημιουργήθηκαν νέου τύπου δεινά, αλλά αγνοήθηκαν -ως εκδηλώσεις μικροαστισμού- και τα όσα εγγενή με την ανθρώπινη φύση προβλήματα υπάρχουν πάντα.

Πολλοί πίστεψαν πως επαναστατική δεκαετία του -60 λύτρωσε ή θα λύτρωνε την κοινωνία από τον διαβρωτικό μικροαστικό τρόπο ζωής και τη βαριά σκιά της θρησκείας. Τα φαντάσματα, όμως, έχουν επιστρέψει και πάλι μέσα από ενοχές και από το συνεχές κυνήγι της ευτυχίας, μιας ευτυχίας, όμως, που βασίζεται στην επιτυχία και στον καταναλωτισμό που την υπόσχεται. Όταν αποκτούμε τα όσα υποτίθεται συνιστούν την ευτυχία, νιώθουμε πως αυτοί που μας ζηλεύουν είναι λιγότερο ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι από εμάς. Ταυτόχρονα όμως, διαπιστώνουμε σιωπηρά, και προς μεγάλη μας απογοήτευση, πως τα όσα καταφέραμε να αποκτήσουμε και να επιτύχουμε δεν μας έχουν κάνει πραγματικά ευτυχισμένους. Αυτή είναι η διαπίστωση πολλών ερευνών γύρω από το θέμα αυτό.

Η ευτυχία δεν είναι ταυτόσημη με την ευημερία, και τα όποια «ευαγγέλια ευτυχίας», αν όχι κακόβουλα, τουλάχιστον αποπροσανατολιστικά είναι. Καμία κοινωνία δεν έχει το δικαίωμα να ορίσει τι είναι ευτυχία ή ευτυχισμένη ζωή, παρά μόνο να δημιουργήσει προϋποθέσεις ευημερίας. Ευτυχία είναι στιγμές προσωπικές και σύντομες που έρχονται απρόβλεπτα και ενδεχομένως χωρίς λόγο, εκεί που δεν το περιμένουμε, και που ίσως, κάποιες φορές, να το αντιλαμβανόμαστε εκ των υστέρων.

Είναι μήπως τυχαίο το ότι δεν υπάρχουν λογοτεχνικά έργα, μεγάλα ή μικρά, που να πραγματεύονται αποκλειστικά ευτυχισμένες ζωές ή ευτυχισμένους ανθρώπους; Ο Τσέχωφ έλεγε πως οι πλέον ευτυχισμένοι είναι οι πλέον βαρετοί και κουραστικοί άνθρωποι, ο δε Έ. Χεμινγκγουέι πως οι πραγματικά ευτυχισμένοι και, ταυτόχρονα, έξυπνοι άνθρωποι αποτελούν πολύ σπάνιο φαινόμενο.

Ας ζήσουμε, λοιπόν, τις όποιες στιγμές ευτυχίας, όποτε και αν έρθουν. Ας μην τις εκβιάζουμε, αλλά και ούτε να τις επιδιώκουμε γιατί, με τον τρόπο αυτόν, άθελά μας, τις εμποδίζουμε. Ας μην προσπαθούμε να τις διατηρήσουμε εκβιαστικά ή να νιώθουμε παραπονεμένοι που χάθηκαν, και, όταν συμβαίνει να έχουμε την αίσθηση πως η ζωή είναι άδικη, ας παρηγορηθούμε με τη σκέψη πως, αν ήταν δίκαιη, ίσως τα πράγματα να ήσαν ακόμα χειρότερα, όχι μόνο γενικότερα, αλλά, ενδεχομένως, και για εμάς τους ίδιους…

 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (20.04.2017)
Συμφωνώ με όσα γράφεις, Σάββα, αλλά για μένα προσωπικά ευτυχία σημαίνει μικρές στιγμές ηρεμίας απαλλαγμένες από μιζέρια και γκρίνια. Επίσης, σημαίνει ότι μπόρεσα να βοηθήσω κάποιον σε μια δύσκολη στροφή της ζωής του. Ε.Σ.


Σχόλιο από sven (20.04.2017)

Μα ακριβώς αυτό θεωρώ πως είναι ευτυχία, Ευαγγελία.

Κάποιες στιγμές και κάποια πράγματα, που μπορεί να διαφέρουν από άτομο σε άτομο, και κάνουν τον καθένα μας να νιώθει ευτυχισμένος, όπως ο ίδιος το ορίζει αυτό.

Καλή συνέχεια!


Σχόλιο από DemetresOpc (21.04.2017)
"Τι το θες τόσο στρες,
Μήπως ήσουν και χτες ευτυχισμένος;"
Ζακ Στεφάν.

Η τελευταία παράγραφος του κειμενου σου είναι τόσο ορθή που δεν έχω λόγια. Δείχνει πόσο κακομαθημένα είμαστε. Πόσο δίκιο έχεις.
Απόψε που θα βγω θα πιω ένα τσίπουρο στην υγειά των κακομαθημένων.

Εντωμεταξύ, έχεις προσέξει την λάμψη ευτυχίας που έχουν όσοι είναι καλοί στην δουλειά τους; όχι επιτυχημένοι κατ ανάγκη, αλλά καλοί.
Ή την πηγαία ευτυχία όσων είναι σίγουροι για τον εαυτό τους. (Άλλη μια μικρή απόδειξη πως η ειλικρινής αυτοκριτική είναι "αχρή(α)στη" συνήθεια.)


Σχόλιο από sven (21.04.2017)

Τζιμάκο,

να βγεις και να πιεις, όχι μόνο στην υγειά των κακομαθημένων, αλλά και των παραπλανημένων, καθώς και αυτών που, στην προσπάθειά τους για δήθεν αυτάρκεια και αυτονομία, στην ουσία αναζητούν μαντρί για να μαντρωθούν οικειοθελώς.....

Τέλος, αν περισσέψει και καμιά γουλιά, πιες και στην υγειά αυτών που η ζωή, φαίνεται πως τίποτα δεν τους έχει διδάξει, καθώς προτάσσουν τον εγωισμό τους ως υπέρτατο αξιακό μέτρο....

Η σιγουριά για τον εαυτό δεν νομίζω πως παράγει από μόνη της ευτυχία. Χρειάζεται και άλλα υλικά η συνταγή. Αυτό που αποπνέουν όσοι είναι σίγουροι για τον εαυτό τους είναι περισσότερο άνεση, χαλαρότητα, σταθερότητα και προβλεψιμότητα, παρά ευτυχία.....

Όσον αφορά στην ειλικρινή αυτοκριτική, νομίζω πως πάντα υπάρχει χώρος για αυτήν και είναι γόνιμο να γίνεται, τουλάχιστον πότε-πότε, κι αυτό γιατί κανένας μας δεν έχει το αλάθητο, αλλά και επειδή λειτουργούμε και με βάση τα....αισθήματα και συναισθήματά μας....

Καλή συνέχεια!!!! Στην υγειά σου!!!


Σχόλιο από andikostas (03.05.2017)
Πιστεύω, ότι η ευτυχία πηγάζει απο μέσα μας...Αν δηλαδή, είμαστε θετικοί άνθρωποι, τότε οι οιωνοί θα είναι με το μέρος μας...Η ευτυχία, δεν έχει να κάνει τόσο με τους εξωτερικούς παράγοντες, όσο, τι κάνουμε εμείς, για να την προσελκύσουμε...Αν ωστόσο, αυτό δεν είναι εφικτό, λόγο παρέμβασης τρίτων, τότε πρέπει να εστιάσουμε σε άλλους τομείς, στους οποίους θα έχουμε τη μοναδικότητα της προσωπικότητας μας, έτσι ώστε να καταφέρουμε να προχωρήσουμε στη ζωή...Την ευτυχία, δεν τη βρίσκουμε σε λάθος τόπο και χρόνο, παρά μόνο, εκεί που χτυπά η καρδιά μας, και μπορούμε να γεννηθούμε ξανά...


Σχόλιο από anestis12 (07.05.2017)
Σίγουρα η προσωπική ολοκλήρωση η δημιουργικότητα η αποδοχή από τους άλλους ο έρωτας το καλό μα σεμνό φαγητό η έμπνευση στην τέχνη σου ή στην εργασία σου είναι στοιχεία που μπορούν να συνθέσουν στιγμές περιόδους που να τις αναπολούμε και τότε μόνο τότε τις περιγράφουμε σαν ευτυχισμένες. Μα ποτέ δε μπορούμε να ξεχάσουμε τις κοινωνικές συνθήκες τις περιόδους κοινωνικής ανάτασης ή εξαθλίωσης που διαμορφώνουν μέσα στην πορεία του χρόνου πολέμους πεινασμένους άστεγους πρόσφυγες μετανάστες πολλά ελληνόπουλα παίρνουν το δρόμο της προσφυγιάς για αναζήτηση προοπτικής. Όσο για την αλλαγή προς τον τέως υπαρκτό σοσιαλισμό καλύτερα να μη μπερδεύουμε την ανάγκη να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό με το τη μπόρεσαν να καταφέρουν αυτοί ίσως να χρειάζονται να μελετηθούν πολλά πράγματα.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (36)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης