αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
08 Απριλίου 2019, 12:23
Η δύναμη της διαφορετικότητας


Η G. Thunberg, μία 16χρονη γεμάτη ζωή και σπιρτάδα έφηβη από τη Σουηδία, κατάφερε και έγινε με τον αγώνα της, σε χρόνο ρεκόρ, πηγή έμπνευσης σε όλο τον κόσμο της προσπάθειας για τη σωτηρία του Πλανήτη από την κλιματική αλλαγή. Αυτό που ίσως οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν είναι πως αυτή η τόσο ξεχωριστή για τις ευαισθησίες, το δυναμισμό και την αποφασιστικότητά της έφηβη είναι ξεχωριστή και για έναν επιπλέον λόγο. Η G. Thunberg έχει σύνδρομο Asperger, δηλαδή, μια διαταραχή που ανήκει στο φάσμα του αυτισμού. Και όμως, αυτή η σοβαρή διαταραχή όχι μόνο δεν την εμπόδισε να είναι και να καταφέρνει αυτό το μικρό ή μεγάλο θαύμα που συντελείται εξαιτίας της αλλά και να διαθέτει μία σοφία που σπάνια συναντάς σε ένα παιδί της ηλικίας της. Ακούστε, λοιπόν, τι είπε, αυτόν τον Γενάρη που μας πέρασε, ως προσκεκλημένη σε μια τηλεοπτική εκπομπή.

"Εάν δεν είχα Asberger και δεν ήμουν τόσο παράξενη για τον περισσότερο κόσμο, τότε θα είχα εγκλωβιστεί σε αυτό το κοινωνικό "παιχνίδι" με το οποίο οι περισσότεροι μοιάζει να γοητεύονται".

Ανέφερε, επίσης, πως η ίδια  λειτουργεί διαφορετικά απ΄ότι οι άλλοι άνθρωποι, πως βλέπει τα πράγματα μέσα από ένα πρίσμα άσπρου-μαύρου, όπως, για παράδειγμα, το ζήτημα της κλιματικής αλλαγής.

"Η λύση είναι τόσο απλή" αναφέρει "που, ακόμα και ένα 5χρονο παιδί, μπορεί να την αντιληφθεί. Πρέπει να σταματήσουμε τις εκπομπές των καταστροφικών ρίπων. Αυτό είναι οπτική άσπρου-μαύρου"!

Γίνονται, εδώ και ατέλειωτα χρόνια, ατέρμονες συζητήσεις και έχουν γραφεί χιλιάδες βιβλία για τα δικαιώματα των γυναικών, των μεταναστών, των ομοφυλοφίλων και άλλων μειονοτήτων, και πολύ καλώς γίνονται. Ελάχιστα, όμως, γράφονται και γίνονται για τα δικαιώματα των ατόμων με διάφορα ψυχιατρικά/ψυχικά προβλήματα. Η κοινωνία κωφεύει και εμείς οι υπόλοιποι, ως σύγχρονοι Νέρωνες, παρατηρούμε τις κοινωνικές πυρκαγιές που μας περιτριγυρίζουν σαν να βρίσκονται πολύ μακριά μας και σε απόσταση ασφαλείας. Η  G. Thunberg, όμως, παρά ή εξαιτίας της διαφορετικότητάς της, μας δείχνει με τόση φυσικότητα και αποφασιστικότητα τον τρόπο και το δρόμο για τη σωτηρία του Πλανήτη.

Για την ιστορία να αναφέρουμε πως, στη Βιέννη της Ναζιστικής εποχής, υπήρχε το "περίφημο" ψυχιατρικό νοσοκομείο Steinhof όπου στέλνονταν μικρά παιδιά, που θεωρούνταν "πνευματικά ή σωματικά αποκλίνοντα", για να πεθάνουν, αφού πρώτα χρησιμοποιούνταν σε ιατρικά πειράματα. Ο Hans Asperger, από το 1934 ως 28χρονος γιατρός, έγινε διευθυντής αυτού του νοσοκομείου και επεξεργάσθηκε ένα νέο σύστημα ταξινόμησης παιδιών με "αυτιστική ψυχοπάθεια". Οι διαγνώσεις του άνοιξαν το δρόμο για την Ηρώδεια αντιμετώπιση παιδιών που απέκλιναν του ναζιστικού προτύπου. Οι Ναζί εκμεταλλεύτηκαν τις διαγνώσεις του Asperger με πολύ πιο σκληρό και απάνθρωπο απ΄ότι ο ίδιος ο Asperger που διαπίστωσε πως ορισμένα από αυτά τα παιδιά ή τους εφήβους είχαν ιδιαίτερη ευφυΐα και θα μπορούσαν να γίνουν "κοινωνικά χρήσιμα", παρά τις όποιες ιδιαιτερότητές τους ή τις δυσκολίες τους για κοινωνική ένταξη.

Ο Asperger, μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, πήρε αποστάσεις  από το ρόλο που είχε και σταμάτησε την έρευνά του για τον αυτισμό. Η διάγνωση "σύνδρομο Asperger" καταργήθηκε επίσημα από το 2013, αν και συνεχίζει να χρησιμοποιείται ακόμα από πολλούς ειδικούς, παρά την αντικατάστασή του από τη διάγνωση "Διαταραχή του αυτιστικού φάσματος"...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από DemetresOpc (19.04.2019)
Φοβερές προσωπικότητες τα άτομα με το εν λόγω σύνδρομο, εντωμεταξύ κάπου άκουσα πως έχουν φόρουμ στο οποίο συζητάνε και γελάνε με μας τους υπόλοιπους!!
Έχουν μια ευθυβολη καθαρή κρίση που κόβει τα αγχοι και τις φοβίες μας σαν βούτυρο. Αν μπορέσεις να ανέβεις στο τραίνο της σκέψης τους θα νοιώσεις σαν την Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων.

Πόση ανάγκη έχει η κοινωνία μας το διαφορετικό, φίλε Sven, είναι απερίγραπτο, ίσως για αυτό να το μισούμε, είμαστε προγραμματισμένοι να μισούμε τις ανάγκες μας.


Σχόλιο από sven (19.04.2019)

Τζιμάκο,

το αλλιώτικο πάντα προκαλεί με τον έναν ή τον άλλον τρόπο..



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης