αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
10 Αυγούστου 2019, 18:22
«Θέλω να ΄μαι ελεύθερη», είπε…


Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό. Καθόμουν σ' ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει, καθώς καθόταν στην καρέκλα  απέναντί μου: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ" και, βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ.

Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θα ΄θελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος, χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, μη περιμένοντας για ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος".

Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι. Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα  στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβολωμένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν: "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει, κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε: "Θέλω να 'μαι ελεύθερη".

Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένα. Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου, κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ.. 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Orfeus (11.08.2019)
Μου αρέσουν αυτές οι ιστορίες Σάββα. Μυστήριες, σκοτεινές, μελαγχολικές, παράξενες, "noir"... με γοητεύουν και με αφήνουν με την εντύπωση "ότι θα την συναντήσω ξανά".

Το Μαύρο Χρώμα
Εκείνη την ημέρα το ξημέρωμα έμοιαζε να έχει έρθει πρόωρα και καθώς ήμουν ακόμα ξαπλωμένος στο κρεβάτι, αναρωτιόμουν αν εκείνη είχε αλλάξει καθόλου, κι αν είχε ακόμα βαμμένα τα μαλλιά της. Όλοι όσοι ίσως να μας ήθελαν μαζί, είχαν απογοητευθεί σίγουρα για τον χωρισμό, αλλά αυτά τα πράγματα ποιος άλλος τα ορίζει εκτός από τα εμπλεκόμενα μέρη; Ήθελε να φύγει, ήθελε να τραβήξει το δρόμο της χωρίς εμένα και το έκανε. Δεν μπορούσα να της το απαγορέψω, ούτε μπορούσα να την κρατήσω κοντά μου με το ζόρι. Έτσι δεν είναι; Άλλωστε, όταν κάποιος θέλει να φύγει από κάπου, φεύγει! Όλα τα υπόλοιπα τα σχετικά με το "θέλω να φύγω αλλά δεν… το ένα και δεν… το άλλο", είναι απλά ανόητες δικαιολογίες που σημαίνουν ένα και μόνο πράγμα: "Δεν θέλεις να φύγεις", ή άντε να το μαλακώσω λίγο και να μην είμαι τόσο απόλυτος: "Δεν είσαι έτοιμος ακόμα για να φύγεις". Ήθελε λοιπόν να φύγει και έφυγε. Τελεία και παύλα. Αυτό βέβαια σηκώνει πολλή κουβέντα, γιατί απλά η κυρία, δεν ήταν ερωτευμένη μαζί μου. Αν ήταν ερωτευμένη, ούτε θα έφευγε, ούτε θα έκανε την καμπόση. Κανείς δεν διάλεξε να φύγει, και να πάει κάπου αλλού για να περνάει χειρότερα από εκεί που ήταν. Να πάει λοιπόν στο καλό και να περνάει όμορφα εκεί που διάλεξε να πάει. Όσο για μένα, έγραψα μερικά τραγούδια παραπάνω για την πάρτη της και έστω μόνο γι αυτό, την ευγνωμονώ.

Συναντηθήκαμε μέσα στην οικονομική κρίση, και όταν την είδα, ήταν ντυμένη στα μαύρα. Εμένα τώρα... το μαύρο πάντα μου άρεσε σαν χρώμα, κι ας σημαίνει για πολλούς ανθρώπους πένθος. Σημαίνει όμως και άτομο που είναι κλεισμένο στον εαυτό του και το χρώμα αυτό, λειτουργεί προειδοποιητικά για τους άλλους. Είναι σαν να λέει: "Μην πλησιάζετε".

Ευτυχώς που εκείνες τις ημέρες είχα βρει μια δουλειά, και αυτό χάρισε μία σχετική άνεση στη συμπεριφορά μου, γιατί αλλιώς δεν θα μπορούσα να την κεράσω ούτε καφέ. Η δουλειά βέβαια δεν ήταν της αρεσκείας μου αλλά αυτό δεν με πείραζε. Αυτό που με πείραζε περισσότερο, ήταν ότι τη δουλειά αυτή δεν “την είχα”. Ήμουν δηλαδή άσχετος από ξυλουργεία και ξαφνικά είχα βρεθεί να κόβω ξύλα. Άσε δηλαδή που μια μέρα μου έφυγε το τσεκούρι από τα χέρια και έπεσε ακριβώς εκεί που είχα προηγουμένως το πόδι μου. Ευτυχώς δηλαδή που το είχα τραβήξει. Η δουλειά ήταν κουραστική και σχεδόν καθημερινά στην επιστροφή μου για το σπίτι σταματούσα στο δρόμο σε ένα μπαρ για μια μπύρα. Εκεί έγινε η πρώτη μας συνάντηση. Την είδα μέσα στα μαύρα και την ξεχώρισα. Όλα τα μάτια ήταν επάνω της. Ήταν σαφέστατα στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων, γιατί πραγματικά ήταν μία γυναίκα που δεν υπήρχε περίπτωση να μην την προσέξεις. Κάποια στιγμή καθώς ετοιμαζόμουν να πληρώσω τη μπύρα μου και να φύγω, ήρθε και στάθηκε μπροστά μου.
«Είναι εύκολο να ξέρω το όνομά σου;».
Μου κόπηκε η λαλιά και πού να βρω λέξεις να της απαντήσω; Ομολογώ ότι τα έχασα καθώς αντιλήφθηκα ότι τα μάτια της σπούδαζαν τις γραμμές του προσώπου μου και ένιωσα άβολα όταν έσκυψε να δέσει τα κορδόνια των παπουτσιών μου.
«Μα δεν το πήρες χαμπάρι ότι σου λύθηκαν τα κορδόνια; Θέλεις να σκοντάψεις και να πέσεις γλυκέ μου;».

Μου πρότεινε να πάμε στο σπίτι της. Έμενε σε ένα υπόγειο και πήγαμε εκεί. Έφερε δύο μπύρες από το ψυγείο και άνοιξε ένα βιβλίο με ποιήματα ενός ποιητή του δέκατου τρίτου αιώνα. Άρχισε να μου διαβάζει, αλλά καθώς οι στίχοι του ποιητή με χτυπούσαν κατάστηθα, το αγκάλιασμά της με έστειλε να μπερδευτώ μέσα στα μαύρα σατέν σεντόνια του κρεβατιού της. Μείναμε αρκετές ώρες εκεί στο υπόγειο μέχρι που νύχτωσε και άρχισε να ακούγεται η μουσική από τα κοντινά νυχτερινά μαγαζιά. Δεν πίστευα σ’ αυτό που μου συνέβαινε, αλλά δεν προλάβαινα να σκεφτώ τίποτα. Η γυναίκα αυτή που μπήκε στη ζωή μου σαν θύελλα, ήταν έτσι κι αλλιώς μια θύελλα. Μία θύελλα που την ήθελαν χίλιοι άντρες αλλά την είχα εγώ. Την είχα εγώ και αυτό ήταν το μόνο πράγμα που ήξερα. Την είχα εγώ. Δύο χρόνια.

"Δεν είμαι το τρόπαιό σου –μου είπε μια νύχτα- και δεν χρειάζεται να το πολυσκέφτεσαι. Να ζεις τη στιγμή. Γνωρίζω τους περισσότερους απ’ αυτούς που μας κοιτάζουν σαν ξελιγωμένοι και ζηλεύουν που είμαι μαζί σου. Μερικοί είναι καθηγητές, άλλοι είναι δικηγόροι, άλλοι υπάλληλοι, άλλοι εργάτες, αλλά όλοι τους είναι απλά σύζυγοι. Ακριβώς αυτό. Είναι απλά σύζυγοι και τίποτα περισσότερο. Δεν ξέρουν τι να κάνουν με τη ζωή τους. Το καταλαβαίνεις αυτό; Εσύ όμως είσαι ακόμα "στο δρόμο" έτσι δεν είναι; Δεν έχεις παραιτηθεί από τη ζωή σου και αυτό φαίνεται. Αυτό είδα και με τράβηξε σε σένα. Είδα επίσης, ότι όπως εγώ, έτσι κι εσύ γουστάρεις το μαύρο χρώμα. Εγώ όμως αγάπη μου, δεν κάνω για σένα. Εγώ θέλω να ζήσω αλήτικη ζωή".

Με άλλα λόγια, είναι σαν να μου είπε: "Θέλω να ‘μαι ελεύθερη".

Σάββα, σε διάβασα και με ταξίδεψες πάλι. Εύγε!
Όσα σου έγραψα, τα είδα να προβάλλονται σαν ταινία στον τοίχο…


Σχόλιο από sven (11.08.2019)
Τι όμορφη και παράξενη η ιστορία σου, Γιώργο!!!

Να ΄ξερες μόνο πόσο αρέσουν και σε εμένα τέτοιου είδους ιστορίες που σου μεταφέρουν ανάγλυφα τις ιδιαιτερότητες, τα βάσανα, τη ζωή, γενικά, των απλών, καθημερινών ανθρώπων, καθώς και "των ερώτων τα θαύματα"...!!!

Η κοπέλα αυτή ήταν ο πρώτος μου έρωτας στη Σουηδία, δύο περίπου μήνες αφότου έφθασα στη χώρα αυτή. Η αλήθεια είναι πως ο χωρισμός αυτός, με τον τρόπο που έγινε, ήταν για μένα τότε ένα πολιτισμικό σοκ. Οι γυναίκες, την εποχή εκείνη στην Ελλάδα, δεν ήταν έτσι. Ήταν συνηθέστατα πολύ προβλέψιμες, όπως κι εμείς τα αρσενικά άλλωστε, ίσως εμείς ακόμα περισσότερο, ήθελαν πολύ συγκεκριμένα πράγματα από τη ζωή τους και μια τέτοια εξέλιξη ούτε σε ταινία δεν είχα δει....,

Με αγαπούσε και με φρόντιζε με έναν τρόπο μοναδικό και έκανε πράγματα που ούτε Ελληνίδα της εποχής εκείνης θα έκανε. Για χρόνια, με βασάνιζε ένα τεράστιο ΓΙΑΤΙ. Πως μπορεί, δηλαδή, ένας άνθρωπος που νιώθει και δείχνει τόσο ξεχωριστά πράγματα, και, χωρίς να έχει δημιουργηθεί ποτέ κάποιο πρόβλημα στη σχέση του, απλά να φεύγει...

Την απάντηση την πήρα, μερικούς μήνες μετά από την τελευταία απρόσμενη συνάντησή μας. Ήταν Παρασκευή, θυμάμαι, και πήγα, όπως κάθε μέρα σχεδόν, στον Ελληνικό Σύλλογο Στοκχόλμης για να συναντήσω φίλους και να παίξω κανένα σκάκι, όταν με πλησιάζει ο Πρόεδρος του Συλλόγου και, δίνοντάς μου έναν φάκελο, μου λέει: "Ήρθε στη διεύθυνσή μας αυτό το γράμμα με την αναγραφή "Παραλήπτης Σ.Σ.", είναι για σένα".

Το γράμμα δεν είχε πάνω του ούτε διεύθυνση ούτε αποστολέα. Το ανοίγω με απορία και κάποια αγωνία και αρχίζω να διαβάζω: "Αγαπημένε μου, για να γαληνέψει, επιτέλους, η ψυχή μου, ίσως και η δική σου, σου οφείλω κάποιες εξηγήσεις..."

Ήταν από τη Λένα. Χάθηκα, μα άρχισα να βρίσκω και απαντήσεις στα ατέλειωτα ερωτήματά μου...

Πολύ περιληπτικά, το υπέροχο αυτό πλάσμα είχε μεγαλώσει σε ένα σπίτι με πατέρα αλκοολικό που κακοποιούσε άγρια τη μητέρα της μπροστά στα μάτια της για πολλά χρόνια. Κάποτε, η μητέρα βρήκε το κουράγιο και χώρισε. Ένα χρόνο μετά, γνώρισε έναν άλλον άνδρα και άρχισαν να συζούν οι τρεις τους. Ο άνδρας αυτός κακοποιούσε σεξουαλικά τη Λένα από τα δέκα της χρόνια μέχρι τα δώδεκα, απειλώντας την με τρομερές απειλές, αν τολμούσε να αποκαλύψει σε κάποιον το παραμικρό.

Από κάποια σύμπτωση, και με αφορμή κάποιες παλαιότερες ζωγραφιές της, αντιλήφθηκε κάτι μια ευαίσθητη δασκάλα της στο σχολείο και μετά τα πράγματα πήραν το δρόμο τους. Αυτός πήγε φυλακή, η μητέρα της κρίθηκε ως ακατάλληλη για να τη μεγαλώσει και η Λένα παρέμεινε μέχρι τα 15 της σε ένα ίδρυμα για κακοποιημένα κορίτσια...

Για να μη μακρυγορήσω, όταν ενηλικιώθηκε, άρχισε να εργάζεται, να μένει μόνη και απόκτησε το αγαπημένο της Κόλεϋ που ήταν το μόνο πλάσμα που μπορούσε να εμπιστεύεται...

Τους ανθρώπους, κατά βάθος, τους φοβόταν, ιδιαίτερα αν άρχιζε να νιώθει πως δένεται συναισθηματικά με αυτούς. Προδόθηκε με τον πιο σκληρό τρόπο από αυτούς που την έφεραν στον κόσμο και νέο σύντροφο της μητέρας της που μπήκε στη ζωή της και της δημιούργησε, αρχικά, την ψευδαίσθηση πως είναι άνθρωπος που μπορεί, επιτέλους, να εμπιστευθεί...

Τι κουβαλά ο καθένας μας εντός του...

Καλή συνέχεια, Γιώργο μου!


Σχόλιο από Orfeus (11.08.2019)
Τι κουβαλά ο καθένας μας εντός του...
Μία ιστορία, πολλές ιστορίες, έναν κόσμο ολόκληρο... ένα σύμπαν...

Συγκλονιστικές καταστάσεις, βιώματα που διαμορφώνουν τρόπους σκέψης και συμπεριφορές...

Αυτά όμως πρέπει να τα "λύνουμε". Έτσι δεν είναι; Να τα "λύνουμε" μέσα μας για να μην ταλαιπωρούνται και εκείνοι που βρίσκονται κοντά μας και πολύ κοντά μας. Σωστά;

Καλή συνέχεια και σε σένα Σάββα μου!


Σχόλιο από sven (11.08.2019)
...πρέπει να τα "λύνουμε", Γιώργο μου. Το "πως" έχει σημασία. Κάποιοι το τολμούν, οι περισσότεροι το φοβούνται...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης