ελληνική μουσική
304 online   ·  204.553 μέλη


αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Τα χαμόγελα του πολέμου

Καπνός κατάμαυρος, αστραπές και καταστροφή. Μια μορφή κατάκοπη και φοβισμένη ξεπροβάλλει απ’ τις φλόγες…
Γράφει ο Παύλος Καστανάς (Astron)24 άρθρα στο MusicHeaven
Έχω σπουδάσει Φυσική, Αστροφυσική και εργάζομαι στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. Παίζω κιθάρα και έχω ασχοληθεί αρκετά χρόνια με το τραγούδι. Αγαπημένοι μουσικοί: Bob Dylan, Dire Straits, Queen, Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας, Γιώργος Νταλάρας, Διο...
Τρίτη 20 Ιουνίου 2006
Ταξίδεψε ώρες πολλές μες την έρημο για να σωθεί απ’ τις ριπές. Είχε πια νυχτώσει και ο ήλιος που στέγνωνε τα δάκρυά του είχε προ πολλού αποστρέψει το πρόσωπό του απ’ τον τόπο του εγκλήματος. Οι παλάμες του ήταν υγρές από ιδρώτα κι αίμα. Πίσω του έπεφταν βόμβες που σκόρπιζαν τον όλεθρο. Οι κραυγές χάνονταν στο βάθος. Δεν κοίταγε όμως κατά κει… Το μόνο που τον ένοιαζε ήταν να τρέξει όσο μπορούσε για να γλιτώσει απ’ την μανιασμένη κόλαση. Κι έτσι όπως άκουγε τους κρότους της καταστροφής θαρρούσε πως ήταν κεραυνοί που είχαν στήσει μεγάλο πανηγύρι πάνω απ’ την πόλη του.
Μετά από πολλή ώρα στάθηκε να ξαποστάσει γιατί δεν άντεχε άλλο.

Λίγα μέτρα πιο πέρα, σε αναπαυτικούς καναπέδες περιτριγυρισμένους από αστραφτερά τραπεζάκια, ποτά και τηλεκοντρόλ είχαμε αράξει με την παρέα. Γελούσαμε, προβληματιζόμασταν και φυσικά καταριόμασταν τον φονιά. Μετά σωπαίναμε για λίγο, κουνούσαμε το κεφάλι απογοητευμένοι για την πορεία της ανθρωπότητας και ξαναρχίζαμε την κουβέντα. Συζητήσαμε ένα πλήθος από θέματα, πάντα με στόμφο, επιδεικνύοντας τις ρητορικές μας ικανότητες. Άλλοτε για θέματα χαρούμενα άλλοτε για λυπητερά. Οι λέξεις γλιστρούσαν πάνω στις επιδερμίδες μας και μετά από λίγο εξατμίζονταν.
Τον προβληματισμό και τις κουβέντες μας ακολούθησε ο ερχομός των μεζέδων που είχαμε παραγγείλει. Όλες οι συζητήσεις ξεχάστηκαν! Πέσαμε με μανία στα πιάτα και λάμψανε τα πρόσωπά μας. Για λίγη ώρα επικράτησε σιωπή. Μέχρι που δεν άντεξε κάποιος απ’ την παρέα και άρχισε να λέει διθυράμβους για την νοστιμιά του φαγητού.
Στη συνέχεια αράξαμε μπροστά στην τηλεόραση.
Μάθαμε ποιο χρώμα μαλλιών είναι της μόδας φέτος, ποια ρούχα θα φορεθούν και τι είχε προβλέψει το ζώδιό μας για την επόμενη μέρα.

Στο μεταξύ ο αποκαρδιωμένος νέος που είχε σταθεί λίγο πιο πέρα μάζευε τις δυνάμεις του για να συνεχίσει το ταξίδι της σωτηρίας. Χωρίς προορισμό, χωρίς πολλές σκέψεις. Μοναδική του συντροφιά οι θολές ανθρώπινες κραυγές που αντηχούσαν μες την ψυχή του. Η δίψα του για ζωή δεν τον άφηνε να σκεφτεί τη μάνα του και τ’ αδέρφια του που πέθαναν το πρώτο κιόλας βράδυ. Μια τέτοια θύμηση θα έπνιγε την καρδιά του και θα τον σκότωνε ολότελα. Μονάχα κοιτούσε μπροστά, και βάδιζε ασθμαίνοντας. Ένα βήμα ακόμα, μια ανάσα…

Πάνω που είχαμε βουλιάξει στους καναπέδες και ξαναρχίζαμε την κουβέντα ακούσαμε τα βήματα του νέου πάνω στην άμμο που συνοδεύονταν ρυθμικά από την πληγωμένη ανάσα του. Τέτοιον ήχο δεν είχαμε ξανακούσει ποτέ. Ένα παραπονεμένο λαχάνιασμα που μπλεκόταν με πικραμένους λυγμούς και θέληση για ζωή.
Όταν τον αντικρίσαμε τρομοκρατηθήκαμε. Πώς βρέθηκε αυτός εδώ;
Ποτάμια οι λέξεις είχαν ξεχυθεί απ’ τις επιπόλαιες γλώσσες μας: Κατάρες και οργισμένες αναλύσεις για την νέα δικτατορία, την αμερικανοκρατία, τα αθώα θύματα.
Μα όλα αυτά έμοιαζαν τόσο μακρινά που η παρουσία του νέου στο κατώφλι του σπιτιού μας ήταν εντελώς απρόσμενη.
Μόλις αντίκρισε το σαλόνι μας ο ταλαιπωρημένος νέος κατάφερε να του ξεφύγει ένα χαμόγελο αμήχανο -μάλλον νόμισε προς στιγμήν πως βρέθηκε στον παράδεισο-. Φαινόταν ότι είχε μέρες πολλές να γελάσει και είχε ξεχάσει πώς ακριβώς γινόταν. Η όψη του μαρτυρούσε ότι είχε γνωρίσει την κόλαση. Διψούσε, του φέραμε να πιει. Και σαν να το ‘χε η ψυχή του ανάγκη, έλυσε τη γλώσσα του κι άρχισε να μας μιλάει συλλαβιστά ανάμεσα σε λυγμούς:
«Μη με ρωτάτε πώς μου μοιάζουνε τα νιάτα.
Καρτερούσα απ’ τη ζωή μελωδίες που θα μοιάζανε μ’ αστέρια…
Μα το φως που έταξε σε μένα ο ήλιος, μού το κλέβουν κάθε μέρα, κάθε ώρα…
Κι έχω πάψει πια… έχω πάψει να φοβάμαι το θάνατο.»

Τα λόγια του νέου μας χτύπησαν σαν σφαίρα στην καρδιά. Γιατί πριν από λίγο είχαμε πιάσει μια σχετική φιλοσοφική συζήτηση. Μιλούσαμε για τον φόβο του θανάτου και πώς κατανικιέται. Άλλος έλεγε με τη θρησκεία, άλλος με την φιλοσοφία, άλλος έλεγε ότι δε νικιέται. Ποτέ μου δεν είχα φανταστεί όμως μια τέτοιαν απάντηση, ένα τόσο ηχηρό χαστούκι στην αλαζονεία μας. Η ζωή του νέου ήταν τόσο πικρή και πλούσια από δυστυχίες που είχε πάψει να την αγαπά. Ας μη μας καταραστεί ποτέ η τύχη μας και πάψουμε να φοβόμαστε τον θάνατο, σκέφτηκα.
Ο νέος είχε πια λυγίσει… η ανάσα του βάραινε και δεν έβγαζε πια φωνή. Η καρδιά του δεν μπορούσε να βαστάξει άλλο την κούραση και την στενοχώρια. Τον κράτησα με τα ίδια μου τα χέρια που έτρεμαν απ’ τη συγκίνηση. Κι έτσι, σαν τον αθλητή που κόβει το νήμα στον στίβο μετά από έναν μεγάλο αγώνα ο νέος ξεψύχησε…
Για αρκετή ώρα δε μιλούσε κανείς.
Μόλις μαζέψαμε τις δυνάμεις και τα δάκρυά μας, τον θάψαμε έξω σε έναν μικρό τάφο που φτιάξαμε πρόχειρα. Σταθήκαμε ώρα πολλή πάνω απ’ τον μικρό του λάκκο, αφήσαμε από ένα λουλούδι και τον αποχαιρετήσαμε για πάντα... Ύστερα μπήκαμε μέσα στο σπίτι σκυθρωποί κι αμίλητοι και πέσαμε σε βαθιά περισυλλογή.

«Πόσο ανόητοι είμαστε τελικά», σκεφτόμουν…
Παραπονούμαστε και στενοχωριόμαστε για καθετί το ασήμαντο, βρίσκουμε αφορμές να μαλώνουμε, εκνευριζόμαστε και χαλάμε τις καρδιές μας για το παραμικρό. Κι αυτός ο νέος όλα αυτά που ζούμε τα θεώρησε παράδεισο…
«Πόσο ανόητοι είμαστε!»
Η τελευταία μου σκέψη ήταν τόσο έντονη που άθελά μου την φώναξα. Μα σαν με άκουσαν οι φίλοι, δεν ενοχλήθηκαν παρά έγνεψαν καταφατικά σαν να σκέφτονταν κι εκείνοι ακριβώς τα ίδια λόγια. Και μείναμε έτσι ακίνητοι όλη τη νύχτα, ακούγοντας πένθιμες μελωδίες μες την πληγωμένη ψυχή μας.


--------------------------------------------------------------------------


Πέρασαν πολλά χρόνια από εκείνη την ματωμένη νύχτα.
Η παρέα είχε σκορπίσει κι ο καθένας είχε τραβήξει τον δικό του δρόμο. Μα πάντα μέσα μου ήθελα να μάθω τι απέγιναν, τι μονοπάτι είχε χαράξει ο καθένας μετά από αυτήν την εμπειρία που τόσο μας έδεσε.
Βάλθηκα λοιπόν ένα πρωινό να τους ψάξω και να δω πώς τα πάνε με τις ζωές τους.
Μα καθέναν που συναντούσα, τόσο το μετάνιωνα γιατί οι πιο πολλοί απ’ τους παλιούς μου φίλους είχαν τραβήξει τελείως διαφορετικές πορείες από αυτές που φανταζόμουν. Ο πρώτος που προσπάθησα να βρω είχε γίνει μοναχός. Μου ‘παν οι δικοί του πως έφυγε μες τη νύχτα απ’ το σπίτι του για να κλειστεί σε μοναστήρι και από τότε δεν τον ξανάδε κανείς. Ένας άλλος γινόταν τύφλα στο μεθύσι κάθε βράδυ και μου ‘παν ότι συχνά μες την μέθη του παραμιλούσε και έλεγε παράξενες ιστορίες για κάποιον πληγωμένο που έσωσε πριν πολλά χρόνια… Ένας άλλος ζούσε μόνιμα μες το σπίτι του, δεν αντάμωνε ποτέ κανέναν και προτιμούσε το σκοτάδι. Είχαν γίνει όλοι τους κακότροποι και άγριοι λες και είχαν φορτωθεί στις πλάτες τους όλες τις αμαρτίες του κόσμου.
-Αλήθεια, συλλογιζόμουν, πώς μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι όταν συμβαίνουν όλα αυτά στον κόσμο; Πώς μπορούμε να ζούμε με καθαρή καρδιά και να χαιρόμαστε τη ζωή ξέροντας ότι οι άλλοι δυστυχούν; Μήπως οι φίλοι μου είχαν δίκιο;

Εκείνη τη στιγμή πέρασε από δίπλα μου ένας μπόμπιρας -ήταν δεν ήταν οχτώ χρονών- που κουβαλούσε στην πλάτη μια πελώρια σχολική τσάντα. Καθώς έκανε να δέσει τα κουμπιά απ’ το παλτό του, πράγμα που τον δυσκόλευε πολύ, τα βιβλία του ξεχύθηκαν απ’ την μισάνοιχτη τσαντούλα του και σκορπίστηκαν στον δρόμο μαζί με χιλιάδες ξυλομπογιές και χρωματιστά χαρτιά. Ο μικρούλης που σοκαρίστηκε από αυτό το τραγικό γεγονός έβαλε τα κλάματα κι έστεκε απαρηγόρητος.
Αμέσως έτρεξα και μάζεψα τα σκόρπια τετράδια και τα χαρτιά και σύντομα τα είχα ξαναβάλει όλα μέσα στην τσάντα του. Εκείνος σκούπισε τα μάτια του, και μου ‘σκασε ένα φωτεινό χαμόγελο σαν να του είχα κάνει το σπουδαιότερο δώρο!
Το γέλιο του, καθαρό κι αληθινό, περιείχε μια αθωότητα τέτοια που μαρτυρούσε ότι ο μικρούλης δεν είχε γνωρίσει ποτέ την άσχημη πλευρά του κόσμου.
Πόσο γρήγορα στ’ αλήθεια η στενοχώρια του είχε μεταμορφωθεί σε χαμόγελο και χαρά… Και με την δική του χαρά έκρυψε την μελαγχολία μου, αραίωσε τα μαύρα σύννεφα μέσα μου και μου ‘δειξε πάλι τις πρώτες ηλιαχτίδες της ανατολής. Χωρίς να μου πει κουβέντα έτρεξε γρήγορα να προλάβει τους φίλους του που είχαν ήδη προχωρήσει αρκετά.


Και τότε το κατάλαβα: Δε νικιέται η θλίψη με θλίψη, ούτε ο θάνατος με θάνατο.
Οι παλιοί μου φίλοι είχαν κάνει το χειρότερο… Όχι μόνο δεν πάλεψαν για να αλλάξουν την κατάσταση, αλλά διαιώνιζαν την στενοχώρια εκείνου του νέου, εκείνου του ήρωα των νεανικών μας χρόνων, και ζούσαν για πάντα τον θάνατό του ξανά και ξανά. Δεν πάλεψαν για να σταματήσουν τους άδικους θανάτους, παρά πίστεψαν ότι η ίδια η ζωή είναι άσχημη και επώδυνη.
Μα η αλήθεια είναι ότι δεν έχουμε δικαίωμα να θλιβόμαστε όταν ήδη υπάρχει τέτοια θλίψη στον κόσμο. Δεν γίνεται να αρνούμαστε το φως του ήλιου που μας δίνεται απλόχερα όταν άλλοι ζουν μες το σκοτάδι του πολέμου.
Γιατί, όπως μου έδειξε ο μικρούλης φίλος μου, είναι τελικά τόσο εύκολο να προσφέρουμε ευτυχία και χαρά στους συνανθρώπους μας που κάτι τέτοιες στιγμές η νίκη της χαράς ενάντια στην θλίψη μοιάζει σίγουρη. Και ίσως, κάποτε, η ευτυχία εξαπλωθεί και σε εκείνα τα πικραμένα μέρη απ’ όπου ξεκίνησε ο νέος…



Και όπως ο φοίνικας το μυθικό πουλί ξαναγεννιέται μέσα απ’ τις στάχτες του,
έτσι μέσα απ’ τον πόλεμο θα αναστηθεί το χαμόγελο.

Tags
Καλλιτέχνες:Καπνός


Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!


σχόλια (16)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

ageras Chat
Βετεράνος
#4911   /   20.06.2006, 10:28   /   Αναφορά
Φίλε Παύλο,βρίσκω το σύγγραμά σου καταπληκτικό όχι τόσο σαν ιστορία (η οποία είναι καταπληκτική :) ) αλλά όσο για το ηθικό δίδαγμα που μας διδάσκει.Έτσι είναι τα πράγματα όπως τα λες. Η θλίψη,ο θάνατος,η στεναχώρια υπήρχαν,υπάρχουν και θα υπάρχουν γύρω μας.Όμως πρέπει να απολαμβάνουμε το φως του ήλιου,την κάθε στιγμή που ζούμε.Έτσι γινόμαστε και καλύτεροι άνθρωποι...

Συγχαρητήρια.
Other_side Chat
Συγχορδία Μινόρε
#4914   /   20.06.2006, 19:23   /   Αναφορά
Φίλε Άστρων, γράφεις πολύ όμορφα, αληθινά.



Κρίμα που είμαι στη δουλειά και δεν μπορώ να διαβάσω το κείμενο σου με την προσοχή που του αξίζει...Έτσι είναι όμως...γίνονται απαίσια πράγματα γύρω μας, κι εμείς κολλάμε με τις μικρές ανοησίες μας...Διαβάζα χτες για άθλειες συνθήκες στην Haiti...όπου άπο τον Φεβρουάριο πέθαναν 1,600 από χωλέρα...Ζούνε μέσα στα σκουπίδια, πάνω σε ανοιχτές αποχετέυσεις...



Κι εμείς κολλάμε σε ανοησίες.



Και όμως δεν μπορούμε να ελέγχουμε όλα αυτά...ή μπορούμε; Το σίγουρο είναι πως κάτι γίνεται με τις μικρές στιγμές, όπως λες, την απλή χαρά του μπόπιρα. Πόσες τέτοιες μικρές χαρές μπορούμε να χαρίσουμε άραγε καθημερινά;



1,600; Το λιγότερο...
Other_side Chat
Συγχορδία Μινόρε
#4915   /   20.06.2006, 19:30
Επιδημία χολέρας, Ανγκόλα, Νότια Αφρική....

thank Chat
Σολίστ
#4916   /   20.06.2006, 20:09   /   Αναφορά
Παύλο, συνεχίζεις. Το έχω ξαναπεί, νομίζω, πως έχεις έναν μοναδικό τρόπο, μέσα από αφηγήσεις πολύ απλές, να ζωγραφίζεις ιδέες, φαντασία, απόψεις, αγωνίες ακόμα και προτάσεις .... Θέτωντας ερωτήματα και παίρνοντας θέση. Ειναι ένα εξαιρετικό κείμενο. Φαίνεται πως προέρχεται από έναν άνθρωπο που δεν θέλει απλά θέλει να γράψει την αγωνία του - οχι πως αυτό ειναι κακό -, αλλά ψάχνει και για το κάτι τι παραπέρα. Σαν στάση ζωής. Σίγουρα το λέω έχοντας διαβάσει και τα προηγούμενά σου κείμενα, έχοντας συζητήσει μαζί σου, ίσως κάποιος που διαβάζει μόνο αυτό ... χρειάζεται να ανατρέξει και στα άλλα για να καταλάβει τι εννοώ, αλλά .. τουλάχιστον έτσι βγαίνει σε μένα.



Αγγίζεις όλους μας. Και πολύ διακριτικά, αλλά με σιγουριά, παίρνεις αυτή τη θέση, πως η παραίτηση, όσο ανθρώπινη, πηγαία, ειλικρινής και αν είναι, όσο και αν οφείλεται σε πληγές και χαστούκια που έχουμε φάει, ... απλά προσθέτει κάτι παραπάνω στον πόνο που μας έσπρωξε προς τα εκεί. Ενας πόνος που - για τους περισσότερους - ειναι εξ αντανακλάσεως και όχι πρωτογενής. Δεν συγκρίνεται ο πόνος που νοιώθουν όσοι τον βιώνουν, με αυτόν που νοιώθουν όσοι συμπάσχουν. Και οι ευκαιρίες υπάρχουν πάντα δίπλα μας.



Καλά, με έβαλες και σε άλλες σκέψεις, δυστυχώς όχι πρωτόγνωρες. Πχ Ο πόνος και η αγωνία για τους ανθρώπους και την κοινωνία, ώς ενα εργαλείο δικής μας τόνωσης και επιβεβαιώσης. Εκ του ασφαλούς. Και άλλα πολλά. Δεν λέω πως ειναι κακό να προβλματιζόμαστε από το σαλονάκι. Ισως ειναι μία αρχή. Αλλά σίγουρα, ειμαστε πολύ μακρυά από την ουσία. Και οι προβλματισμοί εύκολα εναλλάσονται όπως τα προγράμματα της ΤV.



Και επειδή αν συνεχίσω θα ζαλίσω και εσένα και τους άλλους, .. τελειώνω με αυτό που έγραψε ο Μανώλης πριν. Ηθικό δίδαγμα. το σκέφτηκα πολύ. Παρεξηγημένη έκφραση ε ? Πολλές φορές δεν τα θέλουμε ... τα σνομπάρουμε. Ισως και να κάνουμε καλά μέχρις ενός σημείου.. Ισως όμως, σε ότι αφορά τα διδάγματα, τα ερεθίσματα ακόμα και τις επισημάνσεις που μας θέτεις μέσα από τις τόσο ξεχωριστές διαδρομές της σκέψης σου, .... να τα έχουμε ανάγκη. "Νάτο κύριοι ... μπροστά σας ειναι". Και ναι ειναι δίδαγμα και αφορά προσωπική και κοινωνική ηθική.



Τέλος, επι τη ευκαιρεία, ποιός είπε πως γενικώς, οι άνθρωποι νέας ηλικίας .. "δεν το ένα" ... "δεν το άλλο" ... και τα σχετικά..... Η σκέψη σου Παύλο, ειναι μπροστά, έχεις προφθάσει από τόσο νωρίς να τρέξεις όσο έτρεξαν πολλοί άλλοι - συμπεριλαμβάνω και εμένα - σε πολύ μεγαλύτερο διάστημα. Και "προτείνεις" δρόμους ελπίδας. Να εισαι καλά .. -:)
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#4918   /   21.06.2006, 12:58   /   Αναφορά
Μανώλη σ' ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου... Είναι μεγάλη μου χαρά να βλέπω ότι συμμερίζονται κι άλλοι αυτές τις απόψεις, να 'σαι καλά!



Other side, σ' ευχαριστώ! Πράγματι έτσι είναι τα πράγματα, και μακάρι να ήταν μόνο η περίπτωση που αναφέρεις. Υπάρχουν πολλές περιοχές που βρίσκονται σε κατάσταση ακήρυχτου πολέμου, όπου έχουν δεκάδες θύματα καθημερινά ενώ η επιστήμη έχει τα μέσα να τους σώσει.



Θάνο, μετά από αυτά που μού 'γραψες...τί να πω;

Ένα τεράστιο ευχαριστώ θα ήταν το λιγότερο. Ειλικρινά χαίρομαι που σε αγγίζουν τα κείμενά μου, και χαίρομαι που μέσα από τους άψυχους υπολογιστές καταφέρνουμε με τις ιδέες μας να ερχόμαστε κοντά. Επίσης χαίρομαι που βρισκόμαστε σε ένα site που μπορούμε να λέμε και κάποια πράγματα πιο σοβαρά, πιο ουσιαστικά από αυτά που κυριαρχούν στα ΜΜΕ.



Σχετικά με το "ηθικό δίδαγμα" που λέτε... Είναι θετικό αν νομίζετε ότι βγαίνει κάτι αξιόλογο και χρήσιμο ως νόημα απ' το κείμενο. Όμως στην πραγματικότητα τα κείμενα δεν τα γράφω με σκοπό να διδάξω. Όσο περίεργο κι αν ακούγεται, τις περισσότερες φορές τα κείμενά μου είναι ...αυτοκριτικά, εσωτερικές σκέψεις απευθυνόμενες στον εαυτό μου. Αυτό που με συγκινεί πολλές φορές είναι ότι αυτές οι σκέψεις που έχω την εσωτερική ανάγκη να γράψω πολλές φορές εκφράζουν κι άλλους.

AlienP Chat
Φθασμένος
#4919   /   21.06.2006, 14:37   /   Αναφορά
Ευχαριστώ καλό μου μικρό αδερφάκι ;)



Πολύ όμορφη γραφή, χαράζει! Δηλαδή και χαράζει την ψυχή σαν διαμάντι και ξημερώνει...........
grevenger Chat
Συγχορδία Μινόρε
#4922   /   21.06.2006, 23:17   /   Αναφορά
Πολύ όμορφο και αληθινό!

Παρακάτω παραθέτω 1 στροφή από ποίημά μου, που πραγματεύεται ακριβώς το σημείο του γραπτού σου που αφορά στο ότι οι άνθρωποι δυστυχούν για την παραμικρή ανοησία, και δεν βλέπουν κατάματα το φως που μπορεί να φωτίσει ολόκληρη τη ζωή του :



Το φως δεν λυτρώνει αυτούς που το απαρνιούνται,

κι αυτούς στο καθρέφτη που όταν κοιτιούνται

δεν βλέπουν το είδωλο, μα τη σκιά τους,

δεν βλέπουν την αλήθεια, μα τη ψευτιά τους.

astarth_18 Chat
Συγχορδία Ματζόρε
#5313   /   04.08.2006, 14:19   /   Αναφορά
νιωθω καλυτερος ανθρωπος και μονο που ειχα την υπομονη να το διαβασω... το κρατησα και αν δν σε πειραζει θα το στειλω σε φιλους μου.. Ειναι πραγματικα υπεροχο και παντα επικαιρο.. ενας λογος παραπανω μολα αυτα που γινονται στο Λιβανο τις τελευταιες μερες.. Ποσο ενας θανατος καποιου μπορει ναλλαξει την ζωη καποιου αλλου... Τα θερμα μου ευχαριστω..
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#5538   /   10.09.2006, 17:37
Πηγούλα (AlienP) πάντα γλυκομίλητη... σε ευχαριστώ!



Φίλε grevenger σε ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου και για το τετράστιχο που έγραψες. Πραγματικά ταιριάζει πολύ.



Αγαπητή Βίκυ(astarth_18),

εγώ σε ευχαριστώ για τα λόγια σου!

Το κείμενο το έστειλα πριν αρχίσουν οι επιχειρήσεις στον Λίβανο και δυστυχώς αποδείχτηκε προφητικό.

Κείμενα που αφορούν την δυστυχία στον κόσμο δυστυχώς πάντα είναι προφητικά. Ας ελπίσουμε για την μέρα εκείνη της ανθρωπότητας που προφητικά θα είναι μόνο τα κείμενα για την ευτυχία.

Να 'σαι καλά!

megaloserwtikos Chat
Φθασμένος
#5502   /   05.09.2006, 03:56   /   Αναφορά
Φίλε άστρον, δεν μας είπες όμως σε τι κατάσταση βρισκόταν ο βασικός ήρωας σου. Αφήνεις να καταλάβουμε ότι αυτός κοίταξε μπροστά, αλλά βγαίνει σαν ηθικό δίδαγμα, η σε αντιδιαστολή με την θέση των άλλων. Θα με ενδιέφερε να σε δω να βουτάς περισσότερο στην δική σου θέση και να την υποστηρίζεις χωρίς βοήθειες.

Επίσης στο κείμενο σου υπάρχει μια ακρότητα στις εικόνες που φτιάχνεις, γι αυτό γίνεται και διδακτικό. Σε ακραία κατάσταση ο φυγάς σου, σε απόλυτη αποχαύνωση η παρέα, σε ακραίες φάσεις οι φίλοι στο βήτα μέρος σου. Δεν έχεις βέβαια σε ακραία φάση τον ηρωά σου. Τον προστατεύεις από υπερβολές.

Το συμπέρασμα σου επίσης είναι ασαφές. Προτείνεις να δεχόμαστε την ευτυχία που αντικρύζουμε, η να προσφέρουμε στους συνανθρώπους. Είναι δύο διαφορετικά πράγματα και θα πρέπει να πάρεις πιο σαφή και ουσιαστική θέση. Αλλά αν προτείνεις να ζούμε καλά και όμορφα, τότε ο ηρωάς σου δεν έχει αλλάξει καθόλου από την αρχή. Ετσι η εξέλιξη αφορά τους άλλους, τον ηρωά σου καθόλου. Οπως ήταν έμεινε στάσιμος.

Νιώθω ότι πρέπει να βουτήξεις πιο βαθιά μέσα σου. Ισως να αφήσεις τον ευατό σου να πονέσει λίγο. Συνέβη κάτι, πως μπορείς να βγεις χωρίς ψεγάδι από εκεί...

Ενας άνθρωπος πέθανε στα χέρια του...αυτό τι του γέννησε;

Θέλει κι άλλο ψάξιμο μέσα σου να δεις την κατάσταση που βρέθηκε μετά. Και δεν εννοώ απαραίτητα να είναι δυστυχισμένος. Δεν είναι απαραίτητο να είναι άσπρα η μαύρα τα πράγματα, μπορεί να είναι σε άλλες αποχρώσεις.

Κατά την γνώμη μου, πρέπει να σκάψεις κι άλλο για να βρεις την αλήθεια μέσα σου, είσαι λίγο ''στον αέρα'', γι αυτό και διδακτικός με ακραίες περιγραφές...

Φιλικά, καλή συνέχεια στην δουλειά σου, καλές αναζητήσεις να έχεις...

Πέτρος.
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#5508   /   05.09.2006, 16:56
Φίλε Πέτρο, καταρχήν σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου.



Τώρα, πάμε στα ζητήματα που έθιξες.

Ο "ήρωας" που αναφέρεις, δηλαδή ο αφηγητής, στο συγκεκριμένο διήγημα δεν είναι το κεντρικό πρόσωπο. Είναι ένας παρατηρητής που περιγράφει καταστάσεις. Αυτό που έχει την κυρίαρχη σημασία στο κείμενο είναι οι ίδιες οι καταστάσεις. Ξεκαθαρίζω λοιπόν ότι το ζητούμενο δεν ήταν να ταυτιστεί ο αναγνώστης με τον αφηγητή.

Μάλιστα δεν σου κρύβω ότι όταν είπες "ο ήρωας" αρχικά νόμιζα ότι μιλάς για τον πρόσφυγα. Με αυτόν ξεκινάει το κείμενο και γύρω απ' αυτόν περιστρέφεται η κεντρική ιδέα. Αυτός είναι που πυροδοτεί όλο τον προβληματισμό.



Το συμπέρασμά μου αν και το χαρακτηρίζεις ασαφές το κατάλαβες θαυμάσια. Λές "Προτείνεις να δεχόμαστε την ευτυχία που αντικρύζουμε, η να προσφέρουμε στους συνανθρώπους;". Η απάντηση είναι και τα δύο, διότι εάν δεν δεχόμαστε την ευτυχία, εάν δεν την εκτιμούμε και δεν την αποζητούμε, τότε προς τί η προσφορά στον συνάνθρωπο; Πρέπει να γνωρίζεις την ομορφιά του κόσμου για να την μεταδώσεις και σε άλλους. Μπορούμε να καταλάβουμε την τραγική κατάσταση στην οποία βρίσκονται οι πρόσφυγες εάν δεν συνειδητοποιήσουμε την άνεση του καναπέ μας; Κατά τη γνώμη μου όχι. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πυροβολήστε τις ανέσεις και την ευτυχία, αλλά ακριβώς το αντίθετο: Επειδή αγαπάμε την ευτυχία θέλουμε να την μεταδώσουμε και σε άλλους, και όσο πιο πολύ την αγαπάμε τόσο πιο πολύ αισθανόμαστε την ανάγκη να παύσει η δυστυχία.

Ο ευτυχισμένος άνθρωπος μπορεί πιο εύκολα να προσφέρει, γιατί είναι γεμάτος, έχει υλικό να δώσει και να εμπνεύσει.



Αναφέρεσαι σε ακραίες περιγραφές και αυτό μου κάνει ιδιαίτερη εντύπωση, όταν μάλιστα πρόσφατα είχαμε την τραγωδία των αμάχων στον Λίβανο. Αλήθεια, σε σχέση με τις εικόνες που είδαμε στην τηλεόραση, μάλλον γλυκανάλατες μοιάζουν οι περιγραφές μου παρά ακραίες.

Επίσης η κατάσταση στην οποία βρίσκεται η παρέα είναι εντελώς βγαλμένη απ' την καθημερινή μου εμπειρία. Την ορίζεις "ακραία αποχαύνωση", αλλά εγώ δεν το βλέπω έτσι. Είναι μια παρέα που προβληματίζεται, ξεχνιέται, πολιτικολογεί εύκολα, και διασκεδάζει ξεχνώντας όσα έλεγε λίγα λεπτά πριν. Ακριβώς ότι συμβαίνει στις σύγχρονες ελληνικές νεανικές και μη παρέες. Αλήθεια πόσοι από μας δεν είδαν στις ειδήσεις την καταστροφή στον Λίβανο και μετα πχ πήγαν σινεμά, ή διασκεδάσανε, ή τα ήπιανε σε κάποιο μπαράκι ή αράξαν στον καναπέ να δούνε μια αμερικάνικη ταινία σαν να μην είχε γίνει τίποτα; Φαντάζομαι οι περισσότεροι από μας κάτι τέτοιο κάναμε. Δεν πρόκειται λοιπόν για κάποια ακρότητα φίλε Πέτρο, αλλά για την καθημερινότητά μας.



Ξαναλέω λοιπόν ότι το ζητούμενο δεν ήταν η κατάσταση στην οποία βρισκόταν ο αφηγητής αλλά ένας προβληματισμός για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζουμε την δυστυχία -αφού πρώτα συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει. Υπάρχει η λύση να απελπιστούμε και να καταλήξουμε στο ότι όλα είναι μαύρα ή μάταια, και υπάρχει και η λύση της κατάφασης απέναντι στην ζωή, της θετικής νοοτροπίας, ότι υπάρχουν προβλήματα και θα τα παλέψουμε - χωρίς να καταδικάσουμε της ομορφιές της ζωής. Αντιθέτως, παλεύουμε για να αναδειχτούν ακριβώς αυτές.



(Διάβασά το σχόλιό σου και στον "όρκο του καλλιτέχνη" και θα σου απαντήσω εκεί.)

megaloserwtikos Chat
Φθασμένος
#5529   /   09.09.2006, 17:54
Φίλε Παύλο, καλησπέρα κι από μένα....



Στα χέρια του ξεψύχησε, πέρασαν κάποια χρόνια και απορεί που είναι οι φίλοι του, μιλάς και σε πρώτο πρόσωπο... αυτό σημαίνει ''αφηγητής''; Ο αφηγητής μας λέει μια ιστορία, εδώ ο ηρωάς σου το ζει... Τέλος πάντων, έτσι θα 'ναι, αν έτσι το θέλεις.



Δεν ξέρω αν είναι ωφέλιμο να μπω και να σχολιάσω τις απόψεις σου. Διαφωνώ αρκετά. Αν δηλαδή και πόσο ο καναπές είναι ευτυχία, αν το μήνυμα ενός συγγραφέα σκεπτόμενου μπορεί να είναι ''νιώστε την ευτυχία του καναπέ κι έτσι θα κατανοήσετε και τους πρόσφυγες''(!!!)... επιτρεψέ μου να γίνω λίγο σκληρός, και να σου πω ότι έτσι δεν νιώθεις τους πρόσφυγες και τους εργάτες στα λατομεία. Ετσι βλέπεις τηλεορασίτσα, πίνεις και το φραπόγαλο και διαβάζεις το τσάο... για να καταλάβεις τους εργάτες πρέπει να πονέσεις, να πας να τους δεις, να τους ζήσεις. Το μόνο που μπορείς να καταλάβεις αγαπητέ συγγραφέα με την ευτυχία του καναπέ, είναι αν τελικά είναι καλύτερα με μαξιλάρι πίσω η χωρίς...



Στην Αμερική η πλειοψηφία του καναπέ είναι που λέει ''γες'', στις επιθέσεις της χώρας τους στις δημοσκοπήσεις. Χαμπάρι δεν παίρνουν από πόνο. Αλλά χαμπάρι.



Η πλάκα είναι ότι αργότερα στο μήνυμα σου, (με άλλη αφορμή) λες κι εσύ τα ίδια. Λες π.χ. ''πόσοι είδαμε τις φρικτές εικόνες και μετά πήγαμε στα μπαράκια σα να μην έγινε τίποτα'' , που προσφέραμε λοιπόν στον καημένο τον άμαχο; Τι του δώσαμε; Απολύτως τίποτα. Ο καναπές λοιπόν δεν σου μαθαίνει, παρά να ''συμπονάς'' από ασφαλούς.



Στην τελευταία σου παράγραφο, θα θελα να πας στην ουσία και να μου πεις, με ποιό τρόπο παλεύεις για να αναδειχτούν οι χαρές της ζωής, εσύ; Κι αν δεν θέλεις να μου πεις σε προσωπικό επίπεδο, πες σου για τον αφηγητή σου...

Αυτό είναι που σου λέω πάρε θέση... μπες στην ουσία, μην μας τα λες χαριτωμένα.



ΥΓ. Εγώ δεν έχω επιθετική στάση απεναντί σου, αυτό το ξεκαθαρίζω. Αν διαφωνώ, είναι για να σε βοηθήσω, να προβλημματιστείς σε αυτό που γράφεις.

Αλλά αγαπητέ Παύλο, βλέπω ότι εσύ κάθεσαι και υποστηρίζεις την αποψή σου, λες και φοβάσαι μην σε απορρίψουμε σαν συγγραφέα. Σχεδόν με αντιμετωπίζεις με μια στάση που μου θυμίζει την θλιβερή εικόνα των πολιτικών στην τηλεόραση. Αν θες να κάνεις κάτι στην συγγραφική, πρέπει να μάθεις να ακούς, να συζητάς, να δέχεσαι η να απορρίπτεις αυτά που σου λένε, μετά από σκέψη.

Astron Chat
MusicHeaven Guru
#5537   /   10.09.2006, 17:30
Μα ποια άποψη περίμενες να υποστηρίζω...τη δική σου; Προφανώς αφού έγραψα το κείμενο σημαίνει ότι με εκφράζει απόλυτα. Πρέπει δηλαδη να το αποκηρύξω; Δεν σου πέρασε απ' το μυαλό ότι απλά μπορεί να διαφωνούμε στον τρόπο γραφής ή ακόμα και στην φιλοσοφία μας;



Στην αρχή έθεσες συγκεκριμένα σημεία και σου απάντησα σε αυτά. Αρχικά ούτε ως επίθεση το εξέλαβα ούτε ως κάτι άλλο, παρά μόνο ως κριτική. Όμως τώρα το υστερόγραφό σου όπως και κάποια άλλα στοιχεία είναι αρκετά προσβλητικά.

Κρίνεις ότι δεν μπαίνω στην ουσία, ότι τα λέω "χαριτωμένα", ότι φοβάμαι την απόρριψη, ότι δεν δέχομαι τις απόψεις των άλλων, ότι θυμίζω τους θλιβερούς πολιτικούς, ότι "συμπονάω" εκ του ασφαλούς, ότι απορρίπτω δίχως να σκέφτομαι...

Κι όλα αυτά από το κείμενο και από 1 σχόλιό μου;



Συγνώμη, αλλά αυτό δεν μου μοιάζει καλοπροαίρετη κριτική και για αυτό δεν θα συνεχίσω. Πάνω σε συγκεκριμένα σημεία, απορίες και σχόλια φυσικά και θα σου απαντούσα όπως και έκανα. Αλλά δεν θα βγάλω κι απ' την μύγα ξίγκι αφού δεν πρόκειται για δοκίμια αλλά για συναισθηματικά κείμενα.



Υ.Γ. Για την αποκατάσταση της αλήθειας και για να μην δημιουργούνται εσφαλμένες εντυπώσεις να ξεκαθαρίσω ότι αυτά που θεωρείς δεν υπάρχουν ούτε στο κείμενο ούτε στα σχόλιά μου. Ποτέ δεν μίλησα για "Ευτυχία" του καναπέ. Και μάλιστα κατακρίνω στο κείμενο εκείνη την εύκολη συμπόνοια, τον πολιτικό λόγο εκ του ασφαλούς όταν μάλιστα οι πράξεις μας είναι τελείως διαφορετικές. Το πώς κατέληξες εσύ από αυτό το κείμενο να νομίζεις ότι προτείνω την "ευτυχία του καναπέ" και την αποχαύνωση είναι απορίας άξιο.

megaloserwtikos Chat
Φθασμένος
#5539   /   10.09.2006, 19:48
Το μόνο που με ενδιέφερε ήταν να συζητήσουμε περί συγγραφικής.

Αλλά είναι σίγουρο ότι δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.

Χαίρομαι που το καταλάβαμε αμφότεροι.

Καλή συνέχεια Παύλο...

megaloserwtikos Chat
Φθασμένος
#5540   /   10.09.2006, 20:40
Υ.Γ. Δεν το έγραψα στην προηγούμενη απάντηση, επειδή δεν έδωσα την πρέπουσα σημασία. Μιας και η πρόθεση μου δεν ήταν να σε προσβάλω.

Σημασία έχει όμως ότι εσύ εξέλαβες προσβολή από τα γραφομενά μου.

Γι αυτό τον λόγο νιώθω υποχρεωμένος να σου ζητήσω συγνώμη.

Πιθανό να τα είπα αρκετά ''ωμά'' και αυτό να έδωσε αντίθετη εικόνα από αυτή που προσδοκούσα, τελικά...


Astron Chat
MusicHeaven Guru
#5542   /   10.09.2006, 22:13
Δέχομαι τη συγνώμη σου, όλα ok.




Σχόλια από άλλες δημοσιεύσεις