ελληνική μουσική
    444 online   ·  210.975 μέλη
    αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

    O Αποχωρισμός

    Διαβάστε το ποίημά μου και διατυπώστε σχόλια...
    Γράφει το μέλος Ιωάννης Λαζάρου (hall)
    2 άρθρα στο MusicHeaven
    Δευτέρα 05 Νοέ 2007
    Μια σταγόνα σιωπής αντηχεί.
    Μετά παύει και σιγεί.
    Και ύστερα η ηχώ ξανασιωπά.
    Εξασθενεί, πεθαίνει…

    Πλαγιασμένα φεγγαρόφωτα παλεύουν να αποκοιμηθούν,
    έτσι ώστε να μπορέσουν να ονειρευθούν παρωχημένα αγγίγματα,
    να αναπνεύσουν μες στου ονείρου τους το νεφέλωμα.

    Άλλοτε αγνά και άλλοτε πορφυρά βλέμματα
    συναντιούνται στον κενό μας χώρο.
    Ονειρικές μελωδίες γεννούν η κίνηση των μαλλιών σου
    και το υγρό άγγιγμά μου.

    Μεγάλες αποστάσεις, απειροελάχιστες αποστάσεις
    μας χωρίζουν απ’το να γίνουμε ένα.
    Χρώματα πραγματώνουν το θυμικό μας.
    Ένα ουράνιο τόξο μας ενώνει στοργικά.

    Συ, γοητεία πνίγεις τον αχό της προσμονής σου.
    Γεύομαι μια ρόγα από το τσαμπί των σταφυλιών σου
    και γεύομαι τη δισυπόστατη θωριά σου..
    Είν’ όλα ψέματα; Όλα καμώματα της ψυχής μου;
    Αυτά που λαχταρώ, μα ποτέ δεν φθάνω…
    Λάθη, υποσχέσεις, σκέψεις, μέρος του παιχνιδιού,
    του αέναου φιάσκου…

    Αισθήσεις αχαλίνωτες μας κυριεύουν,
    ένα δάκρυ κυλά βασανιστικά αργά απ’την απόληξη του βλέφαρού
    σου ως την άκρη του μάγουλού σου,
    δημιουργώντας εικόνες και πλάθοντας άσβηστα πάθη.

    Φαντασία καλπάζουσα, ανάσες, κραυγές και ψίθυροι θολώνουν τον καθρέφτη. Μια ουτοπία, τόσο φανταστική και μη πραγματοποιήσιμη για τη λογική μας, που παρ’ότι είναι δίπλα μας, την αγγίζουμε και την οσμιζόμαστε, δεν είμαστε ικανοί να τη γραπώσουμε.





    Η ώρα του (απο)χωρισμού έφθασε…
    Ο αποχαιρετισμός τσακίζει κάθε ίνα μας…
    Ο ψυχισμός μας εξαντλημένος και καταρρακωμένος…
    Ερείπια ρημαγμένα και επαφή με νάρκες…

    Ξεθώριασαν πια όλα, ως και η μουσική σώπασε,
    Δε με κοιτάς στο πρόσωπο, δε σε κοιτώ και εγώ…
    Η ματιά υπεκφεύγει και οι μυρωδιές μας αλληλοαπορρίπτονται…
    Κανένα χρωστούμενο χάδι δεν έχω να σου δώσω,
    Κανένα χαμόγελο κι εσύ να χαράξεις στο ραγισμένο σου πρόσωπό…
    Πως άλλαξαν όλα έτσι ξαφνικά; Ή μήπως όχι τόσο ξαφνικά…



    σχολιάστε το άρθρο


    Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

    #10248   /   08.11.2007, 21:22   /   Αναφορά
    Ειναι πολυ καλο hall!!!!:)
    #10260   /   09.11.2007, 12:01   /   Αναφορά
    Είναι καλό, αλλά κατα την προσωπική μου γνώμη είναι λίγο φλύαρο, λίγο μπερδεμένο. Είναι σαν να θες να πεις πολλά και τίποτα μαζί.Δεν ξέρω, αυτή την αίσθηση μου δίνει.
    #10293   /   12.11.2007, 12:08   /   Αναφορά
    Πολύ ωραίο το ποίημα, Γιάννη. Ειδικά το τελευταίο μέρος μου άρεσε πολύ. Είναι όλη αυτή η ατμόσφαιρα του αποχωρισμού που είναι διάχυτη στο ποίημα!
    #10947   /   25.12.2007, 21:54
    Και εσάς είναι εξαιρετικά τα ποιήματα, ειδικά το μελαγχολικό "ερωτικό".

    #10389   /   16.11.2007, 14:05   /   Αναφορά
    τέλειο.
    #12177   /   03.03.2008, 21:09   /   Αναφορά
    Πώς άλλαξαν όλα έτσι ξαφνικά;; Πώς;;

    Αχ!!! Καταλαβαίνω τη θλίψη του ποιήματος...

    Μα κρύβει κι έναν αέρα ελπίδας...

    Hall, μόλις διάβασα άλλο ένα όμορφο ποίημά σου!!!

    Συνέχισε να εκφράζεσαι έτσι...
    #21410   /   30.12.2010, 17:57   /   Αναφορά
    Τι να πω! Κατάφερες να ενεργοποιήσεις ο,τι πιο μύχιο και τραγικό υπάρχει μέσα μου. Όχι........., τα πράγματα δεν αλλάζουν τόσο ξαφνικά απλώς εμείς δεν το καταλαβαίνουμε γιατί είμαστε ηθελημένα ή μη τυφλωμένοι. Η τελευταία σκηνή του αποχωρισμού είναι πολύ δυνατή και ποιητική!!!!!!!! Όμως δεν πρέπει να προσπαθούμε να μη βλέπουμε το τέλος, να τρέμουμε την ύστατη στιγμή. Είναι το ξέρω το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο όμως όπως γράφω σε ένα στίχο μου "Λοιπόν αγαπητέ μου κατάλαβες φαντάζομαι τη δυσκολία της απάρνησης, της αποδοχής του τέλους, εκεί όμως φαίνεται το πάθος για ζωή στο θυσιαστήριο του έρωτα." Μη θυμάσαι και πονάς όσο μπορείς αν και όλο αυτο σου έδωσε δύναμη και τροφή να γράψεις φοβερά!!!!!!!!!! Συγχαρητήρια............