ελληνική μουσική
    301 online   ·  210.838 μέλη
    αρχική > e-Περιοδικό > Συνεντεύξεις

    Ο Μανώλης Καραντίνης μιλά στο MusicHeaven

    Ένα βράδυ στο σπίτι, ακούγοντας τη ζωντανή ηχογράφηση της Τάνιας Τσανακλίδου «Δύο χρόνια Μετρό», έβαλα κάτω τα πρόσωπα, να δω ποιοι είναι οι καλύτεροι μπουζουξήδες του σήμερα. Σαν σε παιχνίδι με τον εαυτό μου...
    Ο Μανώλης Καραντίνης μιλά στο MusicHeaven
    Ακούστε το ηχητικό!
    Γράφει το μέλος Χρήστος A. Μιχαήλ (aiolos_m)
    14 άρθρα στο MusicHeaven
    Πέμπτη 20 Δεκ 2007
    Ανάμεσα σε Χρήστο Νικολόπουλο και Θανάση Πολυκανδριώτη σφηνώθηκε το όνομα που την ώρα εκείνη αυτοσχεδίαζε ξόρκια στην εισαγωγή του «Αγάπη που’ γινες δίκοπο μαχαίρι». Δεν ξέρω αν μου διαφεύγουν κάποιοι μέχρι σήμερα, όμως ο Μανώλης Καραντίνης είναι ένα από τα καλύτερα μπουζούκια της πιάτσας. Αναμφίβολα. Όσοι δεν τον έχετε δει ζωντανά, χάνετε μερικές δεκάδες από τις πιο μαγικές πενιές του αιώνα. Όσοι τον έχετε δει, ξέρετε για τι πράγμα μιλάω. Μας υποδέχτηκε στο σπίτι του στο κέντρο της Αθήνας, απλός χαμογελαστός, ανθρώπινος, μας κέρασε έναν εκπληκτικό καφέ και η κουβέντα ξεκίνησε χωρίς να το καταλάβουμε. Μουσική υπόκρουση: δυο καναρίνια στα κλουβιά τους που είχαν ξεχάσει πως ήρθε ο χειμώνας.

    Η αλήθεια είναι πως ψάχνοντας στο διαδίκτυο πληροφορίες για εσάς ή παλαιότερες συνεντεύξεις δυσκολεύτηκα αρκετά. Τις αποφεύγετε λίγο ή δεν γίνονται προτάσεις;

    Γενικότερα εγώ δεν είμαι φαν του ίντερνετ για να ασχοληθώ με αυτό. Δεν μπορώ να κάθομαι όλη μέρα μπροστά από μιαν οθόνη, ούτε καν μπαίνω, δεν είναι στον χαρακτήρα μου. Αν χρειαστώ κάτι, ρωτάω κάποιο φίλο. Όσον αφορά τις εφημερίδες κλπ ναι δεν έχω δώσει και πολλά.

    Πείτε μας λοιπόν δυο λόγια για εσάς, πού γεννηθήκατε, πού μεγαλώσατε…

    Εγώ γεννήθηκα Κορυδαλλό και ξεκίνησα μαθήματα όταν ήμουν εφτά χρονών με τον Θεόδωρο Δερβενιώτη, αυτός ήταν ο πρώτος μου δάσκαλος. Έπειτα έκανα μαθήματα με τον Θέμη τον Παπαβασιλείου και με τον Δημήτρη τον Πατουσιά.

    Πώς σας ήρθε η επιθυμία να ασχοληθείτε με τη μουσική;

    Είχα δει τον Βοσκόπουλο στην τηλεόραση να παίζει και ζήλεψα. Βλέπεις ενώ τότε δεν υπήρχαν πολλές τηλεοράσεις εμείς είχαμε μια ασπρόμαυρη. Την πρωτοέφεραν στο σπίτι όταν ήμουν έξι χρονών.

    Τι ακούσματα είχατε; Να φανταστώ λαϊκά κυρίως…

    Ακούγαμε τότε Βοσκόπουλο, Καζατζίδη, Αγγελόπουλο…όλους τους μεγάλους λαϊκούς της εποχής.

    Θέλατε να φτάσετε κάποιον από αυτούς δηλαδή; Να γίνετε τραγουδιστής;

    Όχι, ποτέ. Το να τραγουδάω είναι πολύ πιο δύσκολο για μένα από το να παίζω κάποιο όργανο. Σήμερα όλοι παίρνουν από ένα μικρόφωνο και αρχίζουν και τραγουδάνε. Ανοίγεις ας πούμε την τηλεόραση το πρωί και είναι γεμάτο τσιφτετέλια και χορούς. Έχει καταντήσει γελοίο. Να είσαι τραγουδιστής είναι σοβαρή δουλειά κι εγώ δεν την επιδίωξα ποτέ. Στα μουσικά όργανα είμαι πιο καλός απ’ ότι στο τραγούδι. Ούτε στίχους γράφω, ο καθένας στο ταλέντο του.

    Πώς μπήκατε στη δουλειά; Σας ανακάλυψε κάποιος;

    Στη σχολή του Δερβενιώτη πήγα συστημένος από έναν οργανοποιό, τον Ζοζέφ στον Πειραιά. Έπειτα δουλειά ως μουσικός βρήκα εντελώς στην τύχη, από μια άσχετη δουλειά που έκανα τότε. Είναι σχεδόν απίστευτο. Δούλευα σε ένα συνεργείο αυτοκινήτων κι έφτιαχνα εξατμίσεις. Ήρθε λοιπόν μια μέρα ένας πελάτης, ο Στέφανος- ώρα του καλή εκεί που είναι- και λέει «ποιος είναι αυτός που κόβει λαμαρίνες, πολύ αργός είναι» και του λέει ο Μάνος, το αφεντικό μου «ναι, αλλά παίζει καταπληκτικό μπουζούκι». Έτσι εκείνο το βράδυ ήρθε στο σπίτι ο Στέφανος και πρότεινε να με πάει για δουλειά. Τυχαία λοιπόν, από του Μάνου το μαγαζί βρήκα την πρώτη μου δουλειά ως μουσικός.

    Απ’ ότι έχω προσέξει είστε πολύ αγαπητός στον κύκλο σας, πέρα από μουσικός και ως άνθρωπος.

    Ναι, εντάξει, ο κόσμος με αγαπάει εμένα αλλά αυτό είναι θέμα χαρακτήρα, δεν προσπαθώ να παίξω τον καλό. Κι αυτό είναι και το κέρδος δηλαδή, όταν σε αγαπάνε και βλέπεις την ανταπόκριση αυτή του κόσμου χαίρεσαι. Γιατί δεν είναι εύκολο μόνο με ένα όργανο να κάνεις καριέρα, δεν είναι σαν τους τραγουδιστές.

    Έμαθα πρόσφατα πως είστε και συνθέτης.

    Ναι τώρα κάνω και με τον Βοσκόπουλο κάποια τραγούδια για τον δίσκο του. Επίσης στο παρελθόν έχουν τραγουδήσει τραγούδια μου ο Τόλης Βοσκόπουλος, η Γιώτα Νέγκα, η Σοφία η Βόσσου, ο Γιάννης ο Ντουνιάς, η Ελένη Τσαλιγοπούλου, ο Γεράσιμος Ανδρεάτος, η μεγάλη Πόλυ Πάνου και άλλοι. Πάντα έγραφα τραγούδια.

    Άλλα όργανα παίζετε;

    Ναι, παίζω όλα τα έγχορδα. Τα υπόλοιπα, όπως ούτι, μπαγλαμά, τζουρά, κιθάρα τα έμαθα μόνος μου. Όταν παίζεις μπουζούκι τα άλλα έρχονται πιο εύκολα. Απλά το κάθε όργανο θέλει το ύφος του.

    Εσείς είστε λαϊκός καλλιτέχνης. Επειδή έχουμε ακούσει πολλά κατά καιρούς, τι ακριβώς είναι το λαϊκό τραγούδι.

    Το λαϊκό τραγούδι δεν είναι απαραίτητο να είναι τσιφτετέλι ή ζεϊμπέκικο, λαϊκό τραγούδι μπορεί να είναι και το ροκ. Γενικότερα είναι το τραγούδι που ακούει ο λαός, αλλά ο λαός που ξέρει να ακούει. Γιατί υπάρχει και το σημερινό χάλι στο τραγούδι που είναι λίγο έτσι λίγο αλλιώς και το τραγουδάνε οι περισσότεροι. Βγαίνει ας πούμε κάτι και το χρησιμοποιούν πενήντα άνθρωποι. Κάνει για παράδειγμα ένας χασάπικο, τρέχουν όλοι να βγάλουνε το ίδιο ακριβώς χασάπικο. Γενικά έχουνε ξεφύγει αρκετά οι λαϊκοί δρόμοι και καταλήγουμε στα λαϊκά να ακούμε μόνο ένα δύο δρόμους. Οι υπόλοιποι έχουν ξεχαστεί μαζί με τις μελωδίες τους. Αυτά βέβαια τα εντοπίζουν ειδικά κάποιοι άνθρωποι που ξέρουν από μουσικοί. Και στα ξένα τραγούδια πάντως βλέπουμε να έχει χαλάσει το πράγμα, δεν είμαστε μόνο εμείς.
    Γενικά έχουνε ξεφύγει αρκετά οι λαϊκοί δρόμοι και καταλήγουμε στα λαϊκά να ακούμε μόνο ένα δύο δρόμους. Οι υπόλοιποι έχουν ξεχαστεί μαζί με τις μελωδίες τους.
    Γενικά έχουνε ξεφύγει αρκετά οι λαϊκοί δρόμοι και καταλήγουμε στα λαϊκά να ακούμε μόνο ένα δύο δρόμους. Οι υπόλοιποι έχουν ξεχαστεί μαζί με τις μελωδίες τους.

    Σήμερα δηλαδή δεν βγαίνουνε καλά τραγούδια;

    Βεβαίως και βγαίνουνε τραγούδια που αξίζουν αλλά είναι πολύ λίγα. Παλαιότερα έβγαιναν περισσότερα. Ξέρεις, όσο προχωράει η τεχνολογία, ο καθένας μπορεί και κάνει και στο σπίτι του μουσική. Εκεί χαλάει και ο ήχος, χαλάνε και πολλά πράγματα. Αυτό που γίνεται σήμερα με τους δίσκους και χάνονται καλά τραγούδια είναι πως αν είναι να μπουν στο δίσκο οχτώ μέτρια τραγούδια και υπάρχουν και δύο καλά, σου λέει η εταιρία ας μην βάλουμε αυτά τα δύο για να ακουστούν και τα άλλα. Έτσι πουλάνε κάνα τρίμηνο και μετά πάλι απ’ την αρχή.

    Γράφεται σήμερα γνήσιο λαϊκό τραγούδι;

    Γράφεται, ναι. Για μένα γνήσιο λαϊκό τραγούδι σήμερα γράφει ο Κορακάκης. Δηλαδή από αυτόν έχω ακούσει γνήσιο, αντρικό, λαϊκό τραγούδι. Και βεβαίως οι παλιοί, κλασικοί συνθέτες που αφήνουν στη σφραγίδα τους ακόμα και στην εποχή μας. Ο Νικολόπουλος ας πούμε μετά τον Τσιτσάνη συνεχίζει την παράδοση στο λαϊκό τραγούδι.

    Ταμπέλες υπάρχουν στη μουσική ή είναι ενιαία;

    Υπάρχουν διαχωρισμοί, δεν είναι ενιαία η μουσική. Απλά το λαϊκό σήμερα το έχουν κάνει λίγο ποπ- λαϊκό όπως είπαμε και πριν και όπου πηγαίνει ο ένας τρέχουν όλοι μαζί. Εγώ κάνω το αντίθετο: όταν το μπουλούκι τρέχει από τη μία μεριά εγώ πάω από την άλλη. Γιατί το ελληνικό τραγούδι, όχι μόνο το λαϊκό, κρύβει πολύ πολιτισμό και είναι κρίμα. Από παλιά είχαμε μεγάλους συνθέτες. Είναι δυνατόν να βγει συνθέτης σήμερα σαν τον Άκη Πάνου ή τον Ζαμπέτα; Επίσης ο Χατζιδάκις που βοήθησε πολύ το λαϊκό τραγούδι…

    Ο Θεοδωράκης;

    Και ο Θεοδωράκης και ο Ξαρχάκος και όλοι συνέβαλαν, αλλά ο Χατζιδάκις ήταν εκείνος που βοήθησε καθοριστικά.

    Λένε πως είμαστε σε ένα μεταβατικό στάδιο και πως στο μέλλον θα έχουμε μεγάλους δημιουργούς.

    Το θέμα είναι αυτοί που τα λένε να έχουν γνωρίσει και προσωπικά τους παλιούς, τον Καζατζίδη ή τον Αγγελόπουλο ας πούμε. Γιατί πολλοί είναι εκείνοι που μιλάνε χωρίς γνωρίζουν στ’ αλήθεια τον καθένα από αυτούς καλά. Μόνο μετά θάνατον βγαίνουν μερικοί και αναλύουν και κάνουν αφιερώματα. Ίσως και γιατί δεν συμφέρει να τα κάνουν όσο εκείνοι είναι εν ζωή, δεν ξέρω. Ας πούμε, όταν ζούσε ο μεγάλος Ζαμπέτας, που όλοι ξέρουμε πόσο βοήθησε το λαϊκό τραγούδι, έφτασε στο σημείο να μην τον παίρνουν για δουλειά. Αυτοί που πέρασαν μέσα από όλα αυτά ήταν οι μεγάλοι συνθέτες.

    Γι’ αυτό η δισκογραφία περνάει κρίση, γιατί δεν υπάρχουν άξιοι;

    Υπάρχουν κάποιοι άξιοι αλλά και να βγουν, δεν θα τους προωθήσουν και οι εταιρίες. Οι εταιρίες προωθούνε όπως είπαμε το μπουλούκι. Ανοίγεις την τηλεόραση και από το πρωί έχουν ένα μικρόφωνο και τραγουδάνε. Όλοι. Ο άλλος πούλαγε ψυγεία και βγαίνει ξαφνικά τραγουδιστής. Με την τεχνολογία και τα καραόκε έχει περάσει το τραγούδι στο χαβαλέ και ο χαβαλές πουλάει. Ο καθένας πια μπορεί από το σπίτι του να κάνει μουσική.

    Και αυτό το θεωρείτε κακό;

    Ναι δεν το θεωρώ καλό.

    Ναι, αλλά κάποιοι νέοι που δεν έχουν τις ευκαιρίες που απαιτεί η αγορά βρίσκουν διέξοδο μέσα από το διαδίκτυο και παρουσιάζονται στο κοινό χωρίς τους μεσάζοντες και τους κανόνες της ζήτησης και της προσφοράς.

    Εντάξει ναι, αν είσαι καλός όμως δεν θα πας χαμένος. Όντως τα πράγματα έχουν δυσκολέψει. Για να βγάλει κάποιος δίσκο σήμερα πρέπει να τον πληρώσει. Η εταιρία δεν είναι διατεθειμένη να πάρει και πολλά ρίσκα. Γι’ αυτό ο κόσμος τα κάνει από το σπίτι του. Όμως σπίτι σου δεν μπορείς να έχεις χώρο για στούντιο και λεφτά για μηχανήματα. Ο ήχος παύει να είναι επαγγελματικός. Επίσης αυτή η απελευθέρωση έχει φέρει στην επιφάνεια όλους εκείνους που δεν αξίζουν και θέλουν ντε και καλά να βγουν κι έχει πέσει το επίπεδο. Από αυτή την άποψη το λέω.

    Η πειρατεία τελικά σκοτώνει τη μουσική;

    Η πειρατεία κάνει κακό όχι όμως σε όλους. Στους τραγουδιστές για παράδειγμα, από τη μια μεριά τους κάνει καλό, γιατί ακούγονται σε πιο πολλά σπίτια. Όταν ας πούμε σου χρεώνουν στα μαγαζιά 20 ευρώ το cd δεν μπορείς να το αγοράσεις εύκολα.

    Ο συνθέτης, ο στιχουργός, οι μουσικοί δεν πρέπει να πληρωθούν;

    Οι μουσικοί πληρώνονται εφάπαξ και οι άλλοι με τα συγγενικά δικαιώματα. Αυτοί που πλήττονται είναι οι δημιουργοί. Αλλά από πού ξεκινά η πειρατεία, εκεί είναι το θέμα. Για παράδειγμα, ο πειρατής πού το βρίσκει και το βγάζει; Κάποιος του το δίνει όταν μου το πουλάει εμένα πριν κυκλοφορήσει. Επίσης είναι και το ίντερνετ. Κάνεις ένα τραγούδι και την άλλη μέρα το’ χουνε όλοι. Άκουσα να λένε «θα κατεβάσω όλα τα λαϊκά τραγούδια του τάδε τώρα» και τα βάζουν όλα μαζί σε έναν σκληρό δίσκο.

    Για κάποιον που δεν έχει την οικονομική άνεση να αγοράσει όλους τους δίσκους, δεν βολεύει αυτό;

    Ναι, είναι εντάξει για το παλιό ρεπερτόριο. Όταν βγάζεις ένα τραγούδι όμως να ζήσεις από αυτό δεν σου αρέσει να το έχουνε όλοι την επόμενη μέρα έτσι. Τα αγοράζουν και από τους μαύρους που τα πουλάνε στο δρόμο. Άμα θέλεις το παίρνεις δεν σε αναγκάζει κανείς, αλλά γίνεσαι συνένοχος. Άσε που τα περισσότερα δεν παίζουν ή παίζουν μόνο τα τρία από τα δώδεκα κομμάτια. Δεν τα προσέχουνε και καθόλου. Από ένα μηχάνημα βγαίνουν χιλιάδες τέτοια cd πώς να υπάρξει ο σεβασμός στο τραγούδι; Από την άλλη δεν τους πιάνει και κανείς αυτούς που τα πουλάνε. Μόνο ξέρουν να λένε «να μην αγοράζετε πειρατικά». Ε αφού τους αφήνεις και τα πουλάνε…

    Έμαθα ότι και ο γιος σας είναι μουσικός.

    Ο γιος μου ο Ανδρέας, είναι καινούργιος στο χώρο, μπουζουξής. Είναι ταλέντο, δεν το λέω επειδή είναι γιος μου, γιατί εγώ είμαι αυστηρός σε αυτά. Είναι από τους καλύτερους νέους της πιάτσας που ξέρουμε. Έχει κάνει μερικές καλές συνεργασίες, όπως με τον Νταλάρα και την Τσαλιγοπούλου και είναι είκοσι χρονών. Έχει μεράκι και το αγαπάει αυτό που κάνει. Ξεκίνησε μαθήματα όπως κι εγώ με τον Θέμη τον Παπαβασιλείου και τώρα πια είναι επαγγελματίας.

    Πολλοί δεν θέλουν τα παιδιά τους στον χώρο της νύχτας, δεν βρίσκεις και εύκολα δουλειά. Εσείς πώς το βλέπετε;

    Δεν μπορώ να του πω εγώ να κάνει κάτι που δεν θέλει ή το αντίθετο. Ένα παιδί μπορεί να κάνει ό,τι θέλει αρκεί να είναι χαρακτήρας τέτοιος που να μην ξεφύγει. Όπως έχει η νύχτα καλά και κακά, τα ίδια έχει και η μέρα. Ειδικά τώρα οι συνθήκες είναι πολύ καλές. Όταν ξεκίνησα εγώ δουλεύαμε μέχρι τις εφτά το πρωί. Καμία σχέση, τώρα είναι κολέγιο η νύχτα.

    Δεν είναι πιο άγρια τα πράγματα; Ακούσαμε τις προάλλες για συμβόλαια θανάτου…

    Αυτές είναι άλλες ιστορίες και δεν αφορούν τους μουσικούς και τον καλλιτεχνικό κόσμο. Είναι άλλα κόλπα με πολύ χρήμα, ξέπλυμα κι επιχειρηματίες. Απλά τα ανακαλύπτουν ξαφνικά και γίνεται ένα μπαμ για να λένε και κάτι στην τηλεόραση.

    Πίσω στους νέους. Τελευταία υπάρχει και ένα ρεύμα με νέους καλλιτέχνες, όχι τόσο στο λαϊκό τραγούδι όσο στο έντεχνο και στο πιο ροκ. Εσείς θα γράφατε τραγούδια για νέους καλλιτέχνες;

    Ναι, θα έγραφα, αναλόγως όμως τον τραγουδιστή. Και δεν είναι πως γράφω μόνο λαϊκά, απ’ όλα μπορώ να γράψω. Απλά πρέπει να ξέρω τον τραγουδιστή. Δεν έχω σε ένα συρτάρι τραγούδια και τραβάω στην τύχη και δίνω. Γιατί πολλοί στο χώρο μας αυτό κάνουν: έχουν ξέρω γω πενήντα τραγούδια και δίνουν στον τραγουδιστή να διαλέξει. Μετά τους τα ξαναπάει πίσω και την άλλη μέρα τα δίνουν σε άλλον και μετά σε άλλον. Εγώ μπορώ να γράψω συγκεκριμένα κομμάτια αλλά θα ξέρω ότι είναι αυτά, δεν θέλω να βάλω σαβούρα μέσα μπας και πιάσει.

    Αν ένας τέτοιος τραγουδιστής είναι από reality show;

    Γιατί όχι; Ας πούμε ο Καραφώτης δεν είναι καλός τραγουδιστής; Πολλές φορές κατηγορούμε αυτές τις εκπομπές χωρίς να βλέπουμε τι υπάρχει μέσα. Βγαίνουνε και παιδιά που τραγουδάνε καλά. Σίγουρα δεν είναι όλοι, αλλά ένας να βγει ή δυο που να έχουν μέλλον, είναι κάτι. Εγώ βέβαια δεν θα πήγαινα στο fame story.

    Έχετε συνεργαστεί με κανέναν;

    Έχω παίξει με την Όλγα Βενετσιάνου από το Dream Show, με τον Κώστα Καραφώτη στον δίσκο του και με μερικούς άλλους.

    Τηλεόραση βλέπετε;

    Ναι, αλλά όχι πολύ. Συνήθως την ανάβω μετά τις δύο το βράδυ λόγω δουλειάς. Δεν έχω την πολυτέλεια να διαλέγω εκπομπές.

    Ραδιόφωνο;

    Ραδιόφωνο ελάχιστα. Στην Αθήνα τι να ακούσεις που να είναι της προκοπής; Στη Θεσσαλονίκη έχει ωραίους σταθμούς με λαϊκά τραγούδια, παίζουν Γαβαλά ας πούμε και άλλους μεγάλους τραγουδιστές. Αν δεις στην Αθήνα τη λίστα με τα τραγούδια που παίζονται συνήθως, είναι ενός και δύο ατόμων συνέχεια, από το πρωί μέχρι το βράδυ. Έτσι δε με ενδιαφέρει να ακούσω ραδιόφωνο.

    Τα ΜΜΕ σας βοήθησαν στην καριέρα σας;

    Ναι, παράπονο σε αυτό δεν έχω. Και στην τηλεόραση, εκπομπές κυρίως στα κρατικά κανάλια όπως είναι της Μπίλιως (Έχει γούστο) και του Σπύρου του Παπαδόπουλου (Στην υγειά μας) ή η Σεμίνα παλαιότερα αλλά κι αυτά μέχρι ενός ορισμένου σημείου βέβαια, μέχρι εκεί που άρχισαν να μπαίνουν οι εταιρίες στις εκπομπές και να επιβάλλουν τους τραγουδιστές. Βέβαια θα μου πεις, κάποια στιγμή τελειώνουν οι καλλιτέχνες και πρέπει να μπει και κάποιος άλλος για να μην υπάρχει επανάληψη. Όλα όμως με μέτρο.

    Θα μπορούσατε να κάνετε άλλη δουλειά αν δεν ήσασταν μουσικός;

    (χαμόγελο)
    Ναι, γιατί όχι; Θα μπορούσα να είμαι μηχανικός. Μου άρεσε.

    Το νυχτοκάματο είναι καλό για τους μουσικούς; Όχι μόνο για εσάς που είστε μεγάλο όνομα στους καλλιτεχνικούς κύκλους, αλλά και για τους μικρούς.

    Σε γενικές γραμμές είναι καλό το νυχτοκάματο στις μέρες μας. Όχι βέβαια παντού. Όταν ξεκίνησα εγώ να δουλεύω, το 1981, έπαιρνα 400 δραχμές...

    Εκείνη τη στιγμή μπαίνει στο δωμάτιο ο μικρός Καραντίνης (ετών δύο) αγουροξυπνημένος και μας χαμογελά δείχνοντάς μας τη γάτα που ήταν ξαπλωμένη στο μπαλκόνι. Ακολούθησαν συστάσεις και χαιρετούρες κι ένα μπιμπερό ζεστό γάλα για το πρωινό του μικρού…

    Πού είχαμε μείνει;

    Λέγαμε για το νυχτοκάματο…

    Α, ναι. Γενικά είναι καλά. Γίνονται όμως και κάποιες αδικίες με τα λεφτά των μουσικών. Κοίταξε να δεις, όταν υπάρχουν τραγουδιστές που παίρνουν 15.000 και 20.000 ευρώ τη νύχτα δεν μπορεί ο μουσικός να τη βγάζει με 80 ευρώ. Επίσης είναι και οι μικροί τραγουδιστές που δουλεύουν πολύ και δεν αμείβονται όσο πρέπει. Εκείνοι φτιάχνουν την ατμόσφαιρα μέχρι να βγει η μεγάλη φίρμα να τραγουδήσει. Όταν έχεις απαιτήσεις όπως ρούχα καλά και παπούτσια για να βγεις στην πίστα αξιοπρεπώς δεν τα καταφέρνεις με τα 100 ευρώ που σου δίνουν. Και μάλιστα όταν δουλεύεις δυο και τρεις μέρες την εβδομάδα. Είναι και τις μόδας τώρα, όλα τα μαγαζιά δουλεύουνε τριήμερο. Από την άλλη είναι και μαγαζάτορες που πολλές φορές δεν βγαίνουν με τα έξοδα και δεν τα ανοίγουν τα μαγαζιά. Ξέρω μαγαζιά που δουλεύουν μόνο με χορούς. Για να επανέλθουμε κιόλας, εμένα προσωπικά δεν με πειράζει πόσο θα πάρει ο τραγουδιστής. Εγώ θέλω τόσα για να με καλύψουν, δεν κοιτάω γύρω-γύρω. Αλλά ότι υπάρχουν αδικίες στο χώρο, υπάρχουν.

    Έχει τύχει να χαλάσει μια συνεργασία σας στο οικονομικό κομμάτι;

    Ναι, βέβαια. Συγκεκριμένα έγινε και φέτος.

    Επιλέγετε πού θα εργαστείτε κάθε φορά;

    Ναι, έχω την πολυτέλεια και διαλέγω μέσα από τις προτάσεις. Ξέρεις τι γίνεται, εγώ δεν κοιτάω μόνο το οικονομικό κομμάτι, κοιτάω και το μαγαζί και το πρόγραμμα. Δηλαδή, δεν μπορώ αυτό το πράγμα που γίνεται σήμερα που παίζει ο μουσικός και ξαφνικά πέφτουνε μπροστά του κουρτίνες ή αρχίζει το πατάρι και μετακινείται, πάει μπρος- πίσω κλπ. Έχω πάει και σε μαγαζιά που είναι ένας μπροστά και τραγουδάει χοροπηδώντας και πίσω δεν φαίνεται η ορχήστρα. Είναι σαν να μην υπάρχει, παίζει και δεν φαίνεται καθόλου. Λες και είναι καραόκε. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πέρσι που παίζαμε στο Αρένα, που ξαφνικά έφυγε το πατάρι, χάθηκε η ορχήστρα και άρχισαν να κρέμονται κάτι σαν χαρτιά από ψηλά. Μετά πάλι εμφανιστήκαμε για λίγο και πάλι πίσω κρυμμένοι.
    Ο Μανώλης Καραντίνης μιλά στο MusicHeaven

    Ε καλά, δε νομίζω πως αυτό γίνεται επίτηδες για να κρύψουν τους μουσικούς…

    Αυτά είναι άλλα κόλπα, που γίνονται για να δικαιολογήσουν και οι σκηνοθέτες τα λεφτά που παίρνουν. Κάνουν διάφορα για να εντυπωσιάσουν τον κόσμο. Αλλά δεν το θεωρώ αναγκαίο όλο αυτό. Ας πούμε τώρα στη Θεσσαλονίκη παίζω με τον Βοσκόπουλο, όλη η ορχήστρα είναι στη θέση της και το πρόγραμμα έχει μεγάλη επιτυχία. Είναι κακό δηλαδή να παίζει ο μουσικός δίπλα από τον τραγουδιστή; Έτσι είναι τα κανονικά λαϊκά μαγαζιά, μια καλοντυμένη ορχήστρα, σωστά τοποθετημένη και ο τραγουδιστής κοντά της. Δεν είναι τηλεόραση ή Μέγαρο Μουσικής, όπου γίνονται κάποιες παραστάσεις με διαφορετικές ανάγκες. Αν δεν χρειάζονται την ορχήστρα ας την βγάλουν από τη σκηνή και να τραγουδάνε καραόκε. Σεβασμός στον μουσικό τέλος πάντων.

    Διασκεδάζετε, βγαίνετε έξω;

    Τώρα δεν προλαβαίνω, διασκεδάζω στη δουλειά (γέλια). Πιο παλιά έβγαινα περισσότερο.

    Σε λαϊκά μαγαζιά να φανταστώ...

    Σε πολύ λίγα λαϊκά μαγαζιά, γιατί με το ρεπερτόριο σήμερα δεν τα πάω και πολύ καλά. Δεν αντέχω να κάτσω πολλή ώρα, κουράζομαι. Αν πραγματικά μου αρέσει και δεν είναι στην Αθήνα, πηγαίνω και στην επαρχία να το ακούσω.

    Σας αρέσουν τα ταξίδια δηλαδή…

    Ναι, αλλά όχι στο εξωτερικό. Έχω κάνει τόσα πολλά οπότε δεν μου λείπουν καθόλου. Με τον Νταλάρα ας πούμε, έχουμε κάνει τεράστιες περιοδείες. Η Ελλάδα έχει τόσα όμορφα μέρη που δεν τα ξέρουμε...

    Μιας και το έφερε η κουβέντα, την φετινή παράσταση του Νταλάρα την έχετε δει;

    Όχι, δεν έχω προλάβει να πάω να το δω αλλά έχω ακούσει καλά λόγια. Γενικώς ο Νταλάρας ό, τι κάνει το κάνει καλά. Είναι πολύ ψείρας στις παραστάσεις του κι αυτό είναι καλό. Έχω ακούσει όμως πως στην παράσταση πάλι δεν φαίνεται η ορχήστρα, παρά μόνο για λίγο. Είναι λέει μόνος του στο πατάρι με μια κουρτίνα από πίσω.

    Αχ αυτές οι κουρτίνες… (γέλια)

    Ναι, με ενοχλεί αυτή η κουρτίνα, πρέπει να φαίνονται οι μουσικοί. Καλή η αποκλειστικότητα του τραγουδιστή πάνω στη σκηνή αλλά όχι κι έτσι. Τόσα χρόνια ο Νταλάρας είχε τις καλύτερες ορχήστρες με καταπληκτικούς μουσικούς. Τώρα μάλιστα άκουσα πως έχει κάπου 17 άτομα ορχήστρα (!). Κάποια στιγμή αυτή ορχήστρα δεν πρέπει να φανεί; Είναι πολύ άξιοι οι μουσικοί της, τους ξέρω κάποιους.

    Βλέπω μια μεγάλη δισκοθήκη στον τοίχο. Τι μουσική κρύβει μέσα;

    Ναι, έχω πολλούς δίσκους. Αν την προσέξεις δεν έχει μόνο λαϊκά, ακούω σχεδόν τα πάντα. Ακόμα και κλασική μουσική. Είναι ώρες που θέλω να ακούσω Καζατζίδη, είναι και ώρες που θέλω να ακούσω Μότσαρτ. Είναι κάπως μπερδεμένα τα ακούσματά μου. Το σίγουρο είναι πως δεν ακούω τα ποπ τα σημερινά. Αυτά τα ψευτολαϊκά που τραγουδιούνται στα μαγαζιά και δεν ξέρεις από πού ξεφύτρωσαν. Τα άγνωστης προέλευσης.

    Στη δουλειά εμμονές έχετε;

    Ε, δεν είμαστε και τέλειοι (γέλια). Στη δουλειά ναι, είμαι μυστήριος. Ευτυχώς φέτος το χειμώνα μου έτυχε το ιδανικό. Παίζω στη Θεσσαλονίκη στο «Ορόσημο» (Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο) με τον Βοσκόπουλο και με την Τσανακλίδου στο Μετρό (Δευτέρα, Τρίτη, Τετάρτη). Είναι και οι δύο πολύ καλές συνεργασίες. Ο Βοσκόπουλος εντάξει είναι λαϊκός τραγουδιστής. Η Τσανακλίδου όμως έχει μεγάλο ρεπερτόριο, τα λέει όλα. Κι όχι μόνο αυτό, ό,τι λέει αυτή η γυναίκα το κάνει δικό της. Κι εγώ μπορώ και μου αρέσει να τα παίζω όλα, δεν παίζω μόνο λαϊκά. Μπορώ να καλουπωθώ παντού, αρκεί να μου πηγαίνει σαν άνθρωπος πρώτα. Κάπως έτσι πάει.

    Η Τσανακλίδου παρά τα χρόνια που είναι στο χώρο και την επιτυχία που έχει κάνει, δεν είναι από εκείνους που έχουν φθαρεί. Άλλοι μοιάζουν κουρασμένοι, λες κι έχουν στερέψει κι όμως ούτε κάνουν στροφή στην καριέρα τους, ούτε στροφή για το σπίτι τους. Γιατί αυτό;

    Η Τάνια είναι διαχρονική. Πολλές φορές οι μεγάλοι τραγουδιστές περνάνε από έναν πανικό μεγαλώνοντας και βλέποντας πως έχουν κάνει πολλά πράγματα. Σου λέει, τι θα κάνουμε τώρα, πώς θα κάνω σουξέ. Κοίταξε, αυτοί πρέπει να συνεργάζονται με νέα άτομα. Και να δίνουν βήμα στους νέους και να βοηθούνται οι ίδιοι ψυχολογικά. Πρέπει να σταματήσει αυτό το απόλυτο «εγώ» γιατί οι καιροί αλλάζουν.
    Ο Μανώλης Καραντίνης μιλά στο MusicHeaven
    Συγκρίνοντας τον Μανώλη Καραντίνη του 1981 (στο ξεκίνημα) και του σήμερα βρίσκουμε αλλαγές;

    Σαν χαρακτήρας δεν νομίζω να έχω αλλάξει και τόσο, μόνο είμαι πιο έμπειρος. Σαν μουσικός αλλάζω συνέχεια. Όχι από άποψη βελτίωσης όσο από τεχνικής. Είναι ανάλογα με τα ακούσματα που έχω ανά περιόδους. Ποτέ δεν παίζω το ίδιο τα κομμάτια, συνεχώς αλλάζω.

    Το περιοδικό μας στο ίντερνετ το έχετε ακουστά;

    Όπως είπα δεν έχω και τόσο καλή σχέση με το ίντερνετ κι έτσι δεν το ξέρω. Είναι ευκαιρία όμως τώρα πια να το μάθω και να σας διαβάζω. Πιστεύω πως τέτοια περιοδικά είναι αρκετά καλά για τη μουσική. Δεν είναι ανάγκη ένα περιοδικό να είναι σε έντυπη μορφή για να είναι αξιόλογο τώρα πια. Το ίντερνετ γενικά είναι καλό, ανάλογα με το πώς το χρησιμοποιείς. Υπάρχει και η καλή, υπάρχει και η κακή χρήση.

    Τι θα θέλατε να πείτε στους φίλους του περιοδικού που θα μας διαβάσουν;

    Να είναι καλά όλοι και να ακούνε καλό τραγούδι, όχι απαραίτητα κάποιο συγκεκριμένο είδος. Ακούμε ό, τι μας αξίζει όπως και βλέπουμε ό,τι μας αξίζει.


    *Οι φωτογραφίες, η δεύτερη ματιά και ένα μεγάλο μέρος
    από την καλή διάθεση ανήκουν στην Kit_Kat.





    Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

    Αν σου αρέσει να γράφεις για μουσικά θέματα, σε περιμένουμε στην ομάδα συντακτών του ιστορικού, ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού μας.

    Στείλε το άρθρο σου

    σχολιάστε το άρθρο


    Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

    #10856   /   20.12.2007, 10:57   /   Αναφορά
    Εξαιρετικός. Όπως είπε και ο Χρήστος στην αρχή...με τον Πολυκανδριώτη και το Νικολόπουλο ειναι η τριάδα των καλύτερων μπουζουξήδων.



    Χρηστάρα συγχαρητήρια.
    #10860   /   20.12.2007, 13:35   /   Αναφορά
    Εξαιρετικός μουσικός. Τον γνώρισα μέσα απ' τις συναυλίες του Νταλάρα όπου πάντα ήταν το πρώτο μπουζούκι. Μια φορά μάλιστα, -νομίζω ήτανε η τρίτη χρονιά της Ιεράς Οδού (με τον Bregovic)- είχε τραγουδήσει ο ίδιος ο Καραντίνης "Τα βεγγαλικά σου μάτια" σε ...λαϊκή εκτέλεση!

    Σίγουρα απ' τους καλύτερους μουζουξήδες της Ελλάδας.



    Μπράβο Χρήστο, συγχαρητήρια για τη συνέντευξη!
    #10862   /   20.12.2007, 14:55   /   Αναφορά
    Συγχαρητήρια!! Υπέροχη συνέντευξη.. Λατρεύω τον Μανώλη Καραντίνη.. Η πενιά και η ευχέρειά του είναι εκπληκτικές.. Ζωντανά είχα μείνει κυριολεκτικά κολλημένη πάνω στα χέρια του καθ' όλη τη διάρκεια της παράστασης.. Ξεκάθαρος στο μπουζούκι όσο λίγα παιδιά σήμερα! Λίγα και συλλεκτικά.. Σε ευχαριστούμε πολύ!! :ο)
    #10863   /   20.12.2007, 15:24   /   Αναφορά
    Μπραβο Χριστο πολυ καλη συνεντευξη του Μανωλη Καραντινη.Και οπως σου ειπα και απο κοντα ο Καραντινης και ο Δημητρης Βυζας ειναι 2 απο τους λογους που αρχισα να παιζω - μαλλον να μαθαινω πως να παιζω - Μπουζουκι.

    Και ενα μεγαλο μπραβο γιατι αυτο το ειδος της μουσικης λειπει απο το MH.

    (Την εχουμε δει ολοι της ποιοτητας)
    #10865   /   20.12.2007, 19:31   /   Αναφορά
    Καταρχήν να πω ότι είναι μια πολύ πολύ ευχάριστη έκπληξη η συνέντευξη αυτή!!Πολλά συγχαρητήρια κ ένα μεγάλο ευχαριστώ σε όσους είχαν την ιδέα, την πραγματοποίησαν κ μας έδωσαν την ευκαιρία να γνωρίσουμε λίγο καλύτερα κ ως άνθρωπο κ ως μουσικό τον Μανώλη Καραντίνη.

    Πρόκειται για έναν εξαιρετικό καλλιτέχνη,με σπάνια φαντασία κ μεγάλη δεξιότητα στα όρια της σολιστικής ιδιοφυίας, από αυτούς που διαφημίζουν το όργανο. Είναι, σίγουρα, ένας από τους μουσικούς που βάζουν την σφραγίδα τους στο μπουζούκι και από τους κορυφαίους στο χώρο. Αποτελεί ένα πολύ σημαντικό κεφάλαιο στον μουσικό μας πολιτισμό. Είναι καλλιτέχνης στο μπουζούκι, χωρίς όμως περιορισμούς κ αναστολές!!Μπορεί να παίξει είδη μουσικής από όλο τον κόσμο με τέτοιο τρόπο σαν να ήταν γραμμένα για μπουζούκι. Ο εκτελεστικός του πλουραλισμός είναι αξιόλογος κ έχει να δώσει ακόμα πάρα πολλά στη μουσική μας. Παρόλο που γράφει πολύ σπάνια κ επιλεκτικα (δεν είναι απαραίτητα κακό.Κάθε άλλο!!Αυτό δείχνει ότι προσέχει κ θέλει να αφήσει πίσω του ουσιαστικά κ αξιόλογα πράγματα κ πάνω από όλα ότι αντιμετωπίζει τη μουσική δημιουργία με τον σεβασμό που της αρμόζει)

    Θα ήθελα πάρα πολύ να τον ακούσω σε πρόγραμμα ανάλογο με αυτό που ανεβάζουν στο Μετρό με την Τάνια Τσανακλίδου ή με ένα πιάνο κ την Τσαλιγοπούλου ας πούμε κ εδώ στη Θεσσαλονίκη. . .Ευελπιστώ!



    Ακόμα ένα ευχαριστώ για την συνέντευξη!!
    Administrator
    #10866   /   20.12.2007, 19:41   /   Αναφορά
    Λείπουν οι καλοί σολίστες σήμερα, νομίζω στα περισσότερα είδη. Συνήθως επαναλαμβάνεται η εισαγωγή, η οποία πρέπει να είναι απλή και πολλές φορές ίδια με το ρεφραίν. Γιατί, δεν ξέρω το λόγο. Για να μπορεί ίσως να την εκτελεί ο καθένας και να διαδοθεί γρήγορα το κομμάτι; Ίσως διότι ο συνθέτης βιάζεται για να βγάλει το επόμενο κομμάτι; Είναι παράξενο αυτό το φαινόμενο, ειδικά από τη στιγμή που όλοι λίγο-πολύ έχουμε εντυπωσιαστεί από σόλο ή "γέφυρες" κομματιών.



    Πρέπει νομίζω το σόλο να ζωντανέψει και ο Μανώλης Καραντίνης είναι ο εκπρόσωπος του λαϊκού που θα μπορούσε να παίξει ρόλο σε αυτό, αν και ήδη η αξία του έχει φανεί. Παράλληλα φαίνεται και ευχάριστος, γλυκός άνθρωπος, ενώ απ' οτι ξέρω οι φάρσες που σκαρώνει στους συνεργάτες του έχουν μείνει στην ιστορία :)



    Μπράβο Χρήστο, ευχαριστούμε Μανώλη :)
    #10868   /   20.12.2007, 23:12   /   Αναφορά
    Τώρα θα γελάσετε ίσως, αλλά μου συμβαίνει, όταν η τέχνη σε οποιαδήποτε

    μορφή της με αγγίζει, να ...κλαίω!

    Λοιπόν, έχω κλάψει με ταξίμι του Καραντίνη

    Ωραία συνέντευξη, με αμεσότητα!

    Μπράβο Χρήστο!!!

    #10870   /   21.12.2007, 02:29   /   Αναφορά
    Εξαιρετική η συνέντευξη, Χρήστο, συγχαρητήρια...

    Για τον άνθρωπο - ορχήστρα, τώρα, τι να πω...

    Ειπώθηκαν ήδη!





    Στην υγειά μας...
    #10872   /   21.12.2007, 17:43   /   Αναφορά
    Τι να πει κανεις παραπάνω για το Μανώλη, τα έχετε πει παραπάνω, ίσως το νούμερο 1 σήμερα.

    Μπράβο και στον aiolos_m, για τη συνέντευξη.
    #10880   /   22.12.2007, 10:43   /   Αναφορά
    Ενας απο τους μεγαλους μπουζουξηδες με πολυ μεγαλη εμπειρια αλλα και τεραστια δισκογραφια!Ενας απο τους καλυτερους τετραχορδους αν οχι ο πρωτος!
    #10886   /   23.12.2007, 12:11   /   Αναφορά
    Μετά τους στιχουργούς, οι μουσικοί είναι οι πλέον παραμελημένοι στο χώρο του τραγουδιού. Εδώ έχουμε έναν μουσικό με χρόνια ιστορία ως σολίστας, με πολλές και τεράστιες συνεργασίες, με έναν ταπεινό χαρακτήρα που δεν έχει ανάγκη από φανφάρες και στολίδια για να πετύχει και αρκείται στην επιτυχία του ταλέντου του μέσα από τη δουλειά του και όχι από το φακό της τηλεόρασης και των περιοδικών. Η συμμετοχή του σε αυτά είναι ίσα-ίσα όση χρειάζεται για να μην ξεχνιέται η έννοιες μουσικός και άνθρωπος (έχω διαβάσει κάποια πράγματα σε πολιτιστικό περιοδικό μικρού βεληνεκούς που έδειχναν πως οι άνθρωποι αυτοί είναι απλά άνθρωποι με καθημερινές στιγμές και ανησυχίες όπως οι δικές μας).



    Παιδιά σας ευχαριστώ πολύ. Κε Μανώλη προσωπικά ήταν τιμή μου που σας γνώρισα και κουβεντιάσαμε. Όπως και ευχαριστώ την Kit_Kat γενικώς γι’ αυτή τη συνέντευξη.

    #11071   /   03.01.2008, 11:21   /   Αναφορά
    Χαίρομαι ιδιαίτερα, όχι μόνο γιατί με αυτή τη συνέντευξη του Μανώλη Καραντίνη "ανέβηκε" ακόμη περισσότερο στα μάτια μου η αξία του M.H. για τα ελληνικά μουσικά πράγματα, αλλά ακόμη, για τα πολλά και καλά σχόλια των φίλων κάτω από τη συνέντευξη αυτή, πράγμα που επιβεβαιώνει ότι τα μέλη του M.H. είναι ψαγμένοι και γνώστες των πραγμάτων στο μουσικό χώρο.



    Ο Μανώλης Καραντίνης ΔΕΝ είναι ένας από τους καλύτερους έλληνες δεξιοτέχνες του μπουζουκιού, σήμερα, είναι με μεγάλη διαφορά Ο ΚΑΛΥΤΕΡΟΣ. Χωρίς να θέλω να μειώσω την τεράστια αξία ονομάτων που αναφέρθηκαν (π.χ. Νικολόπουλος, Πολυκανδριώτης), οι οποίοι εκτός από σπουδαίοι εκτελεστές είναι και σπουδαίοι συνθέτες, όμως πρέπει να καταθέσω την προσωπική μου γνώμη, ότι ο Μανώλης Καραντίνης σε όλα τα θέματα που έχουν να κάνουν με την εκτελεστική του δεινότητα (δεξιοτεχνία, "χρώμα", δυναμική, εκφραστικότητα, κ.ο.κ.) είναι πολύ ανώτερος και μόνο με τα ιερά τέρατα όπως ο συνονόματός του Χιώτης και ο ανεπανάληπτος Ζαμπέτας μπορεί να συγκριθεί. Για να μην παρεξηγηθώ, μιλάω φυσικά για το παίξιμό του, δεν θέλω να διαπράξω ύβρι συγκρίνοντάς τον ως συνθέτη με Χιώτη, Ζαμπέτα, ή Νικολόπουλο κλπ. (αν και ο Μανώλης είναι άριστος και ως δημιουργός, αδικείται από το γεγονός ότι δεν έχει μέχρι σήμερα το μεγάλο σουξέ, λόγω της επιλεκτικότητάς του και της αποστροφής του στο "εύκολο" και το "πιασάρικο").



    Όλα αυτά τα πιστεύω και τα γράφω γιατί δεν τον έχω απλά ακούσει στη σκηνή, αλλά τον έχω δει και να "κεντά", να δημιουργεί και να "χτίζει" τα λαϊκά μου τραγούδια στο studio. Τους έδωσε άλλη διάσταση, έβαλε την ψυχή του μέσα και πιστέψτε με, παθαίνεις δέος βλέποντας τον να βάζει μονοκοπανιά 3 sessions μπουζουκιού (χαμηλή οκτάβα, ψηλή οκτάβα και τρίτες) τρομακτικής ταχύτητας (αλλά και γλύκας), χωρίς να φεύγουν τα πατήματά του ούτε χιλιοστό του δευτερολέπτου από το ένα session στο άλλο...
    #11965   /   19.02.2008, 14:44   /   Αναφορά
    Ο κ. Καραντίνης όντως είναι ένας σπουδαίος οργανοπαίχτης, από τους καλύτερους στις μέρες μας

    Μία ένσταση στα λεγόμενά του:

    Από την μία αναφέρει πως για το οικονομικό χάλασε η περσινή συνεργασία του και ακριβώς μετά λέει πως στην τελική τον ενδιαφέρει-όχι το οικονομικό-η προβολή τυ οργανοπαίχτη στην σκηνή και όχι να τον κρύβουν κουρτίνες και άλλα σκηνοθετικά εφέ.

    Πέρσι στο Αθηνών Αρένα η παρουσία του γινόταν αισθητή επειδή είχε πρωταγονιστικό και ξεχωριστό ρόλο στο πρόγραμμα-σκηνοθετικά φτιαγμένο-όπου η Μαρινέλλα τον ανέφερε ονομαστικά την ώρα που έκανε σόλο και με την κίνηση της του έδινε έναν εξαιρετικό "έπαινο" για το πόσο σπουδαίος είναι, την στιγμή που στην ίδια ορχήστρα που έχει εξαίσιους μουσικους, παίζει ένας κύριος Φ.Τσεπερούλης που είναι number 1 πνευστός μουσικός, ο οποίος συνεχίζει και φέτος εκεί και δεν είχε ποτέ τις "λεζάντες" της Μαρινέλλας ή του Ρέμου. Εκείνος δηλαδή τι είναι; Κατώτερος ή κορόιδο σύμφωνα με τα λεγόμενα του κ. Καραντίνη;

    Τι παραπάνω ήθελε ο κ. Καραντίνης δηλαδή;

    Σέβομαι να επιλέγει από καρδιάς αυτά που κάνει. Διαφωνώ με τα λεγόμενα του γιατί όταν είναι κάποιος σπουδαίος φαίνεται και στο υπόγειο να ήτανε κλεισμένος που λέει ο λόγος

    Εμένα ματαιόδοξα μου φάνηκαν τα λόγια του και όχι άποψη. Μιλάω πάντα για το συγκεκριμένο μέρος της συνεντευξης.

    Κατά τ΄άλλα τον σέβομαι γιατί είναι ταλαντούχος και του εύχομαι να κατακτήσει την θέση που του αξίζει μέσα στον χρόνο.
    #11979   /   19.02.2008, 23:15   /   Αναφορά
    Θεωρώ πως είναι ένα πρότυπο μουσικού! ΤΕΛΟΣ! Ό,τι και να πω είναι λίγο!
    #12657   /   29.03.2008, 18:05   /   Αναφορά
    Αυτό που μου κάνει εντύπωση στον κο Μανώλη Καραντίνη είναι πρώτα απ`όλα η σοβαρότητα και όχι η σοβαροφάνεια, που έχω καταλάβει στα χρόνια που τον παρακολουθώ. Αυτό όσο αναφορά τον χαρακτήρα του.

    Τώρα ως τον θεωρώ ίσως τον καλύτερο τα τελευταία χρόνια.



    Ευχαριστώ πολύ τον Αίολο που μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω το σχόλιο μου σε αυτήν την ενδιαφέρουσα συνέντευξη.



    #17413   /   28.12.2008, 16:22   /   Αναφορά
    ευγε...στο μανωλη..για το ηθος του..που ειναι αναλογο με την καλιτεχνικη του αξια..αλλα υπαρχει ενας μπουζουξις που θα τον ξεπερασει κατα πολυ...και αυτος λεγετε..........ανδρεας καραντινης.......ευγε μανωλη για αυτο το σπουδαιο παιδι και ...μπουζουκαρο.....
    #20595   /   21.07.2010, 16:49
    αΑΡΕ μεγάλε ΚΑΡΑΝΤΗΝΗ!!!!!!!!!

    #21499   /   11.01.2011, 22:38   /   Αναφορά
    Απο τα μεγαλυτερα μπουζουκια ο Μανωλης Καραντινης καταξιομενος καλλιτεχνης με ολη την σημασια της λεξεως,και σε ολα αυτα που λεει υπαρχει μεγαλο βαθος και πραγματικοτητα μακαρι η χωρα μας στο μελλον να εχει τετοιου υφους και ειδους καλλιτεχνες γνωστους και ισαξιους,οσο για το αρθρο πολυ καλη δουλεια πραγματικα!!!!!! Τα σεβη μου.
    #22862   /   14.06.2011, 08:11
    εγω προσωπικα χαρηκα που τον ξαναειδα μετα απο τοσα χρονια

    ενα πραγμα που δεν εδειξε η συνεντευξη ειναι το ποσο πλακατζης ειναι ειναι απιστευτος πραγματικα ιδαιτερα οταν εχει τρελα κεφια και την καταληλη παρεα

    επισης εγω θα τον ευχαρηστησω για την σταση που ξερει να κρατα σε ορισμενες καταστασεις

    ελπιζω οτι καποτε και το πιστευω θα βρεθουμε να τα πουμε απο κοντα

    #22879   /   18.06.2011, 15:10   /   Αναφορά
    καλησπερα κ απο μενα...ακουσα τον γιο του να παιζει σε ενα μαγαζακι που δουλευα παλια ...παρα το νεαρο της ηλικιας του ειναι ταλενταρα το παιδι... εχει να μοιασει θα μου πειτε :)

    Μακαρι να "ξυπνησει" επιτελους η ωραια κοιμου νεολαια,να ανοιξει τα ματια της κ να αντιληφθει ποσο εχει καταστρεψει την μουσικη κοινοτητα εκτοπιζοντας αξιους μουσικους κ ιδανικα.. αυτα απο μενα..

    Κυριοι καραντινοι, συνεχιστε ετσι οπως μοναδικα ξερετε! Εισαστε μαγικοι..!