αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
25 Μαΐου 2017, 02:39
Βάθος
ποίηση  

Μάτια γλυκά στου ανεμόβροχου το βάθος.

φωτεινή μορφή κι ωραία τόξα ουράνια.

Πανάχραντη ανάερη καρτερική αγέρωχη.

Ζυμωμένη φωνή με το κελάηδημα του σπίνου.

Μαλλιά  σγουρά μελαχρινά τραγουδιστά πλεγμένα

Ηχώ κι αντίλαλο μελωδικά στραμμένα προς τον ήλιο.

Δώσε της καρδιάς σου το απόσταγμα.

Κλείσε διπλοκλειδώνοντας τα όνειρα.

Τα όνειρα του κόσμου μέσα στις διό σου χούφτες.

Προφύλαξε τα απ του ανέμου την παραζάλη.

Καθώς τα δάκρυα στερούν απ τη βροχή τις σταγόνες.


- Στείλε Σχόλιο


19 Μαΐου 2017, 23:03
Ο ποιητής την ποίηση ποιεί.


Η ποίηση στον αιώνιο δρόμο της ακολουθεί την νοητική πορεία του ανθρώπου.Παρακολουθεί στη μορφή και στο ύφος τη μετάλλαξη των κατακτήσεων της γνώσης. Την μετάλλαξης την αλλαγή των κοινωνικών σχηματισμών στην ουσία τους όπως και κάθε άλλη πλευρά του ανθρώπινου πολιτισμού. Θεωρώ ότι καθορίζεται από αυτή. Ξέρουμε ότι η ταξική θέση στην οποία βρίσκεται ο ποιητής καθορίζει προσδιορίζει την οπτική γωνία για τα πράγματα την ιδεολογία με την οποία επεξεργάζεται τα ερεθίσματα του. Βέβαια η ταξική θέση ποτέ δεν είναι ακριβώς ίδια μα και τα ιδεολογικά αποκρυσταλλώματα έχουν την ίδια ιδιαιτερότητα. Αυτά ως προς την αντικειμενική εξέταση των παραμέτρων που ενεργούν στο ποιητικό  έργο. Δε μπορούμε όμως να μην εξετάσουμε τους ιδιαίτερους παράγοντες που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά βιώματα, τις ευαισθησίες, της κάθε ξεχωριστής ποιητικής μορφής. Να μην αναφερθούμε σε γεγονότα που επέδρασαν με μοναδικό τρόπο πάνω στην διάνοια του, που το ίδιο σε άλλους ανθρώπους έπαιξε έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο. Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να αφηγούνται με μοναδικό τρόπο που έκθαμβοι αναρωτιόμαστε, ξέρει σε τι ύψος καλλιτεχνικής δημιουργίας  θα μπορούσε να φτάσει αν επεξεργάζετο κιόλας τα περίφημα αφηγήματα του. Εδώ μπαίνουν όμως παράγοντες όπως το θέμα, η στόχευση, του καλλιτεχνικού έργου που προσδιορίζονται από τις άλλες παραμέτρους που προείπαμε.Καθαρά πρέπει να πω και αφορά μόνο εμένα από όσο γνωρίζω, πως ο πρώτος που απολαμβάνει το ποίημα είναι ο ίδιος ο ποιητής. Ναι κύριοι αυτός γράφει μόνο για να τέρψει να ικανοποιήσει τις δικές του αισθητικές και διανοητικές ανάγκες. Να εκπληρώσει την εσωτερική έλλειψη, την ικανοποίηση, να κατορθώσει να φέρει σε πέρας την ποιό δύσκολη ανθρώπινη πράξη, να γίνει κάτι ιδεατό. Αυτός λοιπόν βάζοντας σε τάξη αισθήματα, εικόνες, πόθους, αρμολογώντας και συναρμολογώντας κόσμους κι ουρανούς, ρίχνει το χρώμα του ζωγράφου το ποιό φωτεινό, για να αναδείξει εκείνο το μυριστώ λουλούδι, που θα του δώσει χαρά στα μάτια, στην όσφρηση, στην φαντασία. Και καθώς θα ξυπνήσει στο τέλος της διαδικασίας (προτσές)   θα το διπλώσει και θα περιμένει να του περάσει η έξαψη. Τότε μόνο τότε θα σκεφτεί να τα εκθέσει να εκτεθεί κι αυτός μαζί τους και ποιός ξέρει σε κάποιους μπορεί πέρα από ωραία, ενδιαφέροντα, ίσως να έχουν να πουν κάτι κάτι παραπάνω. 


- Στείλε Σχόλιο


17 Μαΐου 2017, 21:05
Στη στυγνή εκμετάλλευση.
ποίηση  

Στης υπεραξίας την παραγωγή, ο Γρηγόρης έχασε το χέρι του,

τα εργατικά ατυχήματα βγαίνουνε πρώτα μας φώναξε.

Συνήθως προς το  τέλος του εργάσιμου χρόνου ξαναφώναξε,

μιας και κοστίζουν κάτι παραπάνω τα μέτρα προστασίας.

Το αίμα τρέχει  ……. Πλουτίζουν.

Βάζουν και στα κελάρια σε ξέχωρα βαρέλια.

Το χωρίζουν κατά ηλικίες.

Κατά σοδιές,

Το παιδικό ίδιο μεταλαβιά μπρούσκο,

από πολέμους αποστάγματα ξέχωρα.

Ο επιστάτης με την καμπούρα και την χοντρή αρμάθα

 με τα κλειδιά στη φαρδιά του ζώνη

βαριά πατά στα σκαλιά, με τρίξιμο πνιχτό ανοίγει βαριά την πόρτα

με κύματα αλλεπάλληλα να μπει ο αέρας δροσερός, το φως,

να διώξει τη μυρωδιά της μούχλας να κρατήσει ζωντανό του αφέντη

το κέρδος.

Και μου είπε ο γέρος:

Η θάλασσα αν ήτανε γιαούρτι

συρματόπλεγμα και πολυβόλα θα βάζανε

να την πουλάνε οκτώ γρόσια το κιλό.

Και αγανακτείς σ αυτό το χάος.

Το μίσος τους απύθμενα ταξικό.

Το καθήκον, αυτό,  σε καλωσορίζει.

Αυτό τα φτερά ανοίγει, προς τα φύλλα τα χρυσά της δάφνης.

17/05/2017


- Στείλε Σχόλιο


17 Μαΐου 2017, 16:06
ΑΓΑΠΗ
ποίηση  

Η αγάπη αειθαλής και στέρεη σε ψάχνει.

Τι κι αν βρίσκεσαι σε έναν πύργο της Βαβέλ,

με κατοίκους κουφούς και τυφλούς.

Εσύ μπορείς να την αναγνωρίσεις.


- Στείλε Σχόλιο


11 Μαΐου 2017, 11:52
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Ανέστης Χριστίδης.»…ήθελα φως για να βλέπω το μικρό χελιδόνι,»
ποίηση  

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Ανέστης Χριστίδης.»…ήθελα φως για να βλέπω το μικρό χελιδόνι,»

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΑΝΕΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ  10857962_1377351742563581_7411791831603000180_n

Είναι τιμή μας που οι «Βρυσούλες γνώσης» παρουσιάζουν, κύρια, στην ομογένεια της Αυστραλίας και όχι μόνο, ένα προοδευτικό άνθρωπο της ποίησης .
Πρόκειται για τον Ανέστη Χρηστίδη από τον Άγιο Δημήτριο Αττικής, που με ευχαρίστηση μας δάνεισε ποιήματά του για ανάρτηση στις «Βρ.Γ.»
Ο Ανέστης Χριστίδης δεν μας θαμπώνει με δεκάδες ποιητικές συλλογές όπως άλλοι. Το βιογραφικό του είναι σεμνό και ολιγόλογο. Έχει την απλότητα ενός οικογενειάρχη εργαζόμενου.
Όμως μια ύψιστη αγάπη για τον άνθρωπο, για ένα καλλίτερο κόσμο, είναι ό,τι πιο σημαντικό βγαίνει από την ποίησή του.
Μακρυά από την ποίηση των δύσκολων και άσχετων νοημάτων, οι στίχοι των ποιημάτων του, είναι κατανοητοί γιομάτοι χρώματα και ήχους, γιομάτοι μυνήματα και ευγένεια και πίσω ίσως από μια δικαιολογημένη μικρή απαισιοδοξία ο τελικός τους σκοπός είναι η ανύψωση του ανθρώπου στους αγώνες του για το δίκιο, το καλλίτερο αύριο.

Η αναζήτηση, η διαπίστωση, ο ρομαντισμός δεν λείπουν από την ποίησή του. Με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων τα ποιημάτά του αγγίζουν τον άνθρωπο τον κάθε άνθρωπο που νιώθει την ανάγκη να αποτινάξει από πάνω του τα ορατά και αόρατα δεσμά που του επιβάλλει το κατεστημένο.
Ταυτόχρονα αφήνει τον Άνθρωπο αγωνιστή να πεί το δικό του τραγούδι με την επαναστατημένη φωνή του εργάτη.
Σε ένα κόσμο που η προοδευτική ποίηση πυροβολείται κάθε στιγμή από πολιτικές κυβερνήσεων, από τα ΜΜ Ενημέρωσης σχεδον στο σύννολό τους, ακόμη κι από τα απανταχού ελεγχόμενα πανεπιστημιακά ιδρύματα, έρχονται οι στίχοι απλών ανθρώπων του λαού να πουν: Εδώ είμαστε εμείς. Αντέχουμε στον χρόνο, θα είμαστε παρόν σε κάθε αληθινό αγώνα του ανθρώπου!
Τα ποιήματα του Ανέστη Χριστίδη δεν προκαλούν μόνο αγωνιστική διάθεση, αλλά αναδύουν και μία γλυκύτητα που μας προτρέπει στην ποίηση άλλων μεγάλων ποιητών μας, όπως του Αγγουλέ του Βρεττάκου κλπ.
Με αυτά τα λίγα λόγια καλωσορίζουμε τον αγαπητό μας Ανέστη ευχόμενοι πάντα ό,τι καλλίτερο, δημιουργικό στον ίδιο και την οικογενειά του , και πάντα πίστη στις ιδέες του που πρεσβεύουν μια πατρίδα και ένα κόσμο, απηλλαγμένο από δεινά, πολέμους, οικ.κρίσεις,ανεργίες και πόνο.
Παρακάτω έχουμε αναρτήσει μερικά μόνο ποιήματα ως ένα πρώτο δείγμα της ποίησης του αγαπητού Ανέστη Χριστίδη

Για τις «Βρυσούλες γνώσης.»  Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος.

https://vrysoulesgnosis.wordpress.com/2017/05/11/29006/


- Στείλε Σχόλιο


07 Μαΐου 2017, 22:07
Ευτυχία δεν βρήκαμε; Αλλαγές υποσιτίσαμε.
Σκέψεις  

Σίγουρα η προσωπική ολοκλήρωση η δημιουργικότητα η αποδοχή από τους άλλους

ο έρωτας το καλό μα σεμνό φαγητό η έμπνευση στην τέχνη σου ή στην εργασία σου είναι στοιχεία που μπορούν να συνθέσουν στιγμές περιόδους που να τις αναπολούμε

και τότε μόνο τότε τις περιγράφουμε σαν ευτυχισμένες.  

Μα ποτέ δε μπορούμε να ξεχάσουμε τις κοινωνικές συνθήκες

τις περιόδους κοινωνικής ανάτασης ή εξαθλίωσης που διαμορφώνουν μέσα στην πορεία του χρόνου πολέμους πεινασμένους άστεγους πρόσφυγες μετανάστες

πολλά ελληνόπουλα παίρνουν το  δρόμο της προσφυγιάς για αναζήτηση προοπτικής.

Όσο για την αλλαγή προς τον τέως υπαρκτό σοσιαλισμό

καλύτερα να μη μπερδεύουμε την ανάγκη να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό

με το τη μπόρεσαν να καταφέρουν αυτοί

ίσως να χρειάζονται να μελετηθούν πολλά πράγματα.


- Στείλε Σχόλιο


06 Μαΐου 2017, 01:42
Αλλαγές,νότες,ρομαντικές
Αλλαγές  νότες  ρομαντικές  ποίηση  

Γράμματα κολλυβογράμματα αρμονικά στολισμένα

με πνεύματα  ψιλές δασείες και περισπωμένες

με οξείες και φανταχτερά φωτάκια

μουσικές γραμμένες για επαναστάσεις ματωμένες,

από μπαρούτι λερώθηκε το πεντάγραμμο,

ξεχασμένες από ανιστόρητα τέκνα οι ήχοι όμως κουβαλούν το σφρίγος,

τους ανατρέπουν την καθημερινότητα την αλλάζουν.

Η ταραχή ο ιδρώτας η έξαψη η πίεση του αίματος

ο σπινθήρας στα μάτια υποτιμά το θάνατο

κερδίζει τις καρδιές ο έρωτας επίκουρος της πνοής του οράματος.

Άνοιξε τα παράθυρα τις γρίλιες πλημύρισε με φως το δωμάτιο

δώσε χαμόγελο βάλε φλάς στη φωτογράφιση του κόσμου κατέγραψε τον ρομαντικά

ανακάλυψε την επαναστατική αλλαγή που ρέει μέσα του

ξεχώρισε το παλιό και κοίτα το που γίνεται καινούριο.

Βρες τις αιτίες των αλλαγών άστες να κατρακυλήσουν στη ροή του αίματός σου

κλάψε που δε σου φτάνει ο χρόνος σου για να παρακολουθήσεις όλη την πορεία των αλλαγών.


- Στείλε Σχόλιο


02 Μαΐου 2017, 09:06
Μάης
ποίηση  

Πρώτα του Μαγιού τα λουλούδια, 
της πρώτης της του μέρας 
τα στολίδια προσφορά στο μέλλον 
της ανθρωπότητας .
Είναι τόσο ωραία σαν τα νιάτα.
που παλεύουν ακούραστα ίδιο μελίσσι. 
Ταξικό το περιεχόμενο της μέρας.


- Στείλε Σχόλιο


23 Απριλίου 2017, 02:34
Πρώτη του Μάη είναι Απεργία
ποίηση  

Κλάψανε τα δάκρυα.

Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά. (Θησέας)

Ρίξανε νεροποντές

να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.

 

Ανθίζουν τα χαμόγελα το πείσμα οι φωνές, 

Τα φώτα γεμίζουν τις πλατείες,

Σταματούν οι μηχανές μια άλλη φασαρία επικρατεί.

Σε κάθε πόρτα φάμπρικας στέκουν εργάτες αχάραγα για την απεργία.

 

Πρώτη του Μάη είναι Απεργία ….Γράφει το χαρτί κολλημένο στον τοίχο.

Κι έρχεται από πολύ μακριά αυτή η κραυγή.

Είναι το ουρλιαχτό της Μάνας από το Μάη του 1936

Είναι ο θόρυβος της μάχης του Μαραθώνα, οι πατημασιές των δούλων του Σπάρτακου, οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης, οι γάλοι κομμουνάροι.

Τα φαντάσματα που δεν ησυχάζουν στοιχειώνουν τη σκέψη, τα βήματα δεν κάνουν πίσω.

Παρέα με την ανάγκη να καταργήσουμε  στην αισχρή απρέπεια την πείνας της εκμετάλλευσης.

Φωνές φωνάζουν όχι στον πόλεμο τους.

 

Κλάψανε τα δάκρυα

Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά. 

Ρίξανε νεροποντές

να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.

Κι έχουν πλατύνει τα σύνορα του κόσμου τούτου τόσο που χωρά μέσα στη χούφτα μας.

Και μάθαμε να κουμαντάρουμε τούτον το κόσμο σύμφωνα με τις ανάγκες μας, έτσι που τίποτε να μη πηγαίνει χαμένο τίποτε να μη περισσεύει.

 

Μια μέρα το χρόνο είπαν θα δείχνουμε πως έχουμε συνείδηση του παγκόσμιου χαρακτήρα της τάξης μας του αγώνα μας του αντίπαλου μας.

Να μη λείψει κανείς.

23/4/2017


- Στείλε Σχόλιο


15 Απριλίου 2017, 15:37
Η μοίρα της ανθρωπότητας
ποίηση  

Καθαρά τα σύννεφα μέσα στα άσπρα τους πουκάμισα

που φέρνανε κοσμοχαλασιά  και την αντάρα,

 τα βορεινά μαντάτα.

Τα κρύα που μαυρίζανε τη διάθεση.

Έρχονται και μπερδεύονται μέσα μας τα χρώματα τους  κατά την ποιότητά  της βροχής μας

μηνός  Αυγούστου ας πούμε μπόρα, με χαλάζι ,με όξυνα πρόσθετα ανάλογα από πόσο

μακριά μας έρχονται οι αέρηδες που μας τα στέλνουν από ποια κατεύθυνση έρχονται.

Ζούμε στο τέλος του κόσμου απόψε ποιος ξέρει πόσους αιώνες μπορεί να διαρκέσει η

νύκτα.

Να που τα αστέρια δε φέγγουν οι μουσικές δεν ακούγονται οι νότες σβήνονται στο

πεντάγραμμο και αλητεύουν αμολητές χορεύοντας στον αέρα .  

Γεμίζουν τα πικραμένα δάκρια  σα φουσκωμένα ζαχαρωτά και είναι πολλά,

ποτίζουν δυστυχία τα χώματα τη θάλασσα κουβαλούν όλα τα είδη της μόλυνσης μα η βρόμα

γεμίζει τους αρμούς του κόσμου.

Τις καρδιές με ένα ίσως και πολλά παράπονα για τη μηδαμινή έως αδύνατη ανταπόκριση.

Απομόνωση που γεμίζει το συνονθύλευμα των αισθημάτων μας πίκρα μίσος απογοήτευση.

Ζούμε τη νύκτα που δεν αφήνει τις ώρες να ανθήσουν οι αρμοί του κόσμου μας τρίζουν

διαπεραστικά κακόηχα ανατριχιαστικά με τα βαριά του βήματα πλησιάζει τα μέλη του και τα

καταστρέφει ένα ένα .

Καταπράσινα τα λιβάδια στολισμένα με κόκκινες κατακόκκινες παπαρούνες και πάνω τους

περπάταγες εσύ. Σε κάθε βήμα ψίλωνες λιγουλάκι μα το βλέμμα σου φωτίζονταν και φώτιζε

από αυτήν την πλάση καθώς αντανακλούνταν το άλικο.

Ψίλωνες από τα χαμόγελα των λουλουδιών των πράσινων φύλλων από το ζουζούνισμα της

μέλισσας  το πέταγμα της πεταλούδας το τρέξιμο του μέρμηγκα.

Μιας και όλα αυτά δεν υπόκεινται σε κοινωνικές σχέσεις και συμβάσεις .

Από τη βρώμα μας κάποια πληγώνονται από τα όξυνα χαρακτηριστικά της τα δάκρια

λασπώνουν τον τόπο .

Έτσι μακριά μέσα στην πληγωμένη φύση καθαρίζει το βλέμμα ελαφρώνει η καρδιά δείχνει

ποιο δρόμο φέρνει ο κύκλος του χρόνου ξανά σα μοίρα της ανθρωπότητας  


- Στείλε Σχόλιο


21 Μαρτίου 2017, 22:14
Στο φόντο.
ποίηση  

                                      

Πέρασα στο φόντο άρχισαν τα χρώματά μου να ατονούν να ξεθωριάζουν.

Συντονίζω τη θέση μου σ’ αυτό.

σιγά μα σταθερά βρίσκομαι προς το βάθος. Όλο και προς το βάθος.

Πατώ σταθερά στα βήματα που με προχωρούν όλο και πιο..  

βαθιά στην προοπτική του κάδρου.

Όλο και καινούργιοι παίρνουν τη θέση τους στην είσοδο .

Αναφαίνεται η φιγούρα μου την ώρα που ο ήλιος έχει μεστώσει.

Άρχισα έναν απεγνωσμένο αγώνα να μη ξεμακρύνω άλλο

σιγά ,σιγά δεν γνώριζα ποιά τους διπλανούς μου. Τρόμαξα.

Ο χρόνος ήταν απαθής  ανίκανος να σταματήσει .

Ο περίγυρός μου ο χώρος μου άλλαξε ξαφνικά, τρόμαξα.

Γιατί βρέθηκα εδώ πως βρέθηκα εδώ.

Οι άνθρωποι δίπλα μου είχαν μπει και αυτοί στο κάδρο.

Έμπαιναν συνεχώς κι άλλοι.

 21/03/2017


- Στείλε Σχόλιο


05 Μαρτίου 2017, 00:54
Το χρέος.
ποίηση  

Τραβούν οι εποχές μπροστά θέλουν δε θέλουν. 

Λάμπουν τα πλουμίδια, τα χρυσά λουλούδια

οι κεραυνοί κι οι αστραπές παρέα με τον ήλιο και το φεγγάρι.

Αγκαλιάζουν τα δένδρα τη χλόη τα βουνά,

σκεπάζουν τη  θάλασσα με τα κεντίδια του σύμπαντος.

Κρατάμε σταθερά τον προορισμό.

Και μείς μεθυσμένοι από κρασί και έρωτα,

με του μενεξέ τα χρώματα και τα αρώματα του δυόσμου.

Εύκολα περνούν οι ώρες πλεγμένες στο κελάηδισμα του αηδονιού.

Χαράματα και οι πολιτείες ζουν το δράμα στην κορύφωση της τελευταίας πράξης.   

Το έπαθλο στου φόβου το ξεπέρασμα, κρατά τα γκέμια, 

προσηλωμένος στη μάχη καθαρά κρεμασμένος στο χρέος .


- Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2017, 23:43
Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ
ποίηση  

Ήθελα να ξημερώσει, ήθελα φως για να βλέπω το μικρό χελιδόνι,

πάνω στο χιόνι, στου ποταμού τα τρεχούμενα νερά.

Νύχτα. Το κίτρινο φεγγαράκι άπλωνε το σεντόνι του πάνω στη φύση.

Εκεί κρυμμένο από του φεγγαριού τη χλομάδα.

Μόνο στο παγερό αέρα. Λευκή φιγούρα δίπλα στο άγαλμα.

Το αρχαίο μάρμαρο, στολισμένο με πολύτιμα πετράδια,

σταματημένο  στο διάβα του δευτερόλεπτου.

Άφησε τα άλλα χελιδόνια για το ταξίδι τους στην Αφρική.

Εκεί θυσίασε κάτι, το χρόνο που ποιά δεν έχει.

Και αυτό του ζήταγε να πάει τα πετράδια του στα πεινασμένα παιδιά.

Κοίταγε το χιόνι που χόρευε μαλακά τις άσπρες τελίτσες

που ανεβοκατέβαιναν στην αγκαλιά του χειμώνα.

Απέραντη η λευκή παγωνιά, και η ζωή, σάβανο ζεστό για τη θυσία.

Το κοκαλωμένο κορμί του, μαρμάρινο άγαλμα χελιδονιού, δίπλα στο αρχαίο,

στολίζει την κίτρινη παγωμένη νύχτα που αστράφτει σα διαμάντι.


- Στείλε Σχόλιο


18 Φεβρουαρίου 2017, 01:53
Ένα δάκρυ


Ένα δάκρυ για σένα αφιερωμένο στα κρίνα Δροσερό αρμυρό εύγευστο.

Ένα δάκρυ γεμάτο σπαραγμό και  χρώματα.

Γεμάτο απελπισία μετάνοια προσδοκία.

Ελπίδα όνειρα φώτα για ότι το μέλλον κρατά

σαν αναπάντεχο δώρο στο κατώφλι των επερχόμενων.

Ένα δάκρυ στα μάτια σου χαράζει το δρόμο για την καρδιά σου.

Αυτήν που χωρά το σύντροφο τον άνθρωπο τη γυναίκα

τα απέραντα μάτια των μικρών παιδιών

που το ηλιοβασίλεμα κάτω από τα ηρωικά χρώματα του δειλινού

γεμίζεις αγάπη τα πιάτα στα συσσίτια των πεινασμένων.

Είναι καιρός να κατανοήσουμε το τέλος αυτού του κόσμου.

Ένα δάκρυ που πέφτει μέσα στη θάλασσα για να ξεσπάσει η τρικυμία

- Στείλε Σχόλιο


16 Φεβρουαρίου 2017, 23:26
Ποιητή της Λαϊκής αγοράς


Αποτέλεσμα εικόνας για Ποιητή της Λαϊκής αγοράς 

Ποιητή της Λαϊκής αγοράς της αρχαίας Αθήνας και λοιπών πόλεων. 

Ποιητή της επαναστατημένης αμφιβολίας της επαναστατικής ξαγρύπνιας 

της επανάστασης που την προσμένεις ανορθόδοξα οραματιζόμενος τάσεις κι εξετάσεις. 

Τα ποιό ωραία ψέματα είναι αυτά που μοιάζουν με αλήθεια στο όνομα της επανάστασης 

έτσι κουφώνουν το μέγεθος της αλήθειας και της επανάστασης. 

Τελευταία εξασκούμαι  να αποφεύγω τα ψέματα γιατί η εξυπνάδα είναι δύσκολο πράγμα. 

Και η επανάσταση χτίζετε με αλήθεια υπομονή και ιστορική καρτερικότητα. 

Οι εργάτες όμως την επανάσταση δεν την προσμένουν ούτε την παρακαλούν στα ευχέλαια 

απλά την κάνουν την ώρα που δίνουν τον τελευταίο αγώνα τους. 

                                                                                                


- Στείλε Σχόλιο


14 Φεβρουαρίου 2017, 22:06
Δεν αντέχω


                                                                             

Δεν αντέχω κάτι καραγκιόζηδες που φωτογραφίζονται με κάποιους επώνυμους και μετά την κοτσάρουν στο fb μες τη σεμνότητα και τη μετριοπάθεια. Βέβαια χωρίς καμία διάθεση αυτοπροβολής γιατί εκτός των άλλων είναι και γραμματισμένοι πολιτισμένοι με υπερφυσικό εγώ. Έχουν τελειώσει γ΄δημοτικού και είναι διδάκτορες τις λαϊκής κομπίνας, ξέρεις πάντα έντιμα με αποδείξεις και παραστατικά.Για όποιον σ' αυτές τις γραμμές βλέπει την ύπαρξη του.


- Στείλε Σχόλιο


10 Φεβρουαρίου 2017, 17:10
Η κόλαση ερχόμενη.


Στα σύνορα της περιοχής της κόλασης  διαστέλλεται η ύπαρξη της.

Μεγαλώνει η έντασή της,  σιωπή βουβή αντίδραση μηδενική παραδομένη στην ολίσθηση της προσαρμογής στην εκμηδένιση.

Είναι τόση η προσαρμοστικότητα που η βία κι ο εξαναγκασμός είναι αόρατος διάφανος μας θολώνει τα βλέμματα.

Και ποιος ο αφέντης αυτής. Ποιος ο στόχος της κόλασης μας,  Την υπενθυμίζουν συχνά.

Η διαστολή είναι επίγεια υπόθεση μιας και πήρε μετάθεση από τη γειτονιά του ουρανού στην επιφάνεια της γης διαστελλόμενη επιτακτικά.

Κανείς ποια δεν φοβάται μήπως πεθαίνοντας βρεθεί στην κόλαση.

Φοβάται όμως, ξέρει, την κολασμένη περιοχή στην οποία ζει.

Τρέμει την επιστροφή του λυχναριού τις σκάφης  το ξεποδάριασμα στη στράτα και οι σταγόνες αξιοπρέπειας να μην λερωθούν.

Στην ουρά του συσσιτίου με το κοστούμι καθαρό το χαρτοφύλακα στα χέρια οι ποιο αδύναμοι της ζωής πέφτουν πρώτοι.

Κι οι άστεγοι πρώην γείτονες με κλονισμένα νεύρα κι αξικό σύστημα νικημένο.

Διαλυμένοι, η μια κόρη δουλεύει κομμώτρια η άλλη αυτοκτόνησε με χάπια

αυτός άνεργος έχει χάσει την εκτίμηση του η μάνα μισοπάλαβη.

Καταστροφή να κατοικείς στην κόλαση που διαφεντεύει    ο πλούτος….

Μα για σένα που αυτά είναι ξένη υπόθεση και οικονομικά δεν σε αγγίζουν σκέψου, για σένα έρχεται ο πόλεμος με τις συνέπιες του.

Ξέρεις στον πόλεμο ο πλούτος δεν αυξάνεται μα ξαναμοιράζεται.

Και αιτία είναι αυτό το ξαναμοίρασμα.

Και πόλεμος πάντα θα γίνεται

μέχρι κάποτε να μοιραστεί δίκαια σ’ αυτούς που τους ανήκει.

Η κόλαση επεκτείνετε δεν διαβλέπει χαραυγή

στο ημίφως σταμάτησε η ανατολή και η νύκτα δεν προχωρά.

Τα σύννεφα χαμηλά σκεπάζουν τα πρόσωπα το θειάφι  μυρίζει τα καμένα πτώματα προδίδουν τις ναπάλμ το φώσφορο καίει τον αέρα.

Η κόλαση είναι ήδη εδώ.


- Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2017, 21:31
Γνώση;


Αλήθεια, πόσο δύσκολη  Πόσο πονά Πανανθρώπινη  η  πνοή

στη γη με το καφέ χώμα στη γη με το κόκκινο χώμα.                                                           Περπατώ αιώνες  για να σε μάθω λίγο.

Και πάλι λίγο ακόμα θέλω να σε μάθω για να μάθω πως δε σε ξέρω .

Παρά που ελάχιστα ακούμπησα στην αύρα σου μόλις κατάλαβα που να σε ψάξω.

Στη γη στον ουρανό μέσα μου στην ιδέα μου.

Κάτω από του πλάτανου τα πλατιά φύλλα πράσινα ή και καφετιά

στην πλατεία δροσερά οι ώρες περνούν στο διάβα του ήλιου.

Γνώση και Αλήθεια κεντά υφάδι εναλλάξ τον αργαλειό,  με τις βελονιές της.

Γυναίκα με γυναίκεια βήματα θηλυκά, απλώνουν σε κύκλους ομόκεντρους αχανείς προς το σύμπαν τα μυστικά της.

Τις πείρας οι δονήσεις σείουν τις δομές της σκέψης.

αντιφέγγουν  πρωτόγνωρα σχήματα και όνειρα,

που ξυπνούν στου πρώτου πρωινού απαλού του ανέμου φυσήματος κύμα,

να χαϊδεύει το γυμνό λαιμό και τα υπέροχα μαλλιά.  

Περνά αυτή σιγά και αργά  πλατιά σε εργάτες δουλευτές κουρασμένους

Μπαλωμένους σκυφτά ριγμένους στο μάζεμα της ελιάς του καπνού του ρυζιού.

Σκύφτακες  που μάθανε να στέκουν στη ζωή σκυφτοί.

Υφάδι χρυσοκεντημένο πολύχρωμο με την φαντασία της θάλασσας

του βυθού του απέραντου, των πουλιών το κελάηδημα

με τα χρώματα των λουλουδιών.


- Στείλε Σχόλιο


19 Ιανουαρίου 2017, 03:31
Άγνοια


                                                                                                                                                            Άγνοια

Απέναντι η μπλε επιφάνεια σταματημένη πάνω σε έναν τοίχο, άλλες φορές αόρατο    άλλοτες πάλι ορατό κτισμένο με κοκκινόχωμα και άχυρα. Βασικά κάποια επανάληψη λάμβανε χώρα μα σε διαφορετικά χρώματα.

Κάθε αγωνία να προβάλει μπροστά μας σε άλλη στιγμή ανατρεπτική της προϋπάρχουσας θέσης καθότι μονίμως ανεπαρκείς.                                                                                                                                             

Και τα μάτια σου χαμογελούσαν στιλπνά αγνάντευαν τους ουρανούς του κόσμου γεμάτα εγκάρδιους χαιρετισμούς.                                                                                                          

Μίλησαν σιγανά αργά με το φως και το σκοτάδι πέρασαν από τον καταναγκασμό των γκρι και κάθισαν πάνω στο καμπαναριό να επιβλέπουν την τάξη, να συντροφεύουν τον πελαργό, να ταξινομήσουν, να τακτοποιήσουν το ανακάτεμα που προκαλεί ο αέρας.                           

Μα τέλος πάντων κάποιος πρέπει να βάζει τα πράγματα στη θέση τους στη σωστή τους θέση . Ξέρω κάνεις καλά τη δουλειά σου, κάνεις λάθει μα η δουλειά σου είναι αυτή να κάνεις λάθη μέχρι να αποδώσουν τα λάθη σου τα θαυμαστά αποτελέσματα της εξέλιξης.

Να  το πράσινο επίπεδο οπωσδήποτε και το κίτρινο λίγο κλαμένο δείχνει  λίγο αμήχανο αξεπέραστα άχαρο να μπερδεύει την καθαρότητα του. Οι πτυχές που πολλές φορές το μεταλλάσσουν σε μη επίπεδο είναι πρωτόγνωρες, τα σημεία  αναφοράς ισχυρά με τεντωμένες αντένες. Κρύσταλλα διάφανα τα κοσμήματα διάκοσμος στου νου τη περικοκλάδα.

                                                                                                                                               

Η μεγάλη δράση επιβάλει περιορισμούς, τα καινούρια μυστήρια, αξεδιάλυτη φλογισμένη γνώση ακατανόητη και γι αυτό μεγαλόπρεπης. Καθισμένος δίπλα στη φωτιά συλλογιέσαι τον κόπο την προσπάθεια της ρουτίνας αυτή δεν  κάνει λάθη είναι το λάθος. Αυτή εξασφαλίζει τα χρειαζούμενα τα καθημερνά την κούραση δεμένη με κορδέλες πάνω στην επανάληψη. 

Στο βαθύ πηγάδι του κήπου συχνάζουν μαζί με τις κοπέλες τα χόρτα τα πουλιά και τα κελαϊδίσματα τους.  Εκεί ο ήλιος και το φεγγάρι αντάμα πλέκουν τη συμφωνία της άνοιξης ντυμένη στα χρώματα του κυκλάμινου. Θέλει καιρό να φέρνει μόνο ησυχία θέλει καιρό να πλάσουμε την άγνοια.

Κάτι γλυκές κουβέντες για τον έρωτα το γλυκόπιοτο τον γελαστεί τον παιχνιδιάρη που κλισμένος μέσα στις κουβέντες μπουμπουκιάζει κι ανθίζει στο μυαλό που τον παίρνει από τα κοριτσίστικα όνειρα και τον ενθρονίζει στις ανοιγμένες  τους καρδιές να διαφεντέψει και τις πέντε αισθήσεις σε απόκοσμους ήχους  μυρωδιές χρώματα μνήμες πραγματικές.                                                                                                                                                            


- Στείλε Σχόλιο


14 Ιανουαρίου 2017, 03:38
Στον δαιμονικό ήχο του θανάτου τάμα ελαφρύ.


Στου κρεμασμένου το σπίτι δε μιλάν για σκοινί

στου άνεργου για χαρά

μα στου πρόσφυγα μαύρη κατάρα πέφτει το κεφάλι.


Έκλαψαν στα σύννεφα, ζαλισμένοι

ακούμπησαν στα βουνά, στα όνειρα

στον ήχο του θανάτου που κουβαλά ο αέρας,

ο μανιασμένος αέρας.

 

Ξεφορτώνουν το βαρύ του φορτίο από

κόκκινες πιτσιλιές από ποτάμια αίματος.

Κουβαλημένο από τον πρώτο φόνο, από όλους τους φόνους ως σήμερα.

Μαζικοί φόνοι από πολέμους από πίνα από ειρήνη άγονη.

 

Τα λυγισμένα κλαριά των αιωνόβιων δένδρων υποχωρούν

αδύναμα να κρατηθούν μπρος τη μανία τις καταιγίδας.

Χάνουν ένα ένα τα κουρασμένα φύλλα τους, πληρωμή για τη συνέχεια της ζωής.

Αυτά σαν ακουμπούν στη γη φεγγοβολούν με μουσικές απόκοσμες,

ντυμένες κεραυνούς ήχους από τρύπες φλογέρας.

Φεγγοβολούν στην σκοτεινιά του κόσμου του απόκοσμου.

Παγερά στημένα μπρος στο χρόνο της ζωής μας.

 

Στην πλάτη σου καβάλησε ο μικρός Πετρής

γεμάτος απορίες και δίψα για τη ζωή. 

Χαμογελώντας, του κράταγες το χέρι απαλά.

Μα…

Στη σύγκρουση μαθαίνεις να μιλάς με τις βροντές.

Μαθαίνουμε να μιλάμε δυνατά στην ταξική αντίστιξη.


Οι μεγάλες σταγόνες τις βροχής βαραίνουν στην πλάστιγγα με τα διαμάντια.

Χορεύουν καθώς στερεοποιούνται, Το φως τις παραλλάσει.

μπρός στα μάτια μου, παίρνουν σχήματα και χρώματα.                                          

Μα το ψωμί είναι κάτι ταπεινό,

του ζεστού φαγητού η μυρωδιά δεν έχει γαλάζιο χρώμα.


Τι είναι ο άνθρωπος, ξέρω, και τις ανάγκες του τα πάθει του.

Αυτές που έχουν γαλάζιο χρώμα μα και τις ταπεινές που μοσχοβολούν

όταν ζεστό το φαγητό μπαίνει στο πιάτο το βιβλίο στο σπίτι κι η αγάπη δένει πλεξούδες τα μαλλιά της καθαρά γυαλιστερά.

 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


05 Ιανουαρίου 2017, 00:36
Αχ αυτή η στιγμή στο χαρτί.


Αγάπη.

Τη ζεις και την καταλαβαίνεις αργά.

Όταν πίνεις ένα κρασί σε μοναχική στιγμή.

Αργά βασανιστικά και χαλαρά

το οινόπνευμα γεμίζει το αίμα τη σκέψη τα αισθήματα.  

Πόσο διαφορετική είναι η μοναδική;

Μοναδική για σένα.

Μοναδική αυτή τη στιγμή.

Αγάπη, δηλαδή αισθάνεσαι απέραντα αποδεκτός

φιλικός απέραντα χαρούμενος

και  μελαγχολικός μοναδικά,

στα όρια του υπάρχοντος κόσμου.

Αισθήματα που η ποιότητα τους μεταβάλλεται στον ιστορικό χρόνο.

Αλλιώς την αισθανόταν η Πηνελόπη αλλιώς ο άστεγος,

χωρίς κρασί.

Μα

Στου πρόσφυγα το τσαντίρι το φως που αργοσβήνει

αφίνει να φανεί η προσμονή.


- Στείλε Σχόλιο


30 Δεκεμβρίου 2016, 02:43
Αναφορά στον Ταρκόφσκι


Η όποια κριτική κάνει ασκεί ο καλλιτέχνης με το έργο του στον τρόπο ζωής της κοινωνικής πραγματικότητας που βιώνει είναι πάντα καλοδεχούμενη αν και ως κριτική πάντα ερεθίζει ... 
Μα χωρίς αυτήν την κριτική και την κοινωνική ζύμωση (ταξική πάλη) οι κοινωνίες δεν βρίσκουν τον βηματισμό τους προς το μέλλον. Αυτός ο βηματισμός όμως όπως και η εξέλιξη της ιστορίας δεν ακολουθεί μια ευθύγραμμη πορεία , έχει μια σπειροειδή εξελικτική πορεία αυτό σημαίνει ότι το θετικό μπορεί να γίνεται αρνητικό και να εναλλάσσετε σε μια πάλη των αντιθέτων στο διηνεκές . Τώρα οι μετά Χριστό προφήτες καλό είναι να περιορίζουν τις αντικομουνιστικές τους επιδιώξεις που χαζά χαζά αφήνουν να εννοηθεί ότι η όποια κριτική δικαιώνει τον ξεπεσμένο καπιταλισμό στο ποιό βάρβαρο για τους λαούς στάδιο του τον Ιμπεριαλισμό .


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:45
05 Δεκεμβρίου 2016, 20:59 Η ζωή


Στα βράχια η θάλασσα ακουμπά

Στα όρη το γαλάζιο.

Τρέχει νερό στη κρήνη μας.

Τρέχει λαλιά πανώρια

στου ουρανού το πέταγμα

κελάηδημα μικρού  πουλιού ασημοστολισμένου.

 

Κι ο άνθρωπος

Στα καμένα βήματα στις νερολακκούβες.

Ντυμένος το ανάρμοστο του λόγου.

Ασυμβίβαστο πρέπον άχαρο. 

Στριμμένο στο σουραύλι του χρόνου.

Ζυγισμένο άχρωμο λιάζει την αποδοχή.

Πραμάτεια σπάνια αετός δίχως σκοινί.

Ανεμογυρισμένες ηλιαχτίδες. 


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:43
11 Νοεμβρίου 2016, 22:57 Ένα φως.!.!.!





Ένα φως.!.!.!

Το παιδί κλείνει τα μάτια

Το απαλό του πρόσωπο φέγγει

Κίτρινο φως με φόντο το σκοτάδι

Πλανιέται η ομορφιά άδολη απέριττη αφελέστατη.

Στη σκάλα για το πάνω πάτωμα

στα όνειρα που θα δεις

Αιθέρια μουσική η φωνή του

Στα άστρα που πλανιέσαι. (κράτα την οδηγό κρυφό )

Μια φλούδα, ένα κομμάτι ξύλο

από τον κόσμο μας τον δύσκολο

το στολισμένο με τον δυόσμο τον πλούτο και τη φτώχεια  

Το πουλί που δεν ξέρουμε πως κελαηδά

Τα γράμματα που δε μάθαμε κι αυτό που δε διαβάσαμε.

Ωκεανός τα συναισθήματα μας αυτά που συν αισθανόμαστε.

Μουσκεμένη πραγματικότητα απ’ τις ελπίδες ζωής οι σταλαγματιές  αιωνιότητας.

Ένα παιδί που μας μεγαλώνει και απ’ αυτό ζούμε την προσμονή του.

Ξέρεις να κλαις, ξέρεις να κάνεις λάθει, ξέρεις να σβήνει το καημό τραγουδώντας.

Βάλε φωτιά άναψε τα ξύλα νιώσε τη θαλπωρή την ανάσα,

γλυκό κρασί τα μάτια σου 

στα λόγια σπόροι για το σπουργίτι,

νερό για το λουλούδι,

ξεχασμένος στον ουρανό παρέα με τον Απόλλωνα τον ψεύτη.

απόκαμες κρυμμένος απ’ τα σύννεφα

απλώνεις αμπελόφυλλα  να σκεπάσεις τη γύμνια της αλήθειας,

στόλισε την παίνεψε την τη τρελή.

                                                                                                                          8:59 βράδυ 11/11/2016


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2016, 00:41
08 Νοεμβρίου 2016, 01:58 Οι παλευταί του βουνού ΔΣΕ


Άνοιγαν οι ουρανοί, τα βουνά ζουν προσεκτικά,

Ραχούλες, θάλασσες πλατιές, πολιτείες.

Οι άνθρωποι ,

ξεσπιτωμένοι πρόσφυγες,

 κλεισμένοι στο αδιέξοδο.

Σκλαβωμένοι στο όνειρο για λευτεριά,

δεμένοι από πολλά κανόνια επικυρίαρχων.

Ήττα.                              

Σαστισμένος στέκω  μπρος στο κάδρο της κραυγής του αιώνα,

πόλεμος κι υποταγή.

Αξιοπρέπεια ποδοπατημένη ουράνιες

 μνήμες

οι εποχή των αγώνων των κρίνων.

Μας φτάνει που τους γνωρίσαμε . . . .τότε μα και που ζούμε πλάι τους.

Ξέρουμε πως οι ήρωες ακουμπούν στη γη και ξανά δυναμώνουν,

έχουν μια δίοδο προς το κέντρο της επικοινωνούν με τα λιωμένα μέταλλα της

 τις απερίγραπτες δύνες τους,

 κοιτούν τους σεισμούς που έρχονται και τρέχουν να συμβάλουν σε αυτούς.

Προλαβαίνουν; 

Ζαχαριάδης   Χότσιμινκ

Τα μυθικά τέρατα  ζουν μέσα τους φουσκώνουν τις φλέβες τους.

Σαν σκάβουν με τον κασμά κι ανάβει η παλάμη νιώθει πως κρατά ξανά το όπλο του.

Του θυμίζει τη λεβεντιά την αξιοπρέπεια του αγώνα τους

 προτιμά να πεθάνει γερμένος πάνω εκεί σε αυτή τη σκέψη.

 

                                                                                               Νοέμβρης  02-11-2016

- Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ








Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Σκέψεις

Γίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης