αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
16 Απριλίου 2018, 01:36
Έτσι γιατί χρωστάμε και μας χρωστάς
ποίηση  

Έτσι γιατί στον πολιτισμό χρωστάμε δε μας χρωστά.

Άλλωστε η ζωή μέσα από την τέχνη παρουσιάζει τρισδιάστατα μεγεθυμένα

στην ποικιλομορφία των συναισθημάτων που προκαλεί αναδεικνύει στιγμές και πορείες που δε πρέπει να ξεχνάμε.

 Είναι με έναν άλλο τρόπο καταγραφέας της ιστορίας.

 

Ζει η εποχή της σκουριάς

Ζει το κοιλοπόνεμα της νύχτας

Της μακριάς νύχτας της δακρυσμένης

Της νύχτας που ανεμοδέρνει τα φυλλοκάρδια του άνεργου.

Της κοπέλας στο πεζοδρόμιο

Το άδειο πιάτο του παιδιού

Του νεκρού στρατιώτη

Του σκλάβου

Ζει το πάγωμα του χρόνου.

Παγωμένοι στέκονται και κοιτούν,  το αδιέξοδο.

Κάθε κερί αναμμένο στου Μάρτη το ξεγέλασμα

τάμα στο μέλλον στους θεούς στους παράδεισους.  

 

Ηρωικές οι ώρες .

Κάθε μια που φεύγει κουρασμένη κατάκοπη,

μουσκεμένη από τα βάσανα των ανθρώπων.

Η  κάθε μια ρίχνει μια μαύρη πέτρα πίσω της και ορκίζετε εκδίκηση.

Αυτές που φεύγουν υπερβολικά ταλαιπωρημένες

είναι αυτές που δεν βλέπουν ήλιο

στα σκοτεινά εργοτόπια

στους εφιάλτες τους

εκεί  μεγεθύνονται σα φαντάσματα

πάνω τους αποτυπώνονται   μαζί με τον κόπο και η λαχτάρα για τη ζωή κάθε δουλευτή.


- Στείλε Σχόλιο


23 Φεβρουαρίου 2018, 20:16
Στα καστανά της μάτια
ποίηση  

Έγειρε πάνω στα καστανά της μάτια
κοίταξε βαθιά όσο μπορούσε.
Στο καστανό της τοπίο κυλούσαν ποτάμια
στα γάργαρα νερά τους οι παπαρούνες έσκυβαν να δροσιστούν.


Έγειρε πάνω στα μάτια της και κοίταξε μέσα
σε ένα κόσμο έξω από το σύνορο.
Έξω από το μυαλό του.
Στην κοιλάδα της ευτυχίας


Στα αισθήματα που σκίζουν την εικόνα μου.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2018, 02:40
Αντιρεύματα
ποίηση  

Πρέπει να αντέξεις κιόλας.

Μιας και η πίεση είναι τόσο μεγάλη.

Θολή αφανέρωτη

ακουμπά πάνω στο κορμί στα μάτια τη διάθεση.

Κι είναι ικανή να μας βγάλει εκτός μάχης.

Να χάσεις την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

στους γύρω σου.

Έτσι που να μη βλέπεις κανένα.

Ούτε το πρόβλημα ούτε την αιτία.

Γι αυτό ένα χαμόγελο που δε κοστίζει τίποτε δώστο,

μαζί με το χέρι σου, και αυτό είναι πολύ,

πολύ πολύ μεγάλο όπλο που χτυπά τον αντίπαλο.

Γιατί τα χέρια μας είναι γροθιές και σφιχτά κρατούν ένα βιβλίο,

Αυτός σε βγάζει μέσα από τη ζωή σε εξουθενώνει.

Σαν άνεργο σα ανάπηρο πολέμου σα θύμα του

μην παραδοθείς.

Τα ανθρώπινα κουρέλια πρέπει να σταθούν όρθια

γεμάτα από την χιμαιρική αισιοδοξία που φουσκώνει τα πανιά μας

για άλλα λιμάνια

κι έτσι αρχίζουν να πιστεύουν να νοιώθουν ικανότεροι,

να ! ! πως τους αξίζει να ονειρευτούν το μέλλον  

σα μεθυστικό κρασί πίνουν την επανάσταση γιατί τους αξίζεις.

Και εκείνη.


- Στείλε Σχόλιο


28 Δεκεμβρίου 2017, 10:33
Αιώρηση
ποίηση  

Πες μου και τα υπόλοιπα αυτά που τα λες

 και δεν ακούγονται.

Κράτα τα μυστικά σίγουρα.

Δείξε τα με κυρτούς καθρέφτες. 

 

Μακρόστενες φιγούρες ακουμπισμένες

στην κορφή του λόφου. 

Τις βλέπουμε από κάτω δίπλα στα δένδρα

που ξεχωρίζουν στην κορυφογραμμή.

Κινούνται ακατάπαυστα παραμορφώνουν το βλέμμα.

 

Στις πτυχές της καμπαρντίνας τους

 καρφωμένα τα γράμματα των πεθαμένων.

Χρήσιμα μόνο στους ζωντανούς

κι αυτή κρεμασμένη στον ξύλινο καλόγερο. 

Άδεια κενή. 

 

Το σώμα παγωμένο, 

κοιτούν τα μάτια την πλάση ως τον ορίζοντα

και γλυκά κουνούν τα βλέφαρα 

καταπίνουν την ακινησία.

 

Τρέμουν στο διαχωρισμό της μέρας 

από τη μέρα του σκοτεινού από τη νύχτα. 

Ντυμένος τον ανήξερο παγώνω, 

το κορμί δε σαλεύει μπρός τον ήλιο.

 

Κι αυτός ξηγά τα ανεξήγητα 

τα μπερδεμένα στις άχνης τον κόκκο, 

το απόσταγμα της θύμησης. 

Αυτό που τριγύρω του διαβαίνουμε

περνούμε και ξαναπερνούμε 

κι όλο σε λάθος στάση χτυπάμε το κουδούνι.

 

Στην ουσία του δε στεκόμαστε

δειλιάζουμε να πιάσουμε τα καρφιά 

δεν δοκιμάσαμε να τα βάλουμε σωστά

ούτε μια φορά.

Και η φωτιά με τις φλόγες τις

ίδιες όπως ο καθρέφτης ο κυρτός.

 

Μέταλλο κρύο στιλπνό ανοξείδωτο

προορισμένο να ζήσει,

οι χαραματιές του ανεξίτηλες

τις καταφέρνει ο άνεμος η βροχή

η ηλιαχτίδα που δεμένη κόμπο με τα κίτρινα στάχυα

στήνει χορό στην άκρη του σύννεφου

και ταξιδεύουν πέρα στις καρδιές των ανθρώπων.

 

Ρωτούν να μάθουν πως θα είναι η ζωή αύριο

χωρίς εκμετάλλευση. 

Αλλαγές που μπορεί να φανταστείς

να τις σκιαγραφήσεις με τη σκέψεις


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2017, 00:34
Το διάλυμα
ποίηση  

Αξεπέραστο το χαμόγελο ήρεμο το βλέμμα

Το μίσος είναι κρυμμένο στην απέχθεια

Η συνάντηση άκαρπη

Το χαμόγελο αξεπέραστο το ύφος κρύο

Η καρδιά απόμακρη κρένω  τη σιωπή

Χάνω το παιχνίδι χάνουν το παιχνίδι

Ένας αναβρασμός διάλυσης

Πικρό το διάλυμα της καρδιάς

Στυφό το στόμα η γεύση τσαλακωμένη.

ένα πουλί πετά σε μακρινό ταξίδι.

Ζει στο απέραντο χάος

Φυλακισμένος στο απέραντο

Κατοικεί σε καρδιές και τραγουδιέται

Σιγανά.

 

Τα καράβια στα μακρινά τους ταξίδια ιδρώνουν

Αγκομαχούν οι μηχανές τους κουρασμένες  

Κι ο λοστρόμος παρέα με το ναύτη

Κοιτούν τα άλμπουρα παρατηρούν το πέταγμα των γλάρων

χαϊδολογούν τα σιδερένια  σκαριά τους

ανεβοκατεβαίνουν στο ρυθμό των κυμάτων.

Αν το νερό σκεπάσει τα λάθη και ησυχία επικρατήσει

Τα κύματα θα συνεχίσουν να πάλλονται  


- Στείλε Σχόλιο


25 Νοεμβρίου 2017, 12:44
Το βλέμμα
ποίηση  

Πώς να περιγράψω αυτό το βλέμμα.

Πώς να περιγράψω τη σφαίρα που ανοίγει μια τρύπα στο κεφάλι ενός ανθρώπου.

Τα μεγάλα συρματοπλέγματα που φυλακίζουν.

Την βία που απλώνει ο πλούτος

Την τεράστια γνώση που συσκοτίζει.

Τις ειδήσεις που δε φτάνουν ποτέ σε μας.

Προσπαθούν να κρύψουν το έγκλημά τους.  

Ο πλούτος υπάρχει γιατί υπάρχουν φτωχοί.

Ο πλούτος προϋποθέτει ιδιοκτησία.

Η βία της σφαίρας της τράπεζας του χρηματιστηρίου

Η βία του ανταγωνισμού της διαφήμισης

Η βία της φτώχιας.

5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Νοεμβρίου 2017, 09:02
Στη λάμψη του ήλιου.
ποίηση  

 Περπατώ μπροστά στο φως του ήλιου.
Κρατώ ένα μάτσο λουλούδια,
αγριολούλουδα.

Μπλε κίτρινα μενεξεδένια χρώματα στα
λεπτά μικρά πέταλα.
Οι ευλύγιστοι μίσχοι τους ανεμοδαρμένοι.
Αυτά  
Θέλω να σου χαρίσω να τα ακουμπήσω στα
ακροδάχτυλα σου.
Με την ελπίδα να πάρω την καρδιά σου
 να τη στολίσω με αγριολούλουδα.
Μπορείς να κοιτάξεις το αστέρι της μέρας.
Η επαφή μαζί του στο αγνάντι του πέλαγου
ζεσταίνει τη θέληση.
 Το φιλί απαλό, το χάδι το βλέμμα
απόμακρο, τριάντα μοίρες αριστερά του
χθες.
24 / Νοέμβρη / 2017  


- Στείλε Σχόλιο


05 Νοεμβρίου 2017, 15:57
Το δώρο στα μάτια του κόσμου 05/11/2017
ποίηση  

Καθάρια λόγια βγαίνουν από το στόμα  τους.

Κλείνουν τα μάτια κι ονειρεύονται.

Πρωτοπόροι οι οργανωμένοι εργάτες.

Κρατούν την καρδιά τους στα χέρια τους.

Δώρο στα μάτια του κόσμου.

Σ’ αυτά που κοιτούν το καλό το όμορφο το άδολο.

Δε κάνουν καμιά προσπάθεια να ξεχωρίσουν

 αυτό συμβαίνει μόνο του.

Η εκμετάλλευση η υπεραξία υπάρχει έντονα.

Η πάλη με το άδικο σχεδιάζεται επίμονα.

Ο άλλος κόσμος . . .

ο κόσμος του ονείρου προβάλει πιο καθαρά.

Μας καλεί να πάρει τη θέση του στην ανάγκη μας.

Τα πρωινά κάθε μέρα στα πλάτη του κόσμου χιλιάδες

νεκροί εργάτες σακατεμένοι αγράμματοι άρρωστοι

πεινασμένα παιδιά.

Στα μεγάλα στρογγυλά τους μάτια ακουμπάν το όνειρο.

Εκεί το σμιλεύουν το χρωματίζουν το κατανοούν.

Κι είναι η φωτιά που ανάβει το μπαρούτι

η μουσική που μας κάνει να χορεύουμε.

χωρίς αφεντικά με κοινωνική ιδιοκτησία

και κεντρικό σχεδιασμό.

Όνειρο μα κι ανάγκη

Οι ιδιοκτήτες απαράδεκτες φιγούρες του χθες.

Αγκυλώνουν τους αρμούς του κόσμου

 αιμοβόροι άκαρδοι τσιγκούνηδες

κανείς δε μπορεί να αναπνεύσει μαζί τους.


- Στείλε Σχόλιο


31 Οκτωβρίου 2017, 09:25
Μέρες ομίχλης 31/οκτ/2017
ποίηση  

Η ιστορία γράφετε με μαύρο κάρβουνο.

Ιστορία, ο χρόνος και η πράξη χιλιάδων ανθρώπων.

Σύγκρουση, αντιθέσεις, ταξική πάλη.

Πάλη με το άγνωστο προσπάθεια κατανόησης αφομοίωσης.

Ιστορία λαμπρών σφαλμάτων, ανώριμων στάσεων.

Ζούμε πάνω στα πράσινα φύλλα της λεμονιάς

στα κόκκινα πέταλα ενός τριαντάφυλλου.

Πίνουμε ζωμό από μέλισσες και χτυπάμε φιλάρεσκα την κοιλιά μας ζαλισμένοι.

Κλείνουμε την καρδιά μας προσεκτικά προστατευτικά γεμάτοι φόβο.

Διπλώνουμε την άχνη που έπεσε από τα λουκούμια και τους κουραμπιέδες

στη λαδόκολλα προσεχτικά σα κάτι πολύτιμο.

Με ακουμπισμένες τις πληγές στις ακτίνες του ήλιου περιμένω το πλήρωμα του χρόνου.

Κανείς δε ζει δίπλα μας. Όλα  κινούνται από νομοτέλειες, μηχανικά ασυναίσθητα αδιάφορα.

Καταπραΰνουν τον έρωτα με άσπρα ζαχαρωτά, αγοράζουν εμφάνιση ακριβή.

Μέρες ομίχλης τοποθετημένες απανωτά η μια στην άλλη

Περίοδος μακριά ατελείωτα μακριά που κανείς δε μπορεί να προσφέρει.

Μέρες ομίχλης, θολό τοπίο στο στερέωμα του ουρανού αντανακλά τη ζωή μας.


- Στείλε Σχόλιο


13 Οκτωβρίου 2017, 01:06
Ιστορία
ποίηση  

Η ζωή μια μουσική

και η μουσική ζωή

άλγεβρα και τριγωνομετρία

νόμος πειθαρχικός στις αλλαγές

που ο χρόνος τους ξεσπά

σε μελωδικές γραμμές απρόσμενες

στα πλήκτρα της χορεύουν στρατιές ανθρώπων

που γράφουν ιστορία.

την ακούς και με κλειστά τα μάτια.💞


- Στείλε Σχόλιο


19 Σεπτεμβρίου 2017, 02:25
Στη Γυάρο. 11/09/2017
ποίηση  

Αναταράζετε η καρδιά μου που πόνα.

Κυκλοθυμούν αισθήματα.

Τα τριαντάφυλλα ζωντανεύουν

.

Οι χρυσές βιολέτες μεγαλώνουν

.

Κυκλωμένος από τα κύματα

Κυκλωμένος από τα βράχια

Στη Γυάρο. Ακουμπισμένος πάνω στο πέλαγος.

Κυκλωμένος από τα όρνια.

Σαρκοβόρα όντα κυκλοφορούν στον αέρα.

Εδώ που στα νιάτα σου αναμετρήθηκε

το μπόι της αντίδρασης ,

στο διάβα του ήλιου που ανέτειλε. Το φως του ξυπνά τους πόθους.

Στα παλληκάρια του το ανεμόβροχο τάζει κεραυνούς.

Είναι τόσο αβάσταχτο το παρών που βάλθηκαν να το παραμερίσουν.

Με την αντοχή του γίγαντα λαού την υπομονή και το πείσμα του δίκιου τους.  

Το πότιζαν με ιδρώτα και αίμα, τα εξαϋλωμένα τους κορμιά πετούν ανάλαφρα

πάνω ποιο πάνω από τα πυρωμένα τους όνειρα.

Τα άρπαζαν με τα χέρια και χόρευαν τρελό χορό στα αλώνια του χάροντα,

τα γεμάτα πέτρες και οι ξερολιθιές μαλάκωναν να δεχτούν τα άφθαρτα κορμιά των συντρόφων που γεμάτα πληγές δεν καταλάβαιναν από αίμα πόνο ήταν αποφασισμένοι να νικήσουν και νίκησαν.

 

Σε ξάστερους ουρανούς, αέρηδες που ξεριζώνουν κάθε λεκέ κάθε βρώμα.

.

Οι καρδιές και το κόμμα ταυτίζονται .

Παράξενα στοιχίζονται τα μάτια

Κοιτούν τα βράχια κοιτούν τα μανιασμένα κύματα.

Στο χτες  της Εαμικής αντίστασης  στην αυλής της γειτονιάς.

Σήμερα το παράλογο εδώ στα πυρωμένα λιθάρια.

Φοβισμένο κι επικίνδυνο.

Εδώ έμαθα πως σπούδασες τη ζωή

Μα και μετά ποτέ δεν είπες κάτι, πάντα στα όρια.

Για το παιδί σου και το εγγόνι σου που ανακαλύπτουν ξανά τον δρόμο σου

μαζεύουν τις μυρωδιές  απ τα σπαρμένα σου λουλούδια

στις καρδιές και τα τραγούδια.

 

Την ώρα που μοιράζονταν στη σκηνή τα γράμματα και τα δέματα με φαγητά που έστελναν οι συγγενείς ήταν ιεροτελεστία και γιατί υπήρχαν και αυτοί που δεν τους θυμόταν κανείς. 


- Στείλε Σχόλιο


12 Σεπτεμβρίου 2017, 10:35
Κυρτά καθρεφτάκια
ποίηση  

 

Κυρτά καθρεφτάκια

Είδωλα ανεστραμμένα

Κομμάτια ανώριμα κλεισμένα στην καρδιά

Επαφή με το άγνωστο  απόρριψη και αμηχανία

Μοναχικότητα ξεκομμένη απ την αγάπη

Έρωτας μυθολογικός ανέπαφος

Έρωτας με το σύννεφο

 χρυσό μπρονζέ με σκούρες μοβ σκιές

σε λευκό φόντο

γαρνίρει το πορφυρό ηλιοβασίλεμα του γαλανού ουρανού.

 

Να τώρα βρεγμένος από χιλιάδες σταγόνες

Μεγάλες σα ρόγες σταφυλιού διάφανες ίσως κενές.

Σαν τις σκέψεις που ταλαιπωρούν, που για αυτό γεννήθηκαν

Ίσως άχρηστες.

Μπορεί οι ηλίθιοι να είναι ευτυχισμένοι;

Γιατί δε σκέφτονται ή σκέφτονται αλλιώς.

Περπατάς ασταμάτητα κρυμμένος στο βάθος του νου

Στρουθοκάμηλος μεγαλωμένη απόμερα του αυτοκινητόδρομου.

Περπατάς ασταμάτητα στη βροχή

Μουσκεύουν τα ρούχα κολλά το παντελόνι στο κορμί

Ξαφνικά όνειρα προβεβλημένα σε

Κυρτά κάτοπτρα.

 

Τα μικρά και  μεγάλα σου θέλω κτυπούν την πόρτα.

Κάνουν την εμφάνιση  τους μαγικά σα τα παραμύθια της σταχτοπούτας.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τα όνειρα.


- Στείλε Σχόλιο


29 Αυγούστου 2017, 02:31
Ο καλλιτέχνης
ποίηση  

Μου είπαν είσαι άνθρωπος προικισμένος με εξαιρετικά ταλέντα,

όλες οι τέχνες από σένα περιμένουν να αναπτυχθούν

προσπάθησε να τις βγάλεις στο φως.

Και πράγματι ασχολήθηκα με την μουσική αλλά με κούρασε

στη συνέχεια συμμετείχα σε θεατρική ομάδα

τέλεια εμπειρία τη συστήνω ανεπιφύλακτα αλλά. ...


Μετά πήγα σε μπογιές τελάρα, έφτιαξα αριστούργημα,

αλλά άκριβά τα τελάρα τα χρώματα, απαίδευτο το κοινό.


Τέλος είπα, στο ένα κούραση στο άλλο δεν έχει ευκαιρίες

στο άλλο δέ σε καταλαβαίνουν. 


Το έριξα και γω στην ποίηση και δε καταλαβαίνω τίποτα.


- Στείλε Σχόλιο


27 Αυγούστου 2017, 02:13
ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
ποίηση  

Ε ποιητές κάντε τα πουλιά να πετάξουν κάντε τα να σωπάσουν,

στείλτε μηνύματα με τα μόρια του αέρα

που σέρνει ο Αίολος άτσαλα πέρα στου ουρανού τις άκρες

στο πορφυρό της ανατολής χρώμα.

Και σήμερα θα είναι μια μέρα γεμάτη άδικο, πόνο, ματαιοδοξία, αυταρέσκεια.

Και σήμερα θα γεμίσει με ιδρώτα κλεμμένο η καρδάρα της εκμετάλλευσης.

Και σήμερα κάποιος στρατηγός θα στοχεύσει με τα κανόνια του τους στόχους της κόκα κόλα.

Και σήμερα είμαι μπρος στο Παράθυρο κι αγναντεύω το σκοτάδι έτσι γιατί ζω μαζί σας.


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιουλίου 2017, 04:16
Οι ώρες 28/07/2017
ποίηση  

Οι ώρες 

Κι ήρθαν οι ώρες να μου θυμίσουν κάτι μαύρα συναισθήματα.

Πέρασαν από μέσα μου εικόνες γόρδιου δεσμού

ακουμπισμένες στην ερώτηση της απάντησης.

Φωτεινές  οι ώρες που έσκαψαν τα αυλάκια με τα λάθη.

Η ανίκανη ευτυχία δεμένη στο αμπόρετο.

Πολλά τα βήματα, ξέρει πως δεν τα προλαβαίνει.

Μα τα μελλοντικά πράγματα που μπορούμε να σκεφτούμε

σε διλλήματα μπλεγμένα θαμπώνουν το βλέμμα.

Οι ώρες κόρες απανωτές, χιλιάδες σαν πλήθη σε λαϊκές  διαδηλώσεις.

Πανομοιότυπες, του Γαϊτη θυγατέρες.

Με τα μαλλιά τα αταίριαστα στο μέτρο της κάθε μιας πλεγμένα.

Μια όμως έχει το ποιο πρόχειρο χτένισμα ένδυμα απλό αέρινο

να επιτρέπει κάθε κίνηση.

Χαλαρό το βλέμμα ορεξάτο ντυμένο με τους καρπούς της άνοιξης

Και το αίμα γοργό, ξυράφι η φωνή

Την περιτριγυρίζουν χιλιάδες όχι  . . . εκατομμύρια κολασμένοι . . .

Εργάτες κι εργατόπουλα, τα παιδιά της βάρδιας της γραμμής παραγωγής χαμάληδες και μαναβάκια.

την εμπιστεύονται την ερωτεύονται φλερτάρουν μαζί της και ονειρεύονται.

Και τότε δεν μπορεί να τους την πάρει κανείς σαν ονειρεύονται.

Γίνονται ένα μ’ αυτήν. Κτυπούν καμπάνες , φυσούν τις σάλπιγγες της Ιεριχούς.

Γκρεμίζουν τείχη και κάστρα ο αέρας σαρώνει ότι σκοτεινό συναντά στο διάβα του.

Είναι η δική μας ώρα η ώρα η ποιο μεθυστική η ποιο ωραία η ώρα που όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν η ώρα που προετοίμασαν με τόση επιμέλεια και στρατηγήματα.

Είναι η ωριμότητα τους και δεν γίνετε αλλιώς  

Η Επανάσταση είναι στην ώρα της .

28/07/2017


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ






Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Σκέψεις Τραγούδι

Γίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης