αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
17 Αυγούστου 2019, 21:58
Μη φοβάσαι
ποίηση  

                            

Μεγάλωσαν τα λάθη μου και έπνιξαν τα μάτια μου τα δάκρυα.

Αυτά με αγάπησαν περιέργως κοιτάζοντας τον κόσμο δακρυσμένα.

Ναι ένας κόσμος δακρυσμένος γεμάτος μάτια αγαπημένα.

Αβάσταχτο να αγαπώ τα δάκρυα σου μάτια μου.

Ένας κόσμος έτοιμος να αλλάξει με τα δακρυσμένα μας λάθη.

 Μοντιλιάνι: «Θα ζωγραφίσω τα μάτια σου όταν μάθω τη ψυχή σου»

- Στείλε Σχόλιο


12 Ιουλίου 2019, 20:48
Ηλιαχτίδα
ποίηση  

Μες το σκοτάδι έστεκα εμπρός σου.

Μα δε με έβλεπες.

Καθώς ερχόταν το χαλάζι δεν ξαπόσταινες.

Μες τη σιωπή σα σου μιλούσα δε με άκουγες.

Κι απ τα όνειρα τις αυταπάτες σου ξέντυνα.

Όπως ο Κάιν τώρα πλανιέσαι, δε το κατάλαβες;

Εδώ το ψέμα φλέγετε και το λάθος δε λέγετε.

Ίσως στο βάθος  η αγάπη έγινε μίσος ποιός να το ήξερε,

στο κάψιμο ενός τσιγάρου,  στου χρόνου τη μετάλλαξη.

Σε τούτο το τόπο που τα φιλιά τα τσαλακώνει και τους ανθρώπους λιώνει.

Ο χάρος ο χορευταράς, κι ο Διγενής παλληκαράς

παλεύουνε σε πανηγύρια και αλώνια

μες σε αυλές και σε μπαλκόνια

σε εργοτόπια σκοτεινά και ιδρωμένα

μέσα σε κέρδος κυκλωμένα.

Αιώνες τώρα τραγουδάς αιμορραγεί και προχωράς.

Σε ένα καντήλι προσκυνάς φως μου, χλομό.

Φιγούρα θλιμμένη στου ουρανού το στερέωμα.

Εικόνα κριμένη στου πόθου το μαράζωμα.

Της μνήμης η αντάρα, στη σκέψη αναπάντεχη ηλιαχτίδα.


- Στείλε Σχόλιο


11 Ιουνίου 2019, 23:57
Μεγάλη μπόρα
ποίηση  

Κάστανα σα φιλιά ζεστά μέσα στη χούφτα, του παγωμένου χειμώνα παρηγοριά.

Η ανάσα που νοτίζει στον κρύο αέρα κάνει στροφές ανεβαίνοντας ψιλά.

Τραβά χαρούμενος με τα γοργά του βήματα εξακολουθητικά μέχρι τον καφενέ της δημοσιάς.

Παραγγέλνει ρακί μια πεντάρα και τα γλυκά κάστανα περιδιαβαίνουν τον οισοφάγο του φτωχογιαννή λουσμένα με το ευωδιαστό ρακί.

Ποιός ξέρει που τα κονόμησε  ποιο θέλημα εκπλήρωσε.

Όλοι του δίνανε κάτι τις γιατί ξέρανε την ανιμπόργια του μα πάντα τους έκανε κάθε χάρη που του ζητούσαν.

Ο Γιαννιός σα γύρισε από φαντάρος ποτέ δε κατάφερε να ορθοποδήσει σα πέθανε κι μάνα του ξέμεινε μόνος οι άλλοι τον συμπονούσαν μα τι να σου κάνουν οι καλές προθέσεις άμα το παιδί είναι αλαφρό;

Οι πιτσιρίκοι τον χωρατεύανε μα αυτός έκανε πάντα πως δεν τον πείραζε.

Ήταν μεγάλη η ευχαρίστηση από το ρακί και τα κάστανα τόσο που στο πρόσωπο του κάποιος ζωγράφος είχε ζωγραφίσει την ευτυχία.

Το κορμί είχε χαλαρώσει και τα δάχτυλά του δεν σταματούσαν να ξεφλουδίζουν τα ζεστά κάστανα.

Η μέρα πέρασε τα βήματα τον πήγαν στο φτωχόσπιτο που ξέμεινε από τα γονικά του τώρα δεν τον ρώτησα μπορεί να πληρώνει τον ένφια;

Με τους πλειστηριασμούς τι γίνετε; Μπα λέει ο καφετζής αυτά δε γίνονται είναι σωστό είναι λογικό να πάρουν το σπίτι του πάμπτωχου εδώ έπρεπε να του δίνουν.

Βάι καρδιά μου λέει ο δάσκαλος ο νόμος είναι τυφλός σα τη δικαιοσύνη.

Ποιος μωρέ φτιάχνει τέτοιους νόμους φωνάζει ο παραγιός που έπλενε τα ποτήρια από τη κουζίνα.

Είχαν ανάψει μπρός στο παράλογο.


- Στείλε Σχόλιο


22 Απριλίου 2019, 01:26
Οι περισσευούμενοι της ζωής. Πηγαίνουν εκδρομή στον Καιάδα.
ποίηση  

Αυτής της ζωής ρημάδια απομονωμένοι απόμακροι και ξένοι κάθε χαράς. Άκομψοι άσχημοι απότομοι στραβοχυμένοι.

Αθεράπευτα ασθενικοί στημένοι στο περιθώριο της σελίδας με τη μεγάλη λαχτάρα να περάσεις κάποτε στο προσκήνιο να μπεις στις γραμμές του τετραδίου, να έρθει και η δική σου σειρά. Μόνο που ποτέ δεν έρχεται γιατί σου λείπει αυτό το απάνθρωπο του ανθρώπου.

Και ο καιρός περνά. Ξεφεύγεις στη μοναξιά σου γίνεσαι απόμακρος δυσκολεύεσαι στην επικοινωνία περισσότερο, την αποφεύγεις τώρα πια. Είσαι ξένος με ότι συμβαίνει μειώνετε το ενδιαφέρον για τα πράγματα γύρω μας εγκλωβίζεσαι στο παίξιμο του κομπολογιού σου.

Κάπου υπάρχουν οι φωτοτυπίες μας χάρτινα ομοιώματα παραδομένα στη φλόγα του χρόνου στέλνουν στον απέναντι τοίχο φανερά την φιγούρα μας.

Κουρασμένα τα ρούχα μας δεμένα πάνω μας ξεθωριασμένα μόνο τα μάτια τρυπάν απέναντι δίνουν το στίγμα της ζωής που πρέπει να τη ζήσει να την πορευτεί ο χρόνος έτσι κι αλλιώς  αφήνοντας πίσω την έλλειψη την απουσία τη σαθρή ανυπαρξία αποτελέσματος, στόματα που ανοιγοκλείνουν χωρίς φωνή. Απουσία ενδιαφέροντος για δράση. Αφήνω στον κόσμο σας μόνο ότι μου περίσσευε.  

Σκόνη στα ρούχα πάνω, σκόνη στις αρθρώσεις δυσκαμψία στη γλώσσα σκόνη στο τραπέζι στα έπιπλα σκόνη στο δρόμο στη μνήμη στις μηχανές στα φώτα στους αργαλειούς  τους τόρνους . Έστρωσαν μπροστά στα στασίδια του κόσμου έναν διαρκές ασαφές πλέγμα οξειδωμένων σχέσεων που τραβούν πίσω στο σκοτάδι το φως.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Μαρτίου 2019, 01:49
Ποτάμια
ποίηση  

Τα νερά ρέουν γρήγορα προς τα κάτω. 
Τα γεφύρια προσκυνούν μπροστά τους, σα φουσκώνει ο ποταμός.
Οι κήτες του γεμίζουν ως απάνω κι δύναμη της φύσης ζωντανή μπροστά μας.
Πόσα πράγματα μπορεί να αλλάξει. Μιας και κομάτι της είμαστε και εμείς.
Μόνο που τα ποτάμια δεν αγριεύουν κάθε μέρα ούτε όποτε θέλουμε εμείς.

- Στείλε Σχόλιο


13 Μαρτίου 2019, 19:07
ο χώρος κ ο χρόνος μας καθορίζουν.


Κάπως έτσι ένοιωθε και ο Τένεσι Ουίλιαμ

στην λαβωμένη εποχή που ζούμε. 

Μιας και ο χώρος κ ο χρόνος μας καθορίζουν.

Αφήνουν μικρές χαραμάδες για αυτό το άλλο που χρειαζόμαστε

και ίσως το συλλαμβάνουμε στα όνειρά μας.

Είναι το πρώτο βήμα.

Μετά άλλοι μοιρολατρούμε

άλλοι περιμένουμε κάποιους μεσσίες

άλλοι ζηλεύουμε τη δόξα το Δον Κιχώτη.


- Στείλε Σχόλιο


13 Μαρτίου 2019, 18:17
Μαχόμενη γυναίκα
ποίηση  

Την ώρα που έπινα καφέ, σε είδα

Μια φωτογραφία, τα ξανθά σου μακριά μαλλιά φώναζαν

Υπάρχω, μπροστά στο κράνος την πλαστική ασπίδα της καταστολής.

Που το κουφάρι μιας γυναικείας ύπαρξης κράταγε όρθια.

Ξανθοί βόστρυχοι μακρινοί δίπλα στην σημαία της Παλαιστίνης.

Ορμή που πηγάζει από το δίκιο αγώνα σου τους τρομάζει.

Το βράδυ θα ξαπλώσουν και οι δύο στην αγκαλιά του έρωτα 

Μα τα όνειρα που τον γλυκαίνουν δε χωράνε παντού.

Αγώνας και όνειρα γεμίζουν την ζωή με γλυκά χαμόγελα μιας χαραυγής,

που οι τύραννοι ζητάν στο κρασί να βρουν.


- Στείλε Σχόλιο


08 Φεβρουαρίου 2019, 01:24
Ζωή
ποίηση  

Μοιραίο ταξίδι στο κέντρο της ζωής.

Ζήλεψες τα αστέρια και να! τους έμοιασες,  πέταξες μακριά τις μαύρες φιγούρες.

Πήρες αγκαλιά τα λουλούδια που στολίζουν τον πλανήτη, ζύγιζες το βάρος της κουβέντας

Αλλάζεις την υπογραφή του κόσμου,  κάρφωσες τα καρφιά στα άκρα σου και σήκωσες  το βάρος του, τραβάς μια γραμμή στον τοίχο το αίμα  στάζει.


- Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2019, 22:56
ΚΑΠΝΟΙ
ποίηση  

Κρατώ σφιχτά τα σύννεφα. Τα αγκαλιάζω χώνομαι μέσα τους περνώ από σάλα σε σάλα από σύννεφο σε σύννεφο συναντώ τα μικρά αγγελάκια που τους αλλάζουν τα χρώματα τους για να τα προφυλάξουν  απ τη μανία της καταστροφής .

Με τα πέτσινα χαλινάρια τα οδηγούν αργά ελαφρά στις χαμηλές βουνοπλαγιές χαϊδεύουν τα δένδρα τους θάμνους παίρνουν τις μυρωδιές απ τη ρίγανη και το θυμάρι.

Αγκαλιά με τον ήλιο  τραγουδούν  τα λουλούδια

Τα πουλιά τρυπούν τα σύννεφα παίζοντας χαρούμενα.

Προσπαθώ να γεμίσω το τσουβάλι που κουβαλώ με αφράτα σύννεφα προσπαθώ να βάζω μέσα πολλά μα πάρα πολλά.

Στολίζω με αυτά τα ρούχα των παιδιών τις απόκριες γεμίζω κρυφά τις καρδιές με ελπίδες και προσμονές ιστορώντας παραμύθια για τους ήρωες τις νεράιδες τους ολύμπιους θεούς.

Τον Άρη το Διγενή  την Υπατεία.

Τα σύννεφά μας διαθέτουν μνήμη και μέσα στις πτυχές τους υπάρχουν κρυμμένα σε συνέχειες τα γεγονότα που οι ηρωικές μορφές της αφήνουν την ιστορία τους να φυλαχτεί.

Τα σύννεφα συνομιλούν με τα κύματα της θάλασσας με τα μεγάλα γυαλιστερά όστρακα ανταλλάσει τις μυρωδιές των δένδρων τα μυστικά των ανθρώπων τα τιτιβίσματα των πουλιών.

Κι όμως τι είναι αυτό που γεννά προσμονές κι εκρήξεις τι είναι αυτό που πονά τον πλανήτη λερώνει τα νερά κάνει το φαγητό λίγο οι καπνοί να γεμίζουν τα μάτια μας και αυταρχικά πεθαίνουν τα όνειρα.


- Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2019, 13:11
Βλέπω
ποίηση  

Τα μάτια βλέπουν το παρελθόν και θυμούνται το μέλλον. Καθώς τα αισθήματα φτιάχνονται με φοβερό τρόπο μιας και τσαλαπατούνται όλες οι ανθρώπινες αξίες και ανάγκες.


- Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2019, 21:53
Γράμμα
ποίηση  

22/01/2019

Άγιος Βασίλης

Βόρειος Πόλος

Λάφυρα από τα λόγια σου πήρα, στη λάμψη των ματιών σου περπάτησα, σε δρόμους αναπάντεχους ριψοκίνδυνους θολούς. Χρυσοπίκυλα στολίδια κρεμασμένα στα κλαριά οι ελπίδες.


Λεπτή στρώση πάχνης στο δροσερό χορτάρι στα φύλλα της λεμονιάς απαλά ακουμπά παγωμένος ο αέρας. Τα παιδικά μάτια δεν πήραν δόρο στο δρόμο που βρέθηκαν η πείνα κατοικεί στο δισάκι τους και το κρύο παγώνει τα άκρα τους.


Έχασα το μπαμπά μου και τη μαμά μου όταν πλυμήρισε η βάρκα περπάτησα νύχτα να φτάσω μακριά από τη φωτιά του πολέμου που καίει την πατρίδα μου αλήθεια ποιος έβαλε τη φωτιά;

Η φτώχεια απλώνετε σαν επιδημία λιώνει τον κόσμο, τα σχολεία τα νοσοκομεία κλείνουν.Το καινούργιο μου ποδήλατο έσπασε όταν από το βομβαρδισμό το πλάκωσε ο τοίχος του σπιτιού μας.

Μπάρμπα Βασίλη φέρε μου:

1 Ένα καινούργιο ποδήλατο

2 Ένα πατίνι

3 Μερικά παζλ

Με αγάπη,

Το όνομά σας


- Στείλε Σχόλιο


21 Δεκεμβρίου 2018, 00:56
Το γρανάζι της ιστορίας
ποίηση  

Άδραξε το σφυρί άδραξε την στιγμή που τον οδήγησε στο μέλλον.

Με αυτό σμίλεψε το δρόμο τη ζωή του, κι έμαθε να το χειρίζεται καλά.

Το σφυρί έφτιαξε τη ζωή του τη σκέψη του άνοιξε μια εποχή μακριά από  το χωράφι.

Έμαθε την κοινωνική πάλη με το σφυρί την συνέπεια την υπομονή

Έφτυσε αίμα στην δουλειά στα σανατόρια πέθαινε.

Η  πείνα δέρνει τα σπιτικά τους.

Τα σπίτια τους τρώγλες δυάρια σε πολυκατοικίες.

Έχουν περπατήσει αρκετά σ’ αυτό το δρόμο άλλωστε δεν έχει άλλον .

Έμαθαν να διαβάζουν να ονειρεύονται να επιβάλουν το δίκιο τους.

Άδραξαν την ενότητα την οργάνωση την ιδεολογία τους

Τα όνειρά τους έχουν αφετηρία τα προβλήματα τους και στόχο την κοινωνική απελευθέρωση.

Τώρα ποια χιλιάδες σφυριά κτυπούν για να γυρίσει το γρανάζι της ιστορίας.


- Στείλε Σχόλιο


19 Δεκεμβρίου 2018, 23:49
Θάλασσα
ποίηση  

Κράτησα την ανάσα μου κι έβαλα φωτιά στο φιτίλι.

Φύλαξα τα λόγια σου στα δυο μου χέρια.

Άκουσα τον πόνο σου και τη χαρά σου.

Είδα στην ανατολή, στο πρόσωπο σου το ροδοκόκκινο χαμόγελο να ανθίζει.

Μέτρησα το μπόι της λευτεριάς της λαμπερής αντίκρυ στον καθρέφτη του ουρανού.

Θάλασσα με τα χίλια πρόσωπα με τους χαρακτήρες των θεών αφρισμένους.

Κλείνει όλα τα τραγούδια στα σπλάχνα της και οι σειρήνες στεφανώνουν τα κάλλη της.

Το καντήλι με το χλομό του φως παρομοιάζει το φεγγάρι καθώς κρατά παρηγοριά σε μια Πηνελόπη.

Αφρίζει μες στο θαμπό σκοτάδι κρατώ την ανάσα μου περιμένω να την δω παραδομένη στον αλαφρό τον ύπνο.


- Στείλε Σχόλιο


31 Οκτωβρίου 2018, 23:20
Τα γλαροπούλια πετούν λεύτερα
ποίηση  

Αγαπημένες στιγμές μπρός στο ηλιοβασίλεμα

Απαλά κύματα στην άκρη του γιαλού

Γαλαζόλευκο το χρώμα της βάρκας ανεβοκατεβαίνει

Η φραγκοσυκιά πράσινη κρεμασμένη στο βράχο

Το φως καθρεπτίζετε πάνω στα μικρά κομμάτια της κύμα τ’ ούσας

Πορφυρόχρωμα σύννεφα

Στο παγκάκι ακουμπισμένο ένα ποδήλατο

Μ αυτό πηγαινοέρχονταν ο Δίας 

Εξάδελφος του ωραίου

Καμάρωνε τα γλαροπούλια να πετούν λεύτερα στον ουρανό


- Στείλε Σχόλιο


29 Σεπτεμβρίου 2018, 22:24
Πορτοκαλοροδόχρωμα
ποίηση  

 

Κάθισα χάμω κοίταξα πέρα μακριά. . . .  χαμηλά κάτω από τα σύννεφα εκεί που συμβαίνουν τα καλά των ανθρώπων.

Βλέπω τα χρώματα του ορίζοντα πορτοκαλοροδόχρωμα στο γύρισμα της μέρας που πλαισιώνουν την νύχτα κι ευγενικά την προλογίζουν καθώς και την επιλογίζουν.

Τρέχω κλαίω φωνάζω δακρύζω ποντάρω στην έξαψη. Της λησμονιάς καρφώνω τα καρφιά στο φόντο της ξύλινης πόρτας, ανοιγοκλείνει στο ρυθμό του αέρα,  τρομάζω από τη σύγκρουση, οι αστραπές οι κεραυνοί διαγράφουν το σχήμα τον όγκο του φορτίου της.          Η ταξική μάχη που δίνουν οι γάτες, στη μάχη της μπανάνας εγκλωβίζει γνωστούς και φίλους.  

Σε ρωμαϊκές αρένες σα θέαμα που κρύβει πόνους ανεμογυρίζουν τα κύματα τα αιθέρια. Χαϊδεύω τα όνειρα τα αισθήματα της κοπέλας του πλαϊνού πόστου,

με το περίεργο χαμόγελο το σκληρό της βλέμμα την ώρα που χτυπά την κάρτα.

Ακουμπά τις ελπίδες τις μικρές σπίθες φλογίτσες ανάβουν καντήλια προσμονής γεμίζουν τα καντάρια με το βάρος για τη δράση.

Αποθηκευμένη ενέργεια ξεχειλίζει μέσα μας βουρκώνει τα μάτια ρίχνει το δάκρυ στα χλομά λουλούδια που στεγνώνουν πάνω στο χαρτί του ζωγράφου.

Της αβύσσου το βάθος κανάκεψε το αύριο, το τέλος μιας εποχής, κι αυτό οδυνηρό πεντάρφανο μανιασμένο κτυπά τύμπανα τρομαγμένο.

Δεν υποψιάζεται την αποκάλυψη του ωραίου χαμόγελου του μωρού που γεννήθηκε στη φτωχική κάμαρη. Που ανατρέπει το σήμερα στο βάθος του καθρέφτη σα κοιτάζει το μέλλον να μεγαλώνει.

Κι όλα τα σφυριά κτυπούν κι όλα τα σκαλιά ανεβάζουν το βήμα μας λίγο ψιλότερα λίγο ακόμα ψιλότερα στις αγκαλιές των πουλιών που τιτιβίζουν τα μικρά χελδόνια αντίκρυ στη γειτονιά των αηδονιών. Σε κείνα τα φιλότιμα πουλιά που σπυρί το σπυρί μαζεύουν φαγητό για τους πεινασμένους. Λύσε τα σκοινιά να φύγει το καράβι να πετάξουμε σε χώρους και χρώματα ανεπανάληπτα να δέσουμε τη ζωή σε αγώνες και προσπάθειες ηράκλειες.

Ποτέ να μην εφησυχάσουμε σε ύπνους αβάσταχτους  απραξίας κατάθλιψη δύναμη που την ανθρωπότητα ξεστρατίζει.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ






Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Σκέψεις Τραγούδι




Επίσημοι αναγνώστες (2)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης