αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
15 Σεπτεμβρίου 2018, 01:45
Έφτυσα
ποίηση  

Έφτυσα κι  έφυγα τελικά

’φησα τη ζωή μου πίσω κρυμμένη μέσα σε σύννεφα καπνού και ηλίθιες ερωτήσεις

Φόρεσα μια καπότα καθώς έβρεχε και ζύγωσα στα σύνορα της επαφής

Δεν μου μιλάς δεν μου μιλάν κάνουν εμπάργκο δεν φιλοτιμούν την αξία.

Και ξημερώνει στη μέση της θάλασσας στη μέση της Σαχάρας.

Όμορφη μέρα δροσερό πρωινό πλέει στην ομίχλη επιπλέει

Ταξική αναστάτωση

Καθισμένος στη γωνιά σου δεν ενοχλείς δεν αναλαμβάνω την ευθύνη να σε θανατώσω.

Κτυπιούνται αλύπητα οι φράκτες, τα πουλερικά αλαλάζουν κυκλώνουν την τροφή τους

Πνευματικά μικρογραφίες του μέλλοντος μεταλλάσουν την πίστη σε έξαψη χαμένη μάχη στο Μαραθώνα.


- Στείλε Σχόλιο


10 Σεπτεμβρίου 2018, 10:52
Το μέλλον τους έχει για φόντο το ’ουσβιτς


Πρέπει να πούμε πως το ’ουσβιτς και τα άλλα φασιστικά χιτλερικά στρατόπεδα είχαν έγκλειστους χιλιάδες ανθρώπους που εργάζονταν στα εργοστάσια, των καπιταλιστών με μόνη ανταμοιβή λίγο βρώμικο ψωμί.

Εξαθλιωμένοι αδύνατοι σιγά σιγά κατ έπεφταν.

Γίνονταν ανίκανοι για εργασία οπότε θεωρούσαν πως αφού δεν μπορούν να κερδίσουν κάτι από αυτούς καλό ήταν να τους ξεφορτωθούν, άλλωστε τα βασανιστήρια και τα καψώνια ήταν τρομερά.

Έτσι τους έβαζαν σε θαλάμους αερίων τους σκότωναν και μετά τα σκελετωμένα νεκρά κορμιά τους καίγονταν σε φούρνους για να φτιάξουν σαπούνι.

Η έλλειψη εργατικών χεριών,μιας και το εργατικό δυναμικό έλειπε στον πόλεμο δημιούργησε το πρότυπο των ονειρεμένων εργασιακών σχέσεων για κάθε καπιταλιστή φυσικά στον καπιταλισμό.

Έτσι η αλήθεια είναι πως θέλουν τους μετανάστες αλλά τους θέλουν με αυτόν τον απαράδεκτο τρόπο.

Όταν όμως οι αντιδράσεις των λαών στις αντιλαϊκές πολιτικές αρχίζουν να εκδηλώνονται ή απλά δεν τους χρειάζονται άλλο τότε οι χρήσιμοι ηλίθιοι του συστήματος οι φασίστες παρουσιάζονται ξενοφοβικοί απευθυνόμενοι κυρίως στα ποιο καθυστερημένα πολιτικά και συντηρητικά κοινωνικά στρώματα.

Όπως τα μικρομεσαία που τα συνθλίβει η συγκέντρωση του κεφαλαίου, όλο και περισσότερο κυρίως μετά από κάθε οικονομική κρίση, στα χέρια των μεγάλων πολυεθνικών και ντόπιων μονοπωλίων.

Ξέρουμε πως τα δάκρυα για τα θύματα του φασισμού δεν στέγνωσαν ακόμα στα μήκη και τα πλάτη της ανθρωπότητας και πως καθημερινά προσθέτουν εκατόμβες θυμάτων στην εξυπηρέτηση των οικονομικών συμφερόντων του καπιταλισμού.

Αλλά πάει πολύ να εμφανίζονται διάφορα αστικά και σοσιαλδημοκρατικά κόμματα και ομάδες που με τη στάση τους σαν πολιτικοί διαχειριστές του καπιταλισμού προσπαθούν με το δικό τους κοινοβουλευτικό τρόπο να εφαρμόσουν τις εντολές του ΣΕΒ της ΕΕ των ΗΠΑ για την αύξηση της παραγόμενης υπεραξίας και την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας των μεγάλων μονοπωλίων αλλά και την ιδεολογική υποταγή του λαού.

Πρέπει να αναφέρουμε πως στα ναζιστικά στρατόπεδα κατακρεουργήθηκαν Εβραίοι τσιγγάνοι Έλληνες Πολωνοί ομοφυλόφιλοι κομουνιστές Γερμανοί αντιφασίστες και οι ανάπηροι δεν είχαν καλύτερη μεταχείριση.

Αυτά για το ποιο αποκρουστικό πρόσωπο του Καπιταλισμού που ενηλικιώθηκε και γέρασε, πια δεν μπορεί να ανεχτεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια λειτουργεί σαν μια πελώρια ρουφήχτρα που καταπίνει κάθε τι προκειμένου να παράγει υπεραξία.


- Στείλε Σχόλιο


21 Αυγούστου 2018, 19:54
Σκάκι
ποίηση  

Πολλά χρόνια στον κόσμο τον ανάποδο

παίζουν ένα Σκάκι κάτι όντα αλλοπαρμένα

τρελά ερωτευμένα, μεθοδικά, δυσπρόσιτα

ένα σκάκι απρόβλεπτο που ξαφνιάζει

ένα σκάκι που σκοτώνει τη βασίλισσα

τους αξιωματικούς , τα τρελά μας άλογα.

Δεμένοι με τον κόσμο της σκακιέρας,

διορατικότητα, φαντασία, στρατηγικές θέσεις στο πεδίο της μάχης.

Μεθοδικότητα και ψυχραιμία χωρίς βιασύνη

Στου καφενείου την παρέα θα έχουμε όλα τα νέα.

Κοιμούνται και μες τον ύπνο τους

καλπάζουν ίπποι σπαθιά και ποδοβολητά πεζών.

Τα στρατηγήματα περνούν σα κινούμενες εικόνες

Και λύσεις προβλημάτων σε Γκραν γκραν κγινιόλ ύφος προβάλουν ξαφνικά.

Το πάθος στο παιχνίδι αυτό αγγίζει τα όρια της εξάρτησης.


- Στείλε Σχόλιο


21 Αυγούστου 2018, 09:27
Απόβραδο


Κάθισα στην καρέκλα έβαλες μπύρα στα ποτήρια, μια ιδέα ποτού.

Δροσερό  απόβραδο στο μπαλκόνι   μετά από έναν καταπληκτικό περίπατο. 

Κόλλησα με την βενζινόκολλα τα χαριτωμένα παπούτσια σου.

Πίνοντας τα δύο ποτήρια μπύρας το κορμί χαλάρωσε τα μάτια κλείσανε. 

Σχεδόν τελείωσε μια μέρα.


- Στείλε Σχόλιο


09 Ιουλίου 2018, 11:12
Στέκουν ασάλευτα.
ποίηση  

Με κουρασμένη την καρδιά μαύρη  μουτζουρωμένη

Ξεπερνάς τα όρια της κούρασης

Την κρατά στη στιγμή της έκρηξης της αποκάλυψης.

Μικρά περιστέρια δεμένα στο άρμα της ονειρεύονται

Στρογγυλά μέταλλα μακριά  με τα στόματα τους μαύρα

Στέκουν ασάλευτα.

Ζουν κάτω απ’ τον πυρωμένο ουρανό με το βλέμμα της απειλής.

Οι πεινασμένοι πρέπει να πεθάνουν. . .  στον επερχόμενο πόλεμο.

Οι απούλητες πραμάτειες να καταστραφούν.

Οι ανταγωνιστές να χρεοκοπήσουν  να εξαγοραστούν ή να κατακτηθούν.

Ξοδεύουν τους οικονομικούς  πόρους, τη φτηνή εργατική δύναμη, τις φτηνές πρώτες ύλες.

Πόλεμος… με εμβατήρια με φιλαρμονικές με φανατικούς λόγους πυρπολούν τη λογική μας υπόσταση.

Ξέρουμε ή θέλουμε να μάθουμε την αιτία και το αποτέλεσμα το μυστικό νήμα που συνδέει τις διάφορες φάσεις της ιστορίας

Την κινητήρια δύναμη την αλληλουχία της γνώσης .

Κι όλο πιο φθήνα!  Ακατανόητα  δύσκολα!

Ο Μαρξ τον αποκωδικοποίησε τον ξεμοντάρισε μας τον παρουσίασε σε όλες του τις λεπτομέρειες.

Τώρα τι κάνουμε ;

Τα μεγάλα μαύρα στόματα με τον μεταλλικό τους ήχο Κάνουν καλά τη δουλειά.

Αλλοπαρμένη καρδιά, μαύρη μουτζούρα,  τρέχεις τα παπούτσια σου σκονισμένα

Με τη φούρια σχηματισμένη στο σουλούπι τους.

Που πας ανόητε! θες να σωθείς; από τι;

Πως . Πώς να κρυφτείς.


- Στείλε Σχόλιο


26 Ιουνίου 2018, 02:00
Η ημέρα


Έτρεχαν τα δευτερόλεπτα αγωνιωδώς πάνω στο ρολόι μαζί με την αγωνία μας να προλάβουμε. Το ραντεβού ήταν για τις ένδεκα στα δικαστήρια της Λουκάρεως. Μα η απεργία του μετρό έχει μετατρέψει το χρόνο σε απροσδιόριστη παράμετρο της ζωής μας μιας και οι κυκλοφοριακές συνθήκες έγιναν εχθρικές μετατρέποντας τη μετακίνηση με το ΙΧ σε άθλο. Μόνο χρησιμοποιώντας τις ιδιαίτερες ικανότητες μου σαν παλιός οδηγός ταξί κατάφερα να φτάσουμε, μέσα από παράδρομους και παρακαμπτήριές διαδρομές μέσω της Ηλιούπολης του Βύρωνα του Παγκρατίου και από εκεί μέσο της οδού Κόνονως και μετά παράπλευρα του ξενοδοχείου Κάραβελ και του νοσοκομείου του Συγγρού να βγω στη Μιχαλακοπούλου και μέσω τη Λ. Αλεξάνδρας στο σημείο του ραντεβού. Ο χρόνος νικήθηκε πάραυτα. Το μαρτύριο όμως δεν τελείωσε ακόμα έπρεπε τώρα να παρκάρω μα εδώ φάνηκα αρκετά τυχερός  μιας και μόνο με τρείς γύρους στα οικοδομικά τετράγωνα της περιοχής πάρκαρα το λαμαρινένιο κουβαδάκι μου. Έτσι με σχετική άνεση πια έψαχνα να βρω το παλιό στέκι ένα μικρό καφενεδάκι, το είχα δει όταν έκανα κύκλους για να παρκάρω. Μακριά από το βλέμμα του ήλιου ήσυχο και δροσερό θα χρησίμευε για να περιμένω να τελειώσει η δικαστική διαδικασία της συζύγου μου. Παρήγγειλα καφέ διπλό σκέτο και τηλεφώνησα στο φίλο το Μιχάλη. Σε λίγη ώρα ήρθε η ώρα ήταν ένδεκα και οι θαμώνες του μαγαζιού αύξαναν αισθητά τώρα το κρασάκι και ο μεζές ανέβηκαν στα τραπέζια και κάνανε παρέα στους παρευρισκόμενους. Με το Μιχάλη συνταξιούχο συνάδερφο πέρασε αρκετά γρήγορα η ώρα, είχα καιρό να τον δω και με τα νέα του για την υγεία του το γιό του τη γυναίκα του έφτασε η δέκατη Τρίτη ώρα και με χαιρέτησε με υποσχέσεις να τα ξαναπούμε σύντομα. Σε λύγο ήρθε και η Μαρία, η απεργία του μετρό δεν άφηνε περιθώρια για πολλές επιλογές παραγγείλαμε εκεί ένα μεζεδάκι να κόψουμε την μεσημεριανή μας πείνα.  Το κρασί και το τηγανητό χοιρινό κρέας έκανε τη δουλειά του. Έτσι σε λίγο φύγαμε και μέσα από μια δαιδαλώδη διαδρομή πάρκαρα στην Καρόλου κοντά στο κτήριο που στεγαζότανε το τμήμα ζωγραφικής που παρακολουθεί η Μαρία. Ο χρόνος ήταν αρκετός για έναν περίπατο αλλά και για έναν δροσιστικό καφέ. Πράγμα που πραγματοποιήθηκε πάραυτα ,έτσι περπατώντας  στους κακόφημους δρόμους του κέντρου της Αθήνας προς το κτήριο της πινακοθήκης του Δήμου Αθηναίων. Μεσημέρι γεμάτο ποια δυόμιση η ώρα στο δρόμο που περπατάγαμε δίπλα στα παγκάκια καθισμένοι νέοι άνθρωποι λιγνοί σκυφτοί  προσηλωμένοι στη σύριγγα με το ναρκωτικό ζεστό, τρυπάνε το δέρμα τους με προσμονή μιας ευτυχίας πρόσκαιρης, που ξέρουν πως είναι πρόσκαιρη.   Και όλα αυτά δίπλα στα μαγαζιά με τις βιτρίνες τα φώτα τις μουσικές τα καθώς  πρέπει κέντρα σύναξης και διασκέδασης σε  ένα από αυτά περάσαμε και εμείς την ώρα μας πίνοντας κάτι. Ζάχαρη η μέρα μέσα σε αυτή την Αθήνα.

- Στείλε Σχόλιο


03 Ιουνίου 2018, 15:35
ταξίδι
ποίηση  


Έριξα τα χέρια μακριά
πέταξα το βέλος ψηλά
κάρφωσα τον ήλιο
κι αυτός δάκρυσε.
Συννέφιασε και έκλαψα.
Συγύρισα τη φωλία μου και
έδιωξα την αμφιβολία.
Η βροχή πλημμύρισε την αυλή.
Έπλυνε τη σκόνη από το παλιό πράσινο ποδήλατο.
Μούσκεψε τις ντομάτες στο πάγκο της λαϊκής.
Οι πλαστικές μαύρες σακούλες βούλωσαν τα φρεάτια


Έριξα τα χέρια μου μακριά
πέρα απ το πέλαγος
μάζεψα όστρακα κι αχινούς.
Τα πέρασα στα μαύρα σου μαλλιά χάντρες

ζήλεψα τα όνειρα που μεγάλωσαν και

παραβγαίνουν στο μπόι τα όμορφα κυπαρίσσια.


- Στείλε Σχόλιο


31 Μαΐου 2018, 16:57
Τα ροδοπέταλα
ποίηση  

’φησα την καρδιά μου κατάχαμα
φοβήθηκα πως θα την πατήσουν τα χοντρά άρβυλα των στρατοκρατών
Μα μου την σκότωσαν τα ροδοπέταλα που περιτριγυρίζουν την αδιαφορία σας.


- Στείλε Σχόλιο


10 Μαΐου 2018, 01:14
Κραυγή
ποίηση  

Έγραφες διαρκώς

τα βράδια ακούραστα.

Αντλούσες διαρκώς φωτιές και δροσερά αεράκια, από. . . .

Έβγαζες ατελείωτα από το νταμάρι της βιοπάλης πέτρες

κι έξυνες τις σκουριές απ’ απάνω τους.

Σκάρωνες μικρές ιστορίες σε ανφάς και προφίλ.  

Τις χρωμάτιζες με το αίμα της ζωής . . .  σε χρώματα παραδεισένια.

 Με δάκρυα τα μάτια σου γέμιζαν τον πόνο του κόσμου.

Ανάλαφρα έχτιζαν τα όρια του παράδεισού μας.

Και η κυρά μάνα λιπόσαρκη σφίγγει τα χείλη.

Ποτίζει τις γλάστρες  της αυλής με υπομονή.

Στο εφήμερο σούρουπο γράφεις αράδες ακούραστα.  

Από το ράδιο νότες σκορπούν το ταίριασμά τους ευχάριστο στο δωμάτιο.

Ο μικρός σου κόσμος με τους λιγοστούς ανθρώπους που σου μιλούν

μοιάζει αταίριαστος ανισόρροπος ακανόνιστος με μπόλικες παραξενιές

χωρίς ρυθμό νερόβραστος σα λέξεις παρατονισμένες.

Κάπου στο βάθος οι αστραπές μπερδεύονται με τους κεραυνούς είναι καταπληκτικό πως προετοιμάζουν έναν πόλεμο.

Τα τρομερά τους καράβια κι αεροπλάνα παραταγμένα έτοιμα έχουν αναλάβει ήδη δράση.

Διαρκώς γράφεις τα απόβραδα γεμίζεις το χαρτί με τον απόηχο της μέρας

αέρινος όγκος ξεφορτώνει το βάρος του.

Τρομάζω στην όψη του αλλάζω γραμμές σειρές μολύβια

γυροφέρνω την αλήθεια μην ακουστή βαριά ψεύτικη αλλόκοτη παρμένει από τα τεφτέρια του ασταμάτητου ποιητή.

Ποιοι και με ποιους θα πολεμήσουν, γιατί, ποιοι θα σκοτωθούν, ποιοι θα κερδίσουν.

Σ’ αυτές τις εποχές που ζούμε μπορούμε να ελπίζουμε γιατί τώρα ποια γνωρίζουμε.

Η φωνή το οδόφραγμα η αφίσα η διαδήλωση η πορεία ειρήνης η απεργία.

Η φωνή καλεί το φαντάρο το νέο πως ο πόλεμος αυτός δεν είναι δικός τους κανένας πόλεμος που μοιράζει τον κόσμο δεν είναι δικός τους.


- Στείλε Σχόλιο


30 Απριλίου 2018, 21:17
Εμπιστοσύνη


Σε κοίταξα ίσια βαθιά στα μάτια

Το πρόσωπο σου σφιγμένο

Δύσκολο να βρεις στήριγμα αδερφό

Δύσκολο να βρεις σύντροφο στη δουλειά

Κόβονται τα πόδια από την κούραση.

Απέναντι το αφεντικό μετρά τα βαριά σου βήματα.

Σκέφτηκα πόσο μόνος είσαι πόσο λιγώνεται η καρδιά σου

σαν σκέφτεσαι αν την αυριανή μέρα θα σε φωνάξει για μεροκάματο;

Και αυτό δένει το μυαλό σου την συμπεριφορά σου.

Μα αύριο θα σου μιλήσουμε.

Εμπιστοσύνη θα σου δείξουμε, θα σε φωνάξουμε στη πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση

να ακουμπήσεις και να ακουμπήσουμε πάνω σου

να βάλουμε τους κανόνες στο μπόι της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

στο μπόι του αύριο που ανοίγει η πλώρη της τάξης μας το ΚΚΕ


- Στείλε Σχόλιο


16 Απριλίου 2018, 01:36
Έτσι γιατί χρωστάμε και μας χρωστάς
ποίηση  

Έτσι γιατί στον πολιτισμό χρωστάμε δε μας χρωστά.

’λλωστε η ζωή μέσα από την τέχνη παρουσιάζει τρισδιάστατα μεγεθυμένα

στην ποικιλομορφία των συναισθημάτων που προκαλεί αναδεικνύει στιγμές και πορείες που δε πρέπει να ξεχνάμε.

 Είναι με έναν άλλο τρόπο καταγραφέας της ιστορίας.

 

Ζει η εποχή της σκουριάς

Ζει το κοιλοπόνεμα της νύχτας

Της μακριάς νύχτας της δακρυσμένης

Της νύχτας που ανεμοδέρνει τα φυλλοκάρδια του άνεργου.

Της κοπέλας στο πεζοδρόμιο

Το άδειο πιάτο του παιδιού

Του νεκρού στρατιώτη

Του σκλάβου

Ζει το πάγωμα του χρόνου.

Παγωμένοι στέκονται και κοιτούν,  το αδιέξοδο.

Κάθε κερί αναμμένο στου Μάρτη το ξεγέλασμα

τάμα στο μέλλον στους θεούς στους παράδεισους.  

 

Ηρωικές οι ώρες .

Κάθε μια που φεύγει κουρασμένη κατάκοπη,

μουσκεμένη από τα βάσανα των ανθρώπων.

Η  κάθε μια ρίχνει μια μαύρη πέτρα πίσω της και ορκίζετε εκδίκηση.

Αυτές που φεύγουν υπερβολικά ταλαιπωρημένες

είναι αυτές που δεν βλέπουν ήλιο

στα σκοτεινά εργοτόπια

στους εφιάλτες τους

εκεί  μεγεθύνονται σα φαντάσματα

πάνω τους αποτυπώνονται   μαζί με τον κόπο και η λαχτάρα για τη ζωή κάθε δουλευτή.


- Στείλε Σχόλιο


23 Φεβρουαρίου 2018, 20:16
Στα καστανά της μάτια
ποίηση  

Έγειρε πάνω στα καστανά της μάτια
κοίταξε βαθιά όσο μπορούσε.
Στο καστανό της τοπίο κυλούσαν ποτάμια
στα γάργαρα νερά τους οι παπαρούνες έσκυβαν να δροσιστούν.


Έγειρε πάνω στα μάτια της και κοίταξε μέσα
σε ένα κόσμο έξω από το σύνορο.
Έξω από το μυαλό του.
Στην κοιλάδα της ευτυχίας


Στα αισθήματα που σκίζουν την εικόνα μου.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2018, 02:40
Αντιρεύματα
ποίηση  

Πρέπει να αντέξεις κιόλας.

Μιας και η πίεση είναι τόσο μεγάλη.

Θολή αφανέρωτη

ακουμπά πάνω στο κορμί στα μάτια τη διάθεση.

Κι είναι ικανή να μας βγάλει εκτός μάχης.

Να χάσεις την εμπιστοσύνη στις δυνάμεις σου

στους γύρω σου.

Έτσι που να μη βλέπεις κανένα.

Ούτε το πρόβλημα ούτε την αιτία.

Γι αυτό ένα χαμόγελο που δε κοστίζει τίποτε δώστο,

μαζί με το χέρι σου, και αυτό είναι πολύ,

πολύ πολύ μεγάλο όπλο που χτυπά τον αντίπαλο.

Γιατί τα χέρια μας είναι γροθιές και σφιχτά κρατούν ένα βιβλίο,

Αυτός σε βγάζει μέσα από τη ζωή σε εξουθενώνει.

Σαν άνεργο σα ανάπηρο πολέμου σα θύμα του

μην παραδοθείς.

Τα ανθρώπινα κουρέλια πρέπει να σταθούν όρθια

γεμάτα από την χιμαιρική αισιοδοξία που φουσκώνει τα πανιά μας

για άλλα λιμάνια

κι έτσι αρχίζουν να πιστεύουν να νοιώθουν ικανότεροι,

να ! ! πως τους αξίζει να ονειρευτούν το μέλλον  

σα μεθυστικό κρασί πίνουν την επανάσταση γιατί τους αξίζεις.

Και εκείνη.


- Στείλε Σχόλιο


28 Δεκεμβρίου 2017, 10:33
Αιώρηση
ποίηση  

Πες μου και τα υπόλοιπα αυτά που τα λες

 και δεν ακούγονται.

Κράτα τα μυστικά σίγουρα.

Δείξε τα με κυρτούς καθρέφτες. 

 

Μακρόστενες φιγούρες ακουμπισμένες

στην κορφή του λόφου. 

Τις βλέπουμε από κάτω δίπλα στα δένδρα

που ξεχωρίζουν στην κορυφογραμμή.

Κινούνται ακατάπαυστα παραμορφώνουν το βλέμμα.

 

Στις πτυχές της καμπαρντίνας τους

 καρφωμένα τα γράμματα των πεθαμένων.

Χρήσιμα μόνο στους ζωντανούς

κι αυτή κρεμασμένη στον ξύλινο καλόγερο. 

’δεια κενή. 

 

Το σώμα παγωμένο, 

κοιτούν τα μάτια την πλάση ως τον ορίζοντα

και γλυκά κουνούν τα βλέφαρα 

καταπίνουν την ακινησία.

 

Τρέμουν στο διαχωρισμό της μέρας 

από τη μέρα του σκοτεινού από τη νύχτα. 

Ντυμένος τον ανήξερο παγώνω, 

το κορμί δε σαλεύει μπρός τον ήλιο.

 

Κι αυτός ξηγά τα ανεξήγητα 

τα μπερδεμένα στις άχνης τον κόκκο, 

το απόσταγμα της θύμησης. 

Αυτό που τριγύρω του διαβαίνουμε

περνούμε και ξαναπερνούμε 

κι όλο σε λάθος στάση χτυπάμε το κουδούνι.

 

Στην ουσία του δε στεκόμαστε

δειλιάζουμε να πιάσουμε τα καρφιά 

δεν δοκιμάσαμε να τα βάλουμε σωστά

ούτε μια φορά.

Και η φωτιά με τις φλόγες τις

ίδιες όπως ο καθρέφτης ο κυρτός.

 

Μέταλλο κρύο στιλπνό ανοξείδωτο

προορισμένο να ζήσει,

οι χαραματιές του ανεξίτηλες

τις καταφέρνει ο άνεμος η βροχή

η ηλιαχτίδα που δεμένη κόμπο με τα κίτρινα στάχυα

στήνει χορό στην άκρη του σύννεφου

και ταξιδεύουν πέρα στις καρδιές των ανθρώπων.

 

Ρωτούν να μάθουν πως θα είναι η ζωή αύριο

χωρίς εκμετάλλευση. 

Αλλαγές που μπορεί να φανταστείς

να τις σκιαγραφήσεις με τη σκέψεις


- Στείλε Σχόλιο


17 Δεκεμβρίου 2017, 00:34
Το διάλυμα
ποίηση  

Αξεπέραστο το χαμόγελο ήρεμο το βλέμμα

Το μίσος είναι κρυμμένο στην απέχθεια

Η συνάντηση άκαρπη

Το χαμόγελο αξεπέραστο το ύφος κρύο

Η καρδιά απόμακρη κρένω  τη σιωπή

Χάνω το παιχνίδι χάνουν το παιχνίδι

Ένας αναβρασμός διάλυσης

Πικρό το διάλυμα της καρδιάς

Στυφό το στόμα η γεύση τσαλακωμένη.

ένα πουλί πετά σε μακρινό ταξίδι.

Ζει στο απέραντο χάος

Φυλακισμένος στο απέραντο

Κατοικεί σε καρδιές και τραγουδιέται

Σιγανά.

 

Τα καράβια στα μακρινά τους ταξίδια ιδρώνουν

Αγκομαχούν οι μηχανές τους κουρασμένες  

Κι ο λοστρόμος παρέα με το ναύτη

Κοιτούν τα άλμπουρα παρατηρούν το πέταγμα των γλάρων

χαϊδολογούν τα σιδερένια  σκαριά τους

ανεβοκατεβαίνουν στο ρυθμό των κυμάτων.

Αν το νερό σκεπάσει τα λάθη και ησυχία επικρατήσει

Τα κύματα θα συνεχίσουν να πάλλονται  


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ






Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Σκέψεις Τραγούδι




Επίσημοι αναγνώστες (1)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης