αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
16 Απριλίου 2021, 20:12
Κρυστάλλων νύκτα.
ποίηση  

 

Κρυφά σιγαρμενίζουν φωτόλουστα πουλιά λευκοντυμένα  

 άψογα στολισμένα με αλμύρα και νοτιά. 

Λαμπροντυμένα με φανταχτερά φουστάνια λυπημένα. 

Κλειστά τα μάτια στην ορμή αυτού του μαύρου κόσμου. 

Σου φράζουνε το δρόμο με γέλια και χαρές. 

Κλεμμένες νύχτες κλαμένες μέρες στον καιάδα της ιερής αγρύπνιας. 

 

Ιερή εξέταση ιερή καταδίκη της όποιας ελπίδας και καταδίκη. 

Κρυμμένη φούρκα στημένες ξόβεργες και σκιάχτρα  

ντυμένα με το δρόμο των καλών προθέσεων,  

μια άσχημη Πολυξένη σε κρατά ξένη σε καυτή γη.  

Κάποιο γιαταγάνι κάποιο κανόνι σιμώνει το ακόνι.  

Σφάζει πονεί. 




08 Απριλίου 2021, 07:20
Απρίλιος





22 Μαρτίου 2021, 16:03
Δυο λόγια
ποίηση  

Ο Απρίλης του Γιάννη Τσαρούχη: Έτσι τον αποτύπωσε ο μεγάλος Έλληνας  ζωγράφος - AgrinioTimes.gr

Λευκοντυμένη νύφη,

λουλούδια τη στολίζουν λευκά.

Την ακολουθούν σε πομπή μακρινή

φωνές, εικόνες, μυστικά μυριάδες,

κρυμμένα στολίδια στη μνήμη μας.

Πλουμίδια που έρχονται από μακριά.

Σπίθες κουβάρια, μουσικές,

ανάγλυφα καμωμένες νόστιμες γεύσεις μακρινών πατρίδων,

ζωντάνεψαν και μπλέχτηκαν  σε τούτον εδώ τον τόπο.

Σμίγουν σε μανιασμένο πέλαγο με μυρωδιές τ’ Απρίλη,

στεφάνι πλέκουν γιορτινό σ’ αμπέλι με ροδίτες.

Που λυγερές κορφολογούν σκαλίζουν το τρυγούν το

Σα το ποδοπατήσουνε, μούστος κρασί να γένει.

Καλόπιοτο γλυκόπιοτο στου γάμου το τραπέζι.

Το στοχασμένο το αύριο ρωτά κρυφά στενάζει.

Ποιοι πόνοι γέννας ποιοι καημοί έρχονται και φεύγουν;

Τα μανιασμένα σύννεφα λευκά κυματισμένα

στη νυφική τούτη πομπή σα μια σφραγίδα είναι.

Νύφη ντυμένη στα λευκά με λεμονιάς λουλούδια

με τα Απριλιάτικα φιλιά τα πράσινα τα φύλλα. 

Άνοιξη μοσχομύριστη πλουμίδια γεμισμένη

Άνοιξη χλομοπράσινη της νιότης το τραγούδι

φωνές τραγούδια από Πούλια και ζωγραφιές του Μάη.




26 Φεβρουαρίου 2021, 10:08
Μαρμάρινος όγκος η συγχώρηση.
ποίηση  

Μπορείς να με συγχωρήσεις,

μπορείς να κοιτάξεις μπρος και πίσω

από το μαρμάρινο όγκο τον τόσο όμορφα σμιλεμένο.

Κάθε σφυριά κάθε πελέκημα κι ένα βήμα προς τον σχηματισμό της μορφής.

Ξημερώνει, στο φως τα κρυστάλλινα  λουλούδια φανερώνονται.

Αστράφτουν οι φωτεινές και σκοτεινότερες επιφάνειες του απαλού λευκού μάρμαρου.

Με τη λεπτότητα και την ευαισθησία τους να είναι πραγματικότητα πια.

Μα να αυτό το σμιλεμένο μάρμαρο

εκείνος ο πίνακας ένα κέντημα,

απερίγραπτη η υπομονή, που ξόδεψες, δεμένη με κάθε βελονιά

κάθε σμίλευμα για να φτάσει τις αναζητήσεις ψιλά,

τις ονειροπολήσεις, τις βάρβαρες επεμβάσεις

του έξω κόσμου στο μέσα χώρο σου.

Μπορείς να με συγχωρήσεις

μπορείς να κοιτάξεις μπρος και πίσω.




16 Φεβρουαρίου 2021, 23:37
Στάχτες
ποίηση  

Ο Κυρ Ιούλης Κυριακή έβαλε φράκο παχύ.

Λόγο στο μπαλκόνι βγάζει χαρωπός αναστενάζει.

Γλαφυρά μας τα είπε όλα, σώζει τώρα ποια τη χώρα.

Τα μάτια του πετούν φωτιές μα οι τσέπες μας στεγνές.

Τα λεφτά μας τα μαζεύουν και το μέλλον μας το κλέβουν.

Χρήμα στοίβαξαν πολύ δεν μπορεί να επενδυθεί.

Άχρηστοι και περισσεύουν άνεργοι οι εργάτες μένουν.

Μ όλες τις καλές προθέσεις, μολογάν στα σοβαρά ένα καιρό απ τα παλιά.




03 Φεβρουαρίου 2021, 02:10
Το δίδυμο
ποίηση  

martin-hill-1024x6811-1024x448.jpg           

Δυο χρώματα μαύρο και άσπρο ένα καλλιτεχνικό δίδυμο με ενδιάμεσες αποχρώσεις

καρεδάκια μα και σε ασπρόμαυρα πεδία για ένα στρατό σκακιστικό. 

Αλλά και μια μαύρη πλάκα σε ξύλινο πλαίσιο, με σπάγκο δεμένο το σφουγγάρι για να σβήνουν τα  αξεσουάρ των λέξεων. 

Πάνω σε αυτή μικρά παιδιά με το κοντύλι στο δεξί χεράκι προσπαθούσαμε να το εκπαιδεύσουμε φτιάχνοντας μικρά σχήματα μαργαρίτες μελισσούλες αριθμούς και γράμματα.

Μέσα απ τα χάδια του πατέρα και τις φωνές των αλλωνών εκεί στη ζεστή κουζίνα μάθημα γίνονταν σωστό. 

Μα ο μικρός ο μπόμπιρας μας παιχνίδι έκανε σωστό, αλογατάκι με την πλάκα  και με τον σπάγκο την έσερνε στο πάτωμα.                             

Σπασμένη καρικατούρα πια έφερνε μια λύπη ανεξήγητη στα παιδικά μάτια. 

Μα σήμερα έχω μπροστά μου ένα τάμπλετ, κανείς δε σκέφτεται για τη σχέση εκπαίδευσης του χεριού και του νου. Μια ηλεκτρονική κυριαρχία που κομπάζει φανερά. Κατά συνέπεια ατροφούν λεπτές αποχρώσεις στην ανάπτυξη του ψυχισμού των νέων ανθρώπων.

Εμείς σα γονείς ίσως δούμε τα νεαρά άτομα σαν πολύ σκληρότερους και ανταγωνιστικότερους μακριά από ευαισθησίες και καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα. 




17 Ιανουαρίου 2021, 22:00
Βοριάς
ποίηση  

  

Πες μου αντίο.

Ευτέρπη!

Έφυγα ξαφνικά,

σε ένα όνειρο αποπλανήθηκα.


Ανήξερος πλανήθηκα να βρω τον κήπο,


στην Εδέμ έχασα το χώρο, στο χρόνο σκόνταψα κι ένοιωσα απόγνωση.


Σε σκοτάδι βαθύ έχασα το δρόμο, μπερδεύτηκα ανάμεσα στα αστέρια.


Η ρυμοτομία του ουρανού απίθανη.


Δεν μπορώ να καθορίσω πότε έφτασα στον κόσμο των θαυμάτων.


Ένα ρευστό σύνολο εικόνων επιθυμιών και η Αλίκη να τριγυρνά στα θαύματα.


Η μοναξιά φύσηξε έναν βοριά απελπισμένο,


δήθεν ανέμελο, να τυλίγεται στα σακάκια και τα ρούχα τους.


Από εκεί μακρυά είδα την κίνηση των  πτηνών και των ανθρώπων,


μες τον άνεμο χιλιάδες χρόνια τώρα.


Το σύννεφο ξέχασε να κρυφτεί πριν ξημερώσει.


Το όνειρο αποκαλύφθηκε. 




08 Ιανουαρίου 2021, 10:08
Η μπανάνα
ποίηση  

Πήρα κι έφαγα μια μπανάνα!

Ποιος ξέρει τη γεύση της;

Την έφαγα αργά.

Κάποτε, ξέρω πως κάποιος έφαγε μια με τη φλούδα.

Κι έμεινα με την απορία ποια να είναι η γεύση της;

Η αίσθηση της άγνοιας είναι μια γνώση.

Η μπανάνα κίτρινη, βαθιά κίτρινη, ποιος ξέρει την ώρα της αλλαγής του χρώματος.

Κάποια στιγμή, η αγάπη ή κάποιο άλλο αίσθημα έκανε την εμφάνιση του.

Τι το έφερνε εμπρός μου; Το χρειαζόμουν; Ίσως, αλλά γιατί;

Τρέχουν τα έμπειρα μάτια μου στο παρελθόν, στο αύριο, όχι πιο μακριά από αυτό.

Ζωή άδεια, χωρίς ακάλεστους επισκέπτες, χωρίς γεύση.

Ποιος ξέρει τη γεύση της;

Να την αλατίσουμε, να τη μάθουμε να χορεύει, να γελά. Ποιος ξέρει πως μαθαίνει η ζωή.

Μα να κι ο πόνος, η απαξίωση, η λησμονιά, ο φθόνος.

Μιας και κανείς δεν ήθελε, εξαρχής, να είναι κακός  ή ψυχρός.

Έμεινε πίσω η ζωή, σχέδια που δέχθηκαν  τις ακτίνες του ήλιου, έγιναν πιο μελαμψά,

ίσως κάποια να κάηκαν, μερικά έμειναν εκεί για τους άλλους.

Οξειδώθηκα, έτσι προστάτεψα την αφέλεια που με πλημύριζε έντονα.

Και ρωτώ να σας χαρίσω ένα μπουκέτο λουλούδια;

Κόκκινα κίτρινα μωβ κι ένα ποίημα που μου σκίζει την καρδιά.

 




30 Δεκεμβρίου 2020, 09:14
Η μεγάλη σκιά


 

Κάτω από τη μεγάλη συκιά την απέραντη, αυτή που καλύπτει σιγά σιγά όλο και περισσότερο τόπο.

Η δίψα της, μια ακόρεστη ανάγκη επέκτασης, προσπαθεί να καλυφθεί απομυζώντας τους χυμούς και τα συστατικά του εδάφους. Έτσι απαιτεί περισσότερο ήλιο μα και δημιουργείται περισσότερη σκιά. Μια πραγματικότητα που μας σκιάζει τη ζωή κι αργά τη σκοτώνει.

Η παντοδυναμία της συκιά μας διώχνει μακριά από εδώ. Στον άλλο κόσμο που θα πας, που θα μας κοιτάζει κατάματα ελπιδοφόρα, κοίτα μη γίνεις σύννεφο.

Κι ο άλλος αυτός κόσμος σχηματίζεται σιγά κι αργά στο μυαλό μας η σκέψη μας τον σκιαγραφεί με διαφορετικό τρόπο σε άλλο χώρο, μετακομίζει στη θέλησή μας στην δράση μας ή στην αδράνειά μας.

Πατά και περπατά στην σκιά της έλλειψης, του πόθου, της ανάγκης για αέρα.

άξαφνα. . . . αλλόκοτα . . αλαφιασμένοι να σου !

Τρέχουν προστάτες φοβεροί, αμφίσημοι κατεργάρηδες, . .

πρόστυχΟΙ.

Επιπλέοντες στη λιμνάζουσα μούχλα. . .

Στάσιμη μυρουδιά αποπνιχτικής ευμάρειας και συφιλιδικής σκέψης.

Μολύνουν την Μαργαρίτα τη Γαρυφαλιά το πάνθεο των πανσέδων των χρωμάτων των ποιημάτων τα φύλλα τους και τα κλαδιά τους.




04 Δεκεμβρίου 2020, 02:01
Το κρέμιον και το σκόρδιον
ποίηση  

Διεθνής διάκριση για το Ούζο Πλωμαρίου Ισιδώρου Αρβανίτου στα World Spirits  Awards 2015! - Συνταγές - Νηστικό Αρκούδι - Από τον Αγρό στο Πιρούνι 

Την ύστερον την φήμη δεν ε σκέφθεις ποτέ.

Το μέγα χρήμα δεν φίλησες.

Το κρέμιον  και το σκόρδιον  συνεχεί παρέα έχουσει

ομού με τα της σκληρής κουραμάνας.

 

Ποτέ στα τυχερά παιχνίδια δε στάθηκες.

Τα κρυφά στολίδια της καρδιάς σου

όμοιο στεφάνι Χλομό, η αβρότητα της συμπεριφοράς σου.

Στα Καθαρά χέρια σου η εφημερίδα και καφεδάκι στην αυλή.

 

Εκεί κάτω απ το πλατάνι μετά το λιόγερμα της Κυριακής

ουζάκι κι ελιές με στουμπιστά κρεμμυδόφυλλα.

Τα χαδιάρικα μάτια της Ουρανίας λάμπουν ευτυχισμένα.

Καθώς ο ύπνος κοντοζυγώνει, το ζαλισμένο κεφάλι τους

στο κρεβάτι τους οδηγεί, το πρωινό φρέσκους να τους βρει.

 

Στην δουλειά κρεμάνε τα εργαλεία μιας και το σωματείο τραβά για απεργία.

Κι είναι το πράγμα σοβαρό το μεροκάματο φτωχό

Θέλουν ξύλα για τη φωτιά να χουν σχολειό για τα παιδιά.

Είναι η αγάπη στήριγμά τους μα έχουν τα αφεντικά μπροστά τους.




28 Νοεμβρίου 2020, 01:10
Δρόμος


Της νιότης το φως απλώνει τον ήχο του στου δρόμου τη στράτα.

Ρότα που πάει ακλόνητη παραπλανητικά αργά κι ασίγαστα μπροστά.

Κάθε που κουράζεται που γέρνει και γερνά και σε βαθύ ύπνο πέφτει

νέα ξυπνά,

γιατί η ζωή δε σταματά στου δρόμου τη μέση.

Ένα χαμόγελο δυνατό στης βροντής την αράδα

ένα χαμόγελο δυνατό στη φωνή της λιακάδας

μια βροχή σιγανή στο ξερό το χορτάρι.

Κλάψε ανεμόβροχο στου ήλιου τη θλίψη.


2 σχόλια


26 Οκτωβρίου 2020, 16:21
ΚΑΒΑΦΗ
ποίηση  

Κράτα την προσοχή σου στην ώρα

που περνά απρόσεχτη και βιαστική κάποιες φορές.

Απάνω στο μεγάλο ενδιαφέρον των στιγμών

αν ξαφνικά αναπολείς τόσα πράγματα και θύμησες

ίσως ένα δάκρυ χαράξει την οδό της επαναφοράς.




04 Οκτωβρίου 2020, 14:38
Τέλμα
ποίηση  

 

Κι αν σου χρειάζονται δύο μπαστούνια για να βαδίσεις

Τα μάτια σου αν βλέπουν μέσα από τα δικά μου

Αν ο ήλιος φαίνετε να μην ανατέλλει

δικό μας πόνημα να φέρουμε την άλλη μέρα

Τη δύσκολη  αυτή προσπάθεια απέφυγε την αν φοβάσαι

Ίσως, να θεωρείς πως είσαι μικρός αδύναμος

μέσα σε αυτόν τον κόσμο.

Μας είπαν πως τίποτα δεν αλλάζει

και προσπαθούμε να κρυφτούμε πίσω από αυτό.

Μόνος ποτέ δε βάδισες

τα αισθήματα που μας προκαλεί

το τέλμα υπάρχουν στο μυαλό όλων

ίσως, αυτό να βοηθά για να νοιώθουμε ποιο δυνατοί.




02 Οκτωβρίου 2020, 20:51
Το λάθος


Βλέπω τους δρόμους που ανοίγονται.

Κοίτα πως τρέχουν τα δευτερόλεπτα

δεν έχεις τρόπο να αποφύγεις το λάθος.

Ναι, ένα τυχαίο συμβάν με έμφαση στο λάθος,

Κανείς δε θα στο συγχωρήσει είτε το μάθει είτε όχι.

Αναπόφευκτο το λάθος.

Μα δεν έχεις άλλο χρόνο.

Να πάλι, τολμάς να ονειρεύεσαι σε ώρες έντασης εγρήγορσης

στα σοβαρά σιγανά συμβαίνει.…

Το χρώμα του ξεθωριάζει 

λες κι είναι καράβι που ξεμακραίνει από το λιμάνι,

και λίγο… λίγο στάζει ζάχαρη και πίκρα στη σκέψη.

Καθώς

απαθείς στέκεις μπρος στον υπέρτατο ουρανό 

αδύναμος να αλλάξεις τα λάθει.

Που άλλαξαν τη ζωή μας.




18 Σεπτεμβρίου 2020, 10:39
Μανούλα ποιος νοιάζεται για μας


Αρχίζει να παίζει ο μπαγλαμάς

Μανούλα ποιος νοιάζεται για μας.

Μελώνει το κεφάλι μου για κοίταξε το χάλι μου.

Μουρμούρης είναι ο μπαγλαμάς κλαίει ο κόσμος κι ο ντουνιάς

 

Άνεργος στέκεις στη γωνιά παράδεισο η προσφυγιά

Σήμερα πρόσφυγας αυτός αύριο ποιος να ξέρει ποιος.

Μα το μεγάλο αφεντικό  Νάτο στο φόντο καθαρά.

Πωλούνε όπλα και καρφιά μας εκβιάζουν φανερά.

Ξέφρενο γλέντι στήσανε, πάλι σε κέφια ήρθανε.

Μα ο μπαγλαμάς που μουρμουρά τους στέλνει μήνυμα ξανά.

Φίλοι μου γρήγορα μπροστά διώξτε ετούτα τα σκυλιά.




ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ




Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Πεζό Σκέψεις Τραγούδι




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης