αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
ΠΟΙΗΜΑΤΙΚΑ
13 Οκτωβρίου 2017, 01:06
Ιστορία
ποίηση  

Η ζωή είναι μια μουσική

και η μουσική ζωή

άλγεβρα και τριγωνομετρία

νόμος πειθαρχικός στις αλλαγές

που ο χρόνος τους ξεσπά

σε μελωδικές γραμμές απρόσμενες

στα πλήκτρα της χορεύουν στρατιές ανθρώπων

που γράφουν ιστορία.

την ακούς και με κλειστά τα μάτια.💞


- Στείλε Σχόλιο


19 Σεπτεμβρίου 2017, 02:25
Στη Γυάρο. 11/09/2017
ποίηση  

Αναταράζετε η καρδιά μου που πόνα.

Κυκλοθυμούν αισθήματα.

Τα τριαντάφυλλα ζωντανεύουν

.

Οι χρυσές βιολέτες μεγαλώνουν

.

Κυκλωμένος από τα κύματα

Κυκλωμένος από τα βράχια

Στη Γυάρο. Ακουμπισμένος πάνω στο πέλαγος.

Κυκλωμένος από τα όρνια.

Σαρκοβόρα όντα κυκλοφορούν στον αέρα.

Εδώ που στα νιάτα σου αναμετρήθηκε

το μπόι της αντίδρασης ,

στο διάβα του ήλιου που ανέτειλε. Το φως του ξυπνά τους πόθους.

Στα παλληκάρια του το ανεμόβροχο τάζει κεραυνούς.

Είναι τόσο αβάσταχτο το παρών που βάλθηκαν να το παραμερίσουν.

Με την αντοχή του γίγαντα λαού την υπομονή και το πείσμα του δίκιου τους.  

Το πότιζαν με ιδρώτα και αίμα, τα εξαϋλωμένα τους κορμιά πετούν ανάλαφρα

πάνω ποιο πάνω από τα πυρωμένα τους όνειρα.

Τα άρπαζαν με τα χέρια και χόρευαν τρελό χορό στα αλώνια του χάροντα,

τα γεμάτα πέτρες και οι ξερολιθιές μαλάκωναν να δεχτούν τα άφθαρτα κορμιά των συντρόφων που γεμάτα πληγές δεν καταλάβαιναν από αίμα πόνο ήταν αποφασισμένοι να νικήσουν και νίκησαν.

 

Σε ξάστερους ουρανούς, αέρηδες που ξεριζώνουν κάθε λεκέ κάθε βρώμα.

.

Οι καρδιές και το κόμμα ταυτίζονται .

Παράξενα στοιχίζονται τα μάτια

Κοιτούν τα βράχια κοιτούν τα μανιασμένα κύματα.

Στο χτες  της Εαμικής αντίστασης  στην αυλής της γειτονιάς.

Σήμερα το παράλογο εδώ στα πυρωμένα λιθάρια.

Φοβισμένο κι επικίνδυνο.

Εδώ έμαθα πως σπούδασες τη ζωή

Μα και μετά ποτέ δεν είπες κάτι, πάντα στα όρια.

Για το παιδί σου και το εγγόνι σου που ανακαλύπτουν ξανά τον δρόμο σου

μαζεύουν τις μυρωδιές  απ τα σπαρμένα σου λουλούδια

στις καρδιές και τα τραγούδια.

 

Την ώρα που μοιράζονταν στη σκηνή τα γράμματα και τα δέματα με φαγητά που έστελναν οι συγγενείς ήταν ιεροτελεστία και γιατί υπήρχαν και αυτοί που δεν τους θυμόταν κανείς. 


- Στείλε Σχόλιο


12 Σεπτεμβρίου 2017, 10:35
Κυρτά καθρεφτάκια
ποίηση  

 

Κυρτά καθρεφτάκια

Είδωλα ανεστραμμένα

Κομμάτια ανώριμα κλεισμένα στην καρδιά

Επαφή με το άγνωστο  απόρριψη και αμηχανία

Μοναχικότητα ξεκομμένη απ την αγάπη

Έρωτας μυθολογικός ανέπαφος

Έρωτας με το σύννεφο

 χρυσό μπρονζέ με σκούρες μοβ σκιές

σε λευκό φόντο

γαρνίρει το πορφυρό ηλιοβασίλεμα του γαλανού ουρανού.

 

Να τώρα βρεγμένος από χιλιάδες σταγόνες

Μεγάλες σα ρόγες σταφυλιού διάφανες ίσως κενές.

Σαν τις σκέψεις που ταλαιπωρούν, που για αυτό γεννήθηκαν

Ίσως άχρηστες.

Μπορεί οι ηλίθιοι να είναι ευτυχισμένοι;

Γιατί δε σκέφτονται ή σκέφτονται αλλιώς.

Περπατάς ασταμάτητα κρυμμένος στο βάθος του νου

Στρουθοκάμηλος μεγαλωμένη απόμερα του αυτοκινητόδρομου.

Περπατάς ασταμάτητα στη βροχή

Μουσκεύουν τα ρούχα κολλά το παντελόνι στο κορμί

Ξαφνικά όνειρα προβεβλημένα σε

Κυρτά κάτοπτρα.

 

Τα μικρά και  μεγάλα σου θέλω κτυπούν την πόρτα.

Κάνουν την εμφάνιση  τους μαγικά σα τα παραμύθια της σταχτοπούτας.

Ο άνθρωπος έχει ανάγκη τα όνειρα.


- Στείλε Σχόλιο


29 Αυγούστου 2017, 02:31
Ο καλλιτέχνης
ποίηση  

Μου είπαν είσαι άνθρωπος προικισμένος με εξαιρετικά ταλέντα,

όλες οι τέχνες από σένα περιμένουν να αναπτυχθούν

προσπάθησε να τις βγάλεις στο φως.

Και πράγματι ασχολήθηκα με την μουσική αλλά με κούρασε

στη συνέχεια συμμετείχα σε θεατρική ομάδα

τέλεια εμπειρία τη συστήνω ανεπιφύλακτα αλλά. ...


Μετά πήγα σε μπογιές τελάρα, έφτιαξα αριστούργημα,

αλλά άκριβά τα τελάρα τα χρώματα, απαίδευτο το κοινό.


Τέλος είπα, στο ένα κούραση στο άλλο δεν έχει ευκαιρίες

στο άλλο δέ σε καταλαβαίνουν. 


Το έριξα και γω στην ποίηση και δε καταλαβαίνω τίποτα.


- Στείλε Σχόλιο


27 Αυγούστου 2017, 02:13
ΣΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
ποίηση  

Ε ποιητές κάντε τα πουλιά να πετάξουν κάντε τα να σωπάσουν,

στείλτε μηνύματα με τα μόρια του αέρα

που σέρνει ο Αίολος άτσαλα πέρα στου ουρανού τις άκρες

στο πορφυρό της ανατολής χρώμα.

Και σήμερα θα είναι μια μέρα γεμάτη άδικο, πόνο, ματαιοδοξία, αυταρέσκεια.

Και σήμερα θα γεμίσει με ιδρώτα κλεμμένο η καρδάρα της εκμετάλλευσης.

Και σήμερα κάποιος στρατηγός θα στοχεύσει με τα κανόνια του τους στόχους της κόκα κόλα.

Και σήμερα είμαι μπρος στο Παράθυρο κι αγναντεύω το σκοτάδι έτσι γιατί ζω μαζί σας.


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιουλίου 2017, 04:16
Οι ώρες 28/07/2017
ποίηση  

Οι ώρες 

Κι ήρθαν οι ώρες να μου θυμίσουν κάτι μαύρα συναισθήματα.

Πέρασαν από μέσα μου εικόνες γόρδιου δεσμού

ακουμπισμένες στην ερώτηση της απάντησης.

Φωτεινές  οι ώρες που έσκαψαν τα αυλάκια με τα λάθη.

Η ανίκανη ευτυχία δεμένη στο αμπόρετο.

Πολλά τα βήματα, ξέρει πως δεν τα προλαβαίνει.

Μα τα μελλοντικά πράγματα που μπορούμε να σκεφτούμε

σε διλλήματα μπλεγμένα θαμπώνουν το βλέμμα.

Οι ώρες κόρες απανωτές, χιλιάδες σαν πλήθη σε λαϊκές  διαδηλώσεις.

Πανομοιότυπες, του Γαϊτη θυγατέρες.

Με τα μαλλιά τα αταίριαστα στο μέτρο της κάθε μιας πλεγμένα.

Μια όμως έχει το ποιο πρόχειρο χτένισμα ένδυμα απλό αέρινο

να επιτρέπει κάθε κίνηση.

Χαλαρό το βλέμμα ορεξάτο ντυμένο με τους καρπούς της άνοιξης

Και το αίμα γοργό, ξυράφι η φωνή

Την περιτριγυρίζουν χιλιάδες όχι  . . . εκατομμύρια κολασμένοι . . .

Εργάτες κι εργατόπουλα, τα παιδιά της βάρδιας της γραμμής παραγωγής χαμάληδες και μαναβάκια.

την εμπιστεύονται την ερωτεύονται φλερτάρουν μαζί της και ονειρεύονται.

Και τότε δεν μπορεί να τους την πάρει κανείς σαν ονειρεύονται.

Γίνονται ένα μ’ αυτήν. Κτυπούν καμπάνες , φυσούν τις σάλπιγγες της Ιεριχούς.

Γκρεμίζουν τείχη και κάστρα ο αέρας σαρώνει ότι σκοτεινό συναντά στο διάβα του.

Είναι η δική μας ώρα η ώρα η ποιο μεθυστική η ποιο ωραία η ώρα που όλοι ξέρουν τι πρέπει να κάνουν η ώρα που προετοίμασαν με τόση επιμέλεια και στρατηγήματα.

Είναι η ωριμότητα τους και δεν γίνετε αλλιώς  

Η Επανάσταση είναι στην ώρα της .

28/07/2017


- Στείλε Σχόλιο


17 Ιουλίου 2017, 20:18
Λιμνάζοντα ύδατα.
ποίηση  

Και εσένα που φεύγει το παιδί σου για τα ξένα με ένα πτυχίο στα χέρια

ξέρεις θα πονέσει πολύ στο δρόμο της προσφυγιάς.

Θα τον δείχνουν με το βλέμμα,

από μέσα του θα ανέβει μια φωτιά που θα τον καίει.

Παρακατιανός αδικημένος και τα αφεντικά ξετσίπωτα

θα βάζουν τα βρομερά τους χέρια έτσι αυθάδικα να κλέψουν την πανάκριβη αξιοπρέπεια του.

Σε ξεγελούν τα φώτα κ οι ρεκλάμες τους το κυνήγι της επιτυχίας

σε στενεύει το αδιέξοδο 

Ο κόσμος τους είναι γεμάτος νεκρούς, ύφαλους

η μηχανή του δε χορταίνει.

Δώσε μου το χέρι σου πρέπει να την καταστρέψουμε.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Ιουνίου 2017, 01:29
Ρίτσος
ποίηση  

Ο...Γιάννης Ρίτσος ένας υπερβολικός.

Μα άνθρωπος που δε ξαστόχαγε

να ποτίσει με το νερό τις ελπίδας και της ομορφιά,

την τροφή την προσμονή

να πλέξει λουλούδια με τα ξερά αγριόχορτα

για να στολίσει το αδειανό ανθοδοχείο.


- Στείλε Σχόλιο


10 Ιουνίου 2017, 11:53
Για τον τόπο μας 10/6/17


https://www.youtube.com/watch?v=epY1EPS6vSg

Στα μυρωμένα χώματα αυτού του τόπου

Φυτρώνουν νε τα ποιο γλυκά κλαριά

Σφυρίζουν άνεμοι και ξεροβόρια

Λαλούν θεσπέσια πουλιά χρωματιστά

Κι είναι τα σπίτια μας λευκά κι ανάρια

Μες στις ασφάκες και τα δενδριά

ήλιοι υπέρλαμπροι και πυρωμένοι

χιόνια λευκά αστραφτερά

και τα μπλε ακρογιάλια μας κυματιστά


- Στείλε Σχόλιο


28 Μαΐου 2017, 17:15
ΤΟ ΩΡΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΣΤΗ ΩΡΑΙΑ ΖΩΗ ΜΑΣ. 28/05/2017
ποίηση  

Κράτησα την πνοή μου να μη ξυπνήσω τα μικρά ζαχαρωτά.

Στις μορφές και τα σχήματα που υπήρχαν,

κι άλλα πολλά άλλα πράσινα τουρκουάζ κρεμ.

Η όψη τους λιμπιστική.

Η προδιάθεση να τα προστατεύεις προφανής.

Η ομορφιά τους απαράμιλλη έτσι όπως και στα κατακόκκινα τριαντάφυλλα του κήπου.

Τι είναι αυτό που δημιουργεί αυτό το αίσθημα προστασίας ;

Ποιας απώλειας ακριβώς ο φόβος μου κυκλώνει τα συναισθήματα;

Τι μου ξυπνά αυτές τις ιδιαιτέρες έννοιες;

Ο θαυμασμός του ωραίου η προστασία του ανεπανάληπτου.

Γίνεται απόκτημα της παγκόσμιας ομορφιάς,

 αυτής που μπορεί να νιώσει ο καθένας με την πρώτη ματιά,

 να σκλαβωθεί απ αυτήν, δέσμιος της,

να κρατήσει την πνοή του

μπροστά στον αβάσταχτο φόβο της απώλειας.

 


- Στείλε Σχόλιο


28 Μαΐου 2017, 13:20
ΕΝΑΣ ΦΙΛΟΣ ΠΟΥ ΑΞΙΖΕΙ ΤΗΝ ΠΡΟΣΟΧΗ ΜΑΣ
Τραγούδι  

Καλό ταξίδι να έχει η δουλιά σου

https://www.youtube.com/watch?v=MfGQq1TUnbU                                                                                                                                                                                                                                


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Μαΐου 2017, 02:39
Βάθος
ποίηση  

Μάτια γλυκά στου ανεμόβροχου το βάθος.

φωτεινή μορφή κι ωραία τόξα ουράνια.

Πανάχραντη ανάερη καρτερική αγέρωχη.

Ζυμωμένη φωνή με το κελάηδημα του σπίνου.

Μαλλιά  σγουρά μελαχρινά τραγουδιστά πλεγμένα

Ηχώ κι αντίλαλο μελωδικά στραμμένα προς τον ήλιο.

Δώσε της καρδιάς σου το απόσταγμα.

Κλείσε διπλοκλειδώνοντας τα όνειρα.

Τα όνειρα του κόσμου μέσα στις δυο σου χούφτες.

Προφύλαξε τα απ του ανέμου την παραζάλη.

Καθώς τα δάκρυα στερούν απ τη βροχή τις σταγόνες.


- Στείλε Σχόλιο


19 Μαΐου 2017, 23:03
Ο ποιητής την ποίηση ποιεί.


Η ποίηση στον αιώνιο δρόμο της ακολουθεί την νοητική πορεία του ανθρώπου.

Παρακολουθεί στη μορφή και στο ύφος τη μετάλλαξη των κατακτήσεων της γνώσης. 

Την μετάλλαξη την αλλαγή των κοινωνικών σχηματισμών στην ουσία τους όπως και κάθε άλλη πλευρά του ανθρώπινου πολιτισμού. Θεωρώ ότι καθορίζεται από αυτή. 

Ξέρουμε ότι η ταξική θέση στην οποία βρίσκεται ο ποιητής καθορίζει προσδιορίζει την οπτική γωνία για τα πράγματα την ιδεολογία με την οποία επεξεργάζεται τα ερεθίσματα του.

Βέβαια η ταξική θέση ποτέ δεν είναι ακριβώς ίδια μα και τα ιδεολογικά αποκρυσταλλώματα έχουν την ίδια ιδιαιτερότητα.

Αυτά ως προς την αντικειμενική εξέταση των παραμέτρων που ενεργούν στο ποιητικό  έργο.

Δε μπορούμε όμως να μην εξετάσουμε τους ιδιαίτερους παράγοντες που έχουν να κάνουν με τα προσωπικά βιώματα, τις ευαισθησίες, της κάθε ξεχωριστής ποιητικής μορφής.

Να μην αναφερθούμε σε γεγονότα που επέδρασαν με μοναδικό τρόπο πάνω στην διάνοια του, που το ίδιο σε άλλους ανθρώπους έπαιξε έναν εντελώς διαφορετικό ρόλο. 

Πολλές φορές ακούμε ανθρώπους να αφηγούνται με μοναδικό τρόπο που έκθαμβοι αναρωτιόμαστε, ξέρει σε τι ύψος καλλιτεχνικής δημιουργίας  θα μπορούσε να φτάσει αν επεξεργάζετο κιόλας τα περίφημα αφηγήματα του. 

Εδώ μπαίνουν όμως παράγοντες όπως το θέμα, η στόχευση, του καλλιτεχνικού έργου που προσδιορίζονται από τις άλλες παραμέτρους που προείπαμε.

Καθαρά πρέπει να πω και αφορά μόνο εμένα από όσο γνωρίζω, πως ο πρώτος που απολαμβάνει το ποίημα είναι ο ίδιος ο ποιητής. 

Ναι κύριοι αυτός γράφει μόνο για να τέρψει να ικανοποιήσει τις δικές του αισθητικές και διανοητικές ανάγκες.

Να εκπληρώσει την εσωτερική έλλειψη, την ικανοποίηση, να κατορθώσει να φέρει σε πέρας την ποιό δύσκολη ανθρώπινη πράξη, να γίνει κάτι ιδεατό. 

Αυτός λοιπόν βάζοντας σε τάξη αισθήματα, εικόνες, πόθους, αρμολογώντας και συναρμολογώντας κόσμους κι ουρανούς, ρίχνει το χρώμα του ζωγράφου το ποιό φωτεινό, για να αναδείξει εκείνο το μυριστώ λουλούδι, που θα του δώσει χαρά στα μάτια, στην όσφρηση, στην φαντασία.

Και καθώς θα ξυπνήσει στο τέλος της διαδικασίας (προτσές)   θα το διπλώσει και θα περιμένει να του περάσει η έξαψη. 

Τότε μόνο τότε θα σκεφτεί να τα εκθέσει να εκτεθεί κι αυτός μαζί τους και ποιός ξέρει σε κάποιους μπορεί πέρα από ωραία, ενδιαφέροντα, ίσως να έχουν να πουν κάτι κάτι παραπάνω. 


- Στείλε Σχόλιο


17 Μαΐου 2017, 21:05
Στη στυγνή εκμετάλλευση.
ποίηση  

Στης υπεραξίας την παραγωγή, ο Γρηγόρης έχασε το χέρι του,

τα εργατικά ατυχήματα βγαίνουνε πρώτα μας φώναξε.

Συνήθως προς το  τέλος του εργάσιμου χρόνου ξαναφώναξε,

μιας και κοστίζουν κάτι παραπάνω τα μέτρα προστασίας.

Το αίμα τρέχει  ……. Πλουτίζουν.

Βάζουν και στα κελάρια σε ξέχωρα βαρέλια.

Το χωρίζουν κατά ηλικίες.

Κατά σοδιές,

Το παιδικό ίδιο μεταλαβιά μπρούσκο,

από πολέμους αποστάγματα ξέχωρα.

Ο επιστάτης με την καμπούρα και την χοντρή αρμάθα

 με τα κλειδιά στη φαρδιά του ζώνη

βαριά πατά στα σκαλιά, με τρίξιμο πνιχτό ανοίγει βαριά την πόρτα

με κύματα αλλεπάλληλα να μπει ο αέρας δροσερός, το φως,

να διώξει τη μυρωδιά της μούχλας να κρατήσει ζωντανό του αφέντη

το κέρδος.

Και μου είπε ο γέρος:

Η θάλασσα αν ήτανε γιαούρτι

συρματόπλεγμα και πολυβόλα θα βάζανε

να την πουλάνε οκτώ γρόσια το κιλό.

Και αγανακτείς σ αυτό το χάος.

Το μίσος τους απύθμενα ταξικό.

Το καθήκον, αυτό,  σε καλωσορίζει.

Αυτό τα φτερά ανοίγει, προς τα φύλλα τα χρυσά της δάφνης.

17/05/2017


- Στείλε Σχόλιο


17 Μαΐου 2017, 16:06
ΑΓΑΠΗ
ποίηση  

Η αγάπη αειθαλής και στέρεη σε ψάχνει.

Τι κι αν βρίσκεσαι σε έναν πύργο της Βαβέλ,

με κατοίκους κουφούς και τυφλούς.

Εσύ μπορείς να την αναγνωρίσεις. 





- Στείλε Σχόλιο


11 Μαΐου 2017, 11:52
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Ανέστης Χριστίδης.»…ήθελα φως για να βλέπω το μικρό χελιδόνι,»
ποίηση  

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: Ανέστης Χριστίδης.»…ήθελα φως για να βλέπω το μικρό χελιδόνι,»

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ: ΑΝΕΣΤΗΣ ΧΡΙΣΤΙΔΗΣ  10857962_1377351742563581_7411791831603000180_n

Είναι τιμή μας που οι «Βρυσούλες γνώσης» παρουσιάζουν, κύρια, στην ομογένεια της Αυστραλίας και όχι μόνο, ένα προοδευτικό άνθρωπο της ποίησης .
Πρόκειται για τον Ανέστη Χρηστίδη από τον Άγιο Δημήτριο Αττικής, που με ευχαρίστηση μας δάνεισε ποιήματά του για ανάρτηση στις «Βρ.Γ.»
Ο Ανέστης Χριστίδης δεν μας θαμπώνει με δεκάδες ποιητικές συλλογές όπως άλλοι. Το βιογραφικό του είναι σεμνό και ολιγόλογο. Έχει την απλότητα ενός οικογενειάρχη εργαζόμενου.
Όμως μια ύψιστη αγάπη για τον άνθρωπο, για ένα καλλίτερο κόσμο, είναι ό,τι πιο σημαντικό βγαίνει από την ποίησή του.
Μακρυά από την ποίηση των δύσκολων και άσχετων νοημάτων, οι στίχοι των ποιημάτων του, είναι κατανοητοί γιομάτοι χρώματα και ήχους, γιομάτοι μυνήματα και ευγένεια και πίσω ίσως από μια δικαιολογημένη μικρή απαισιοδοξία ο τελικός τους σκοπός είναι η ανύψωση του ανθρώπου στους αγώνες του για το δίκιο, το καλλίτερο αύριο.

Η αναζήτηση, η διαπίστωση, ο ρομαντισμός δεν λείπουν από την ποίησή του. Με ένα ευρύ φάσμα θεμάτων τα ποιημάτά του αγγίζουν τον άνθρωπο τον κάθε άνθρωπο που νιώθει την ανάγκη να αποτινάξει από πάνω του τα ορατά και αόρατα δεσμά που του επιβάλλει το κατεστημένο.
Ταυτόχρονα αφήνει τον Άνθρωπο αγωνιστή να πεί το δικό του τραγούδι με την επαναστατημένη φωνή του εργάτη.
Σε ένα κόσμο που η προοδευτική ποίηση πυροβολείται κάθε στιγμή από πολιτικές κυβερνήσεων, από τα ΜΜ Ενημέρωσης σχεδον στο σύννολό τους, ακόμη κι από τα απανταχού ελεγχόμενα πανεπιστημιακά ιδρύματα, έρχονται οι στίχοι απλών ανθρώπων του λαού να πουν: Εδώ είμαστε εμείς. Αντέχουμε στον χρόνο, θα είμαστε παρόν σε κάθε αληθινό αγώνα του ανθρώπου!
Τα ποιήματα του Ανέστη Χριστίδη δεν προκαλούν μόνο αγωνιστική διάθεση, αλλά αναδύουν και μία γλυκύτητα που μας προτρέπει στην ποίηση άλλων μεγάλων ποιητών μας, όπως του Αγγουλέ του Βρεττάκου κλπ.
Με αυτά τα λίγα λόγια καλωσορίζουμε τον αγαπητό μας Ανέστη ευχόμενοι πάντα ό,τι καλλίτερο, δημιουργικό στον ίδιο και την οικογενειά του , και πάντα πίστη στις ιδέες του που πρεσβεύουν μια πατρίδα και ένα κόσμο, απηλλαγμένο από δεινά, πολέμους, οικ.κρίσεις,ανεργίες και πόνο.
Παρακάτω έχουμε αναρτήσει μερικά μόνο ποιήματα ως ένα πρώτο δείγμα της ποίησης του αγαπητού Ανέστη Χριστίδη

Για τις «Βρυσούλες γνώσης.»  Γεράσιμος Μ. Λυμπεράτος.

https://vrysoulesgnosis.wordpress.com/2017/05/11/29006/


- Στείλε Σχόλιο


07 Μαΐου 2017, 22:07
Ευτυχία δεν βρήκαμε; Αλλαγές υποστήκαμε.
Σκέψεις  

Σίγουρα η προσωπική ολοκλήρωση η δημιουργικότητα η αποδοχή από τους άλλους

ο έρωτας το καλό μα σεμνό φαγητό η έμπνευση στην τέχνη σου ή στην εργασία σου είναι στοιχεία που μπορούν να συνθέσουν στιγμές περιόδους που να τις αναπολούμε

και τότε μόνο τότε τις περιγράφουμε σαν ευτυχισμένες.  

Μα ποτέ δε μπορούμε να ξεχάσουμε τις κοινωνικές συνθήκες

τις περιόδους κοινωνικής ανάτασης ή εξαθλίωσης που διαμορφώνουν μέσα στην πορεία του χρόνου πολέμους πεινασμένους άστεγους πρόσφυγες μετανάστες

πολλά ελληνόπουλα παίρνουν το  δρόμο της προσφυγιάς για αναζήτηση προοπτικής.

Όσο για την αλλαγή προς τον τέως υπαρκτό σοσιαλισμό

καλύτερα να μη μπερδεύουμε την ανάγκη να ξεπεράσουμε τον καπιταλισμό

με το τη μπόρεσαν να καταφέρουν αυτοί

ίσως να χρειάζονται να μελετηθούν πολλά πράγματα.


- Στείλε Σχόλιο


06 Μαΐου 2017, 01:42
Αλλαγές,νότες,ρομαντικές
Αλλαγές  νότες  ρομαντικές  ποίηση  

Γράμματα κολλυβογράμματα αρμονικά στολισμένα

με πνεύματα  ψιλές δασείες και περισπωμένες

με οξείες και φανταχτερά φωτάκια

μουσικές γραμμένες για επαναστάσεις ματωμένες,

από μπαρούτι λερώθηκε το πεντάγραμμο,

ξεχασμένες από ανιστόρητα τέκνα οι ήχοι όμως κουβαλούν το σφρίγος,

τους ανατρέπουν την καθημερινότητα την αλλάζουν.

Η ταραχή ο ιδρώτας η έξαψη η πίεση του αίματος

ο σπινθήρας στα μάτια υποτιμά το θάνατο

κερδίζει τις καρδιές ο έρωτας επίκουρος της πνοής του οράματος.

Άνοιξε τα παράθυρα τις γρίλιες πλημύρισε με φως το δωμάτιο

δώσε χαμόγελο βάλε φλάς στη φωτογράφιση του κόσμου κατέγραψε τον ρομαντικά

ανακάλυψε την επαναστατική αλλαγή που ρέει μέσα του

ξεχώρισε το παλιό και κοίτα το που γίνεται καινούριο.

Βρες τις αιτίες των αλλαγών άστες να κατρακυλήσουν στη ροή του αίματός σου

κλάψε που δε σου φτάνει ο χρόνος σου για να παρακολουθήσεις όλη την πορεία των αλλαγών.


- Στείλε Σχόλιο


02 Μαΐου 2017, 09:06
Μάης
ποίηση  

Πρώτα του Μαγιού τα λουλούδια, 
της πρώτης της του μέρας 
τα στολίδια προσφορά στο μέλλον 
της ανθρωπότητας .
Είναι τόσο ωραία σαν τα νιάτα.
που παλεύουν ακούραστα ίδιο μελίσσι. 
Ταξικό το περιεχόμενο της μέρας.


- Στείλε Σχόλιο


23 Απριλίου 2017, 02:34
Πρώτη του Μάη είναι Απεργία
ποίηση  

Κλάψανε τα δάκρυα.

Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά. (Θησέας)

Ρίξανε νεροποντές

να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.

 

Ανθίζουν τα χαμόγελα το πείσμα οι φωνές, 

Τα φώτα γεμίζουν τις πλατείες,

Σταματούν οι μηχανές μια άλλη φασαρία επικρατεί.

Σε κάθε πόρτα φάμπρικας στέκουν εργάτες αχάραγα για την απεργία.

 

Πρώτη του Μάη είναι Απεργία ….Γράφει το χαρτί κολλημένο στον τοίχο.

Κι έρχεται από πολύ μακριά αυτή η κραυγή.

Είναι το ουρλιαχτό της Μάνας από το Μάη του 1936

Είναι ο θόρυβος της μάχης του Μαραθώνα, οι πατημασιές των δούλων του Σπάρτακου, οι Ζηλωτές της Θεσσαλονίκης, οι γάλοι κομμουνάροι.

Τα φαντάσματα που δεν ησυχάζουν στοιχειώνουν τη σκέψη, τα βήματα δεν κάνουν πίσω.

Παρέα με την ανάγκη να καταργήσουμε  την αισχρή απρέπεια της πείνας. την εκμετάλλευση.

Φωνές φωνάζουν όχι στον πόλεμο τους.

 

Κλάψανε τα δάκρυα

Φούσκωσαν τα άσπρα πανιά. 

Ρίξανε νεροποντές

να ποτίσουν το λαμπρό Μάη.

Κι έχουν πλατύνει τα σύνορα του κόσμου τούτου τόσο που χωρά μέσα στη χούφτα μας.

Και μάθαμε να κουμαντάρουμε τούτον το κόσμο σύμφωνα με τις ανάγκες μας, έτσι που τίποτε να μη πηγαίνει χαμένο τίποτε να μη περισσεύει.

 

Μια μέρα το χρόνο είπαν θα δείχνουμε πως έχουμε συνείδηση του παγκόσμιου χαρακτήρα της τάξης μας του αγώνα μας του αντίπαλου μας.

Να μη λείψει κανείς.

23/4/2017


- Στείλε Σχόλιο


15 Απριλίου 2017, 15:37
Η μοίρα της ανθρωπότητας
ποίηση  

Καθαρά τα σύννεφα μέσα στα άσπρα τους πουκάμισα

που φέρνανε κοσμοχαλασιά  και την αντάρα,

 τα βορεινά μαντάτα.

Τα κρύα που μαυρίζανε τη διάθεση.

Έρχονται και μπερδεύονται μέσα μας τα χρώματα τους  κατά την ποιότητά  της βροχής μας

μηνός  Αυγούστου ας πούμε μπόρα, με χαλάζι ,με όξυνα πρόσθετα ανάλογα από πόσο

μακριά μας έρχονται οι αέρηδες που μας τα στέλνουν από ποια κατεύθυνση έρχονται.

Ζούμε στο τέλος του κόσμου απόψε ποιος ξέρει πόσους αιώνες μπορεί να διαρκέσει η

νύκτα.

Να που τα αστέρια δε φέγγουν οι μουσικές δεν ακούγονται οι νότες σβήνονται στο

πεντάγραμμο και αλητεύουν αμολητές χορεύοντας στον αέρα .  

Γεμίζουν τα πικραμένα δάκρια  σα φουσκωμένα ζαχαρωτά και είναι πολλά,

ποτίζουν δυστυχία τα χώματα τη θάλασσα κουβαλούν όλα τα είδη της μόλυνσης μα η βρόμα

γεμίζει τους αρμούς του κόσμου.

Τις καρδιές με ένα ίσως και πολλά παράπονα για τη μηδαμινή έως αδύνατη ανταπόκριση.

Απομόνωση που γεμίζει το συνονθύλευμα των αισθημάτων μας πίκρα μίσος απογοήτευση.

Ζούμε τη νύκτα που δεν αφήνει τις ώρες να ανθήσουν οι αρμοί του κόσμου μας τρίζουν

διαπεραστικά κακόηχα ανατριχιαστικά με τα βαριά του βήματα πλησιάζει τα μέλη του και τα

καταστρέφει ένα ένα .

Καταπράσινα τα λιβάδια στολισμένα με κόκκινες κατακόκκινες παπαρούνες και πάνω τους

περπάταγες εσύ. Σε κάθε βήμα ψίλωνες λιγουλάκι μα το βλέμμα σου φωτίζονταν και φώτιζε

από αυτήν την πλάση καθώς αντανακλούνταν το άλικο.

Ψίλωνες από τα χαμόγελα των λουλουδιών των πράσινων φύλλων από το ζουζούνισμα της

μέλισσας  το πέταγμα της πεταλούδας το τρέξιμο του μέρμηγκα.

Μιας και όλα αυτά δεν υπόκεινται σε κοινωνικές σχέσεις και συμβάσεις .

Από τη βρώμα μας κάποια πληγώνονται από τα όξυνα χαρακτηριστικά της τα δάκρια

λασπώνουν τον τόπο .

Έτσι μακριά μέσα στην πληγωμένη φύση καθαρίζει το βλέμμα ελαφρώνει η καρδιά δείχνει

ποιο δρόμο φέρνει ο κύκλος του χρόνου ξανά σα μοίρα της ανθρωπότητας  


- Στείλε Σχόλιο


21 Μαρτίου 2017, 22:14
Στο φόντο.
ποίηση  

                                      

Πέρασα στο φόντο άρχισαν τα χρώματά μου να ατονούν να ξεθωριάζουν.

Συντονίζω τη θέση μου σ’ αυτό.

σιγά μα σταθερά βρίσκομαι προς το βάθος. Όλο και προς το βάθος.

Πατώ σταθερά στα βήματα που με προχωρούν όλο και πιο..  

βαθιά στην προοπτική του κάδρου.

Όλο και καινούργιοι παίρνουν τη θέση τους στην είσοδο .

Αναφαίνεται η φιγούρα μου την ώρα που ο ήλιος έχει μεστώσει.

Άρχισα έναν απεγνωσμένο αγώνα να μη ξεμακρύνω άλλο

σιγά ,σιγά δεν γνώριζα ποιά τους διπλανούς μου. Τρόμαξα.

Ο χρόνος ήταν απαθής  ανίκανος να σταματήσει .

Ο περίγυρός μου ο χώρος μου άλλαξε ξαφνικά, τρόμαξα.

Γιατί βρέθηκα εδώ πως βρέθηκα εδώ.

Οι άνθρωποι δίπλα μου είχαν μπει και αυτοί στο κάδρο.

Έμπαιναν συνεχώς κι άλλοι.

 21/03/2017


- Στείλε Σχόλιο


05 Μαρτίου 2017, 00:54
Το χρέος.
ποίηση  

Τραβούν οι εποχές μπροστά θέλουν δε θέλουν. 

Λάμπουν τα πλουμίδια, τα χρυσά λουλούδια

οι κεραυνοί κι οι αστραπές παρέα με τον ήλιο και το φεγγάρι.

Αγκαλιάζουν τα δένδρα τη χλόη τα βουνά,

σκεπάζουν τη  θάλασσα με τα κεντίδια του σύμπαντος.

Κρατάμε σταθερά τον προορισμό.

Και μείς μεθυσμένοι από κρασί και έρωτα,

με του μενεξέ τα χρώματα και τα αρώματα του δυόσμου.

Εύκολα περνούν οι ώρες πλεγμένες στο κελάηδισμα του αηδονιού.

Χαράματα και οι πολιτείες ζουν το δράμα στην κορύφωση της τελευταίας πράξης.   

Το έπαθλο στου φόβου το ξεπέρασμα, κρατά τα γκέμια, 

προσηλωμένος στη μάχη καθαρά κρεμασμένος στο χρέος .


- Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2017, 23:43
Ο ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ
ποίηση  

?wmode=transparent" frameborder="0" allowfullscreen>

Ήθελα να ξημερώσει, ήθελα φως για να βλέπω το μικρό χελιδόνι,

πάνω στο χιόνι, στου ποταμού τα τρεχούμενα νερά.

Νύχτα. Το κίτρινο φεγγαράκι άπλωνε το σεντόνι του πάνω στη φύση.

Εκεί κρυμμένο από του φεγγαριού τη χλομάδα.

Μόνο στο παγερό αέρα. Λευκή φιγούρα δίπλα στο άγαλμα.

Το αρχαίο μάρμαρο, στολισμένο με πολύτιμα πετράδια,

σταματημένο  στο διάβα του δευτερόλεπτου.

Άφησε τα άλλα χελιδόνια για το ταξίδι τους στην Αφρική.

Εκεί θυσίασε κάτι, το χρόνο που ποιά δεν έχει.

Και αυτό του ζήταγε να πάει τα πετράδια του στα πεινασμένα παιδιά.

Κοίταγε το χιόνι που χόρευε μαλακά τις άσπρες τελίτσες

που ανεβοκατέβαιναν στην αγκαλιά του χειμώνα.

Απέραντη η λευκή παγωνιά, και η ζωή, σάβανο ζεστό για τη θυσία.

Το κοκαλωμένο κορμί του, μαρμάρινο άγαλμα χελιδονιού, δίπλα στο αρχαίο,

στολίζει την κίτρινη παγωμένη νύχτα που αστράφτει σα διαμάντι.


- Στείλε Σχόλιο


18 Φεβρουαρίου 2017, 01:53
Ένα δάκρυ


Ένα δάκρυ για σένα αφιερωμένο στα κρίνα Δροσερό αρμυρό εύγευστο.

Ένα δάκρυ γεμάτο σπαραγμό και  χρώματα.

Γεμάτο απελπισία μετάνοια προσδοκία.

Ελπίδα όνειρα φώτα για ότι το μέλλον κρατά

σαν αναπάντεχο δώρο στο κατώφλι των επερχόμενων.

Ένα δάκρυ στα μάτια σου χαράζει το δρόμο για την καρδιά σου.

Αυτήν που χωρά το σύντροφο τον άνθρωπο τη γυναίκα

τα απέραντα μάτια των μικρών παιδιών

που το ηλιοβασίλεμα κάτω από τα ηρωικά χρώματα του δειλινού

γεμίζεις αγάπη τα πιάτα στα συσσίτια των πεινασμένων.

Είναι καιρός να κατανοήσουμε το τέλος αυτού του κόσμου.

Ένα δάκρυ που πέφτει μέσα στη θάλασσα για να ξεσπάσει η τρικυμία

- Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
anestis12
Anestis
από ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/anestis12

ΠΟΙΗΜΑΤΑ











Tags

Αλλαγές νότες ρομαντικές ποίηση Σκέψεις Τραγούδι




Επίσημοι αναγνώστες (1)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης