αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
02 Ιουνίου 2017, 12:09
Όχι άλλες ωραίες… «κοιμωμένες»


Όταν ξυπνάει η Ωραία Κοιμωμένη, είναι σχεδόν πενήντα χρονών.

Γερασμένη και μόνη.

Την πρώτη μέρα τα δάκρυα της απόγνωσης γίνονται ποτάμι που κοντεύει να την πνίξει.

Τη δεύτερη μέρα βυθίζεται σε μια απελπισία που δεν έχει προηγούμενο.

Την τρίτη μέρα ξεκολλάει αποφασιστικά από πάνω της το φουσκωτό φόρεμα με τα χρυσά βάτα, κάνει θρύψαλα τα κρυστάλλινα γοβάκια της και θάβει στον κήπο το πανάκριβο στέμμα της.

Στον πλησιέστερο κάδο απορριμμάτων θα πετάξει τα παλιά όνειρά της.

Δεν υπάρχει πια χώρος για πρίγκιπες.

Ήρθε η ώρα να ζήσει.

Μπορεί τώρα να μην είναι τόσο νέα, ούτε ωραία όπως στο παρελθόν, όμως, τουλάχιστον, δεν είναι πια… "κοιμωμένη".

Γιώτα Κοτσαύτη

(Το σύντομο αυτό κείμενο γράφτηκε μέσα στο λεωφορείο, κατά τη διάρκεια μίας σχολικής εκδρομής με αφορμή τη φράση του Μαξίν Κούμιν «Όταν ξυπνάει η Ωραία Κοιμωμένη είναι σχεδόν πενήντα χρονών» και την προτροπή της Σούζι Μόργκενστερν (Το σημειωματάριο του επίδοξου συγγραφέα, εκδόσεις Πατάκη) «Φτιάξε μία ιστορία που να αρχίζει με αυτά τα λόγια»)


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Μαρτίου 2017, 13:16
Η 25η Μαρτίου των…Περσών (απόσπασμα από το Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα)
Μενέλαος Λουντέμης  

Εδώ και κάμποσες μέρες το σχολειό βρίσκεται σε μεγάλο ξεσηκωμό. Ετοιμασίες, σούρτα φέρτα, κακό. Ζυγώνει η Εθνική Γιορτή, η «εορτή της εθνικής ημών παλιγγενεσίας», όπως την έλεγε ο Καρλάφτης. Μα ο παπάς την έλεγε αλλιώτικα και με πολλά λόγια: «Η ημέρα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, ήτοι η ιστορική μέρα της εν γαστρί αμώμου συλλήψεως της υπεραγίας Θεοτόκου και αειπαρθένου ημών Μαρίας». Κατάλαβες Δακρυτζίκε;

-Κατάλαβα, κύριε… (το κέρατό μου το τράγιο κατάλαβα!).

-Ο κύριος Χαμωλιάς;

-Κι εγώ, κύριε.

-Τι κι εσύ, κύριε;

-Κι εγώ κατάλαβα.

-Τι κατάλαβες;

-Να… «συλλήψεως του Ευαγγελισμού… Και της Πελαγίας…».

-Να το πεις όλο, όπως το είπα εγώ.

-Όλο;

-Ακριβώς, όλο.

Ο Χαμωλιάς είχε τα χάλια του.

-Όλο είναι… του Ευαγγελισμού… της συλλήψεως… της…

-…δεσποίνης ημών Μαρίας, του σφύριξε ο Μέλιος.

-…Της δ ε σ π ο ι ν ί ς Μαρίας, κύριε! Αυτηνής ήτανε! φώναξε πανηγυρικά ο Δακρυτζίκος.

-Αρκεί, Αχρηστίδη, μας εφώτισες. Κάθισε, διότι θα διαρραγώμεν. Μουλάρια! Α, μουλάρια… Θα το επαναλάβω όλο εξ αρχής δια να το εντυπωθήτε.

Αυτή η γιορτή, λοιπόν, ήταν, που έφερε την κοσμοχαλασιά μες στο σχολείο.

Οι ετοιμασίες είχαν αρχίσει μια βδομάδα  νωρίτερα. Άλλοι λυγούσαν σύρματα, για να κάνουνε γράμματα και να τα ντύσουνε ύστερα με δαφνόφυλλα. Άλλοι ασβεστώνανε. Άλλου καθαρίζανε την αυλή και σχεδιάζανε με χαλίκια σημαίες και χρονολογίες και «ζήτω».

Ο Καρλάφτης διάλεξε για τους Πέρσες την πιο άχαρη δουλειά. Τους έστειλε να κολυμπήσουνε μες στη σκόνη της αποθήκης και να ξεθάψουνε τους Ήρωες του Εικοσιένα. Ήταν κάτι κάδρα, που τα ρίχνανε άνω κάτω μες στο κελάρι, και του χρόνου τα ξαναβγάζανε, τα φρεσκάρανε με ευλάβεια και τα κρεμούσανε στους τοίχους της μεγάλης σάλας, που θα γινότανε η τελετή. Ο Δακρυτζίκος βρήκε την ευκαιρία να δείξει κι εκεί το αρχηγιλίκι του. Αφού περιεργάστηκε καλά καλά τα κάδρα, γυρίζει και λέει στους άλλους.

-Μα τι στο διάλο, ρε! λέει… Όλα αυτά αδέρφια ήταν; Μπράβο, μάνα γελάδα!..

-Γιατί, ρε;

-Τι, γιατί; Δε βλέπεις; Κοίτα τι γράφει: Α σ π ι ώ τ η ς. Κι εδώ: Α σ π ι ώ τ η ς: Όλα είναι αδέρφια.

Οι άλλοι ξύνανε τ’  αυτιά τους. Έδινε διαταγές, σκαρφάλωνε στα δοκάρια, δούλευε σα μεγάλος καλλιτέχνης το φτερό, που ξέβαφε απ’  τη σκόνη τις στριφνές μορφές των ηρώων. Κάποια στιγμή σταμάτησε μπροστά στο γέρο του Μοριά. Καθάρισε καλά το κάδρο και διάβασε: «Θεόδωρος Κολοκοτρώνης».

-Ρε σεις! λέει στους άλλους, ρε σεις! Αυτός έχει τ’  όνομά μου!

Το μπουλούκι των Περσών ήρθε και σταμάτησε μπροστά στην αρειμάνια μορφή του «γέρου».

-Στάσου, γιατί θαρρώ πως σου μοιάζει κιόλας… λέει ο Κούρκουλος.

Ο Χαμωλιάς υπονοιάστηκε.

-Δε θέλεις, ρε Θώρη, να ‘ναι ο παππούς σου;

-Μαρούλια με το ξύδι! Αφού ο παππούς μου ζει, ρε!

-Γιατί, δηλαδής; Δεν μπορεί να ‘ναι ο παππούς της μάνας σου;

-Δηλαδής, λέει ο Δακρυτζίκος, που τόσο ήθελε για να το πιστέψει… στάσου, γιατί όσο τον κοιτάζω, τόσο θαρρώ που μου μοιάζει περισσότερο.

-Ναι, μα το όνομα… χύνει ξαφνικά τη δυσπιστία του ο Κούρκουλος. Από πού κι ως πού; Κολοκοτρώνης αυτός, Δακρυτζίκος εσύ.

Ο Χαμωλιάς όμως δεν εννοούσε να παραιτηθεί απ’  την ανακάλυψή του.

-Τ’  αλλάζουνε, ρε, τα ονόματα! Μερικοί έχουνε τη μανία να μην αφήνουν όνομα να πολυκαιρίσει. Να! Πώς από Χρηστίδης εσύ έγινες Δακρυτζίκος; Μπορεί και Χρηστίδης να ‘γινες από Κολοκοτρώνης.

-Οι άτιμοι… είπε ο Δακρυτζίκος, να μην αφήνουνε τα ονόματα στον τόπο τους!

-Να… συνεχίζει ο Χαμωλιάς… άμα του ξουρίσεις το μουστάκι είναι ολόιδιος. Ύστερις… αρχηγός δεν είσαι κι εσύ;

-Αμ, τι σκατά είμαι και δεν είμαι;

-Εγώ λέω… συνεχίζει ο Χαμωλιάς, θα γίνεις που θα γίνεις σαν κι αυτόνα άμα μεγαλώσεις, γιατί να μη γίνεις από τώρα; Πες πως έγινες κιόλας.

-Ναι, μα δεν τον βλέπεις. Α υ τ ό ς έχει αλλιώτικο όνομα.

-Και δεν τ’  αλλάζεις; Σβήστο και γράψε το δικό σου. Εγώ λέω να το κάνεις.

Ο Κούρκουλος καθάριζε τη μύτη του.

-Άμα μεγαλώσεις, γράφτο… είπε κι αυτός.

-Και δεν το γράφω από τώρα;

-Αλήθεια! θα το γράψεις;

-Αμ τι θα κάνω και δε θα το γράψω! Δω ‘μου ένα μολύβι, ρε. Μελανί όμως, ε;

Η «αποκατάσταση» της ιστορικής αλήθειας έγινε, εκεί, επί τόπου. Με μεράκι ο «αρχηγός» έσβησε το όνομα του οπλαρχηγού κι έγραψε με κεφαλαία παχιά γράμματα:

«ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΔΑΚΡΥΤΖΙΚΟΣ»

Εκεί όμως ζήλεψε κι ο Χαμωλιάς. Έψαξε μες στους σωρούς και ξεχώρισε ένα κάδρο.

-Να, ρε, τους λέει. Για κοιτάτε. Μη μου πείτε ότι δε μοιάζει της γιαγιάς μου.

Ο Κούρκουλος τον φασκέλωσε.

-Ρε μάπα! Αυτός είναι ο Μιαούλης. Δε διαβάζεις; Ναύαρχος Μιαούλης.

-Ναύαρχος; Τότε, ακόμη καλύτερα. Λένε πως ο πατέρας μου, πριν πεθάνει, ήταν καϊκτσής.

-Δεν πιστεύω τώρα να γράψεις κι εσύ το δικό σου!

-Για το γραμμένο λες; Δώσ ‘μου το μολύβι, ρε Δακρυτζίκο.

Την άλλη μέρα ήρθε η ώρα να τα κρεμάσουνε. Πρωί πρωί μπήκε στην τάξη ο Καρλάφτης. Πίσω του ο μπαρμπα-Θόδος με τη Ζουμπουλιά, κρατώντας τα κάδρα. Ο γέρος ήταν σα δαρμένο παιδί.

-Για να δούμε, παιδιά, λέει ο Καρούμπαλος… θυμάστε διόλου Ελληνικήν Ιστορίαν;

Άπλωσε το χέρι του, πήρε ένα κάδρο, και του σκέπασε τη λεζάντα του.

-Μήπως ξέρες ποιος είναι αυτός; είπε γυρίζοντας προς το μέρος των παιδιών.

-Ο Κολοκοτρώνης! ξεφώνισαν όλα μαζί τα παιδιά.

-Για να δω κι εγώ… έκανε δύσπιστα ο Καρλάφτης. Χμ… Έτσι νόμιζα κι εγώ, αλλά φαίνεται ότι κάναμε όλοι λάθος. Ε, λοιπόν, κένετε όλοι λάθος. Για προσέξτε καλύτερα!

-Ο Κολοκοτρώνης, κύριε! φωνάξανε πεισματωμένα τα παιδιά.

-Σας λέω ότι κάνετε λάθος. Αυτός είναι ο Θεόδωρος…

-…Κολοκοτρώνης, το είπαμε!

-Μη βιάζεστε. Αυτός είναι ο Κύριος Θεόδωρος Δακρυτζίκος!

Βουή και χαλασμός ξεχύθηκε στην τάξη.

-Είσαστε όλοι ανιστόρητοι!.. ξεφώνισε ο Καρλάφτης. Για να ξαναδοκιμάσουμε.

Άφησε τον Κολοκοτρώνη στην άκρη και πήρε άλλο κάδρο.

-Αυτός, μήπως ξέρετε ποιος είναι;

-Ξέρουμε! Ο Μιαούλης.

-Τον κακό σας το φλάρο! Λάθος και τώρα. Είναι ο εξοχώτατος Κύριος Κύριος Χαμωλιάς!

Κατόπι σηκώθηκε ορθός στην έδρα, αφήνοντας απότομα το παιχνιδιάρικό του ύφος:

-Θα εκδικηθώ! μούγκρισε με κόκκινα μάτια, σα να του βρίσανε το σόι του. Θα εξαφανίσω από προσώπου γης τα ιερόσυλα αυτά καθάρματα! Οι ουρανοί να κατεβούν, δεν πρόκειται να σας σώσουν!

Ύστερα στράφηκε κατά τον επιστάτη, που κάτι πήγε να του μουρμουρίσει: «Μη… Μη, κυρ-καθηγητή… Τζαχίλικα είναι. Δε νογάνε Άμα πήξουνε, θα τιμωρηθούνε μοναχά τους…».

-Γέρο! φώναξε, σαν αγρίμι που το τουφεκάνε. Αρκεί το ότι σε συνέλαβα να προσπαθείς να τα σβήσεις. Ευτυχώς που επρόλαβα και έσωσα το «σώμα» του εγκλήματος. Μη με παρατηρείς έτσι, διότι με εξαγριώνεις! Πήγαινε να μου φέρεις αμέσως πέντε ράβδους, από αυτάς που έχεις στο υπόγειον. Πρόσεξε, να είναι οζώδεις!

-Πάει… είπε ο γέρος και τίναξε τα χέρια του. Πάει τα έκαψε η γριά όλα τα ραβδιά. Δε νόγαε και τα ‘καψε, για να βράσει το φασούλι της.

-Δε νόγαα… είπε μαραμένη η γριά.

-Α… έτσι; ούρλιαξε αφηνιασμένος ο Καρούμπαλος. Ε, λοιπόν, προνόησε η φύσις και με επροίκισε ε θηριώδεις γρόνθους! Έξω, Δακρυτζίκο! Πλησίασε εδώ! Κι εσύ, Χαμωλιά! Έφθασε η ώρα να απαλλάξω τον κόσμον από το άγο σας!

-Δεν μπορώ να δω… είπε ο γέρος.

-Θα λιγοθυμήσω… έκανε η γριά.

-Τότε γκρεμιστείτε! Εδώ θα επιβάλω δικαιοσύνην!

Τότε άρχισε το δράμα. Σα μανιασμένος ρίχτηκε ο Καρούμπαλος πάνω στα παιδιά. Ρίχτηκε κι ο γέρος να τα γλυτώσει… κι η Ζουμπουλιά να γλυτώσει το γέρο, και πήραν κι οι δυό το μερτικό τους. Ήταν τόσο αγριεμένος ο Καρούμπαλος, που ούτε ολόκληρος στρατός δεν μπορούσε να τον συγκρατήσει.

***

Πέντε μέρες έκαναν οι Πέρσες να ξανάρθουν στο σκολειό. Κι όταν ξαναήρθανε, ήταν μπαμπουριασμένοι σα γέροι. Ήταν πια παραμονή. Οι ήρωες καμάρωναν, αραδιασμένοι στο ντουβάρι με τις μουστάκες σηκωμένες, εκτός απ’  τη Μπουμπουλίνα, που ήταν σα γουλί. Δυσαρμονία. Ευτυχώς, που το καλλιτεχνικό μάτι του Δακρυτζίκου, μ’ όλο που ήταν κλεισμένο απ’  το πρήξιμο, διέκρινε την… ανορθογραφία.

Και ξημέρωσε η μεγάλη και ιστορική μέρα. Το πρωί είχαν πάει όλοι συντεταγμένοι στην παρέλαση. Και το απόγιομα κάνανε εορτασμό στο σκολειό. Το ιστορικό της ημέρας εξεφώνησε ο παπάς. Όλοι οι καθηγηταί στέκονταν ορθοί με τους ήρωες προς τα πίσω και άκουαν το λόγο.

Εφτά φορές έβηξε ο παπάς, πριν αρχίσει. Ύστερα, βαριά, σα να σφυροκοπούσε σίδερο, άρχισε ν’  απαγγέλλει τα ιστορικά λόγια. Άρχισε με δυό στιχάκια:

«Όλη δόξα, όλη χάρη, άγια μέρα ξημερώνει.

Και της μνήμης Σου το Έθνος χαιρετά γονατιστό.

» Ακριβώς. Της μνήμης το Έθνος. Διότι το έθνος το ιστορικόν, το έθνος το Ελληνικόν, το έθνος αυτό των ευκλεών προγόνων, είναι το έθνος της μνήμης Της. Έθνος της Παναγίας, Χριστιανικόν. Την ημέραν αυτήν η θεομήτωρ συνέλαβεν εν γαστρί και ετέξατο υιόν…».

Σιγά σιγά ξέχασε το μισό ιστορικό και περιορίστηκε μόνο στο χριστιανικό μέρος της γιορτής΄ τόσο πολύ, που, καθώς τελείωνε, αναγκάστηκαν να του υπενθυμίσουν κρυφά να πει κάτι και για το έθνος.

-Ετερμάτισα… είπε σιγά ο παπάς.

Και συνέχισε: «Αυτό, λοιπόν, ήτο το ιστορικόν της λαμπράς και ιστορικής ταύτης ημέρας… Δι’ ό… («το έθνος!» του ψιθυρίσανε ξανά οι συνάσελφοί του). Δι’  ό… (συνέχισε κατά το ακροατήριο, ρίχνοντας μια λοξή ματιά στους συναδέλφους), δι’ ό ας αναφωνήσωμεν όλοι εκ βάθους ψυχής (το «έθνος!», του ξαναθυμίσανε) Ζήτω το έθνος!...», ξεφώνισε.

-Ζήτω! φωνάξανε με ανακούφιση όλοι.

-Ζήτω η Πατρίς! συνέχισε.

-Ζήτω… συμφώνησε ξερούτσικα κι ο κύριος Αλμπέρ και τον ακολούθησαν κι οι άλλοι. Αλλά ο παπάς δεν μπορούσε να τους το συγχωρήσει. Ξελαγάρισε, λοιπόν, τη φωνή του και είπε με τον πιο πανηγυρικό τόνο:

-Ζήτω και η εν γαστρί άμωμος σύλληψις της υπεραγίας και δεσποίνης ημών Θεοτόκου αειπαρθένου Μαρίας!

-Ζή… τω… ψελλίσανε καταντροπιασμένοι οι συνάδελφοι και γυρίσανε για να κρύψουν τα γέλια τους. Μα τους περίμεναν τα χειρότερα. Εκεί ανακάλυψαν ότι, ανάμεσα στους αρειμάνιους ήρωες του 21… τους κοιτούσαν, με το πιο βλοσυρό τους ύφος, και τα πολεμικά μουστάκια της… Μπουμπουλίνας!

Ο Δακρυτζίκος, πίσω απ’  τις πλάτες των συμμαθητών του, παρακολουθούσε την τραγωδία, με τη συνείδηση ήσυχη ότι έπραξε στο ακέραιον το αισθητικό του καθήκον.

Οι καθηγητές βγήκαν έξω πνιγμένοι.

Ο κύριος Αλμπέρ έτρεξε να σκεπάσει το φιάσκο και να σώσει την ιερότητα της στιγμής. Μάζεψε τους ήρωες βιαστικά βιαστικά σαν τραπουλόχαρτα και τους τοποθέτησε στο τραπέζι.

-Τελείωσε η εορτή… είπε στα παιδιά.

-Κύριε Αναχωριντές… ξεφωνίσανε κείνα… Η γιορτή είναι ως το βράδυ!

-Θα εορτάσετε το υπόλοιπον της ημέρας δίχως ήρωες.

-Γίνεται εορτή δίχως ήρωες;

-Γίνεται… γίνεται… έλεγε, καθώς ψαχνότανε παντού στα τσεπάκια του. Κάπου ανακάλυψε, επιτέλους, μια γομολάστιχα και ρίχτηκε στο κάδρο. «Pardon Madame”, είπε, στην Μπουμπουλίνα κι άρχισε να σβήνει τα μουστάκια της.

Και μετά:

-En fin…, τους λέει. Δεν πειράζει, ελάτε να τους ξανακρεμάσετε. Προσοχή όμως… Έχω την γνώμην ότι αι γυναίκες είναι γυναίκες, οι δε άνδρες άνδρες… N’  est ce pas; Ο νοών νοήτω… Ντακιρζίκο, έλα λίγο.

Ο αρχηγός βγήκε πρόθυμα. Εκεί στη γωνιά καθίσανε κι οι δυό και μιλήσανε σιγά. Ο Αλμπέρ του έριξε δυό πικρά πικρά παραπονεμένα ματάκια.

-Λυπούμαι… του λέει. Λυπούμαι δι’  όσα υπέφερες. Είμεθα αυστηροί, διότι πονούμε. Και ο κύριος Σκαμβουράς ελυπήθη πολύ… πολύ. Δεν διδάσκει το ξυλοφόρτωμα, όχι δεν διδάσκει΄ και δεν ωφελεί. Απόδειξις ότι υπέπεσες σε μεγαλύτερο σφάλμα. Γιατί, παιδί μου, το έκανες αυτό; Πρέπει να σεβόμεθα τας ιεράς παραδόσεις. Γιατί άλλαξες το φύλον της Μπουμπουλίνας;

-Κύριε δεν της άλλαξα το φύλλο…, λέει αθώα ο Δακρυτζίκος, της έβαλα μουστάκια…

-Αυτό ακριβώς λέγω. Γιατί το έκανες;

-Σιχαίνομαι να βλέπω τις κατσίκες ν’  ανακατώνονται με τους άντρες.

-Ντακιρζίκο!!

-Τιμώρησέ με… το δέχομαι.

-Όχι… Όχι… Σε… σε… αγαπώ, παιδί μου. Κι εσύ μου κάνεις τόσα… τόσα… Γιατί τα κάνεις;

-Γιατί… γιατί κι εγώ κύριε… κι εγώ… σ’  ά… Ας το διάολο!

-Ντακιρζίκο!!

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Δεκεμβρίου 2016, 19:14
Όσα φέρνει η ώρα στης ποίησης τη χώρα
Βιβλία μας  

«Όσα φέρνει η ώρα στης ποίησης τη χώρα», Θεοφάνης Θεοφάνους
ΙSBN: 978-960-9585-69-9
σελ.: 56
σχήμα: 14x20,5 cm
τιμή: 8,33€ με ΦΠΑ
(-10%): 7,50€ με ΦΠΑ

οπισθόφυλλο
Αν είσαι παιδί, αυτή η ποιητική συλλογή θα σε οδηγήσει σε έναν ολότελα φανταστικό κόσμο. Θα σε κάνει να γελάσεις, να ονειρευτείς, να ταξιδέψεις, να ζήσεις μια μεγάλη περιπέτεια. Mπορείς ακόμα να δώσεις χρώμα στα σκίτσα και γιατί όχι, να γράψεις το δικό σου ποίημα!
Αν είσαι γονιός, το παρόν βιβλίο θα σε φέρει πιο κοντά σε μια αγαπημένη συνήθεια. Μια γλυκιά καληνύχτα, από αυτές που γαληνεύουν μικρούς και μεγάλους, κλείνουν τα βλέφαρα μαγικά, δημιουργούν ισχυρούς οικογενειακούς δεσμούς.
Αν είσαι εκπαιδευτικός, έχεις στα χέρια σου ένα πολύτιμο εργαλείο δουλειάς. Κάθε τίτλος αποτελεί μια αφορμή για συζήτηση και δραστηριότητες. Στο τέλος του βιβλίου περιλαμβάνεται η ενότητα: «Μια ιδέα για σχολική γιορτή», ένα χαρούμενο πανηγύρι της σχολικής τάξης.

Η καλή παιδική ποίηση οφείλει να έχει μέτρο, ρυθμό, ρίμα, μελωδικότητα, εικονοπλασίες, θεατρικότητα. Η παρούσα συλλογή δεν στοχεύει, όμως, μόνο σ’ αυτό. Η παιδική ποίηση πρέπει να προχωρήσει σε άλλο επίπεδο: να χαλαρώσει τα δεσμά της, να γίνει πιο ευσύνοπτη, πιο εύθυμη, να ανανεώσει τη θεματολογία της, να σε ωθήσει να πιάσεις χαρτί και μολύβι.
Αν έστω και ένα ποίημα κάνει κάποιον να σκιρτήσει, θα είμαστε ικανοποιημένοι που πετύχαμε τον αρχικό μας σκοπό.


Το βιβλίο του Φάνη, που, μέσα σε λίγες μέρες, εξαντλήθηκε και επανακυκλοφορεί! Ζητήστε το σε όλα τα βιβλιοπωλεία!


- Στείλε Σχόλιο


15 Νοεμβρίου 2016, 06:37
ΕΚΚΛΗΣΗ ΓΙΑ ΒΟΗΘΕΙΑ
Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη  

Αντιγράφω από τον «τοίχο» του συγγραφέα Γιάννη Φιλιππίδη. Παρακαλώ, όποιος μπορεί να βοηθήσει ή να μοιραστεί την ανάρτηση. Είναι ανάγκη. Η κοπέλα κινδυνεύει με τύφλωση.

>>> ΕΚΚΛΗΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΥΗΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΚΡΙΒΗ ΜΑΣ ΦΙΛΗ, ΠΟΥ ΚΙΝΔΥΝΕΥΕΙ ΑΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΥΦΛΩΣΗ!!!

.

Επικαλούμαι τα πιο θερμά ανθρώπινά σας συναισθήματα κι απευθύνω σήμερα σε όλες και όλους σας αυτό το ΕΠΕΙΓΟΝ μήνυμα.

.

Πρόκειται για ένα κορίτσι, που στέκεται πάντα πλάι μας και πολλοί από σας την γνωρίζετε ακόμα και προσωπικά. Για λόγους προσωπικών δεδομένων, επιφυλάσσομαι να δώσω περισσότερα στοιχεία, αλλά θα ‘ναι διαθέσιμα σε όποια/ον ΘΕΛΗΣΕΙ να ΒΟΗΘΗΣΕΙ με οποιοδήποτε μικρό ή μεγαλύτερο ποσό.

.

>>> Αν δεν χειρουργηθεί ΑΜΕΣΑ εντός δεκαπέντε –το πολύ- ημερών, κινδυνεύει από ολική τύφλωση.

Από το δεξί της μάτι έχει πάθει αποκόλληση, και από το αριστερό καταρράκτη σκληρής υφής, κάτι που σε απλά ελληνικά σημαίνει ότι αν μπει σε λίστα αναμονής σαν ΑΝΑΣΦΑΛΙΣΤΗ (όπως μοιραία εργάζεται), όταν έρθει η μέρα του προγραμματισμένου χειρουργείου, η ίδια, ΘΑ ΕΧΕΙ ΤΥΦΛΩΘΕΙ ΟΡΙΣΤΙΚΑ.

.

>>> Βρήκαμε καθηγητή-χειρουργό , που αναλαμβάνει ΚΑΙ τις δυο επεμβάσεις της, εντελώς δωρεάν.

.

ΑΛΛΑ: τα νοσήλια των δυο επεμβάσεων, κοστίζουν συνολικά περί τα 700€, ποσό που ‘ναι αδικία από το Θεό, να οδηγήσουν σε ολική τύφλωση μια γυναίκα νέα, που ζει μόνη της εργαζόμενη σκληρά και δεν έχει ΕΛΠΙΔΑ ΣΤΗΡΙΞΗΣ από τον δικό της περίγυρο.

.

ΞΕΚΙΝΑΜΕ ΣΗΜΕΡΑ ΕΝΑΝ ΑΓΩΝΑ,

ΠΟΥ ΤΡΕΧΕΙ ΝΑ ΠΡΟΛΑΒΕΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ

ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΟΙΡΑΙΑ ΓΙΑ ΚΕΙΝΗΝ ΕΞΕΛΙΞΗ.

.

ΓΙΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ:

 

• Γράψτε μου ένα προσωπικό μήνυμα στο προφίλ μου, για να μάθετε όλα τα απαραίτητα στοιχεία ή

• επικοινωνήστε με το 210 82 23 574 καθημερινά από τις 11 το πρωί μέχρι τις 3 μετά το μεσημέρι, για να κουβεντιάσουμε ΜΑΖΙ κάθε λεπτομέρεια που την αφορά.

.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΘΑ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΡΑΠΕΖΙΚΟ ΤΗΣ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟ ΚΑΙ ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΠΟΣΟ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΕΙ, ΘΑ ΣΑΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΟΥΜΕ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΤΕ ΝΑ ΣΥΜΒΑΛΛΕΤΕ.

.

Βοηθήστε ένα κορίτσι με ψυχή αγγέλου, να ΞΑΝΑΣΤΑΘΕΙ ΟΡΘΙΑ ΞΑΝΑ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΗΣ.

.

ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΚ ΤΩΝ ΠΡΟΤΕΡΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΑΣ, ΣΥΜΒΑΛΛΕΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΚΟΜΑ ΚΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΣΤΕΡΗΜΑ ΣΑΣ, ΕΙΝΑΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ, ΝΑ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΟΠΤΙΚΗ ΤΗΣ ΙΚΑΝΟΤΗΤΑ,

ΚΑΙ ΝΑ ΧΑΘΕΙ ΣΤΑ ΣΚΟΤΑΔΙΑ ΤΗΣ ΑΝΕΛΕΗΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.

.

>>>> ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΤΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΗ, ΟΙ ΜΕΡΕΣ ΑΛΙΜΟΝΟ, ΤΡΕΧΟΥΝ!!!


- Στείλε Σχόλιο


31 Αυγούστου 2016, 22:14
Ο Φωκίων το ελάφι (απόσπασμα)


Εκεί όπου ζούσε ο Φωκίων υπήρχαν πολλά βουνά. Βουνά μεγάλα, με άγρια βράχια και ψηλές κορφές. Βουνά μικρά, με ήρεμα δάση από πεύκα. Και πεδιάδες με λουλούδια, αμπέλια και στάχυα.

Και στο βάθος ήταν η θάλασσα κι οι ακρογιαλιές της, με τα λευκά βότσαλα και τη χρυσή άμμο.

Κάπου εκεί, λοιπόν, ζούσε ο Φωκίων. Μαζί με τον πατέρα και τη μητέρα του.

-Γιατί, πατέρα, έγινες δάσκαλος;, τον ρώτησε μια μέρα.

-Γιατί αυτό ήθελα.

-Και γιατί το ‘θελες;

-Γιατί έτσι θα ήμουν χρήσιμος στους άλλους.

-Δε σε καταλαβαίνω, πατέρα.

Ο δάσκαλος έκλεισε το βιβλίο που κρατούσε.

-Άκουσέ με προσεκτικά, είπε και στερέωσε τα γυαλιά του πάνω στα μεγάλα του κέρατα.

-Ο χήνος, ο φούρναρης του χωριού, κάνει ή δεν κάνει με τη δουλειά του καλό σ΄ όλους μας;

-Κάνει, αφού φτιάχνει το ψωμί που τρώμε.

-Ε, το ίδιο γίνεται και με το γάιδαρο, που κάθε πρωί μαζεύει τα σκουπίδια.

-Εντάξει, τα καταλαβαίνω όλα αυτά! Εσύ, όμως, γιατί έγινες δάσκαλος;

-Δεν υπήρχε στο χωριό κανένας. Έτσι, έγινα εγώ.

-Και τα γράμματα πού τα έμαθες;

-Στην πολιτεία. Εκεί μ΄ έστειλαν οι γονείς μου.

-Τόσο μακριά!

Τη μεγάλη την πόλη ούτε απ΄ την πιο ψηλή κορφή του βουνού δεν μπορούσες να την δεις.

-Και μετά, πατέρα;

-Γύρισα  κι έγινα ο δάσκαλος του χωριού.

-Καλά. Όμως ο χήνος φτιάχνει το ψωμί. Ο γάιδαρος καθαρίζει το χωριό. Κι εσύ; Τι κάνεις με τα γράμματα;

-Μαθαίνω στους άλλους πώς να ζουν λεύτεροι.

Του δάσκαλου η φωνή ήταν πολύ σοβαρή.

Ο Φωκίων δε ρώτησε τίποτ΄ άλλο.

Βγήκε έξω να κάνει μια βόλτα.

 

ΜΑΝΟΣ ΚΟΝΤΟΛΕΩΝ                

 


- Στείλε Σχόλιο


29 Αυγούστου 2016, 19:39
Κράτα ψηλά και τράβα
Μενέλαος Λουντέμης  

…Λαστιχένιοι είν’ οι χαρακτήρες των ανθρώπων, Μέλιο. Θέλεις να γνωρίσεις το χαρακτήρα του διπλανού σου; Γίνε λιγάκι -λιγουλάκι ευτυχισμένος να τον γνωρίσεις. Καβάλα σ’ ένα άλογο, σε λίγη δόξα, φόρεσε λίγα φτερά… να τον μάθεις. Γύρνα αδύναμος, σκυφτός, συφοριασμένος… δε θα σε πειράζει κανείς. Περπάτα ειρηνικός, σίγουρος. Άσε στο λαιμό σου να φυτρώσει λίγη χαίτη για ν’ αρχίσουν γύρω σου να ουρλιάζουν σαν άγριοι. Αλλά εσύ την περηφάνεια σου, Μέλιο! Κράτα ψηλά και τράβα. Μ’ αυτήν θα γνωρίσεις τους αληθινούς καλούς. Αγάπα πιστά τους φίλους σου. Αυτή είναι όλη σου η περιουσία. Στέρεα περιουσία. Γιατί δεν μπορεί να στην κατασχέσει το «Δημόσιον» ούτε οι άνθρωποι. Αυτή την περιουσία μόνο εσύ μπορείς να τη χαλάσεις και να την σκορπίσεις, Μέλιο. Μόνο εσύ και κανένας άλλος. Ως κι ο Βάρδας (σ.σ. το άλογό του) κι αυτός περιουσία σου δεν έγινε απ’ τη μέρα που τον αγόρασες. Έγινε απ΄ τη μέρα που τον αγάπησες…

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Αγέλαστη άνοιξη, εκδόσεις Δωρικός.


- Στείλε Σχόλιο


25 Αυγούστου 2016, 12:42
Οι διαφορετικοί άνθρωποι είναι αυτοί που αλλάζουν τον κόσμο


Πολύ συχνά η Παναγιώτα μας με ρωτάει "Μαμά, γιατί είμαι τόσο διαφορετική από τα άλλα παιδιά;".


Μέχρι τώρα καμάρωνε και το θεωρούσε προτέρημα.


Ακριβώς όμως, επειδή είναι πολύ πιο έξυπνη για την ηλικία της, νιώθει πια έντονα αυτή τη διαφορετικότητα και έχει αρχίσει να μην αισθάνεται άνετα με όλο αυτό.


Εχθές, λοιπόν, για πρώτη φορά, διαμαρτυρήθηκε, σαν να μου έριχνε ευθύνες.


Της είπα κάτι και ελπίζω να το κατανοήσει και να μην το ξεχάσει ποτέ:


Οι διαφορετικοί άνθρωποι είναι αυτοί που αλλάζουν τον κόσμο.


Ευτυχώς, από εκείνη τη στιγμή, τη βλέπω πιο ήρεμη και πιο σίγουρη για τον εαυτό της...


(Πάντα από παιδί ένιωθα και γω πολύ διαφορετική. Κλειστός χαρακτήρας, ντροπαλή, φοβισμένη, βυθισμένη στα βιβλία μου. Έπρεπε να περάσουν πάνω από τριάντα χρόνια για να νιώσω σιγουριά και αυτοπεποίθηση... Κι αυτό το χρωστάω καθαρά και μόνο στη συγγραφή. Σήμερα, στα τριάντα πέντε μου, όχι απλά δεν νιώθω άσχημα για μένα, αλλά και πολύ πολύ περήφανη που δεν ακολούθησα και συνεχίζω να μην ακολουθώ το "φυσιολογικό"...)


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Αυγούστου 2016, 21:03
Όνειρα
Μενέλαος Λουντέμης  

…Είναι κάμποσοι που σ’ όλη τους τη ζωή μασουλάνε «απαγορεύεται». Κάθουνται στις πόρτες κι η δουλειά τους είναι να παρασταίνουν την ταμπέλα: «απαγορεύεται». Κι άμα το πουν θαρρούν πως κάτι κάνανε και φουσκώνουνε σαν μπαλόνες.

Με τίποτις δεν τσακώθηκα τόσο, όσο μ’ αυτά τα «απαγορεύεται». Έβλεπα σ’ ένα μέρος ανθρώπους, κοιτούσα και τον εαυτό μου… ανθρωπάκι ήμουνα κι εγώ. Έκανα να μπω… με γάντζωνε απ’ το λαιμό το «απαγορεύεται». Έβλεπα παιδάκια να γελάνε και να πέφτουν στον άμμο. Όμορφο παιχνιδάκι. Πήγαινα να πέσω κι εγώ κι έπεφτα απάνου στο «απαγορεύεται». Μπούχτισα, το οχτρεύτηκα και δεν το ξαναζύγωσα… Είχα μάθει πια –κι ας μ’ έπνιγε ένας κόμπος στο λαιμό- πως τούτη δω ήταν η τάξη του κόσμου. Κακιά, άσκημη, -μα τι να πεις; Αυτή ήταν. Μα εγώ το ‘χα δέσει κόμπο: σαν θα μεγάλωνα θα την άλλαζα. Όχι, δε θα την άφηνα έτσι. Τ’ άλλα παιδάκια αλλιώς θα τα ‘βρισκαν τα πράματα. Άσε να μεγαλώσω πρώτα όμως και τα λέμε…

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Συννεφιάζει, εκδόσεις Δωρικός.


- Στείλε Σχόλιο


15 Ιουλίου 2016, 10:34
ΑΓΑΠΗ (;)
:(  

"Το βλέπω πως μέσα στον κόσμο
είμαι χωρίς τουφέκι.

Συνήθισα να φυτεύω τριαντάφυλλα
ελπίζοντας πως θα τα δρέψω.

Αλλά είμαι χωρίς τουφέκι.
Γιατί μου είπαν δε σου χρειάζεται
να πολεμάς. Με φέραν στα νερά τους.

Καθώς φυτεύω τριαντάφυλλα
γυρίζω πίσω να κοιτάξω: όπλα
εκατομμύρια όπλα
δεν τους αρέσει το έργο μου.

Είμαι χωρίς τουφέκι.
Με τρυπούν με ξιφολόγχες
με βασανίζουνε με προβολείς
τι να το κάνεις μου κραυγάζουν.

Δεν εννοώ, Κύριοι, τέτοιο τουφέκι.
Το δικό μου θα σας συγυρίσει
καθώς δεν εκπυρσοκροτεί και δε σκοτώνει."


ΚΡΙΤΩΝ ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΗΣ


Καλημέρα.


Δυστυχώς άλλη μία μαύρη μέρα ξημέρωσε στον κόσμο....


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Ιουνίου 2016, 00:01
Τα βιβλία μου
Τα βιβλία μου  

Κατεβάστε τα δωρεάν, διαβάστε τα ελεύθερα!

Ένα λιοντάρι με πυρετό μαθαίνει να μην είναι κακό, εκδόσεις Σαΐτα (2013)

http://www.saitapublications.gr/2013/12/ebook.68.html

 

Γραννέτα, η πρωταγωνίστρια μαριονέτα, εκδόσεις Τοβιβλίο (2014)

http://tovivlio.net/%CE%B3%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BD%CE%AD%CF%84%CE%B1-%CE%B7-%CF%80%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%BD%CE%AF%CF%83%CF%84%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%B9%CE%BF%CE%BD%CE%AD%CF%84%CE%B1/

 

Το μαγικό βοτάνι, εκδόσεις Σαΐτα (2016)

http://www.saitapublications.gr/2016/06/ebook.203.html


- Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία
από ΦΛΩΡΙΝΑ
34 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας








Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη Λογοτεχνία Ξένη λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης