αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
26 Νοεμβρίου 2014, 11:16
Μπάτ-Τάι (α’ μέρος)
Μενέλαος Λουντέμης  

Αρχίζοντας το περιπλανητικό τούτο τετράδιο σκέφτηκα να κάνω μια μικρή «στάση» στην Ιστορία. Να κάνω δηλαδή, μαζί με τον αναγνώστη, μια σύντομη γνωριμία με το λαό και με τον τόπο. Ο λαός δεν είναι πάντα ο τόπος. Στην περίπτωση όμως του Βιετνάμ, λαός και τόπος είναι πάντα ζυμωμένα. Εκεί κάτω -ρύζια, σπίτια, άνθρωποι- είναι σαν να βλάστησαν μαζί. Γιατί ο άνθρωπος δεν απομονώθηκε ποτέ απ’ τη φύση, δεν την έκλεισε ποτέ έξω απ’ την πόρτα του. Κοιμάται και ξυπνά μαζί της. Τα «νιά-λά», (τα καλαμόσπιτά τους) έχουν δυό τοίχους ανοιχτούς, απ’ όπου περνούν οι αχτίνες, οι αύρες, τα πουλιά.

Αυτού του λαού, αυτού του τόπου το παραμύθι θέλω να σας πω έτσι όπως το περπάτησα και το ανάσανα….

Ο τόπος αυτός πραγματικά έχει ανάγκη από πολλή ευτυχία, γιατί δυστύχησε πολύ μες στους αιώνες. Έχει ανάγκη από πολύ ψωμί, γιατί πολύ πείνασε. Από πολλή ανεξαρτησία, γιατί πολύ τη στερήθηκε. Κάτω απ’ τον τίτλο του καθεστωτικού πολιτεύματος («Λαοκρατική Δημοκρατία του Βιετνάμ») γράφουν: «Ανεξαρτησία-Ελευθερία-Ευτυχία».

Τρεις είναι οι πόλοι της ζωής ενός Βιετναμέζου, που είναι μαζί και οι ακρογωνιαίοι λίθοι της ζωής του, τα πάθη, κι οι θρησκείες του: η φιλοπατρία, το ρύζι και το ποδήλατο. Βγάλτον απ’ αυτά τα τρία να μαραζώσει. Θα χάσει τον εθνικό του χαρακτήρα. Ο Βιετναμέζος είναι μικρόσωμος, λιγνός, θαμπόχρωμος, ήμερος, φιλότιμος, εργατικός. Τον κοιτάζει ο αποικιστής και τούρχεται η όρεξη να τον «απελευθερώσει». Τον βρίσκει πολύ του χεριού του, ένα κι ένα για ανθρώπινο εργαλείο. Μα ας τολμήσει! Κείνο το μικρόσωμο πλάσμα, που περπατά με τα καουτσουκένια του πέδιλα, γίνεται ένα φοβερό πολεμικό θηρίο. Ο Βιετναμέζος το κεφάλι του μπορεί να το κόψει και να στο δώσει, την ανεξαρτησία του όχι, ποτέ. Μπορεί να σου δώσει και την τελευταία κούπα του ρυζιού του, να βγάλει το κωνικό καπέλο του και να στο χαρίσει και να καθίσει κάτω απ’ το λιοπύρι να πάθει ηλίαση. Μπορεί να σου δώσει το καλαμόσπιτό του και να κάτσει κάτω απ’ τον καταρράχτη των μεγάλων βράχων και να γίνει παπί. Μπορεί να βάλει το λαιμό του πλάι στο βουβάλι και να σύρει μαζί του τ’ αλέτρι. Μην του πεις όμως να σου δώσει μια κλωστίτσα απ’ την ανεξαρτησία του. Θα γίνει αναμμένο σίδερο, λιοντάρι που πήγαν να του ξεριζώσουν τα νύχια. Είναι αποκοτιάρης, ατίθασος, ανίκητος.

Μπάτ Τάι

Τι σημαίνει; Τι θα πει; Μήπως είναι η πρωτεύουσα κάποιας μακρινής επαρχίας ή μην είναι το όνομα κανενός απ’ τους χίλιους και δύο ποταμούς που βρέχουν αυτή τη χώρα; Το είπαμε. Αλλά ας το πούμε άλλη μια φορά. Το Μπάτ-Τάι είναι το απόσταγμα της λαϊκής ψυχής του Βιετναμέζου. Κάτι σαν το σημείο του σταυρού του χριστιανού, μα ακόμη πιο βαθύ. Είναι το σύμβολο μιας θρησκείας που την καταλαβαίνουν και τα παιδιά. Κάτι απλό, ταπεινό και ανθρώπινο. Θα πει: «Δος μου  να σου σφίξω το χέρι σου». Γιατί; Γιατί έτσι. Να… γιατί θέλω να σου δείξω την αγάπη μου και δεν ξέρω πώς. Γιατί θέλω να σου πω πάρα πολλά… μα δεν ξέρω τίποτα απ’ τη γλώσσα σου… Γι’ αυτό… δος μου να σου σφίξω το χέρι. Μπάτ-τάι. Έλα καημένε Χι-λάπ (σ.σ Έλληνα). Μην είσαι μίζερος. Το χέρι θέλει να σου σφίξει ο άνθρωπος. Δεν θα σε φάει. Μπάτ-Τάι.

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Μπάτ-Τάι (Δος μου να σου σφίξω το χέρι)-Οδοιπορικό στο Βιτνάμ, εκδόσεις Δωρικός.

Στην παρούσα ανάρτηση ακολουθήθηκε η ορθογραφία του βιβλίου.

 


- Στείλε Σχόλιο


24 Νοεμβρίου 2014, 20:46
ΣΒΗΣΕ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Σβήσε τα μάτια μου΄ μπορώ να σε κοιτάζω,

τ’ αυτιά μου σφράγισέ τα, να σ’ ακούω μπορώ.

Χωρίς τα πόδια μου μπορώ να ‘ρθω σε σένα,

και δίχως στόμα θα μπορώ να σε παρακαλώ.

 

 Κόψε τα χέρια μου, θα σε σφιχταγκαλιάζω,

σα να ήταν χέρια όμοια καλά με την καρδιά.

 

 Σταμάτησέ μου την καρδιά και θα καρδιοχτυπώ

                                                       με το κεφάλι.

Κι αν κάμεις το κεφάλι μου συντρίμμια, στάχτη, εγώ

μέσα στο αίμα μου θα σ’ έχω πάλι.

 

Ρ.Μ.ΡΙΛΚΕ

Καλή εβδομάδα

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2014, 16:41
Αναζήτηση συνεργατών ζωγράφων-εικονογράφων-συγγραφέων
Ένα κείμενο  μία εικόνα  

Ξεκινήσαμε το πολύχρωμο ταξίδι των εικόνων και των λέξεων 20 Μαΐου 2014.

Η αγκαλιά σας ήταν αναπάντεχα μεγάλη και ενθαρρυντική!

32 κείμενα (ως 30 Νοεμβρίου 2014)

27 δημιουργοί εικόνων

2302 φίλοι στην σελίδα μας στο facebook (ως τη στιγμή που αναρτήθηκε το παρόν κείμενο)

…αμέτρητες κοινοποιήσεις

…άπειρα “like”!

Για να συνεχίσουμε όμως, εκτός από τους πολύτιμους μόνιμους συνεργάτες της στήλης, χρειαζόμαστε και νέες φωνές!

1.ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΟΥΣ:

Δεν είναι απαραίτητο να είσαι επαγγελματίας ζωγράφος ή εικονογράφος. Αρκεί να αγαπάς τα χρώματα και, βέβαια, τη λογοτεχνία! Αν κάτι τέτοιο ισχύει, περιμένουμε το μήνυμά σου, για να συμμετέχεις και εσύ στο «Ένα κείμενο, μία εικόνα».

2.ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ:

Από το 2015 η στήλη, εκτός από αγαπημένα κείμενα γνωστών συγγραφέων, θα φιλοξενεί και ανέκδοτες ιστορίες. Αν γράφεις κείμενα παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι, ποίημα, σύντομες ιστορίες, διηγήματα, θεατρικά κλπ.) και θέλεις να τα μοιραστείς με τους φίλους του περιοδικού, στείλε μήνυμα στη σελίδα μας στο facebook!

Ακόμα το σκέφτεσαι;

;)

https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713

 


- Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2014, 15:45
Aυτά τα δέντρα
Το ποίημα της εβδομάδας  

Aυτά τα δέντρα δε βολεύονται με λιγότερο ουρανό,

αυτές οι πέτρες δε βολεύονται κάτου απ' τα ξένα βήματα,

αυτά τα πρόσωπα δε βολεύονται παρά μόνο στον ήλιο,

αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο.

 

Eτούτο το τοπίο είναι σκληρό σαν τη σιωπή,

σφίγγει στον κόρφο του τα πυρωμένα του λιθάρια,

σφίγγει στο φως τις ορφανές ελιές του και τ' αμπέλια του.

Δεν υπάρχει νερό. Mονάχα φως.

O δρόμος χάνεται στο φως

κι ο ίσκιος της μάντρας είναι σίδερο.

 

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ (απόσπασμα από τη «Ρωμιοσύνη»)
...

kotsauti-giota1

 

Κάθε βδομάδα η νηπιαγωγός-συγγραφέας παιδικών βιβλίων Γιώτα Κοτσαύτη επιλέγει ένα κείμενο παιδικής λογοτεχνίας (παραμύθι ή ποίημα), διήγημα ή αποσπάσματα από βιβλία αγαπημένων λογοτεχνών.
Ένας εικονογράφος ή ζωγράφος καλείται να κάνει μία εικόνα με βάση αυτό.
Περιμένουμε τις εικόνες, τις προτάσεις, αλλά και τις ιστορίες σας στην ηλεκτρονική διεύθυνση yotakotsafti1@yahoo.gr
...

1

Τη σημερινή εικόνα έκανε ο Αργύρης Ρήμος.

 

2

 

Ο Αργύρης Ρήμος γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1980 και μεγάλωσε στην πόλη της Καστοριάς.
Όχι ιδιαίτερα επιμελής μαθητής κατά την εφηβεία, αλλά κρυφά ερωτευμένος με την ιστορία, τα αρχαία ελληνικά, την Ελληνιστική περίοδο και τη γεωμετρία, έδειχνε και δείχνει ιδιαίτερο θαυμασμό, στον Όμηρο, τον Αίσωπο, τον Πυθαγόρα και την «Ελληνιστική περίοδο».
Ώσπου γνώρισε τη φιλοσοφία και ερωτεύτηκε τον Σωκράτη.
Ο Πλάτων, έγινε ο συνδετικός κρίκος με το "Alter ego" του.
Τα σπιρουνιάσματα όπως ο ίδιος αναφέρει για την ενασχόλησή του με την ζωγραφική, τα έλαβε από τον πατέρα του Κωνσταντίνο Ρήμο, αυτοδίδακτο και αυτοδημιούργητο Καστοριανό ζωγράφο και λάτρη των χρωμάτων. Ό,τι δεν μπορείς να αποφύγεις, τουλάχιστον απόλαυσέ το μας λέει χαρακτηριστικά. Ενδοοικογενειακοί θρύλοι, που περιπλέκουν σε ακόμα μια στροφή την σπείρα του μύθου περί DNA, τον θέλουν μακρινό απόγονο ενός Papamarkov, βοηθού - αγιογράφου του καθεδρικού ναού του Αγίου Αλεξάντερ Νέφσκι στη Σόφια, κατά την περίοδο 1904 – 1912.
Με σπουδές στη ζωγραφική, στη σχολή καλών τεχνών Φλώρινας, στο 3ο εργαστήριο του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του Πανεπιστήμιου Δυτικής Μακεδονίας, με αρωγό, καθηγητή και καθοδηγητή τον Χάρη Κοντοσφύρη.
Με καθηγητές τους Γιάννη Ζιώγα, Γιάννη Καστρίτση, Χρήστο Τσώτσο, Δήμητρα Σιατερλή, Μαργαρίτα Ρόμπου, Φωτεινή Καρυωτάκη, Ingo Dunnebier, Ανδρέα Ανδρέου, Αγγελική Αυγητίδου κ.α. Έχει παρακολουθήσει διάφορα μαθήματα, όπως γλυπτική, χαρακτική, ψηφιδωτό, , αρχιτεκτονικό και γραμμικό σχέδιο, φωτογραφία, τρισδιάστατες εφαρμογές, κ.α. Έχει λάβει κατά καιρούς μέρος σε σεμινάρια τεχνικών χύτευσης αλουμινίου μικρής φόρμας, με τον γλύπτη Φίλιππο Καλαμάρα και σε σεμινάρια ξηράς δόμησης και ειδικών κατασκευών στην KNAUF A.E. στον Στάνο Αμφιλοχίας.
Έχει εργαστεί σαν τεχνικός ξηράς δόμησης και ειδικών κατασκευών από το 1997 έως και το 2010, σε διακοσμήσεις εσωτερικών και εξωτερικών επαγγελματικών χώρων, κατοικίας, γραφείου όπως και σε σκηνικά θεάτρου και τηλεόρασης.
Θαυμαστής του Salvador Dali, του Michelangelo Buonarroti, του Conor Harrington, του Piero Cattaneo, του Αχιλλέα Δρούγκα, του Πραξιτέλη, του Jackson Pollock, του Σάββα Πουρσανίδη, του Φειδία, του Roberto Ferri, του Antonio Lupatelli (Tony Wolf), του Λύσιππου του Σικυώνιου, του Γιαννούλη Χαλεπά κ.α.
Για τον Αργύρη Ρήμο, η τέχνη δεν είναι σύγχρονη. Μη θέλοντας να σχολιάζει τον όρο «σύγχρονη τέχνη» μας παραπέμπει απλά σε ένα οποιοδήποτε ετυμολογικό λεξικό . Όσο για την "αφηρημένη τέχνη" και τη «αφαίρεση» θα τον δούμε να επιμένει πως για να αφαιρέσουμε κάποια στοιχεία από ένα έργο πρέπει πρώτα να τα κατέχουμε.
Το αντικείμενο του, συγκαταλέγεται μεταξύ παραστατικού και αφηρημένου εξπρεσιονισμού, με φανερές επιρροές απο τον σουρεαλισμό, με έντονους χρωματισμούς, υδάτινες, σχεδόν άυλες μορφές και αντικείμενα, με κλειστά περιγράμματα παραστατικού χαρακτήρα.
Συμμετέχει κυρίως σε ομαδικές εκθέσεις, επειδή θεωρεί την ομαδικότητα και την συνεργατικότητα ως εργαλεία διάχυσης της προόδου και της ευγενούς άμιλλας, αλλά και ως αντίδοτα στον εγωισμό, το μονοπώλιο και την άναρχη ιδιωτικοποίηση της τέχνης και της ιδέας.
Έχει εργαστεί σαν τεχνικός ξηράς δόμησης και ειδικών κατασκευών από το 1997 έως και το 2010, σε διακοσμήσεις εσωτερικών και εξωτερικών επαγγελματικών χώρων, κατοικίας, γραφείου όπως και σε σκηνικά θεάτρου και τηλεόρασης
Έκανε τα πρώτα βήματά του στη φωτογραφία στο "2ο Golden Apple Music Festival" το 2009, στην plusArt graphics το 2010 και ως συνεργάτης του technodochion.gr το 2012.
Έργα του βρίσκονται στην Ελληνική πρεσβεία της Αιθιοπίας στην Αντίς Αμπέμπα, σε διάφορα Cafe και ξενοδοχεία σε Φλώρινα, Καστοριά, Θεσσαλονίκη, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές σε Ελλάδα, Αιθιοπία, Η.Π.Α. και Καναδά.
Ενώ από το 2004 φλερτάρει με δείγματα ανέκδοτης βιωματικής ποίησης.

 

Rimos Argirios on web:
http://rimosargiriosartgallery.blogspot.gr/
http://rimosargiriosartgallery.wordpress.com
https://www.facebook.com/rimos.argirios
http://twitter.com/Argirios_Rimos
Σπουδές:
Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας
Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών.
http://www.eetf.uowm.gr/
3ικαστικό 3ργαστήριο
http://floroieikastikoi.blogspot.gr/

Σεμινάρια:
Συστήματα ξηράς δόμησης (1997)
Συστήματα ξηράς δόμησης Ειδικές κατασκευές (1998)

Φωτογραφία:
PLUSART γραφιστική (2010)
2o Golden Apple Festival (2009)

Θέατρο:
Γιατρός με το στανιό του Μολιέρου (2009)
Η πινακοθήκη των ηλιθίων του Νίκου Τσιφόρου (2006)
Αριστοφάνους ανάλεκτα (2005)
Λυσιστράτη
Εκκλησιάζουσες
βάτραχοι

Ραδιόφωνο:
ASTRA 99, 2 (1996)

Κινηματογράφος:
ΨΥΧΗ ΒΑΘΙΑ του Παντελή Βούλγαρη (2009)

Ερασιτεχνικός κινηματογράφος μικρού μήκους:
ΦΛΩΡΙΝΑ – ΠΑΡΟΥΣΙΑ – ΔΙΑΔΡΟΜΗ. (2010) Παραγωγή: Ρήμος Αργύριος
ΣΤΟΙΧΕΙΩΜΕΝΟ ΟΝΕΙΡΟ. (2010) Παραγωγή: Ρήμος Αργύριος
ΔΙΚΤΥΟ. (2011) Παραγωγή: Ρήμος Αργύριος
THE PRICE OF LOVE. (2012) Παραγωγή: Καλλίνικος Κεραμαρίδης
ONCE AGAIN SURE YOU CAN. (2013) Παραγωγή: Καλλίνικος Κεραμαρίδης

Δραστηριότητες:
1997 έως σήμερα
Τεχνικός συστημάτων ξηράς δόμησης & ειδικών κατασκευών
Διακόσμηση εσωτερικών & εξωτερικών χώρων, σκηνικών θεάτρου, επαγγελματικών χώρων και κατοικίας.

Εικαστικά - εκθέσεις – δράσεις - συμμετοχές:
 WE ART WHAT? ΤΙ ΕΙΔΟΥΣ ΤΕΧΝΗ ΕΊΜΑΣΤΕ;
Ξινό Νερό – Φλώρινα 2012
 ΔΑΝΕΙΣΤΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ ΤΩΝ ΦΟΙΤΗΤΩΝ ΤΟΥ ΤΕΕΤ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
Νεστόριο – Καστοριά 2012
 "Η ΠΑΡΕΑ ΤΗΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ ΕΚΘΕΤΕΙ"
Βίλα Στέλλα / Ηράκλειο – Αττική 2012
 ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΔΗΜΟΥ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
ΠΟΤΑΜΟΣ ΣΑΚΟΥΛΕΒΑΣ 2012
 ΜΙΚΡΕΣ ΦΟΡΜΕΣ
gallery512 – Πτολεμαΐδα 2012
 Αφιέρωμα στον Θεόδωρο Αγγελόπουλο
Αντιπεριφέρεια Φλώρινας 2012
 Εικαστικές δράσεις «2ο RIVER pARTy»
Νεστόριο Καστοριάς 2013.
Συντονισμός της πρότασης συνεργασίας του Δήμου Νεστορίου και του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας για την δημιουργία Πινακοθήκης και σταθμών φιλοξενίας φοιτητών εικαστικών στο Νεστόριο Καστοριάς
 «Πολιτιστικά Δρώμενα» του Δήμου Φλώρινας, 2013
Κατά μήκος του ποταμού Σακουλέβα και στη Στοά Σπυράκη
17 με 25 Αυγούστου 2013

"Πόλη-Μητρόπολη Μοναχικά Γιορτάζει"
ομαδική έκθεση, στο Ash in Art, Αθήνα 2013
 Νέο Ερείπιο - Δρώντας στον Χαμένο Χώρο.
Συμμετοχή στην εικαστική εγκατάσταση του Χάρη Κοντοσφύρη,Με την συμμετοχή των γλυπτών Μανόλη Ρωμαντζή, Χρήστου Τσώτσου και των εικαστικών Γιώργου Πανταζή και Νικόλα Καρναμπατίδη.
Αθήνα, Γκαλερί Ζουμπουλάκη,20 Φεβρουαρίου - 15 Μαρτίου 2014.
 "Εικαστικές δημιουργίες"
Νεστόριο. Κέντρο Ενημέρωσης Γράμμου
2 – 9 Μαρτίου 2014
 "Φανταστικοί φίλοι".
29 Μαρτίου μέχρι 29 Απριλίου 2014
χώρος πολιτιστικών δράσεων "Κλέφτες"
Γ' Σεπτεμβρίου 174 Βικτώρια
 "Ερείπιο - Η Μεγάλη Πρόκληση. Η Σκόνη του Χρόνου"
Μια Συνεργατική Εικαστική Εγκατάσταση των Χάρη Κοντοσφύρη, Μανόλη Ρωμαντζή, Αργύρη Ρήμου και Νικόλα Καρναμπατίδη στην ηχητική εγκατάσταση. Οδός Καρόλου Ντηλ 33 Βιτρίνα ΟΤΕ
 "Έρωτες και άλλα φτερωτά"
Αρχαιολογικό Μουσείο Φλώρινας.
Συνεργασία του Τ.Ε.Ε.Τ. Φλώρινας με την ΚΘ΄ Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.
Διεθνής Ημέρα Μουσείων 18 Μαΐου 2014
 «Κυκλαδίτικο Φώς #1»
3η Εικαστική Συνάντηση Τεχνών της Πάρου
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΠΑΡΟΙΚΙΑΣ ΚΤΗΡΙΟ ΔΗΜΗΤΡΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 1-10 ΙΟΥΝΙΟΥ 2014
 REM – Brand Name Project
Η Γνησιότητα του Καλλιτέχνη 27.06 – 22.08.2014
ΓΚΑΛΕΡΙ ΛΟΛΑ ΝΙΚΟΛΑΟΥ
Τσιμισκή 52, Θεσσαλονίκη
 «Κυκλαδίτικο Φώς #2»
POSEIDON OF PAROS ΧΡΥΣΗ ΑΚΤΗ
18-28ΙΟΥΛΙΟΥ 2014
 ΕΙΚΑΣΤΙΚΑ ΠΑΡ-ΑΛΟΓΑ
18 – 19 – 20 ΙΟΥΛΙΟΥ 2014
ΠΡΩΗΝ ΖΩΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΗΠΟΣ ΦΛΩΡΙΝΑΣ
 «Κυκλαδίτικο Φώς #3»
ΠΟΛΙΤΙΣΤΙΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΝΑΟΥΣΑΣ ΠΑΡΟΥ ΑΓ.ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ
27-IOYΛΙΟΥ-10 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2014
 3ο RiveR pARTy
Νεστόριο 31 Ιουλίου – 3 Αυγούστου 2014
Συντονισμός της πρότασης συνεργασίας του Δήμου Νεστορίου και του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών Φλώρινας για την δημιουργία Πινακοθήκης και σταθμών φιλοξενίας φοιτητών εικαστικών στο Νεστόριο Καστοριάς
 «Αύγουστος καλλιτεχνών»
Πολιτιστικά δρώμενα Δήμου Φλώρινας
18 - 24 Αυγούστου 2014
 Έκθεση εικαστικών για τα παιδιά της Κόμπανι υπό την αιγίδα της UNESCO
αίθουσα Δ7, Τεχνόπολις, Γκάζι
3 με 10 Σεπτεμβρίου 2014

Αναφορές σε έντυπο και ηλεκτρονικό τύπο:
 fouit.gr 17/09/2013
https://fouit.gr/2013/09/%CF%81%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82-%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF%CF%82-%CE%BF-%CE%B1%CE%BD%CE%AE%CF%83%CF%85%CF%87%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CF%8C/
 istorikakastorias.blogspot.gr 31/10/2013
http://istorikakastorias.blogspot.gr/2013/10/2.html
 xronos.gr 04/01/2014 ΣΕ ΕΝΕΣΤΩΤΑ ΧΡΟΝΟ
Πρόταση επιμέλεια: Χρήστος Ν. Θεοφίλης
http://www.xronos.gr/detail.php?ID=91311
 Fouit.gr / Tag Archive:
http://fouit.gr/tag/%CE%B1%CF%81%CE%B3%CF%8D%CF%81%CE%B7%CF%82-%CF%81%CE%AE%CE%BC%CE%BF%CF%82/
...

Για το Sugar Mama,
με αγάπη από τη Φλώρινα,
Γιώτα Κοτσαύτη.
...

Η σελίδα της στήλης Ένα κείμενο, μία εικόνα στο facebook:
https://www.facebook.com/pages/%CE%88%CE%BD%CE%B1-%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B5%CE%BD%CE%BF-%CE%BC%CE%AF%CE%B1-%CE%B5%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CE%BD%CE%B1/253798364810713?ref=bookmarks


- Στείλε Σχόλιο


14 Νοεμβρίου 2014, 13:36
ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ
Οδυσσέας Ελύτης  

-Είναι ανάγκη στις εκατό στροφές στεναχώριας να παράγουμε και μία χαράς. Δικαιοσύνη.

 

-Αν το θαύμα έγινε απρόσιτο στις μέρες μας, δε σημαίνει ότι τα στοιχεία που το συνιστούν έπαψαν να υπάρχουν. Απλώς, χτυπιούνται μέσα μας με απελπισία χωρίς να βρίσκουν διέξοδο.

 

-Το διαμάντι δεν είναι παρά το προιόν της μακρόχρονης και πεισματικής προσπάθειας ορισμένων ανθρώπων ν’ απαλείψουν το μαύρο μέρος της μοίρας τους. Εξού και είναι τόσο σπάνιο.

 

-Δεν μπορεί, έλεγα, δεν μπορεί. Για να υπάρχει εδώ μια τέτοια φωτεινή κηλίδα, κάπου θα υπάρχει ο ήλιος. Τον έπλαθα όπως ο πεινασμένος το ψωμί στον ύπνο του.

 

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ


- Στείλε Σχόλιο


13 Νοεμβρίου 2014, 16:55
Η Καρδιά της Βασιλοπούλας (ιε’ μέρος)
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

…Τόσο ύπουλο και κακό της φάνηκε το βλέμμα της, που έσφιξε η καρδιά της βασιλοπούλας, και συλλογίστηκε με λύπη πως ίσως δεν είναι όλοι οι άνθρωποι καλοί, ακόμα και όταν η Μοίρα δεν τους έχει πάει την καρδιά, όπως είχε πάρει τη δική της.

Κι έξαφνα, αισθάνθηκε όλη την κούραση του δρόμου, και κάθησε σε μια πέτρα να ξεκουραστεί.

Είχε βραδιάσει, και ο ήλιος βασίλευε πίσω από τα σύννεφα που μαζεύουνταν πάλι στον ορίζοντα. Έβγαλε το κουρουπάκι της και το ψωμί, για να φάγει, μα δεν είχε όρεξη. Τ’ ακούμπησε στην πέτρα κοντά της και έπεσε σε συλλογή.

Μπροστά της έβλεπε τη θάλασσα, όπου άπειρα καραβάκια αρμένιζαν, και θυμήθηκε το στόλο του βασιλιά και το παλάτι και τον πατέρα της και τη μητέρα της, και το βασιλόπουλο που είχε ριχθεί στη λίμνη απελπισμένο από την κακία της.

Κι έξαφνα της ήλθε φοβερή λαχτάρα να τους ξαναδεί όλους, να τους ζητήσει συγχώρεση, να τους πει πόσο λυπούνταν για την περασμένη της ζωή, και πόσο θα ήθελε να ξαγοράσει τις περασμένες της αμαρτίες, τώρα που αισθάνουνταν και αυτή τι της έλεγε η νεόβρετη καρδιά της!

Κοιτάζοντας τα καραβάκια, που ολοένα πλησίαζαν, της φάνηκε πως δεν τ’ αναγνώριζε. Δεν ήταν ο στόλος του βασιλιά με τα γνωστά της σκάφη και τα πορφυρένια φλάμπουρα, και όμως ήταν τόσα πολλά, που δεν μπορούσαν να είναι ξένα εμπορικά, όπως συνήθιζαν να έρχονται ένα ή δυό τη φορά στο λιμένα του νησιού τους.

Εκεί που συλλογίζουνταν τι να είναι τα καράβια αυτά, έξαφνα άκουσε κοντά της χτυπήματα, σαν να έσκαφταν το χώμα. Σηκώθηκε με περιέργεια και, πίσω από το βράχο, είδε ένα γέρο γονατιστό, που βιαστικά άνοιγε ένα λάκκο. Κοντά του είχε ακουμπήσει δυο μεγάλους σάκους κι ένα πανέρι γεμάτο από διάφορα χρυσαφικά και ασημικά.

Καθώς άκουσε βήματα, ο γέρος σταμάτησε τρομαγμένος και άπλωσε το χέρι απάνω στο πανέρι, για να προστατεύσει τα χρυσαφικά του.

-Μη φοβάσαι, η βασιλοπούλα’ δε θα σε πειράξω. Μα γιατί σκάβεις λάκκους εδώ;

Όταν ο γέρος είδε πως ήταν γυναίκα, και πως ήταν μόνη, ξανάρχισε τη δουλειά του βιαστικότερα από πριν.

-Θέλω να κρύψω εδώ τα λίγα πράγματα που έχω, της είπε’ αύριο δεν ξέρομε τι γίνεται.

-Γιατί; Ποιος θα σου πάρει τα χρυσαφικά σου, αν τα κρατήσεις σπίτι σου;

Γύρισε ο γέρος και την κοίταξε με απορία.

-Δεν ξέρεις τα νέα; τη ρώτησε. Δε βλέπεις τα καράβια που έζωσαν το νησί; Αύριο, αν αποβιβαστούν οι στρατιώτες, ποιος θα σώσει τα λεφτά μας, που με τόσον κόπο, πεντάρα-πεντάρα, τα οικονομήσαμε;

Αηδιασμένη κοίταξε η βασιλοπούλα το γερο-φιλάργυρο, που με λαίμαργα μάτια έτρωγε τους σάκους του. Έτοιμος πια να κατεβεί στον τάφο, το χρυσάφι του γύρευε να θάψει.

-Δεν καταλαβαίνω, είπε. Για ποιους στρατιώτες μιλάς;

-Μα από πού έρχεσαι και δεν ξέρεις τίποτε; φώναξε νευριασμένος ο γέρος. Να ένα βασιλόπουλο τρανό ζήτησε την κόρη του βασιλιά, και ήλθε και έγιναν οι αρραβώνες’ άλλ’ αυτή, σαν άκαρδη που είναι, τον έριξε στη λίμνη, και μόλις πρόφθασαν να τον βγάλουν ζωντανό. Μα αρρώστησε βαριά, και όλοι οι γιατροί στο βασίλειο δεν μπορούν να τον γιάνουν. Και  θύμωσε ο κύρης τους κι έστειλε στόλο και στρατό, και λένε πως είναι και ο ίδιος μέσα σ’ ένα από τα καράβια, και πως αν δεν του παραδώσουν αμέσως τη βασιλοπούλα, θα κατέβει με στρατό στη χώρα να πάρει το γιό του, και ύστερα θα κάψει το βασίλειο, θα τα ρημάξει όλα, θα πάρει σκλάβους το βασιλιά και τη βασίλισσα, και θα κόψει το κεφάλι της βασιλοπούλας.

-Και τι απάντησε ο βασιλιάς μας; ρώτησε η βασιλοπούλα.

-Ο βασιλιάς αποκρίθηκε πως την κόρη του δεν την παραδίνει. Μα και να ήθελε να την παραδώσει, πού να τη βρει! Σαν είδε αυτή τα στενά, έφυγε και χάθηκε, και τόσον καιρό τη γυρεύουν, μα πού να τη βρουν! Αλίμονό μας, τους δυστυχισμένους! Με τόσους κόπους μαζέψαμε μερικά λεφτά, και τώρα θα έλθουν ξένοι να μας τα πάρουν και τα χαρούν!

Και ξανάρχισε να σκάβει με βία.

Η βασιλοπούλα έμεινε άφωνη. Τόσες καταστροφές δεν είχε φανταστεί ποτέ πως μπορούσαν να φέρουν στον τόπο και στους γονείς της μερικά άκαρδα λόγια που ξεστόμισε σαν ασυλλόγιστη. Κοίταξε το γέρο που εξακολουθούσε να σκάβει, και τον περιφρόνησε με όλη της την καρδιά, που συλλογίζουνταν τα φλουριά του και τ’ ασημικά του, την ώρα που τέτοια μεγάλη καταστροφή ξέσπασε στον τόπο.

-Και όμως, συλλογίστηκε, το ίδιο δεν έκανα άραγε κι εγώ, που γύρευα δόξα δική μου, προσωπική, μάταιη και μικρή δόξα, όταν είπα εκείνα τα λόγια στο βασιλόπουλο, λόγια που έφεραν τέτοια συμφορά στην πατρίδα μου!

Η πατρίδα της… Κοίταξε γύρω της τα γυμνά βουνά, τους κάμπους, τ’ αριά δάση’ όλα αυτά, όσο φτωχά και αν ήταν, ήταν όμως πατρίδα της, δική της γη…

Και μέσα της ξύπνησε, ξαφνικά, ακράτητη η αγάπη για το χώμα αυτό, που ως τότε το έβλεπε με αδιαφορία’ της φάνηκε τόσο όμορφο το φτωχό νησί, με τις πέτρες και τους βράχους του, με τα χωράφια που πρασίνιζαν εδώ κι εκεί, με τις σταχτιές ελιές του, και την απέραντη θάλασσα τριγύρω…

Θυμήθηκε με πόνο σουβλερό, πως αυτή στέκονταν καταστροφή του τόπου της και αναστατώθηκε η ψυχή της όλη.

-Μην κρύβεις το χρυσάφι σου, γέρο του είπε’ δε θα έλθει η συμφορά που φοβάσαι, γιατί θα παραδοθεί η βασιλοπούλα και θα σβήσει ο θυμός του ξένου βασιλιά.

Και αφήνοντας το φιλάργυρο σαστισμένο, με το φτυάρι στο χέρι, πήρε πάλι τον κατήφορο τρέχοντας με όλη της τη δύναμη, για να προφθάσει να παραδοθεί στον ξένο βασιλιά, πριν ακόμα κατέβει με το στρατό του.

Η νύχτα απλώνουνταν παντού, και τα μαύρα σύννεφα ολοένα κατέβαιναν χαμηλότερα, φοβερίζοντας τη φύση με την αγριάδα τους.

Βιάζουνταν η βασιλοπούλα να φθάσει στη ρίζα του βουνού πριν ξεσπάσει η κακοκαιρία, όχι από φόβο μη βραχεί, αλλά για να μην αργοπορήσει και προφθάσουν να βγουν έξω τα στρατεύματα.

Έξαφνα άκουσε κλάματα και σταμάτησε. Παραμέρισε κάτι χαμόκλαδα, και είδε ένα αγόρι ως δέκα χρονών καθισμένο καταγής, που έκλαιγε…

(… συνεχίζεται…)


- Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2014, 18:26
Καληνύχτα ζωή
Μενέλαος Λουντέμης  

Το κανάλι τρέχει, τρέχει σαν ποταμός. Κατεβάζει φρόκαλα, βαπόρια, όνειρα. Χαϊδεύει τα παρόχθια σπιτάκια. Λέει ιστορίες στους μοναχικούς βράχους. Άμα αγριεύει όμως τα χαλάει όλα. Καμτσικώνει τα δέντρα, φτύνει τους βράχους, κάνει ένα σωρό ασκήμιες. Δουλειά δεν είχα. Πήρα το δρόμο για πέρα, πέρα. Ψωμί δεν είχα μα είχα τσιγάρο. Ξάπλωσα κάτω.  Να τώρα ένα βαπόρι περνά κατσουφιασμένο απ’ τ’ ανοιχτά. Δεν έχει καθόλου λόγο γι’ αυτό, μα είναι. Η θάλασσα σκάει στο πλάι του πεταχτά χαμόγελα. Γιατί να είναι κατσουφιασμένο; Μα είναι…

Να ‘χεις μιαν ανυπόμονη καρδιά, να περιμένεις τόσα πολλά και τόσα μεγάλα πράματα, η μέρα να είναι φρεσκολουσμένη κόρη, και το βαπόρι που περνά να είναι κατσουφιασμένο! Γιατί;…

Θέλω να κοιμηθώ. Ο ύπνος σε τέτοια νιότη είναι ντροπή, μα εγώ νυστάζω. Είναι γιατί δεν αντέχω στα όνειρα. Δεν αντέχω στην ορφάνια, δεν αντέχω όλα τα πικρά και τ’ άδικα…

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ, Καληνύχτα ζωή, εκδόσεις Δωρικός.

 


- Στείλε Σχόλιο


11 Νοεμβρίου 2014, 17:53
...Άφησέ με νάρθω μαζί σου...
Γιάννης Ρίτσος  

Άφησέ με νάρθω μαζί σου. Τι φεγγάρι απόψε!

Είναι καλό το φεγγάρι, - δε θα φαίνεται

που άσπρισαν τα μαλλιά μου. Το φεγγάρι

θα κάνει πάλι χρυσά τα μαλλιά μου. Δε θα καταλάβεις.

Άφησέ με νάρθω μαζί σου.

[…]

Άφησε με νάρθω μαζί σου

λίγο πιο κάτου, ως την μάντρα του τουβλάδικου,

ως εκεί που στρίβει ο δρόμος και φαίνεται

η πολιτεία τσιμεντένια κι αέρινη, ασβεστωμένη με φεγγαρόφωτο,

τόσο αδιάφορη κι άυλη

τόσο θετική σαν μεταφυσική

που μπορείς επιτέλους να πιστέψεις

πως υπάρχεις και δεν υπάρχεις

πως ποτέ δεν υπήρξες, δεν υπήρξε ο χρόνος κι η φθορά του.

Άφησε με νάρθω μαζί σου.

[…]

Το ξέρω πως καθένας μοναχός πορεύεται στον έρωτα,

μοναχός στη δόξα και στο θάνατο.

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

Άφησε με νάρθω μαζί σου.

[…]

Α, φεύγεις; Καληνύχτα. Όχι, δε θα έρθω. Καληνύχτα.

Εγώ θα βγω σε λίγο. Ευχαριστώ. Γιατί, επιτέλους, πρέπει

να βγω απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι.

Πρέπει να δω λιγάκι πολιτεία, - όχι, όχι το φεγγάρι -

την πολιτεία με τα ροζιασμένα χέρια της, την πολιτεία

του μεροκάματου,

την πολιτεία που ορκίζεται στο ψωμί και στη γροθιά της

την πολιτεία που μας αντέχει στη ράχη της

με τις μικρότητες μας, τις κακίες, τις έχτρες μας,

με τις φιλοδοξίες, την άγνοιά μας και τα γερατειά μας, -

ν' ακούσω τα μεγάλα βήματά της πολιτείας,

να μην ακούω πια τα βήματα σου

μήτε τα βήματα του Θεού, μήτε και τα δικά μου βήματα.

Καληνύχτα.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΡΙΤΣΟΣ, Η σονάτα του σεληνόφωτος, εκδόσεις Κέδρος.

...


Έφυγε σαν σήμερα. Ένας σπουδαίος, τεράστιος ποιητής, αγωνιστής, Άνθρωπος...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Νοεμβρίου 2014, 19:14
ΚΙΒΔΗΛΗ ΕΜΠΝΕΥΣΗ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Οι καλλιτέχνες είναι νεκροί

πλαστικές τουλίπες

πυροβολισμοί αρωματισμένοι.

 

Υπερβολικά καθαροί

υπερβολικά καλοντυμένοι

αντίκες στα παλιατζίδικα

“έμπνευση” και Fred Perry.

 

Τόση ευτυχία και λαμπερά πρόσωπα

κι ύστερα

πίσω από τις πόρτες

σε σκοτεινά δωμάτια

σε άδεια ή γεμάτα κρεβάτια

δάκρυα

και κόμποι στο λαιμό.

 

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΑΛΗΣ, Κίβδηλος καιρός, εκδόσεις Πλανόδιον.

Καλή εβδομάδα.


- Στείλε Σχόλιο


03 Νοεμβρίου 2014, 19:16
Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη
Το ποίημα της εβδομάδας  

-Κλείνομαι μες στο σώμα μου τις νύχτες

κυοφορώντας το δικό σου σώμα.

Μα πώς να πλάσω μέλη που ποθώ

που βλέπω μα δεν άγγιξα ποτέ μου.

 

Τυφλός κι από τα δυο μου χέρια.

 

 -Σε πλάθω λίγο λίγο κάθε νύχτα.

Έρχεται η μέρα και γκρεμίζομαι μαζί σου.

 

Ολόκληρη δεν θα σε δω ποτέ.

Ούτε θα σ’ έχω. Κάθε φορά

πρωτόπλαστα τα μέλη σου και σκόρπια.

Έγινα παντοδύναμος για χάρη σου

δεν έγινα θεός.

 

Τι να την κάνω τόση παντοδυναμία

όταν απαγορεύεται το θαύμα.

 

 ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΚΑΝΑΣ, Παραλογή, Εκδόσεις Καστανιώτη

Καλή εβδομάδα.

 

 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


01 Νοεμβρίου 2014, 13:42
ΑΛΕΞΗΣ ΖΟΡΜΠΑΣ-Νίκος Καζαντζάκης
Book Tour  

"Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων".

Για τον μήνα Νοέμβριο ένας λογοτεχνικός ήρωας πολυαγαπημένος, πολλές φορές έχω αναφερθεί σ' αυτόν: ο Αλέξης Ζορμπάς. Ένας άνθρωπος που έζησε και έδρασε στην πραγματικότητα και όχι μόνο μέσα από την πένα του σπουδαίου Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη -το αληθινό του όνομα ήταν Γιώργης.

Κείμενο-επιμέλεια ανάρτησης: Γιώτα Κοτσαύτη.

Πορτραίτο: Αθηνά Πετούλη.

 

«…Ας κάμουμε ό, τι μπορούμε να ζήσει λίγο ακόμα

ο εξαίσιος αυτός φαγάς,

πιοτής, δουλευταράς, γυναικάς κι αλήτης.

Η πιο πλατιά ψυχή, το πιο σίγουρο σώμα,

η πιο λεύτερη κραυγή που γνώρισα

στη ζωή μου…»
Ν.Κ.

 

Μία λογοτεχνική προσωπικότητα, «αναλλοίωτη και ανόθευτη» μέσα στο πέρασμα των χρόνων, «το σύμβολο του αυθόρμητου ανθρώπου, που ζει την κάθε στιγμή», υπήρξε ο Αλέξης Ζορμπάς.

Ο πολυτάραχος αυτός άντρας, που έκανε τον Καζαντζάκη να τον θαυμάσει, να τον αγαπήσει και να τον υμνήσει, δεν είναι ένας φανταστικός ήρωας. Είναι ένας άνθρωπος που έζησε στην πραγματικότητα –το αληθινό του όνομα ήταν Γιώργης.

 

Τόσο πολύ επηρέασε τον συγγραφέα ώστε, ανάμεσα στις τέσσερις προσωπικότητες που άφησαν «βαθύτερα αχνάρια» στην ψυχή του, περιλαμβάνει και τον Ζορμπά (οι άλλοι τρεις είναι ο Όμηρος, ο Μπέρξον και ο Νίτσε).

 

«Αν ήταν στον κόσμον όλο σήμερα να διάλεγα ένα ψυχικό οδηγό, “γκουρού” όπως τον λένε οι Ιντοί, “Γέροντα” όπως τόνε λένε οι καλόγεροι στο Αγιονόρος, σίγουρα θα διάλεγα τοΖορμπά.

 

Γιατί αυτός είχε ό,τι χρειάζεται ένας καλαμαράς για να σωθεί: την πρωτόγονη ματιά που αδράχνει ψηλάθεσαϊτευτά τη θροφή της τη δημιουργική, κάθε πρωί ανανεούμενη, αφέλεια, να βλέπει ακατάπαυστα για πρώτη φορά τα πάντα και να δίνει παρθενιά στα αιώνια καθημερινά στοιχεία -αγέρα,θάλασσα, φωτιά, γυναίκα, ψωμί’ τη σιγουράδα του χεριού, τη δροσεράδα της καρδιάς, την παλικαριά να κοροϊδεύει την ίδια του την ψυχή, σα να ‘χε μέσα του μια δύναμη ανώτερη από την ψυχή, και τέλος το άγριο γάργαρο γέλιο από βαθιά πηγή, βαθύτερη από το σπλάχνο του ανθρώπου, που ανατινάζουνταν απολυτρωτικό στις πιο κρίσιμες ώρες από το γέρικο στήθος του Ζορμπά’ ανατινάζουνταν και μπορούσε να γκρεμίσει, και γκρέμιζε, όλους τους φράχτες -ηθική, θρησκεία, πατρίδα- που άσκωσε γύρα του ο κακομοίρης ο φοβητσιάρης άνθρωπος για να κουτσοπορέψει ασφαλισμένα τη ζωούλα».

 

Ποιος ήταν όμως ο Αλέξης Ζορμπάς;

«Ένας γέρος, εξηνταπεντάρης, πανύψηλος (κρεμανταλάς), ξερακιανός, με βουλιαγμένα μάγουλα, χοντρή μασέλα, εξογκωμένα ζυγωματικά, ψαρά κατσαρωμένα μαλλιά, μάτια που σπίθιζαν».

 

«Το πρόσωπό του ήταν γεμάτο ζάρες, σκαλισμένο, σαρακοτρυπημένο, σα να το ‘χαν φάει τα λιοβόρια κι οι βροχές».

Ένας άντρας παθιασμένος με το σαντούρι και τον χορό, με τις γυναίκες και τη ζωή, που, με την αυθεντική, ακατέργαστη προσωπικότητά του, έμαθε στον συγγραφέα «τι θα πει τέχνη, έρωτας της ομορφιάς, αγνότητα, πάθος…».

 

Λάτρης του σαντουριού.

«-Όταν έχω σεκλέτια ή όταν με ζορίσει  η φτώχεια, παίζω σαντούρι κι αλαφρώνω. Όταν παίζω, μου μιλούν και δεν ακούω’ κι αν ακούσω, δεν μπορώ να μιλήσω. Θέλω, θέλω, μα δεν μπορώ.

-Μα γιατί, Ζορμπά;

-Ε, σεβντάς!»

 

Από τους μεγαλύτερους λάτρεις του χορού.

«Ένας διάολος είναι μέσα μου και φωνάζει, και κάνω ό, τι μου πει. Κάθε που πάω να πλαντάξω, μου φωνάζει: Χόρεψε! Και χορεύω. Ξεπλαντάζω.»

«-Χορεύεις; με ρώτησε με λαχτάρα’ χορεύεις;

-Όχι.

-Όχι;!

Κρέμασε τα χέρια κατάπληχτος.

-Καλά, είπε σε λίγο’ τότε να χορέψω εγώ αφεντικό. Στάσου πιο πέρα, να μη σε αναποδογυρίσω. Χάι! Χάι!

Έδωσε ένα σάλτο, πετάχτηκε όξω από την παράγκα, πέταξε τα παπούτσια του, το σακάκι, το γιλέκο, ανασήκωσε τα πανταλόνια ως τα γόνατα, άρχισε να χορεύει. Το μούτρο του, μουντζαλωμένο ακόμα από το κάρβουνο, ήταν κατασκότεινο’ τα μάτια του γυάλιζαν κάτασπρα.

Χύθηκε στο χορό, χτυπούσε τα παλαμάκια, πηδούσε, στρουφογύριζε στον αγέρα, έπεφτε κάτω με λυγισμένα γόνατα κι αντιπηδούσε ανάερα καθιστός, σα λάστιχο. Άξαφνα τινάζουνταν πάλι αψηλά στον αγέρα, σα να το ‘χε βάλει πείσμα να νικήσει τους μεγάλους νόμους, να κάνει φτερά και να φύγει. Ένιωθες μέσα στο σαρακοφαγωμένο αυτό ταγαριασμένο κορμί την ψυχή να μάχεται να συνεπάρει τη σάρκα και να χυθεί μαζί της, αστροβολίδα, μέσα στο σκοτάδι. Τίναζε η ψυχή το κορμί, μα αυτό έπεφτε, δε βαστούσε πολλή ώρα στον αγέρα, το ξανατίναζε, ανήλεη, λίγο τώρα πιο αψηλά, μα πάλι το έρμο ξανάπεφτε αγκομαχώντας.»

 

Σοφός, χωρίς να έχει διαβάσει.

«Ο  άνθρωπος αυτός συλλογίστηκα, δεν πήγε στο σκολειό και το μυαλό του δε χάλασε. Είδε κι έκαμε κι έπαθε πολλά, άνοιξε ο νους του, η καρδιά του πλάτυνε χωρίς να χάσει την αρχέγονη παλικαριά της.»

 

Έξυπνος, δυνατός, ηγετικός.

«Σε άλλες, πρωτόγονες δημιουργικές εποχές, ο Ζορμπάς θα ‘ταν αρχηγός ράτσας, θα πήγαινε μπροστά και θ’ άνοιγε με το τσεκούρι δρόμο’ ή θα ‘ταν ξακουσμένος τροβαδούρος που θα γύριζε τους αρχοντικούς πύργους, και θα κρέμουνταν όλοι, αφεντικά και φαμεγιοί και κυράδες, από τα χοντρά του χείλια…»

 

Με μια καρδιά πληγωμένη, μα απέραντη.

«Είδες κάτι χιλιομπαλωμένα πανιά καραβιού, με κόκκινα, κίτρινα, μαύρα μπαλώματα, ραμμένα με χοντρό σπάγγο, που πια δεν ξεσκίζουνται και στις πιο μεγάλες φουρτούνες; Τέτοια η καρδιά μου. Χιλοτρυπημένη, χιλιομπαλωμένη, αέττητη.»

 

Με μια ψυχή που αφουγκράζεται και παρατηρεί με αγνότητα και αλήθεια, σαν παιδί.

«Σ’ ένα κατήφορο ο Ζορμπάς σκόνταψε σε μιαν πέτρα, κι η πέτρα άρχισε να κατρακυλάει και να φεύγει. Ο Ζορμπάς στάθηκε ξαφνιασμένος σα να ‘βλεπε πρώτη φορά στη ζωή του ένα τόσο καταπληχτικό θέαμα’ στράφηκε, με κοίταξε, και στα μάτια του διέκρινα ανάλαφρο τρόμο.

-Το ‘χεις προσέξει, αφεντικό; μου είπε στ τέλος’ οι πέτρες στον κατήφορο ζωντανεύουν.

Δε μίλησα, μα η χαρά μου ήταν πολλή. Όμοια οι μεγάλοι οραματιστές, όμοια οι μεγάλοι ποιητές, βλέπουν τα πάντα για πρώτη φορά. Κάθε φορά βλέπουν μπροστά τους καινούριο κόσμο’ δε βλέπουν καινούριο κόσμο, τον δημιουργούν.

Ο κόσμος ήταν για το Ζορμπά, όπως και για τους πρώτους ανθρώπους, όραμα πηχτό, τ’ αστέρια τον άγγιζαν, η θάλασσα σπούσε στα μελίγγια του, ζούσε, χωρίς την παραμορφωτική μεσολάβηση του λογικού, τα χώματα, τα νερά, τα ζώα, το Θεό.»

 

Μία προσωπικότητα σπάνια, μεγαλειώδης.

«Δεν μπορώ πια, αφεντικό, είπε, δεν μπορώ’ ή η γης πρέπει να μεγαλώσει ή εγώ να μικράνω’ αλλιώς είμαι χαμένος.»

Σίγουρα δεν είναι τυχαία η επιτυχία του βιβλίου «Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά». Επιτυχία που σαφώς οφείλεται στην πένα του Νίκου Καζαντζάκη, μα και σε αυτήν την ιδιαίτερη, την ακατέργαστη προσωπικότητα του Ζορμπά. Πάνω από 580 ξένες εκδόσεις μετέφρασαν το βιβλίο, σε πάνω από 40 (!) γλώσσες διεθνώς!...

Ο Γιώργης Ζορμπάς άφησε την τελευταία του πνοή σε ένα χωριό των Σκοπίων, η μνήμη του όμως θα παραμένει ζωντανή για πάντα και θα συμβολίζει την γνήσια παλικαριά, την αυθεντικότητα και την αλήθεια…

«Έλα εδώ, δάσκαλε, μου ‘πε, έχω τον τάδε φίλο στην Ελλάδα’ άμα πεθάνω γράψε του πως πέθανα και πως, ως την τελευταία μου στιγμή, τα ‘χα σωστά τα μυαλά μου, τετρακόσια κα τον θυμόμουν. Και πως ό, τι κι αν έκανα, δεν το μετανιώνω. Και να ‘ναι καλά, να του πεις, και πως είναι καιρός πια να βάλει γνώση… Κι αν έρθει κανένας παπάς να με ξεμολοήσει και να με μεταλάβει, πες του να ξεκουμπιστεί να φύγει, και την κατάρα του να ‘χω! Έκαμα, έκαμα, έκαμα στη ζωή μου και πάλι λίγα έκαμα’ άνθρωποι σαν εμένα πρέπει να ζούνε χίλια χρόνια. Καληνύχτα!

Αυτά ήταν τα τελευταία του λόγια’ κι ευτύς ανασηκώθηκε στα μαξιλάρια, πέταξε τα σεντόνια, έκαμε να τιναχτεί απάνω. Τρέξαμε να τον κρατήσουμε, η Λιούμπα, η γυναίκα του, εγώ και μερικοί χειροδύναμοι γειτόνοι’ μα αυτός μας πέταξε πέρα, κατέβηκε από το κρεβάτι, πήγε ως το παράθυρο. Κι εκεί, πιάστηκε από το περβάζι, κοίταξε πέρα, κατά τα βουνά, γούρλωσε τα μάτια κι άρχισε να γελάει κι ύστερα να χλιμιντρίζει σαν άλογο. Έτσι ολόρθο, με τα νύχια καρφωμένα στο παράθυρο, τον βρήκε ο θάνατος»

 

Για το BookTour, Γιώτα Κοτσαύτη.

ΠΕΡΙΛΗΨΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

 

 

Στο βιβλίο Βίος και Πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά περιγράφεται η γνωριμία και το χρονικό της φιλίας του Καζαντζάκη και του Ζορμπά, καθώς και τα περιστατικά που διαδραματίστηκαν κατά τη συνεργασία των δύο προσώπων όταν οργάνωσαν την επιχείρηση λιγνίτη στην Πραστοβά της Μάνης.

Η πλοκή του μυθιστορήματος διαδραματίζεται στην Κρήτη ενώ αντίστοιχα ο πραγματικός Γιώργης Ζορμπάς μεταμορφώνεται στο μυθοπλαστικό πρόσωπο του Αλέξη Ζορμπά. Η ιστορία ξεκινά τη στιγμή που συναντιούνται στον Πειραιά οι δύο βασικοί ήρωες του βιβλίου: ο Συγγραφέας και ο Ζορμπάς. Ο Συγγραφέας, αφού εντυπωσιάστηκε με τον αντισυμβατικό χαρακτήρα του Ζορμπά και το διαρκώς φιλοσοφούμενο πάθος του για τη ζωή, αποφασίζει να τον προσλάβει στην επιχείρηση ως επιστάτη. Στην Κρήτη, εγκαθίστανται στο ξενοδοχείο της Μαντάμ Ορτάνς, μιας ξεπεσμένης σαντέζας, που δεν αργεί να γίνει η ερωμένη του Ζορμπά, μια από τις πολλές γυναίκες της πολυτάραχης ζωής του.

Σημαντικός κορμός του μυθιστορήματος είναι οι συζητήσεις των δύο φίλων κατά τη διάρκεια της συνεργασίας τους στο λιγνιτωρυχείο το οποίο αποδεικνύεται ένα προσχηματικό συγγραφικό κατασκεύασμα. Ο Συγγραφέας δεν ενδιαφέρεται διόλου για επιχειρήσεις και κέρδη, αλλά μοναδική του έγνοια είναι η αέναη αναζήτηση απαντήσεων στα φιλοσοφικά ερωτήματα που τον τυραννούν. Ο Ζορμπάς με την εμπειρία του βίου του και την απλή λογική του προσπαθεί να του αποδείξει ότι οι απαντήσεις που βασανίζουν τον συγγραφέα δεν βρίσκονται ούτε στην περίπλοκη λογική σκέψη ούτε στα βιβλία, αλλά μέσα στην ίδια τη ζωή· οι απαντήσεις των φιλοσοφικών ερωτημάτων αποκαλύπτονται πηγαία, αρκεί κανείς να βιώνει την κάθε στιγμή της ζωής με ειλικρινές πάθος, απαλλαγμένος από οποιεσδήποτε ελπίδες, εμμονές και προσδοκίες. 

 

ΝΙΚΟΣ ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ, Βίος και πολιτεία του Αλέξη Ζορμπά, Εκδόσεις Έθνος

 

...

Κάθε μήνα η συγγραφέας Γιώτα Κοτσαύτη σκιαγραφεί έναν λογοτεχνικό ήρωα και η ζωγράφος-εικονογράφος Αθηνά Πετούλη  φτιάχνει το πορτραίτο του.

Οι παρατηρήσεις και οι προτάσεις είναι ευπρόσδεκτες στις ηλεκτρονικές διευθύνσεις:

yotakotsafti1@yahoo.gr

athina_pk@hotmail.com



Διαβάστε περισσότερα: http://book-tour.webnode.gr/news/%CE%B1%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B7%CF%82-%CE%B6%CE%BF%CF%81%CE%BC%CF%80%CE%AC%CF%82-%CE%BD%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B6%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B6%CE%AC%CE%BA%CE%B7%CF%82-/#.VFSvkmFwOnY.facebook


- Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2014, 11:07
Ποτέ μη λες ποτέ!


Εγώ δεν ήμουν που "κορόιδευα" όσους έπαιζαν παιχνίδια είτε στον υπολογιστή είτε άλλα ηλεκτρονικά;

Εγώ δεν ήμουν που έλεγα ότι είναι χάσιμο παραγωγικού χρόνου;

Τι με έχει πιάσει εδώ και δυο εβδομάδες και δεν μπορώ να σταματήσω να παίζω Candy Crush Saga;

Το πρόβλημα είναι μεγάλο. Γιατί μου "τρώει" ακόμα και τον λίγο χρόνο που έχω καθημερινά στην διάθεσή μου.

Τα δε βράδια... ονειρεύομαι ριγέ καραμέλες, sugar crush και πρωτιές!

Αφήστε που έχω και τον Φάνη να με ξεπερνάει και να τρέχω πάντα από πίσω του...

Πείτε μου, καλοί μου, ομοιοπαθείς, φίλοι, θα περάσει κάποτε αυτή η μανία ή να αρχίσω να αγχώνομαι;

(Φοβάμαι πως έχω πάθει εξάρτηση...)

.................................................


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Ιανουαρίου 2014, 15:30
Καληνύχτα, ζωή…
Μενέλαος Λουντέμης  

Παραδίνοντας στο τυπογραφείο για τρίτη έκδοση αυτό το βιβλίο, θεωρούμε πως επιτελούμε χρέος απέναντι στον συγγραφέα και στο κοινό αν προτάξουμε τα παρακάτω προλογικά  λόγια που είχε γράψει ο συγγραφέας για να χαιρετίσει τη δεύτερη έκδοση. Παραθέτοντάς τα του ευχόμαστε και σ’ άλλες πολλές.

Εκδόσεις «Δωρικός»

...............................

Κανένας δεν το παίνεψε τούτο το βιβλίο, ούτε και το κατάκρινε. Μόνο κι αβοήθητο έκανε το δρόμο του ανάμεσα απ’ τη σιωπή των ανθρώπων. Ήταν οι θολές μέρες του 1946, ώριμες για κάποιο φοβερό σεισμό. Σπαθιά ακονίζονταν στα σκοτεινά. Στα μάτια παραμόνευε η λύσσα. Τα βιβλία –κάτι τέτοιες ώρες- είναι άχυρα που τα παίρνει ο άνεμος. Πού να σταθεί; Όλα τρέμουν να σωριαστούν.

Τραβήχτηκε για να περάσουν τα γεγονότα.

Και τώρα, που όλα πάνε να σωπάσουν, έρχεται ξανά να πάρει τη θέση του –τη «στάση» του θα ‘πρεπε να πω- αντίκρυ στο κοινό. Πολλά έτρεξαν από τότε που είδε το φως. Απ’ τους δρόμους των βιβλιοπωλείων πέρασε ο τρόμος, οι οπλισμένοι ή αλυσοδεμένοι άνθρωποι, και –μερικές φορές- αλυσοδεμένος κι οι ίδιος ο συγγραφέας. Το βιβλίο τούτο δοκιμάστηκε, αγνοήθηκε, μα δεν προδόθηκε. (Κανένας δεν μπορεί να προδώσει το έργο σου, αν δεν το προδώσει ο ίδιος ο συγγραφέας).

Αυτά που περνούν μέσα απ’ τις σελίδες του μπορεί σήμερα να είναι παλιά για μένα, δεν παλιώνουν όμως ποτέ για τη ζωή. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που ονειροπολούν, που κρυώνουν, που πεινούν και ματώνονται, το βιβλιαράκι αυτό θα ‘χει το δικαίωμα να κάθεται αντίκρυ τους σε μιαν άκρη και να λέει το πικρό παραμύθι του. Αυτό ακριβώς το παραμύθι θέλω σήμερα να ξαναπώ, στυφό σαν τότε, και πικραμένο για πάντα. Τώρα που ένα σμήνος από χρόνια πέταξαν ξαφνικά από πάνω μου. Τόσο ξαφνικά, που σαν ξανάνοιξα τα μάτια όλα ήταν θαμπά.

Είναι κατάπικρο να είναι κανείς ο ήρωας ενός τέτοιου βιβλίου και μαζί και ο συγγραφέας του. Σε τούτη τη λίγη ζωή αυτό μόνο κατάλαβα: Καλύτερα να μην έχει κανείς φτερά παρά να ‘χει και να του τα ματώνουν.

Ευχαριστώ πολύ, με βαθιάν αγάπη, το κοινό μου. Είναι η μ ό ν η μου πια χαρά.

Τούτο τον Οκτώβρη 1956

Μ.Λ.

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2014, 19:36
Χιόνι χιόνι χιόνι…
Χιόνι  

ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Τι παράξενο που χιόνισε φέτος πάνω στα Μακρινά Βουνά (μην τα αναζητήσετε στον χάρτη, δεν υπάρχουν). Γιατί παράξενο; Καλά, συγγνώμη, σας φαίνεται φυσιολογικό να πέφτει κίτρινο χιόνι; Ε, λοιπόν, πάνω στα Μακρινά Βουνά έπεσε ένα χιόνι σαν τη ζαφορά. Τα βουνά μοιάζουν με θεόρατους σωρούς από χρυσάφι. Ο κόσμος κοιτάζει το χιόνι και λέει:

-Ίκτερο έβγαλε το χιόνι φέτος.

Ο ίκτερος, όπως ξέρετε, που πιο απλοϊκά τον λένε και χρυσή, είναι μια αρρώστια που σου κάνει την επιδερμίδα κίτρινη σαν λεμονόφλουδα. Ο κόσμος πέφτει για ύπνο και το άλλο πρωί κοιτάζει πάλι κατά τα Μακρινά Βουνά.

-Καλό και τούτο! λένε όλοι.

Μα, τι συνέβη; Πάνω στα Μακρινά Βουνά έπεσε χιόνι κόκκινο σαν αίμα. Κι έτσι, όλο τον χειμώνα, το χιόνι εξακολουθεί ν’ αλλάζει χρώμα: μια φορά πέφτει πράσινο, και θαρρείς κι είναι άνοιξη’ μιαν άλλη πέφτει γαλάζιο, και νομίζεις πως ανέβηκε η θάλασσα ν΄ αγγίξει τον  ουρανό’ έπειτα γίνεται βιολετί, πορτοκαλί. Θαυμάσιο θέαμα, στ’ αλήθεια. Ο κόσμος ξυπνά το πρωί και αναρωτιέται:

-Άραγε, το χρώμα θα ‘χουν σήμερα τα Μακρινά Βουνά;

Ένα πρωί το χιόνι έπεσε μαύρο. Τα βουνά φόρεσαν πένθιμα ρούχα. Ο κόσμος φοβάται. Μήπως συμβεί κανένα κακό; Όλη μέρα οι άνθρωποι μένουν κλειδαμπαρωμένοι στα σπίτια τους. Τώρα οι αλλαγές των χρωμάτων δεν είναι διασκεδαστικές: ο κόσμος θέλει να ξαναδεί το παλιό καλό λευκό χιονάκι του. Όμως δεν  το βλέπει τελικά, γιατί το άλλο πρωί καταφθάνει η άνοιξη και δεν έχει πια χιόνι πάνω στα Μακρινά Βουνά, παρά μονάχα ήλιο, λουλούδια και βράχια που λαμπυρίζουν σαν διαμάντια.

 

ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΧΙΟΝΙ ΕΙΝΑΙ ΛΕΥΚΟ

Το χιόνι αποτελείται από μικροσκοπικά πρίσματα νερού σε στερεά μορφή: φαντάσου τους κόκκους της ζάχαρης, αλλά πιο λεπτούς και εύθραυστους. Καθένα από τα πρίσματα αυτά καθρεφτίζει μια φωτεινή αχτίδα και το μάτι σου, χωρίς να σου πει τίποτα, τις προσθέτει όλες συνθέτοντας μία και μοναδική αχτίδα, λευκή, εκτυφλωτική. Ποιος ξέρει αν σου αρκεί αυτή η εξήγηση; Γι’ αυτό, και για να με συγχωρέσεις για τις δύσκολες λέξεις που σου έβαλα, σου χαρίζω ένα τραγουδάκι:

Μια φορά –μη με πείτε τρελό!

έφτιαξα ολομόναχος

έν’ άγαλμα από χιόνι.

Ήταν ωραίο και λευκό,

μονάχα το καπέλο του

ήταν σαν πίσσα μαύρο.

Μα άξαφνα βγήκε ο ήλιος

και με μια ζεστή γλειψιά

του χάλασε πρώτα τη μύτη

και τα δάχτυλα μετά.

Πάει τ’ όμορφο άγαλμά μου!

Μα σας λέω πως προτιμώ

αντί για τον χιονάνθρωπό μου,

ήλιο να βλέπω στον ουρανό,

να ‘ν’ ζεστά τα δάχτυλά μου

και τα κατωπόδαρά μου!

 

ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Τι ωραίο το χιόνι, εφεύρεση τρομερή,

χιόνι από βαμβάκι, μαλλί ή χαρτί…

Δε σου βρέχει τα χέρια,

φοράς, δε φοράς γάντια,

ή τα πόδια χωρίς μπότες

ή χωρίς κασκόλ τη μύτη,

χωρίς σκούφο το κεφάλι,

στο κεφάλι τα μαλλιά,

τα μαλλιά χωρίς ομπρέλα,

χωρίς κάρβουνο τη σόμπα…

Αλήθεια, εφεύρεση είναι τρομερή

το χιόνι από βαμβάκι, μαλλί ή χαρτί.

 

ΧΙΟΝΙ

Δυστυχής όποιος δεν ξέρει

από πατινάζ ή σκι.

Τόσο χιόνι πάει χαμένο,

δεν μπορεί να το χαρεί.

Το πολύ πολύ να φτιάξει

μια γρανίτα για να πιει.

 

ΤΖΑΝΙ ΡΟΝΤΑΡΙ


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Ιανουαρίου 2014, 14:43
Αυτό το αστέρι είναι για όλους μας
Το ποίημα της εβδομάδας  

IV

 […]

 Ναι, αγαπημένη μου,

εμείς γι’  αυτά τα λίγα κι απλά πράματα πολεμάμε

για να μπορούμε να ‘χουμε μια πόρτα, έν’  άστρο, ένα σκαμνί

ένα χαρούμενο δρόμο το πρωί

ένα ήρεμο ήσυχο όνειρο το βράδυ.

Για να ‘χουμε έναν έρωτα να μη μας τον λερώνουν

ένα τραγούδι που να μπορούμε να το τραγουδάμε.

 

Όμως αυτοί σπάνε τις πόρτες μας

πατάνε πάνω στον έρωτά μας.

Πριν πούμε το τραγούδι μας

μας σκοτώνουν.

 

Μας φοβούνται και μας σκοτώνουν.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε

φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε

φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι

του παιδιού μας.

φοβούνται τα χέρια σου που ξέρουν να αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά

και να μοχτούνε τόσο αντρίκεια

φοβούνται τα λόγια που λέμε οι δυο μας με φωνή χαμηλωμένη

φοβούνται τα λόγια που θα λέμε αύριο όλοι μαζί

μας φοβούνται, αγάπη μου, και όταν  μας σκοτώνουν

νεκρούς μας φοβούνται πιο πολύ.

 

 V

 Θα ‘θελα να φωνάξω τ’  όνομά σου, αγάπη μου, μ’  όλη μου τη δύναμη.

Να τ’  ακούσουν οι χτίστες απ’  τις σκαλωσιές και να φιλιούνται

με τον ήλιο

να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές και ν’  ανασαίνουν όλα

τα τριαντάφυλλα

να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα

να το μάθουν τα παιδιά για να μην φοβούνται το σκοτάδι,

να τ’ ακούσουν οι πρωτεύουσες του κόσμου και να το ξαναπούνε

μ’  όλες τις καμπάνες τους

να το κουβεντιάζουνε τα βράδια οι πλύστρες χαϊδεύοντας τα πρησμένα

χέρια τους.

Να το φωνάξω τόσο δυνατά

που να μην ξανακοιμηθεί κανέναν όνειρο στον κόσμο

καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

 

Να τ’ ακούσει ο χρόνος και να μη σ’  αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ.

 […]

Κι όταν πεθάνουμε, αγαπημένη μου, εμείς δε θα πεθάνουμε.

Αφού οι άνθρωποι θα κοιτάζουν το ίδιο αστέρι που κοιτάξαμε

αφού θα τραγουδάνε το τραγούδι που αγαπήσαμε

αφού θα ανασαίνουν σ’ έναν κόσμο που εγώ κι εσύ τον ονειρευτήκαμε

ε, τότε, αγαπημένη, θα ‘μαστε πιο ζωντανοί από κάθε άλλη φορά

 

Αφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν

στο ήρεμο ψωμί,

στα δίκαια χέρια,

στην αιώνια ελπίδα,

πώς θα μπορούσαμε, αγαπημένη μου,

να ‘χουμε πεθάνει…

 

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

Καλή εβδομάδα



2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Ιανουαρίου 2014, 22:18
Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι
Ξένη Λογοτεχνία  

«Η αγάπη είναι το μόνο μέσο για τη σωτηρία του ανθρώπου»

Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι του Ντέιβιντ Λόρενς  είναι ένα από τα βιβλία που λυπάμαι που το είχα «υποτιμήσει». Δεν ξέρω αν ήταν ο τίτλος που με είχε επηρεάσει αρνητικά ή ότι το διάβασα για πρώτη φορά σε αρκετά νεαρή ηλικία, πάντως χαίρομαι που του έδωσα «δεύτερη ευκαιρία».

Η συγκεκριμένη έκδοση, του 2011, από τις ειδικές εκδόσεις 4π, συνοδεύεται (όπως και όλοι οι ανάλογοι τίτλοι της σειράς Παγκόσμια Λογοτεχνία-Κλασική Βιβλιοθήκη) από μία ενδιαφέρουσα εισαγωγή, με πληροφορίες τόσο για τον συγγραφέα, όσο και για το έργο.

«Ο Ντέιβιντ Χέρμπερτ Λόρενς υπήρξε ένας από τους πιο αμφιλεγόμενους μυθιστοριογράφους της Αγγλίας κατά τον 20οαιώνα. Ένας οραματιστής-ποιητής, ένας ειλικρινής εκφραστής των σεξουαλικών θεμάτων, ένας υπέρμαχος της ελεύθερης επικοινωνίας ανάμεσα στα άτομα κι ένας παρεξηγημένος και κυνηγημένος από την αστυνομία άνθρωπος, ο οποίος πίστευε πως το αίμα και η σάρκα είναι σοφότερα από το πνεύμα».

Το βιβλίο έχει αυτοβιογραφικές αναφορές και στοιχεία από τη ζωή του συγγραφέα, έμμεσες, αλλά και πιο άμεσες. Πχ., ο πατέρας του ήταν ανθρακωρύχος, όπως οι κάτοικοι της περιοχής στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία. Και ο ίδιος ο Λόρενς είχε μια πολυτάραχη «απαγορευμένη» ερωτική σχέση, με την σύζυγο ενός καθηγητή του. Μαζί έφυγαν για τη Γερμανία και αργότερα κατάφεραν να επισημοποιήσουν  τη σχέση τους. Όπως περίπου ο Μέλορς  και η Κόνι, οι ήρωές του.

«Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1928 στη Φλωρεντία. Ο Λόρενς άρχικα είχε σκοπό να δώσει στο μυθιστόρημα τον τίτλο Tenderness (Τρυφερότητα).Η έκδοση στην πατρίδα του πραγματοποίηθηκε το 1960, τριάντα ολόκληρα χρόνια μετά το θάνατό του, και αποτέλεσε σκάνδαλο που συντάραξε το Ηνωμένο Βασίλειο. Προτού κυκλοφορήσει το βιβλίο, ο εκδοτικός οίκος έστειλε ένα αντίτυπο του βιβλίου στη Σκότλαντ Γιάρντ. Η αστυνομία όμως και οι δικαστικές αρχές είχαν ήδη προμηθευτεί και διαβάσει εξονυχιστικά το μυθιστόρημα. Το βιβλίο χαρακτηρίστηκε ανήθικο, επειδή περιέχει ωμές και σκανδαλώδεις περιγραφές των σεξουαλικών πράξεων και ένα πλήθος «αισχρών» λέξεων. Οι εκδόσεις Penguin Books σύρθηκαν στα δικαστήρια. Η δίκη προξένησε μεγάλη αίσθηση στο κοινό. Το σύνολο των ανθρώπων του πνεύματος καταδίκασε τη μήνυση, θεωρώντας την προσβολή για την ελευθερία της σκέψης. Πολλοί συγγραφείς, κριτικοί, καθώς και διάφορα δημόσια πρόσωπα παρουσιάστηκαν ως μάρτυρες στη δίκη, προσπαθώντας να αποδείξουν τη λογοτεχνική αξία του έργου και να καταρρίψουν την κατηγορία της σκανδαλοθηρίας’ ο συγγραφέας δε ζούσε για να υπερασπιστεί το έργο του στο δικαστήριο, το έκανε όμως με πολύ πετυχημένο τρόπο μέσα από τα ίδια του τα κείμενα όσο ήταν στη ζωή. Η δίκη είχε αίσια έκβαση, οι εκδότες αθωώθηκαν και με αυτή την απαλλαγή σήμανε και μια νέα αρχή για μεγαλύτερη ελευθερία του λόγου στην Αγγλία.»

ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ:

1…. Όμως ο Κλίφορντ είχε ακόμη κάποια παιδιάστικα φετίχ και ταμπού. Ήθελε να τον θεωρούν «πάρα πολύ καλό» συγγραφέα, κι ας ήταν τελείως ευτελές και ανούσιο αυτό. Καλός είναι αυτός που αιχμαλωτίζει τους αναγνώστες. Τι νόημα έχει να είσαι καλός συγγραφέας και να μη σε διαβάζει κανείς; Και από ό, τι φαίνεται, η πλειοψηφία των αληθινά «καλών» συγγραφέων είχαν μόλις χάσει το τρένο…

2… Ο τρόπος με τον οποίο εκδηλώνουμε ή κρύβουμε τη συμπόνια μας είναι αυτός που προσδιορίζει τη ζωή μας…

3…. Δε μου αρέσει που είσαι μακριά μου. Αν αρχίσω όμως να φαρμακώνομαι, κάτι καταστρέφεται. Υπομονή, πάντα υπομονή. Αυτός είναι ο τεσσαρακοστός μου χειμώνας. Και δεν μπορώ να κάνω τίποτε για τους περασμένους. Όμως αυτόν το χειμώνα θα κρατήσω αναμμένη τη φλογίτσα μου της Πεντηκοστής και θα νιώθω γαλήνη. Και  δε θ’ αφήσω την ανάσα του κόσμου να μου τη σβήσει…

4…. Τόσα πολλά λόγια, λοιπόν, γιατί δεν μπορώ να σε αγγίξω. Αν μπορούσα να κοιμηθώ με τα χέρια μου τυλιγμένα στο κορμί σου, το μελάνι θα έμενε στο μπουκάλι…

D.H.LAWRENCE, Ο εραστής της Λαίδης Τσάτερλι, εκδόσεις 4π.

 

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιανουαρίου 2014, 13:44
120 λογοτέχνες επιλέγουν τα 100 καλύτερα της νεοελληνικής λογοτεχνίας (;)
Ελληνική Λογοτεχνία  

Δυστυχώς ούτε ένα βιβλίο του Λουντέμη δεν υπάρχει στην λίστα...

Όχι βέβαια ότι αυτό μειώνει την αξία του έργου του. Αγαπήθηκε όσο λίγοι δημιουργοί από τον λαό κι αυτό ήταν το καλύτερο βραβείο. Όμως μου κάνει πολύ μεγάλη εντύπωση ότι οι "λογοτέχνες" μας, ακόμα και σήμερα, δείχνουν μην το υπολογίζουν...

http://www.bookpress.gr/multipress/teleutaia-nea/100-kalitera-vivlia-apotelesmata

Και ο εύστοχος σχολιασμός του αγαπητού φίλου δημοσιογράφου Ηρακλή Κακαβάνη:

«Τέσσερα έργα του Βαλτινού, ένα του Βάρναλη, δύο του Ρίτσου, ένα του Παλαμά (όχι ότι κατ’ ανάγκη θα έπρεπε να είναι περισσότερα δικά τους). Τρία του Καρυωτάκη… Καββαδίας? Μου κάνει εντύπωση επίσης η παρουσία του Κοσμά Πολίτη και η απουσία πολύ πιο αντιπροσωπευτικών έργων της εποχής. Λείπουν πάρα πολλά έργα και συγγραφείς. Δε νομίζω ότι βοηθούν τέτοιες έρευνες με τον τρόπο που γίνονται. Η λογική της αυθεντίας δημιουργεί εντυπώσεις. Και δυστυχώς οι επιλογές τους στηρίζονται σε περιορισμένη γνώση. Σε αυτό τον τόπο κάποια παιδιά που μετά έγιναν συγγραφείς δε μέτρησαν πότε τα αστέρια, δεν άκουσαν πότε για το στρατόπεδο Χαϊδαρίου κλπ» Αδικαιολόγητη και η παράλειψη του Λειβαδίτη»

Και το ενδιαφέρον λινκ, που παρέθεσε στην ομάδα του Λουντέμη:

http://sarantakos.wordpress.com/2014/01/20/100books/


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Ιανουαρίου 2014, 21:56
Ένα τσαμπί σταφύλι
Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού  

Μια φορά κι έναν καιρό, στα πολύ παλιά τα χρόνια, υπήρχε ένα μικρό χωριό που το λέγανε Αγαθοχώρι. Στο Αγαθοχώρι όλοι οι άνθρωποι ήταν καλοί κι αγαπούσαν πολύ ο ένας τον άλλο.

Είχε απ’ όλα τα καλά το Αγαθοχώρι, εκτός από αμπέλια και κληματαριές. Σταφύλι δεν είχαν δει ποτέ στα μάτια τους οι Αγαθοχωρίτες, και κρασάκι, που γίνεται απ’ τα σταφύλια, δεν είχανε ποτέ τους πιει.

Μια μέρα, ένας γέρος, που πήγε με το γαϊδουράκι του σ’ ένα άλλο χωριό, έφερε γυρίζοντας μια μικρή ρίζα κληματαριά και τη φύτεψε στην αυλή του.

Η κληματαριά μεγάλωσε, κι όταν ήρθε ο Αύγουστος, είχε κιόλας έτοιμο το πρώτο τσαμπί σταφύλι. Το ‘κοψε γεμάτος χαρά ο καλός Αγαθοχωρίτης, το ‘πλυνε στη βρυσούλα του, αλλά πριν φάει, σκέφτηκε: «Δεν είναι κρίμα να το φάω μοναχός μου, ενώ μπορώ να καλέσω και το γείτονά μου να το φάμε μαζί;» Μια και δυό πλησίασε το φράχτη και φώναξε:

-Γείτονα, έλα να φάμε μαζί το σταφύλι μου.

Ήρθε ο γείτονας χαρούμενος, μαζί με τη γυναίκα του, αλλά πριν αρχίσουν να το τρώνε, είπε η καλή γυναίκα:

-Τι κρίμα να το φάμε μόνοι μας, αφού μπορούμε να καλέσουμε και τους άλλους μα γείτονες, που έχουν και μικρό παιδί.

Ήρθαν λοιπόν κι οι γείτονες οι άλλοι με το παιδί. Εκείνοι με τη σειρά τους σκέφτηκαν τους δικούς τους γείτονες, που ‘χαν μάλιστα τρία παιδιά, ήρθαν κι εκείνοι με τα τρία παιδιά. Εκείνα κάλεσαν άλλους, οι άλλοι άλλους, και έτσι σιγά σιγά η αυλή του καλού Αγαθοχωρίτη γέμισε ανθρώπους και παιδιά.

Όταν άρχισε η μοιρασιά, ήταν τόσοι πολλοί άνθρωποι μαζεμένοι, όσες κι οι ρώγες του σταφυλιού. Έτσι θα ‘παιρνε ο καθένας από μια ρώγα μονάχα.

Μόλις όμως έκοψε ο γέρος την πρώτη, για να τη δώσει στον καλό του γείτονα, αμέσως η ρώγα μεταμορφώθηκε σε ολόκληρο τσαμπί. Έκοψε τη δεύτερη, κι αυτή το ίδιο. Χαρές που κάνανε οι Αγαθοχωρίτες! Και η Τρίτη και η τέταρτη έγιναν κι αυτές με τη σειρά τους μεγάλα, ωραία τσαμπιά.

Ξετρελαμένοι από χαρά οι χωρικοί έπαιρναν ο καθένας το τσαμπί του κι έφευγαν ευχαριστημένοι. Όταν και η τελευταία ρώγα που κράτησε ο γέρος για τον εαυτό του έγινε κι αυτή, με τη σειρά της, μεγάλο κι όμορφο τσαμπί, ο γέρος σκέφτηκε: «Καλύτερα να μην το φάω, να το κάνω κρασάκι».

Το έστυψε καλά καλά, έβγαλε ζουμί όσο χωράει ένα ποτήρι, το ‘βαλε ύστερα σ’ ένα μικρό μικρό βαρελάκι, και περίμενε. Όταν πέρασαν οι μέρες και το κρασί ήταν έτοιμο φώναξε πάλι το γείτονα του να το πιούνε μαζί.

Εκείνος το θυμήθηκε το δικό του γείτονα και τον κάλεσε, αυτός κάλεσε έναν άλλο, ο άλλος άλλον, και σιγά σιγά μαζεύτηκαν πάλι όλοι οι Αγαθοχωρίτες στην αυλή του καλού γέρου, για να δοκιμάσουν το κρασάκι του. Όμως έγινε και πάλι το ίδιο παράξενο πράγμα, που είχε γίνει με τις ρώγες του σταφυλιού.

Το βαρελάκι δεν άδειαζε, όσο κι αν έπιναν. Έπιναν, έπιναν, κι αυτό ήταν πάντα γεμάτο. Ήταν η ευλογία του Θεού, είχε πει ο καλός γέροντας. Κι ήθελε μ’ αυτό ο Θεός να τους δείξει, ότι όποιος μοιράζεται μ’ άλλους τα καλά που έχει, αυτά δεν λιγοστεύουν, αλλά όλο και πιο πολλά γίνονται.

Από τότε το βαρελάκι με το γλυκό κρασί στο Αγαθοχώρι είναι πάντα γεμάτο. Όποιος θέλει, πάει, πίνει, και είναι τόσο γλυκό, όσο κανένα κρασί σ’ όλο τον κόσμο.

Φίλι φίλι καριοφύλι

σαν οι άνθρωποι ‘ναι φίλοι

στην καρδιά τους και στα χείλη

έχουν  γλύκα από σταφύλι.

 

Είναι πάντα ευτυχισμένοι

γελαστοί κι ευλογημένοι.

 

ΜΑΡΙΑ ΚΟΥΒΑΛΙΑ-ΓΟΥΜΕΝΟΠΟΥΛΟΥ


- Στείλε Σχόλιο


22 Ιανουαρίου 2014, 15:31
22 Ιανουαρίου 1977, Μενέλαος Λουντέμης: Το τέλος.
Μενέλαος Λουντέμης  

Ξενυχτούσε πολύ εκείνο τον καιρό. Παρέα με φίλους απολάμβανε τις Αθηναϊκές νύχτες σε ταβέρνες, κουτούκια, αλλά και μαγαζιά πολυτελείας, όπως έλεγε. Απολάμβανε και τις συζητήσεις, κατά κανόνα πολιτικές, γελούσε, γευόταν με πάθος τη ζωή. Ώσπου…

Σάββατο, 22  Ιανουαρίου 1977 και στο Προεδρικό Μέγαρο ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κωνσταντίνος Τσάτσος και η σύζυγός του Ιωάννα δεξιώνονται τους δημοσιογράφους. Γύρω στις 8:30 το βράδυ, ένα ψίθυρος μεταφέρεται από στόμα σε στόμα.

«Ο Μενέλαος Λουντέμης πέθανε».

[…]

Ο θάνατος βρήκε τον Μενέλαο Λουντέμη στη λεωφόρο Βουλιαγμένης μέσα στην πετρελαιοκίνητη «Μερσεντές» του, την οποία οδηγούσε ο ίδιος. Πήγαινε στον Άλιμο να παραδώσει για δακτυλογράφηση στη Στέλλα τα τελευταία συμπληρωματικά χειρόγραφα από τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις στην Κίνα του Μάο.

«Έρχομαι να σας πάρω να πάμε στο θέατρο», είπε στη Βιργινία. Δυστυχώς δεν γύρισε. Η καρδιακή προσβολή τον βρήκε πάνω στο τιμόνι, καθώς διέσχιζε τη λεωφόρο  Βουλιαγμένης.

Λίγες μέρες πριν είχε κυκλοφορήσει το τελευταίο του βιβλίο «Της γης οι αντρειωμένοι». «Είναι το καλύτερό μου», έλεγε, «γιατί είναι αντιδογματικό».

Και μετά άρχιζε να πλάθει πάλι όνειρα. Έκανε σχέδια και είχε ιδέες, για να τις ρίξει στα χαρτιά, λες και επρόκειτο να ζήσει αιώνια.

«Να πάρω ένα σπίτι στη θάλασσα, στο Πόρτο Ράφτη, να τυπώσω στη Θεσσαλονίκη κάποια από τα έργα μου στον εκδοτικό οίκο του Μανώλη Μπαρμπουνάκη, να αρχίσω τις ταξιδιωτικές μου εντυπώσεις στη Μογγολία και να οδηγήσω το καινούριο μου αυτοκίνητο…», έλεγε και γελούσε σαν μικρό παιδί.

Ο Λουντέμης είχε πλήρη γνώση της κατάστασής της υγείας του, αλλά ούτε στιγμή δεν το έβαλε κάτω. Ήθελε να ρουφήξει ως το τέλος το ποτήρι της ζωής και να πεθάνει όρθιος.

[…]

Έσβησε μόνος, μέσα στο αυτοκίνητό του, στη λεωφόρο Βουλιαγμένης, την ώρα που ο δρόμος έσφυζε από κίνηση και ζωή. Ο θάνατός του προήλθε από ανακοπή. Ένα παλιό εκτεταμένο έμφραγμα είχε διαλύσει την καρδιά του.

ΦΩΤΗΣ ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑΣ, Ο δικός μας Μενέλαος Λουντέμης, εκδόσεις Δωρικός


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Ιανουαρίου 2014, 22:04
Το ζωηρό Συννεφάκι
Παιδικά βιβλία  

-Μαμά, αυτό το σύννεφο μοιάζει με ξωτικό.

………………………………

-Αυτό μοιάζει με έναν ψύλλο που κάνει μπάνιο.

……………………………..

-Κι αυτό μοιάζει με μία αγελάδα που χορεύει!

…………………………….

(-Μαμά, σσσσς, λες κάπου εδώ να κρύβεται και το ζωηρό Συννεφάκι;)

…………………………….

Τι κι αν η μαμά του το συμβούλευε να μην πλησιάσει τα μεγάλα και γκρίζα σύννεφα;

 Τι κι αν υποσχόταν ότι θα προσέχει;

Τα παιχνίδια του το οδήγησαν σύντομα εκεί όπου δεν έπρεπε.

Έτσι, δεν άργησε να μεταμορφωθεί κι αυτό σε βροχή και να πέσει στη γη.

Έπειτα από διάφορες περιπέτειες, νέους φίλους και πολλά ταξίδια, βρέθηκε στην θάλασσα.

Ώσπου ο ήλιος το οδήγησε και πάλι στον ουρανό και στην αγκαλιά της αγαπημένης του μανούλας!...

…………………………

Ένα όμορφο, πολύχρωμο , διδακτικό παραμύθι, που μιλάει με λόγια ξεκάθαρα και απλά στα παιδιά για τον κύκλο του νερού. Παράλληλα μηνύματα αγάπης, φιλίας, υπομονής και συγχώρεσης εμπλουτίζουν το κείμενο…

…………………………

Το ζωηρό Συννεφάκι έκανε ένα αρκετά μεγάλο ταξίδι και εδώ και μέρες βρίσκεται και στο σπίτι μας! Το εισιτήριο για να φτάσει ως εδώ ήταν μία ζωγραφιά της Παναγιώτας! Με μεγάλη χαρά και προθυμία συμμετείχε στον διαγωνισμό και, όταν έλαβε το έπαθλό της, ήταν από τις λίγες φορές που την είδα τόσο ενθουσιασμένη! Καμαρωτή και περήφανη το πήρε και το χάρισε στην αδερφή της (αυτό ήταν το κίνητρο για την συμμετοχή της: τα γενέθλια της Αναστασίας μας!).

Ευχαριστούμε πολύ την κυρία Αρετή Τόλιου-Δεβετζόγλου για το όμορφο δώρο που μας έκανε! Το ζωηρό Συννεφάκι ήταν το πρώτο βιβλίο που μπήκε στο σπίτι μας για το 2014! Εύχομαι να μας έκανε καλό «ποδαρικό» και να φέρει στο σπίτι μας πολλά πολλά πολλά ακόμα βιβλία!

………………………………………..

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Οσελότος

(εικονογράφηση Νίκος Δεβετζόγλου)

Η σχετική σελίδα στο Facebook (όπου μπορείτε να δείτε και την ζωγραφιά μας!) είναι εδώ:

https://www.facebook.com/synnefaki?fref=ts

 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


20 Ιανουαρίου 2014, 14:36
Τι έγιναν τα παιδιά του Κάρολου Ντίκενς
Το ποίημα της εβδομάδας  

Χάθηκαν προσωρινά, γίνανε σκιές,

με παρακολουθούν για δευτερόλεπτα

μέσα από την ομίχλη,

πιάνουν την άκρη του παλτού μου.

Χειμώνας είναι γι’ αυτά, βαρύς, με χιόνια.

Με παπούτσια χαλασμένα, με αισθήματα

κουρέλια τριγυρνάνε άσκοπα στους δρόμους,

κάτω από φανάρια του δεκάτου ενάτου αιώνα.

Το χιόνι σφυρίζει και τα χτυπάει αλύπητα.

Προσπαθεί να τα σβήσει από τις σελίδες των

βιβλίων. Αυτά όμως επιμένουν να τριγυρνάνε

στη μνήμη μας, να μας τυραννούν, να μας συντροφεύουν.

Χλομά και πεινασμένα μας περιμένουν

στη γωνιά, με τους ώμους τους να διψούν

για χάδι. Σούρουπο τα είδαμε για πρώτη

φορά και μας έφεραν τα πιο παράτολμα σχέδια.

Εκεί που σβήνει η μουσική, κρύβονται φοβισμένα

τα παιδάκια κοιτώντας το φεγγάρι.

 

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ


Καλή εβδομάδα.


- Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2014, 09:39
Τα κακά, τα στραβά και τα ανάποδα...
Επικαιρότητα  

Δεύτερη ανάρτηση σε μία μέρα. Και είχα πει να ξεκινήσω την μέρα μου ευχάριστα, όμορφα, με θετική διάθεση... Πού να σ'  αφήσουν να το κάνεις αυτό όμως...

Μιά διαβάζεις για "Λευκές Εβδομάδες":

http://xenesglosses.eu/2014/01/leuki-ebdomada-xoris-sxoleio-stis-4732014/

και σου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

Πώς θα πάει ο άνεργος διακοπές χωρίς λεφτά και χωρίς διάθεση (γιατί και την διάθεση του την έχουν τσακίσει και την αξιοπρέπεια και όλα... Λες και ευθύνεται αυτός...);

Πώς θα πάει ο πενταμηνίτης διακοπές με 490 ευρώ;

Πώς θα πάει ο εργαζόμενος που έχει να πληρωθεί μήνες διακοπές;

Σε ποιόν απευθύνονται τα λαμόγια και πάλι;

Κερασάκι στην τούρτα το δεύτερο -ευστοχότατο- άρθρο:

http://neaflorina.blogspot.gr/2014/01/blog-post_6874.html

Η Φλώρινα άλλη μία τραγική πρωτιά. Μετά από την ανεργία, πρωτιά και στην αιθαλομίχλη! Μας έχει πνίξει και δεν λέει να μας αφήσει βδομάδες τώρα. Και πώς να μας αφήσει με το πετρέλαιο 1, 35;

Ακόμα και να θέλεις να διώξεις μακριά το κακό και να παλέψεις για το καλύτερο, πού να την βρεις την διάθεση όταν σε διαβολίζουν κάθε μέρα;

Κατά τ' άλλα, το μόνο μας πρόβλημα είναι ο Χριστούδουλος Ξηρός που απέδρασε...

Άι στα κομμάτια πρωινιάτικα...


- Στείλε Σχόλιο


13 Ιανουαρίου 2014, 09:16
Ο ποιητής
Το ποίημα της εβδομάδας  

Ο ποιητής πάντα γυρίζει.

Ζωντανό νερό κυλά κάτω απ’  τους πάγους,

την άνοιξη τους σπάζει και ξανοίγεται

πλατιά μέσα στους κάμπους…

Ξεπλένει τις ντροπές, ξεπλένει το αίμα,

τα ερείπια καθαρίζει από τη σκόνη…

Ο ποιητής πάντα γυρίζει

κι όπου συναντήσει ένα παιδί

ξαναγεννιέται.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΟΛΕΣΚΗΣ

 

Καλημέρα, καλή εβδομάδα : )


- Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2014, 17:17
2014: Η χρονιά των παραμυθιών!
Η χρονιά των παραμυθιών  

Η περσινή χρονιά ήταν αφιερωμένη στον Μικρό Πρίγκιπα και στον Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ.

Η φετινή χρονιά, το 2014, θα είναι εξ ολοκλήρου αφιερωμένη στα παραμύθια!

Θέλω να διαβάσω όσο το δυνατόν περισσότερα παραμύθια!

Να αγοράσω όσο το δυνατόν περισσότερα παραμύθια!

Να χαρίσω όσο το δυνατόν περισσότερα παραμύθια!

Να εικονογραφηθούν όλα τα δικά μου παραμύθια!

Να τα δω να παίρνουν το δρόμο τους!

Να γράψω πολλά όμορφα παραμύθια!

Ξεκίνησε, πάνω που είχαμε απελπιστεί, με αρκετά καλούς (αναπάντεχους) οιωνούς και κάτι μου λέει πως θα είναι μια… παραμυθένια χρονιά!

Ο απολογισμός θα γίνει σε ένα χρόνο!

Την αγάπη μου σε όλους : )


- Στείλε Σχόλιο


01 Ιανουαρίου 2014, 23:50
Ο καινούριος χρόνος
Πρωτοχρονιά  

Μάντεψε, μάντη μου καλέ,

εσύ που τα μελλούμενα διαβάζεις:

 

Πώς θα ‘ναι άραγε η νέα χρονιά;

Καλή, κακή ή έτσι κι έτσι;

 

Βρίσκω γραμμένο στα βιβλία μου

πως τέσσερις θα ‘χει εποχές.

 

Δώδεκα οι μήνες, στη θέση τους όλοι,

Χριστούγεννα, Κυριακή ή σχόλη

 

και πάντοτε μετά την Τρίτη

η μέρα θα ‘ναι μια Τετάρτη.

 

Για την ώρα άλλα δε βλέπω

στο ριζικό της νέας χρονιάς.

 

Όπως συμβαίνει πάντα, έτσι κι αυτόν τον χρόνο

η χρονιά εξαρτάται απ’  τον άνθρωπο και μόνο.

 

Τζάνι Ροντάρι, Χαρούμενα μαγικά Χριστούγεννα, εκδόσεις Μεταίχμιο.

 

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο συγγραφής Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης