αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
29 Σεπτεμβρίου 2014, 14:20
Εσύ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Μικρά πουλιά κάτω από τις κόκκινες ομπρέλες των φύλλων

Αδιάκοπο το φθινόπωρο μα εκείνα δεν σκιάζονται –

Εσύ

Απώθησε τα σύννεφα

Σκούπισε τον ουρανό.

 

ΜΑΡΚΟΣ ΜΕΣΚΟΣ-Ελεγείες, εκδόσεις Ίκαρος.

Καλή εβδομάδα.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Σεπτεμβρίου 2014, 17:49
8 χρόνια Ηλιαχτίδες!
Ηλιαχτιδογενέθλια  

Πότε κιόλας πέρασαν τόσα χρόνια…

26 Σεπτεμβρίου 2006-26 Σεπτεμβρίου 2014!

Και συνεχίζουμε!!!...

 «...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!»

Πόσοι άνθρωποι,  πόσες φιλίες άνθισαν και δέθηκαν  μέσα από αυτή την Ηλιαχτιδογωνιά…

Πάνω από 800.000 επισκέψεις…

Πάνω από 800.000 ευχαριστώ στον Χόρχε και το Musicheaven για τη φιλόξενη αυτή γωνιά που στέγασε τα όνειρα, τις ελπίδες, τις  χαρές και τις λύπες μου…

Ένα μεγάλο ευχαριστώ στους τόσους φίλους, που οι Ηλιαχτίδες έφεραν κοντά μου τόσα χρόνια…

Ο «Μυστικός Δείπνος» του Νικηφόρου Βρεττάκου ήταν η πρώτη μου ανάρτηση.

Αφιερωμένη με αγάπη σε όλους σας, που είστε συνοδοιπόροι μου σ’ αυτό το ταξίδι!

Απόψε να ρθεις κι εσύ. Ετοιμάζω μυστικό δείπνο.

Έστρωσα το τραπέζι της γης κι άνοιξα τα παράθυρα

να δούνε το φως να πλησιάσουνε όλα,

ν΄ αχτιδίζουν τ΄ αστέρια στα πρόσωπα και τα χέρια

των καλεσμένων μου, να πηδούν στα ποτήρια.

Έβαλα την ψυχή μου σε σταμνιά πήλινα, σε κανάτια.

Μυρίζει κέδρο το κρασί κι είναι σαν πασχαλιά το χρώμα του.

Στην υγειά μας, αδέρφια!

Έχω καλέσει τα παιδιά των ΗΠΑ και της ΕΣΣΔ.

Έστειλα στον Παντίτ Νεχρού μιαν αμαξοστοιχία λουλούδια

να μου τα στείλει στολισμένα. Κι έστειλα μήνυμα

στο Μάο Τσε Τουνγκ, να τους δώσει,

να φέρουν μαζί τους σα νιφάδες χιονιού

 δυο χιλιάδες κινέζικα τραγουδάκια.

Στον Πικάσσο να μετρήσει πόσες χιλιάδες

περιστέρια περίπου έχει αζωγράφιστα μες στην ψυχή του.

Να μου τα στείλει όπως είναι να στολίσω τους ώμους

και τα χέρια των καλεσμένων μου.

Βγήκε τρέχοντας, φεύγει ο Χριστός΄ πάει να φέρει

μια αγκαλιά λεμονάνθια να βάλει στα βάζα μου.

Η μητέρα μου ζύμωσε στη μεγάλη μας σκάφη

μαύρο ψωμί με γλυκάνισο και σουσάμι.

Τα παιδιά ξεκινήσανε. Σχηματίσανε κιόλας

πάνω στη γη

τον ποταμό

γαλαξία.

 

 

 

 

 

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Σεπτεμβρίου 2014, 21:17
Book Tour
Book Tour  

Μια νέα λογοτεχνική παρέα ξεκινάει το ταξίδι της με όρεξη και αγάπη για τη λογοτεχνία και τις τέχνες γενικότερα.

Book Tour: περιήγηση στη Χώρα του Βιβλίου!

Θα είμαι και εγώ εκεί και θα τα λέμε με θέματα και κείμενά μου.

Για κοπιάστε!

https://www.facebook.com/pages/Book-Tour/263918170484181

http://book-tour.webnode.gr/news/%CE%BB%CE%AF%CE%B3%CE%B1-%CE%BB%CF%8C%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%B7-%CE%B3%CE%B9%CF%8E%CF%84%CE%B1-/

 

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Σεπτεμβρίου 2014, 20:26
Το τραγούδι των διψασμένων
Μενέλαος Λουντέμης  

«Αχ… πόσες στέρνες δάκρυο έχεις μέσα σου, μωρέ κόσμε, και δε στερεύει;»

«-Σας αρωτώ. Τι θα πει “αγώνας”;».

-Τι μας μπερδεύεις, ρε. Αγώνας θα πει, να… αγώνας. Δηλαδή… τφέκι.

-Σκόλνα. Αγώνας θα πει σήκωμα του λαού… χτύπημα με το σπαθί και με το δόντι, με τη φωνή και την ψυχή…»

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ-Το τραγούδι των διψασμένων

 


- Στείλε Σχόλιο


22 Σεπτεμβρίου 2014, 18:18
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Το ποίημα της εβδομάδας  

XV

Όλοι κοιμούνται απαλά

ύστερα από ένα παραμύθι.

Εγώ περιφέρομαι στο κατάστρωμα

και μετρώ στο ημερολόγιο τ’ ουρανού

τις μέρες της θλίψης μου.

Μέρες πικρές

σαν την αρρώστια και το θάνατο.

Μιλώ με τ’ άστρα γιατί ξέρω

τη γλώσσα τους

και κείνα με παροτρύνουν

να μάθω στους ταξιδιώτες

τη δύσκολη γλώσσα της καρδιάς.

Περιτρέχω το στοιβαγμένο φορτίο

των αδελφών μου

και στα κίτρινα πρόσωπά τους διαβάζω

την έκκληση για σωτηρία.

Πάνω τους στέκεται ο σκελετός

φωσφορίζοντας λόγια της καταδίκης.

Σπουδάσανε

όλες τις γλώσσες του κόσμου.

Όμως

μια γλώσσα δεν έμαθαν:

των μικρών αστεριών,

που την ξέρουν τα πλάσματα τ’ ουρανού

γιατί είναι από φως

κι από μια μόνη λέξη, που τα γράμματά της

ένα προς ένα τ’ αραδιάζουν οι άγγελοι

στη μεγάλη καμπύλη της νύχτας:

Καλοσύνη!

 

ΚΡΙΤΩΝ ΑΘΑΝΑΣΟΥΛΗΣ

Καλή εβδομάδα.

 


- Στείλε Σχόλιο


19 Σεπτεμβρίου 2014, 21:34
Μία φορά κι έναν καιρό...
Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα...  

Μια φορά κι έναν καιρό...

video 


(Οι στίχοι του τραγουδιού λίγο άσχετοι με το θέμα, αλλά η μουσική του ταιριάζει απόλυτα με τη διάθεση!)

Ξεπεράσαμε τις 400 κοινοποιήσεις...!

Ευχαριστούμε, ευχαριστούμε, ευχαριστούμε!

Μπορείτε να διαβάσετε εδώ την 25η ώρα μου: μία ιστορία για τις ιστορίες!

http://25thhourproject.tumblr.com/post/97675089090/25

Και, βέβαια, η υπέροχη εικόνα έγινε από την αγαπημένη Athina Petouli!


- Στείλε Σχόλιο


18 Σεπτεμβρίου 2014, 21:11
Έκσταση
Μενέλαος Λουντέμης  

-Λυπάμαι για την απόγνωσή σας και για τα βαριά προαισθήματα που σας περικυκλώνουν. Δεν έχω τη χαρούμενη αισιοδοξία του πουλιού. Μα όσο φως κέρδισα, το κέρδισα με τα δικά μου μάτια. Σ’ όλη τη ζωή μου γκρέμιζα τα κάστρα της νύχτας… μα τα κάστρα δεν τέλειωσαν, ούτε θα τελειώσουν.

-Τότε λοιπόν, πώς γίνεται να βλέπετε τον κόσμο φωτεινό;

-Δεν έχω κανένα ζευγάρι γυαλιά που να δείχνουν τον κόσμο άσπρο. Όσα είναι μαύρα θα μείνουν μαύρα. Εγώ μόνο θα σας δείξω εκείνα που είναι άσπρα.

-Δεν υπάρχει άσπρο στη φύση!

-Αυτό το λένε οι καθηγητές της Σχολής Καλών Τεχνών. Υπάρχει τίποτα πιο άσπρο απ’ το κάτασπρο φουστάνι της αγαπημένης μας; Υπάρχει τίποτα σ’ αυτή τη γη που να είναι πιο άσπρο απ’ τους αφρούς που ανθίζουν στις ελληνικές θάλασσες;

Το βατράχι είναι ευτυχισμένο μες στο βούρκο του. Εμείς γιατί να είμαστε δυστυχισμένοι μες στο φως μας;

Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια… Να πάω πολύ μακριά απ’ αυτό το βιβλίο… Ν’ αφήσω τις σελίδες του να σκεπαστούν απ’ τη σκόνη… Να ζεσταθώ κάτω απ’ άλλους αστερισμούς… Να γευτώ κι άλλη λύπη… Να πω κι άλλα «τετέλεσται»… για να καταλάβω ότι δεν είν’ ανάγκη να τρελαθεί κανείς για να γίνει -ή για να νομίζει ότι έγινε- ευτυχισμένος.

Ευτυχισμένος δε θα γίνεις ούτε σαν τρελός ούτε σα γνωστικός. Στον κόσμο αυτό πρέπει να το πάρεις απόφαση: Και καλλιτέχνης κι ευτυχισμένος δε θα γίνεις. Την ευτυχία ή θα την γευτείς ή θα την προετοιμάσεις για τους άλλους. Και τα δυο μαζί δε γίνεται. Η ζωή σε διάλεξε για να την υπηρετήσεις. Όχι για να την απολάψεις. Και θα την υπηρετήσεις χωρίς βαρυγγόμια και χωρίς αμοιβή. Είσαι ο αφανής μεταλλωρύχος που δουλεύεις μόνος, ασυντρόφευτος, βαθιά στην πικρή γη, για να βγάλεις το λαμπερό μέταλλο για τους άλλους. Εσύ είσαι ο στρατιώτης –ο χωρίς σχηματισμό, ο μονομάχος, ο Τάνταλος, ο Σαμψών. Θα πάρεις κάστρα, θ’ ανεβάσεις νερό, θ’ αλέσεις αλάτι… κι ύστερα θα υποκλιθείς και θα παρακαλέσεις τους ανθρώπους να τα λάβουν.

Την προσωπική σου ευτυχία δεν θα βρεις υλικά  να τη φτιάξεις. Θα την ανακαλύψεις μόνος σου μέσα στα ξένα μάτια, στην ξένη χαρά, στο ξένο τραγούδι. Πρέπει να συνηθίσεις ν’ αγαπάς εκείνο που σου λείπει. Να συνηθίσεις ν’ αντέχεις εκείνο που έχεις.

Αλλά τότε… Αν είναι έτσι όπως το λες, πώς μπόρεσες, εσύ, χωρίς ευτυχία, να σύρεις ως εδώ την ύπαρξή σου; Σήμερα τελειώνει ένας αιώνας. Μήπως ανακάλυψες μέσα απ’ τα ρουμάνια της ζωής, κανένα μονοπάτι που να μπορείς να το περάσεις χωρίς να ξεσκιστείς;

Όχι. Ανακάλυψες, όμως κάτι άλλο: Τη μέθοδο να δίνεις λίγη ευτυχία στους άλλους. Τα λεξικά δεν την γράφουν έτσι… Τη λένε «μαρτύριο», αλλά -ποιος ξέρει;- μπορεί αυτή να είναι η πραγματική -και η μόνη- Ε υ τ υ χ ί α.

Αθήνα 1956

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

(Από τον επίλογο της δεύτερη έκδοσης, εκδόσεις Δωρικός)


- Στείλε Σχόλιο


17 Σεπτεμβρίου 2014, 09:28
Η 25η ώρα
Δικό μου  

Πώς θα φανταζόσασταν τη μέρα που θα είχε μία επιπλέον ώρα; Πώς θα μπορούσε να κυλήσει αυτή η 25η ώρα;

Εδώ μπορείτε να διαβάσετε τη δική μου εκδοχή!

Μία ιστορία για τις ιστορίες!

Εικόνα: Αθηνά Πετούλη

Μια φορά κι έναν καιρό, σε μία μακρινή Χώρα, ζούσε ένας καλόκαρδος βασιλιάς, που φημιζόταν για τη σύνεση και τον δίκαιο χαρακτήρα του. Για τις ίδιες αρετές ήταν γνωστή και η πανέμορφη βασίλισσα, με την οποία είχε αποκτήσει τρεις γιους.

Ο πρώτος, ο μεγαλύτερος, ήταν τόσο δυνατός και γενναίος, που ξεπερνούσε σε ανδρεία ως και τους πιο ατρόμητους πολεμιστές. Ακόμα και οι πιο εκπαιδευμένοι, οι πιο ανίκητοι στρατιώτες, έμοιαζαν ασήμαντοι μπροστά του.

Ο δεύτερος γιος διακρινόταν για τη σπάνια μόρφωσή του. Δεν σταματούσε ποτέ να διαβάζει και να καλλιεργεί τις γνώσεις του. Αυτό του έδινε την ικανότητα να βρίσκει τις καταλληλότερες λύσεις ακόμα και στα πιο δυσεπίλυτα προβλήματα. Δεν ήταν καθόλου περίεργο, λοιπόν, που σχεδόν όλοι τον ήξεραν σαν «Σοφό».

Ο τρίτος γιος, ο μικρότερος, δεν διέθετε ούτε ιδιαίτερη δύναμη και γενναιότητα ούτε ιδιαίτερη εξυπνάδα και σοφία. Το δικό του χάρισμα, εκτός από την απλότητα και την καλοσύνη του, ήταν η μεγάλη φαντασία. Διαρκώς επινοούσε ιστορίες. Το μυαλό του ταξίδευε σε τόπους φανταστικούς. Με το νου του έπλαθε τους πιο απίθανους ήρωες.  Όλα αυτά, βέβαια, τον έκαναν αφηρημένο και αδέξιο. Το αποτέλεσμα ήταν να παραγκωνίζεται και να γίνεται αντικείμενο περιφρόνησης –ακόμα και χλευασμού πολλές φορές–  ως και των πιο άσημων κατοίκων της Χώρας. Παρόλ’ αυτά τα παιδιά τον λάτρευαν. Ίσως γιατί ήταν τα μόνα που μπορούσαν να διακρίνουν ξεκάθαρα σε κείνον κάτι που υπόλοιποι δεν έβλεπαν καν…

Ο καιρός περνούσε. Τα τρία πριγκιπόπουλα είχαν γίνει πια ολόκληρα παλικάρια, που έσφυζαν από ζωή και υγεία. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα, όμως, έμοιαζαν όλο και πιο γερασμένοι. Αυτοί, που το χαμόγελο σπάνια έφευγε από τα χείλη τους, ήταν τώρα μονίμως  προβληματισμένοι και κακοδιάθετοι. Κάτι σοβαρό φαινόταν να τους απασχολεί. Κάτι που θέλησαν τελικά να μοιραστούν με τα παιδιά τους. Γι’ αυτό, ένα φθινοπωρινό απόγευμα, τα κάλεσαν στο ιδιαίτερο διαμέρισμά τους.

Οι τρεις νεαροί βρήκαν τον πατέρα τους ξαπλωμένο. Ήταν άρρωστος. Η μητέρα στεκόταν δίπλα του ανήσυχη. Τους έγνεψε να πλησιάσουν και, τότε, ο βασιλιάς μίλησε με αδύναμη, σιγανή φωνή:

«Αγαπητά μου παιδιά, δεν θα σας φώναζα σήμερα εδώ να σας αναστατώσω, αν ένας πολύ σοβαρός λόγος δεν με ανάγκαζε. Πάει καιρός τώρα που μια απειλή μας βασανίζει καθημερινά. Ένας πανούργος άνθρωπος, που συστήνεται ως «μάγος», έχει μετακομίσει στην σπηλιά ,η οποία βρίσκεται πάνω από την πηγή που τροφοδοτεί με νερό όλη τη Χώρα. Από τη στιγμή που πάτησε το πόδι του στον τόπο μας, δεν σταμάτησε να ζητάει και κάτι: μία χρήματα, μία πολύτιμα αντικείμενα, την άλλη άντρες, γυναίκες, παιδιά να τον υπηρετούν. Όταν καθυστερούμε να ικανοποιήσουμε τις παράλογες απαιτήσεις του, απειλεί πως θα δηλητηριάσει την πηγή και θα έχουμε όλοι έναν φριχτό θάνατο από το μολυσμένο νερό. Οι άντρες μου προσπάθησαν αρκετές φορές να τον προσεγγίσουν ή να επιτεθούν, μα είναι αδύνατον. Δεκάδες άγρια ζώα είναι παραταγμένα σε μια πολύ μεγάλη έκταση γύρω από τη σπηλιά. Την περιφρουρούν αδιάκοπα και δεν αφήνουν κανέναν να πλησιάσει».

Αφού ήπιε μια γουλιά δροσερό νερό, συνέχισε με ακόμα πιο αδύναμη φωνή: «Γι’ αυτό σας κάλεσα απόψε. Μήπως όλοι μαζί καταφέρουμε να βρούμε μια λύση». 

«Ένδοξε βασιλιά», πήρε το λόγο ο πρώτος γιος, «ξέρεις πως είμαι δυνατός και ατρόμητος. Δεν φοβάμαι τίποτα. Αύριο κιόλας θα έχεις δεμένο χειροπόδαρα τον δειλό άνθρωπο, που τόσο σε βασανίζει». 

«Σεβάσμιε πατέρα», είπε ο δεύτερος,  «οι γνώσεις  και η σοφία μου έχουν διαδοθεί στα πέρατα του κόσμου. Ποτέ  δεν έχω αποτύχει σε κάτι. Αύριο τέτοια ώρα θα καταφέρω να παρουσιαστεί μπροστά σου γονατιστός με τη θέλησή του όχι μόνο ο ανόητος άνθρωπος, αλλά και τα αγρίμια-φύλακές του».

Ο τρίτος γιος, που τόση ώρα κοιτούσε με θαυμασμό και τρυφερότητα τα αδέλφια του, στράφηκε προς τους γονείς τους:  «Πολυαγαπημένε μου πατέρα, πολυαγαπημένη μου μητέρα, δεν είμαι ούτε πολύ δυνατός ούτε πολύ μορφωμένος. Αν, όμως,  τα αδέρφια μου δεν τα καταφέρουν, να ξέρετε πως θα προσπαθήσω κι εγώ με τη σειρά μου, να βρω μια λύση. Επιθυμώ αρχικά να μιλήσω μαζί του, να καταλάβω αυτόν τον άνθρωπο. Ίσως έτσι καταφέρω να βρω έναν τρόπο να μαλακώσω τη σκληρή καρδιά του».

Συγκινημένος ο γερο-βασιλιάς από τις δηλώσεις των γιων του, τους έδωσε την ευχή του κι αποκοιμήθηκε εξαντλημένος, με τη βασίλισσα να ξαπρυπνά ακούραστα στο προσκεφάλι του…

…………………………………………………………………………………………..

Το ίδιο κιόλας βράδυ ο πρώτος γιος ξεκίνησε την αποστολή του. Πλήθος κόσμου τον συνόδευε με επευφημίες. Μα ούτε η δύναμη, ούτε η γενναιότητά του κατάφεραν να τον βοηθήσουν. Σύντομα βρέθηκε αιχμάλωτος στη σπηλιά του μάγου.

Το επόμενο βράδυ ο δεύτερος γιος, κι αυτός με τη συνοδεία και τη στήριξη όσων πίστευαν στις ικανότητές του, ξεκίνησε για τη σπηλιά. Μα ούτε η εξυπνάδα ούτε η σοφία του ήταν αρκετά, ώστε να ξεγελάσουν τον μάγο. Πριν καλά καλά αντιληφθεί τι συμβαίνει, πιάστηκε στα δίχτυα του.

Έφτασε η τρίτη μέρα και ήρθε η σειρά του μικρότερου να προσπαθήσει. Οι κάτοικοι του τόπου, πανικόβλητοι, αφού τα δύο πρώτα παλικάρια δεν κατάφεραν τίποτα, άρχισαν να αναζητούν τρόπους για να εγκαταλείψουν τη Χώρα. Ο βασιλιάς και η βασίλισσα ήταν σε απόγνωση. Έτσι, ξεκίνησε να βαδίζει ολομόναχος προς το επικίνδυνο λημέρι. Καθώς προχωρούσε, σε κάθε γωνιά, συναντούσε και ένα κρυμμένο παιδί που του έγνεφε ενθαρρυντικά. Αυτό του έδωσε δύναμη να προχωράει με μεγαλύτερη πίστη και ελπίδα.

Σε λίγο συνάντησε στο δρόμο τα πρώτα άγρια θηρία. Τον κοίταζαν από μακριά, έτοιμα να χιμήξουν. Τότε, χωρίς να το σκεφτεί, άρχισε με σταθερή, ήρεμη φωνή να αφηγείται μία από τις ιστορίες του…

Η συνέχεια εδώ:

http://25thhourproject.tumblr.com/post/97675089090/25


- Στείλε Σχόλιο


15 Σεπτεμβρίου 2014, 17:34
Αυτοί που πάτησαν την καταχνιά
Το ποίημα της εβδομάδας  

Αυτοί που πάτησαν την καταχνιά

Ήτανε φίλοι μας

Βάλανε τον ώμο τους κάτ’ απ’ το δισάκι

Κι οργώσανε τους αιώνες

Σε μήκος και πλάτος.

Αυτοί που φορέσανε την αστραπή

Μας γνωρίζανε.

Μαζί πορευτήκαμε στην όχθη του ποταμού.

Αυτοί που φέρανε τον ήλιο

Ήταν αδελφοί μας

Η ίδια λαχτάρα μας γέννησε.

 

ΕΦΗ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ

Καλή εβδομάδα.


- Στείλε Σχόλιο


12 Σεπτεμβρίου 2014, 14:52
Αφιερωμένο στον Υπουργό Παιδείας
...  

Και, τελικά, η Μηλιά, με την καλοσύνη και την ομορφιά της, «κατέκτησε» τον βασιλιά, όπως όλες οι «Μηλιές», σε όλα τα παραμύθια…

Το χαρακτηριστικό του συγκεκριμένου κειμένου όμως δεν είναι αυτό.

Είναι η τελευταία του παράγραφος, ειδικά αφιερωμένη στον κύριο Λοβέρδο που (πιστεύει πως) ξέρει καλύτερα απ’ όλους το παιχνίδι της επικοινωνίας και του αποπροσανατολισμού, ξεχνώντας ότι δεν έχει να κάνει με αριθμούς, αλλά με ανθρώπους…

«Ο βασιλιάς, για να τους έχει κοντά της η αγαπημένη του γυναίκα (σ.σ. τους θετούς γονείς της), ζήτησε να τους εύρει καμιά δημόσια θέση εις την πρωτεύουσάν του. Βλέποντας πόσον ήτο η γριά φρόνιμη, οικονόμα, νοικοκυρά, λιγόφαγη εις όλα, τακτική, την έκαμεν υπουργίναν επί των οικονομικών. Ο γέρος όμως ήταν πλέον δυσκολοβόλευτος. Δεν ήξευρεν ο άνθρωπος ούτε να γράφει ούτε να διαβάζει. Ο βασιλιάς επονοκεφαλούσε να εύρει πως ήτο δυνατόν να τον οικονομήσει, όταν έτυχε ν΄αποθάνει ο επί της δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός. Μη έχοντας πρόχειρον καμίαν άλλην, έδωκεν εις τον γέρον την θέσιν του μακαρίτη, και από τότες εγεννήθη και σώζεται ακόμη εις πολλά μέρη η συνήθεια να δίδεται εις τον πλέον αγράμματον το υπουργείο παιδείας».

Εμμανουήλ Ροΐδης , Η Μηλιά

(Από το βιβλίο Παραμύθια από την ελληνική πεζογραφία, εκδόσεις Απόπειρα)


- Στείλε Σχόλιο


11 Σεπτεμβρίου 2014, 15:01
Η δική μου δεκάδα!
Βιβλία  

Με αφορμή ένα "παιχνίδι" στο facebook και μετά από πρό(σ)κληση της φίλης Μαίρης, συμπλήρωσα και εγώ, όχι εύκολα ομολογώ, τη δική μου δεκάδα!

1.Συννεφιάζει-Μενέλαος Λουντέμης
2.Ένα παιδί μετράει τ’ άστρα-Μενέλαος Λουντέμης
3.Η σονάτα του σεληνόφωτος-Γιάννης Ρίτσος
4.Ο ήλιος ο ηλιάτορας-Οδυσσέας Ελύτης
5.Η σοφία των λαών-Χρήστος Μαγγούτας
6.Η Μάνα-Μάξιμ Γκόρκι
7.Μεγάλες προσδοκίες-Κάρολος Ντίκενς
8.Ο γέρος και η θάλασσα-Έρνεστ Χέμινγουεϊ
9.Ο Μικρός Πρίγκιπας-Αντουάν ντε Σαιντ Εξυπερύ
10.Το δώρο της παπλωματούς-Τζεφ Μπριμπό 

...

Ποια είναι τα δικά σας 10 αγαπημένα; 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


10 Σεπτεμβρίου 2014, 19:45
Καλή σχολική χρονιά!
Σχολείο  

"Ο τελικός σκοπός της εκπαίδευσης είναι να μετατρέψει τους καθρέφτες σε παράθυρα."

(Sydney J. Harris, 1917-1986, Αμερικανός δημοσιογράφος)

...

Καλή σχολική χρονιά :)

Εικόνα:Αθηνά Πετούλη


- Στείλε Σχόλιο


08 Σεπτεμβρίου 2014, 19:39
ΣΤΟ ΦΑΛΗΡΟ
Το ποίημα της εβδομάδας  

Η πλήξη ψες μας είχε ξαναφέρει

στο Φάληρο, σε κάποιαν αμμουδιά,

ερωτικό μας άλλοτε λημέρι.

Πιο πέρα, μες στην έρημη βραδυά,

πιασμένα τρυφερά, χέρι με χέρι,

δυο ερωτευμένα εκάθονταν παιδιά.

Μα εμάς του κάκου ζήταγε η καρδιά

παληές χαρές στη θύμηση να φέρη.

Κι ως άρχισε η ψυχρούλα να πληθαίνη

«τι θέμε», μου ‘πες, «δω, τέτοιον καιρό»,

κι εφύγαμε κι οι δυο μετανοιωμένοι.

Έκανε, αλήθεια, κρύο τσουχτερό

Στ’ ακροθαλάσσι, τη βραδυάν εκείνη.

Μα το ζευγάρι τ’ άλλο είχε απομείνει…

ΣΟΦΙΑ ΜΑΥΡΟΕΙΔΗ-ΠΑΠΑΔΑΚΗ

Καλή εβδομάδα.


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Σεπτεμβρίου 2014, 11:32
...
...  

...

Καλημέρα.

...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


05 Σεπτεμβρίου 2014, 17:43
Λίγο πριν το σχολείο...
Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη  

Αντιγράφω από τον τοίχο του Nipio Net, στο facebook.

Θα 'θελα κι εγώ να μην πω τα χιλιοειπωμένα αλλά οι μέρες αυτές με κάνουν να θέλω να μοιραστώ τη σκέψη μου όλο και πιο έντονα. Λίγες μόνο μέρες μείνανε για το άνοιγμα των σχολείων και το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς. Κι ενώ όλοι οι γονείς τρέχουν να εξοπλίσουν τα παιδιά τους με όλα τα "απαραίτητα" εφόδια (καινούρια τσάντα, καινούρια κασετίνα, κ.ά) για να επαναπαυτούν και εν τέλει να πουν "ουφ, πάνε και τα σχολικά, τελιώσαμε" ας τινάξουμε λίγο το σώμα απ'τον πουπουλένιο καναπέ μας κι ας θυμίσουμε στο μυαλό πως πέρα από 'μάς υπάρχουν και κάποιοι άλλοι.

Είναι κάτι παιδιά εκεί έξω που θα έρθουν φέτος στο σχολείο με τρύπιο παντελόνι, με την ίδια τσάντα και την ίδια κασετίνα. Είναι κάτι παιδιά που κουβαλάνε στη φθαρμένη τσάντα τους τα ίδια όνειρα που κουβαλάνε και τα δικά μας παιδιά στην ολοκαίνουρια γυαλιστερή τους τσάντα.

Προτού λοιπόν αρχίσετε να μιλάτε στα παιδιά σας για όλα εκείνα τα σχολικά πράγματα που μοιάζουν τόσο "δεύτερα", φροντίστε πρώτα να τα πάρετε μια τρυφερή αγκαλιά και να τα προετοιμάσετε λέγοντάς τους πως τα ματάκια τους φέτος ίσως δουν σε μια γωνιά ένα παιδί να ψάχνει για λίγη αγάπη και που έχει τον φόβο της κοροϊδίας ριζωμένο στην καρδούλα του. Φροντίστε να τους εξηγείσετε πως μοιάζει ο σεβασμός και η αποδοχή. Αν ο καθένας μας πράξει αυτό με το δικό του παιδί....που ξέρετε; Ίσως σώσετε την ψυχή...ή μάλλον ας το πω πιο καθαρά...ίσως σώσετε τη ΖΩΗ ενός παιδιού που ελπίζει σ'ένα καλύτερο αύριο.

Τώρα, βουλιάξτε στον καναπέ!!! Καλή σχολική χρονιά σε όλους!

https://www.facebook.com/nipio.net

 

 


- Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2014, 15:34
ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΑ ΚΑΣΤΡΑ ΤΗΣ ΕΛΠΙΔΑΣ
Μενέλαος Λουντέμης  

-Καλύτερα να βαδίζουμε έστω και ξυπόλητοι, παρά να κοιμόμαστε παπουτσωμένοι. Το παν είναι να βαδίζουμε.


-Τράβα τώρα. Ώρα σου καλή. Όπου πας μην ξαναπάς. Μην ξαναπάρεις τίποτα απ’ την αρχή. Θα τα χαραμίσεις όλα. Αυτά είχε να σου πει ένας ονειροπαρμένος γέρος που κάπου κάπου αφήνει και τον ξελογιάζει η νύχτα… Κοίτα ν’ αφήνεις κι εσύ κάπου κάπου να σε ξελογιάζει. Άνθρωπος που δεν μπορεί να ξελογιαστεί είναι άχρηστος.


-Και μια τελευταία ορμήνια: Για το Θεό! Κοίταξε μην πάρεις τίποτα έτοιμο! Το χειρότερο κακό στον κόσμο το ‘καναν τα έτοιμα πράματα. Η έτοιμη κορόνα, τα έτοιμα πλούτια, η έτοιμη δύναμη.


-…Τώρα βλέπει τις σπιταρόνες και ζαλίζεται. Πως δε ζαλίζονται κι οι ίδιες και δεν πέφτουν; Βλακείες. Ζαλίζονται ποτέ οι πέτρες κι οι ασβέστες; Εδώ δε ζαλίστηκαν κείνοι που τις έχτισαν ή κείνοι που τις κατοικούν! Μα τι στο καλό! Γεμάτη από ακροβάτες είναι αυτή η πόλη; Ορίστε… Ο ένας πατά –μαζί με το σπίτι του- απάνω στον άλλον. Αλλά…περίεργο! Δεν ξέρουν ο ένας τον άλλον –κι ούτε θέλουν να τον ξέρουν. Κι ούτε και τον χαιρετά. Μα αυτοί πια παιδί μου δεν είναι άνθρωποι. Αυτοί είν΄ αγρίμια! Και παραμονεύουν να ξεσκίσουν το ένα τ΄ άλλο! Τους βλέπεις; Να τους! Είναι σταματημένος τόσην ώρα σ΄ αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο… Πέρασαν, πέρασαν ο ένας μπρος απ΄ τον άλλον κάπου δυο χιλιάδες άνθρωποι. Ε, ούτε ένας μωρέ παιδί μου να μη σταματήσει να πει μια καλημέρα! «Καλημέρα, αδερφέ μου, τι κάνεις;» Πω πω…ρουμάνι! Αχ, Μέλιο, Μέλιο…Πως θα ζήσεις φτωχέ μου ανάμεσα σ΄ αυτά τ΄ άλαλα πλάσματα; Που θ΄ ακουμπήσεις; Να…νύχτωσε κι ως τώρα κανείς δε σε κοίταξε στα μάτια. Κανείς δε σταμάτησε να σου πει «Μην τρέμεις, παιδί μου, ησύχασε, βρίσκεσαι ανάμεσα σ΄ ανθρώπους…»


-….Η μέρα απλωνόταν μπροστά του άνοιαστη, αδιάφορη. Καρφάκι δεν της καιγόταν που θα τη σκέπαζε σε λίγο η νύχτα. Τι να τη νοιάξει; Αύριο πάλι εδώ θα ήταν. Απ τα στοιχειά της νύχτας δεν τρόμαζε. Τα ίδια ήταν με της μέρας. Δε βαριέσαι… σάματι είχε η νύχτα «στοιχειά»; Και της νύχτας και της μέρας τα στοιχειά είναι τα ίδια: Άνθρωποι.


-(Ωραία είναι τα όνειρα όταν είσαι βέβαιος ότι δεν είναι όνειρα).

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

 


- Στείλε Σχόλιο


03 Σεπτεμβρίου 2014, 19:11
Η Καρδιά της Βασιλοπούλας (ιγ’ μέρος)
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

-Ζει! φώναξε επιτέλους’ μα πρέπει να το πάμε σε κλειστό μέρος.

Κάθισαν τη γυναίκα στο μουλάρι, και η βασιλοπούλα πήρε το μωρό στην αγκαλιά της, για να το βαστά ζεστά, και όλοι μαζί πήγαν στην καλύβα της γριάς.

Καθώς τους είδε, έπεσε στα πόδια της βασιλοπούλας και με δάκρυα την ευχαρίστησε.

Σε λίγο συνήλθε το μωρό και, αφού του έδωσαν λίγο γάλα να πιει, αποκοιμήθηκε ήσυχα. Υποσχέθηκε ο γιατρός να ξαναέλθει την άλλη μέρα, και τους βεβαίωσε πως το παιδί θα ζήσει. Όταν όμως θέλησε ο βασιλοπούλα να τον πληρώσει με δυο σμαραγδένια κουμπιά του άλλου μανικιού της, αυτός τ’ αρνήθηκε, λέγοντας πως ένα ευχαριστώ από τα χείλη της άξιζε όλα τα βασίλεια του κόσμου.

Γέμισε πάλι χαρά το φτωχικό καλύβι.

Κάθισαν όλοι μαζί κι έφαγαν και ήπιαν, και ύστερα σηκώθηκε η βασιλοπούλα να φύγει. Τις κότες και ό, τι άλλο έμενε, τ’ άφησε για τις φτωχές γυναίκες, και τους χάρισε και τα δυο σμαραγδένια κουμπιά που τα είχε αρνηθεί ο γιατρός.

-Πουλήστε τα στη χώρα, τους είπε και με τα φλουριά που θα σας δώσουν αγοράστε μιαν αγελάδα και ό, τι άλλο σας χρειάζεται, για σας και το παιδί σας.

Οι δυο γυναίκες με δάκρυα την ευχαρίστησαν. Τα δυο σμαράγδια ήταν περιουσία γι’ αυτές, και δε θα τους έλειπε πια το ψωμί.

Η γριά έβαλε λίγο γάλα σ’ ένα κουρουπάκι, και το έδωσε της βασιλοπούλας μ’ ένα κομμάτι ψωμί.

-Πάρε το, κόρη μου, καλό είναι για το δρόμο, της είπε. Η χώρα είναι μακριά και θα πεινάσεις πριν φτάσεις. Στο καλό!

Με καινούριο θάρρος κι αλαφριά καρδιά, πήρε πάλι τον κατήφορο η βασιλοπούλα, ενώ ο γιατρός και οι φτωχές γυναίκες την ευλογούσαν από μακριά.

(συνεχίζεται…)


- Στείλε Σχόλιο


01 Σεπτεμβρίου 2014, 07:54
ΞΗΜΕΡΩΜΑ
Το ποίημα της εβδομάδας  

O πατέρας φορούσε συνήθως έναν κατιφέ στο πέτο, κι η μητέρα

μια ρόμπα με ζωγραφιστά αρχαία ειδύλλια

κι όταν παίζαμε στην αυλή πατούσαμε μόνο στις άσπρες πλάκες:

έτσι δε βγήκαμε ποτέ απ' τ' όνειρο

η μικρή Άρκτος ερωτοτροπούσε με τον Σεπτέμβριο

ω παιδικότητα: αιωνιότητα αμετάφραστη

κι ο Θεός που απ' τις δακρυσμένες προσευχές των παιδιών που

φοβούνται τη νύχτα

φτιάχνει τις πρώτες γαλάζιες γραμμές της μέρας που στέλνουν

την ελπίδα στους ναυαγούς.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ

...

Καλημέρα.

Καλή εβδομάδα.

Καλό μήνα.

Καλό φθινόπωρο.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο συγγραφής Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης