αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
30 Οκτωβρίου 2006, 14:24
Όρκος
Μενέλαος Λουντέμης  

Μ΄έβαλαν να ορκιστώ

με το χέρι στην καρδιά.

"Ορκίσου!μου είπαν. Ορκίσου στην Αγάπη!"

Και ορκίστηκα στην αγάπη.

 

Και μου ξανάβαλαν το χέρι στην καρδιά

"Ορκίσου! μου ξανάπαν. Ορκίσου στον Άνθρωπο"

και ορκίστηκα στον άνθρωπο.

Μα είχα για τόσα πολλά να ορκιστώ

τόσους πολλούς όρκους να δώσω

στη Φιλία, στο Κάλλος, στην Τιμή...

σε ποιό να πρωτοορκιστώ;

"Ορκίσου σ΄ όλα!" μου είπαν.

"Τότε, είπα κι έσκυψα,

τότε ορκίζομαι σ΄ όλα."

Και γονάτισα μπρος στην Α γ ά π η.

 

ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ

Καλή εβδομάδα!

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Οκτωβρίου 2006, 09:56
Η Φωτιά, το Νερό και η Αξιοπρέπεια
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Κάποτε η Φωτιά, το Νερό και η Αξιοπρέπεια αποφάσισαν να ζήσουν μαζί.Όμως η Φωτιά και το Νερό, που ήταν ανήσυχοι από τη φύση τους, δεν μπορούσαν να μείνουν για πολύ καιρό στο ίδιο μέρος και ζήτησαν από την Αξιοπρέπεια να τους συντροφεύει στα ταξίδια τους. Λίγο πριν ξεκινήσουν είπαν:"Και αν κάποιος από μας  χαθεί;Πώς θα μπορέσει να βρει τους άλλους; Πρέπει να συμφωνήσουμε ένα σημείο για να ξανασυναντηθούμε.". "Πολύ σωστά!", είπε η Φωτιά."Εμένα θα με βρείτε όπου δείτε καπνό". "Εμένα θα με βρείτε όπου δείτε ιτιές, καλαμιές και ψηλά χόρτα", είπε το Νερό. "Όσο για μένα", είπε η Αξιοπρέπεια, "μη με χάσετε απ΄τα μάτια σας. Αν απομακρυνθείτε από κοντά μου, δε θα με ξαναβρείτε ποτέ πια!".

Κάρλο Γκότσι

(Κάθε μέρα κι ένα παραμύθι, Εκδόσεις Π. Τραυλος)


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Οκτωβρίου 2006, 15:11
Μήνες σιωπής...
Δικό μου  

Τόσοι μήνες σιωπής.

Προσπάθησε ν’ ακούσεις.

Δες τις λευκές σελίδες προσεκτικά.

Διάβασε πίσω από το κενό.

Κι αφουγκράσου.

 

Ποτέ η σιωπή δεν έλεγε τόσα πολλά.

Κάτι καινούριο ετοιμάζει να γεννήσει.

Μην το πιέζεις.

Θέλει το χρόνο του.

 

Σσσςς…

Εσύ μόνο ν’ ακούς...


- Στείλε Σχόλιο


23 Οκτωβρίου 2006, 15:38
Ο αγρός των λέξεων
Το ποίημα της εβδομάδας  

Όπως η μέλισσα γύρω από ένα άγριο
λουλούδι, όμοια κ' εγώ. Τριγυρίζω
διαρκώς γύρω απ' τη λέξη. Ευχαριστώ τις μακριές σειρές
των προγόνων, που δούλεψαν τη φωνή,
την τεμαχίσαν σε κρίκους, την κάμαν
νοήματα, τη σφυρηλάτησαν όπως
το χρυσάφι οι μεταλλουργοί κ' έγινε
Όμηροι, Αισχύλοι, Ευαγγέλια
κι άλλα κοσμήματα. Με το νήμα
των λέξεων, αυτόν το χρυσό
του χρυσού, που βγαίνει απ' τα βάθη
της καρδιάς μου, συνδέομαι· συμμετέχω
στον κόσμο.
Σκεφτείτε:
Είπα και έγραψα, «Αγαπώ».

ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΒΡΕΤΤΑΚΟΣ


- Στείλε Σχόλιο


20 Οκτωβρίου 2006, 21:59
Εσείς τι σχολείο θα θέλατε για τα παιδιά σας…;
Παιδαγωγικά  

Υπάρχουν μερικά πρότυπα σχολεία που έχουν δημιουργήσει δική τους σχολή στην παιδαγωγική. Ένα απ΄ αυτά, που μ΄ έχει ενθουσιάσει από την πρώτη στιγμή που το ανακάλυψα, είναι το προσχολικό εκπαιδευτικό κέντρο του Reggio Emilia.

Πριν 30 χρόνια ο Loris Malaguzzi, ένας φωτισμένος δάσκαλος, στη μικρή πόλη της Βόρειας Ιταλίας (το Reggio Emilia), ξεκίνησε ένα εξαιρετικό εκπαιδευτικό πείραμα, στο οποίο στράφηκε η προσοχή της παγκόσμιας εκπαιδευτικής κοινότητας από τις αρχές της δεκαετίας του ’90.

Βασικό κομμάτι της παιδαγωγικής του είναι η ενεργητική συμμετοχή των παιδιών στη μαθησιακή διαδικασία. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στο στοιχείο της απόλαυσης της εκπαιδευτικής πράξης. Ο χρόνος είναι σημαντικός και δεν υπολογίζεται με το ρολόι ή με το ημερολόγιο. Δίνεται μεγάλη σημασία στον προσωπικό ρυθμό των παιδιών, ο οποίος γίνεται σεβαστός. Τα παιδιά πρέπει να έχουν το χρόνο και την ελευθερία που χρειάζονται για να  μπορέσουν να αναπτύξουν στο μέγιστο βαθμό τις ικανότητές τους.

 

«…Φαντάσου ένα χώρο όπου τα σχέδια εργασίας ξεκινούν από τις συζητήσεις των παιδιών. Οι συζητήσεις καταγράφονται με προσοχή. Τα παιδιά μελετούν αυτές τις ιδέες και σχεδιάζουν τι θα γίνει στη συνέχεια. Τις τροποποιούν ή τις απορρίπτουν, εάν το ενδιαφέρον τους οδηγεί τα πράγματα αλλού.

Φαντάσου γονείς και δασκάλους να συζητούν ισότιμα. Ατέλειωτες συζητήσεις μέχρι αργά τη νύχτα. Ένα σχολείο όπου οι γονείς των παιδιών φιλοξενούν επισκέπτες παιδαγωγούς από όλο τον κόσμο.

Φαντάσου ένα σχολείο όπου τα παιδιά με ειδικές ανάγκες συμμετέχουν  στο ημερήσιο πρόγραμμα ισότιμα, γιατί αυτό το σχολείο πιστεύει πως όλα τα παιδιά έχουν δικαιώματα και πως τα παιδιά με ιδιαίτερες ανάγκες έχουν και ιδιαίτερα δικαιώματα.

Φαντάσου μια πόλη που εξασφαλίζει χρήματα για την εγκατάσταση ξεχωριστής παροχής νερού στο νηπιαγωγείο, το οποίο επιθυμεί να φτιάξει ένα πάρκο αναψυχής για πουλιά και χρειάζεται νερό για την πηγή και την κίνηση των τροχών. Φαντάσου μια πόλη που πιστεύει σε αυτά τα προγράμματα και εκλέγει ως μέλη του συμβουλίου ειδικούς για να τα στηρίζουν.

Φαντάσου έναν τόπο όπου αυτό που επιδιώκουν τα σχολεία δεν είναι να προετοιμάζουν τα παιδιά για τη ζωή, αλλά να τα βοηθούν να ζουν ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ, μια ζωή με νόημα.

Φαντάσου τι θα μπορούσε να συμβεί εάν και εσείς συμφωνούσατε να ενώσετε τις δικές σας δυνάμεις με όλες εκείνες τις δυνάμεις του κόσμου που υπόσχονται να κάνουν αυτή την εικόνα του παιδιού πραγματικότητα για όλα τα παιδιά.»

(Πηγή:Οδηγός νηπιαγωγού, ΟΕΔΒ)

 

Εσείς τι σχολείο θα θέλατε για τα παιδιά σας…;

Εγώ πάντως για τα δικά μου παιδιά(τους μαθητές μου) θα ήθελα ένα τέτοιο σχολείο! Και θα κάνω καθημερινά ό, τι μπορώ περισσότερο για να το πετύχω!


- Στείλε Σχόλιο


19 Οκτωβρίου 2006, 14:49
Οδός ανθρώπου, Αριθμός Ένα.
Μενέλαος Λουντέμης  

Τον Απρίλιο του 1955 ο Γιάννης Ρίτσος δημοσίευσε στην «ΑΥΓΗ» ένα ποίημα-αφιέρωμα στο Μενέλαο Λουντέμη. Επειδή είναι πάνω από 5 σελίδες, μεταφέρω μερικούς μόνο από τους όμορφους στίχους του…(Πηγή:Ο δικός μας Μενέλαος Λουντέμης- Φ. ΣΙΟΥΜΠΟΥΡΑΣ)

 

…Εδώ είναι το σπίτι του Μενέλαου.

Όχι οδός Αβύσσου, αριθμός Μηδέν.

Οδός ανθρώπου, Αριθμός Ένα.

Δε χρειάζεται να χτυπήσεις.

Η πόρτα ανοιχτή. Μπορείς να μπεις.

Μ΄ αναμμένο τα φανάρι της καρδιάς μου μες στη νύχτα

φωτίζω την πόρτα σου, Μενέλαε. Σε βρήκα.

Περάστε, αδέλφια. Το σπίτι του όλους μας χωράει.

Εδώ μένει ένας άνθρωπος που καίγεται απ΄ τον ήλιο

της καρδιάς του και φωτίζει.

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Οκτωβρίου 2006, 14:34
Ήτανε μια φορά μια άτακτη Ηλιαχτίδα....
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Αναζητώντας πίνακες του Καντίνσκυ χθες βράδυ στο Διαδίκτυο, "έπεσα" πάνω σ΄ αυτό το όμορφο παραμύθι. Το αντιγράφω λοιπόν από τη σελίδα http://www.peri-grafis.com/ergo.php?id=558 (εξαιρετικό site το ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ!). Εκεί το κείμενο συνοδεύεται και από φωτογραφίες. Το υπογράφει ο Πάτροκλος. Και, επειδή, κάτι μου...θύμισε, θέλησα να το μοιραστώ μαζί σας!

Μια χειμωνιάτικη μέρα χάραξε. Μια όμορφη, μικρή, σκανταλιάρα Ηλιαχτίδα...

...ξυπνώντας, το πρωΐ, θέλησε να γνωρίσει το κόσμο. Έτσι, σηκώθηκε πίσω από τα βουνά, έπαιξε λιγάκι μαζί τους, μα 'κείνα σοβαρά-σοβαρά, την αποπήρανε.
-"Δεν έχεις τίποτε άλλο να κάμεις μικρή κι άταχτη Ηλιαχτίδα"; της είπαν αυστηρά! "Δε βλέπεις που 'χουμε πολλή δουλειά; Να πας αλλού να παίξεις", τηνε διώξανε μοχθηρά.

Εκείνη, αποκαρδιώμενη, μα δίχως να χάσει καιρό, κατέβηκε χαμηλότερα και βάλθηκε να παίζει κρυφτό μεσ' στα κλαριά των δέντρων...

...και στα καταγάλανα νερά της θάλασσας. Τα κλαριά την υποδεχτήκανε μ' ενθουσιασμό και πεινασμένα για το φως της. Αρχίσαν να κουνιώνται ελαφρά, με το αεράκι, σα να της εκλείνανε το μάτι. Η θάλασσα, την υποδέχτηκε ριγώντας:
-"Καλώς τη μικρούλα Ηλιαχτίδα... Τι έξοχο ξύπνημα αλήθεια! Έλα μικρή μου, να ζεστάνεις λιγάκι τα νερά μου. Καιρό είχαμε να δούμε Ήλιου φως, μεσ' στο γερο-Χειμώνα"! της είπε χαμογελαστή και κούνησε τα κύματά της, χαιρετώντας τη.
Παίξανε για κάμποσο, μα η μικρή μας, ήθελε να γνωρίσει κι άλλα μέρη και πέταξε, μακρύτερα. Καθώς έφευγε, η θάλασσα τη παρακάλεσε να ξανάρθει κι εκείνη, το υποσχέθηκε γελαστά και ζεστά.

Τριγυρνώντας, είδε μια γάτα, που παραφυλούσεν, ένα μικρό πουλάκι. Πήγε και τις ανακάτεψε τα μουστάκια, της γαργάλησε τ' αφτιά και της χάλασε το κυνήγι. Εκείνη, εκνευρισμένη, τίναξε τα νύχια της, μα η Ηλιαχτίδα μας ήτανε πολύ γοργή και της ξέφυγε...

...και βρήκε, ένα πολύ όμορφο μέρος, κάτω από 'να μεγάλο δέντρο, για να κυλιστεί. Το δέντρο, τη δέχτηκε σιωπηλά μα κούνησε, τα κλαδιά του, αποδοκιμάζοντας τα παιδιακίστικα της καμώματα. Εκείνη τότε του χαμογέλασε κι η θέρμη της, έφτασε μέχρι τις ρίζες που 'χανε παγώσει από το κρύο! Της χαμογέλασε κι εκείνο και τη προέτρεψε να προσέξει, γιατί μερικοί άνθρωποι είναι κακοί.
-"Και τι μπορούνε τάχα να μου κάνουνε"; το ρώτησε περήφανα!
-"Μπορούνε να σε βάλουν φυλακή" της είπεν αυστηρά, μα σταμάτησεν απότομα...

Η μικρούλα, βρήκε μυστικό δρομάκι, κάπου σ' ένα μαγικό, κρυφό χωριό και το περπάτησε, χαιδεύοντας τα πάντα γύρω. Τα ζουζούνια αρχίσανε να τραγουδάνε. Γέμισε με φως κι ήχους τούτη η μακρινή γωνιά. Ευχαριστήσανε το μικρό φως με τη καρδιά τους και της συστήσανε να μείνει μακριά από τη Μεγάλη Πόλη! Η Ηλιαχτίδα μας, άλλη μια φορά δεν έδωσε σημασία και συνέχισε να ταξιδεύει γρήγορα...

...και να που βρέθηκε στη Μεγάλη Πόλη, που της είχανε πει ν' αποφύγει. Σκαρφάλωσε στο βουναλάκι για να κοιτάξει κάτω και να διαπιστώσει, αν υπάρχει κανένας κίνδυνος. Δεν είδε τίποτε το περίεργο. Τότε πέρα, είδε πάλι τη θάλασσα και σκέφτηκε να πάει να τη ρωτήσει...

...και νάτη να χρυσίζει την επιφάνεια της φίλης της. Ξεχάστηκεν όμως παίζοντας, χωρίς να ρωτήσει και χωρίς να προσέξει. Αυτό ήτανε μοιραίο, γιατί κάποιο ειδικό δίχτυ, για σκανταλιάρες ηλιαχτίδες, την έπιασε στα βρόχια του.

Η μικρή μας φίλη, βρέθηκε πίσω από τα κάγκελα της φυλακής, με τη κατηγορία της ενοχλητικής κι άκαιρης παρουσίας της πάνω στη γη, χειμώνα-καιρό. Πολλοί είπανε μετά, πως ο ίδιος ο γερό-Χειμώνας, είχε βάλει να τη πιάσουνε, μα δεν εξακριβώθηκε κάτι τέτοιο μ' ατράνταχτες αποδείξεις.
Μέσα στο κελί της, άρχισε να μαραζώνει, μέχρι που άκουσε μια ψιλή φωνή να της λέει:
-"Εϊ ψιτ, μικρή Ηλιαχτίδα... Εδώ, εδώ κοίτα στο νεροχύτη. Μπορείς να χωθείς μέσα και να σε πάω στη μητέρα μου";
-"Ποιός τι και πού είσαι; Βγές να σε δω" είπε τρομαγμένη και παραξενεμένη, η κρατούμενη.
-"Δε μπορώ να βγω, είμαι το νερό που κυλά, μέσα από την αποχέτευση. Μ' έστειλε η Μητέρα μου η Θάλασσα, να σε βοηθήσω να βγεις και να σ' οδηγήσω, κοντά της, ωστε να λευτερωθείς" είπε πάλι η φωνούλα.
-"Μήτε κι εγώ, μπορώ να ζήσω χωρίς τον Πατέρα μου, τον Ήλιο, για πολύ ώρα! 'Αρα δε μπορώ να περάσω από κει που λες, γιατί θα σβήσω για πάντα. Αν πάλι μείνω εδώ μέσα, όταν ο Πατέρας μου δύσει, πάλι θα χαθώ", είπεν όλο στεναχώρια...
-"Τότε δεν έχεις να χάσεις τίποτε. Ξέρω καλά τον πιο σύντομο δρόμο, κλείσε τα μάτια, κράτησε την αναπνοή και το φως σου για λιγάκι κι εγώ θα σε βγάλω από 'δω μέσα. Έχε μου εμπιστοσύνη κι η Μητέρα μου θα με σκοτώσει, αν δε σε πάω κοντά της..."

Έτσι κι έγινε! Κράτησε την αναπνοή της όσο βάσταξε, κράτησε και το φως της κι ότι είχεν αρχίσει να σβήνει ...βγήκε στην επιφάνεια, απ' άλλο σημείο. Τι χαρά που 'καμεν αλήθεια! Η θάλασσα, έμεινεν ακίνητη για να την υποδεχτεί. Η σκανταλιάρα, τρομαγμένη πια, Ηλιαχτίδα, ευχαρίστησε το νεράκι και τη Μητέρα του και μόλις συνήλθε κάπως, βάλθηκε να παίζει με τη φιλενάδα της, με νέο κέφι...

Έπαιξε με τις βαρκούλες που 'τανε πιο πέρα, κρυβότανε πίσω από το κάθε τι κι αγνόησε τις πρώτες προτροπές του Πατέρα της, που τη καλούσε κοντά του -αγνοώντας τι είχε συμβεί-, γιατί ήταν ώρα για ξεκούραση κι ύπνο.

Η θάλασσα, άρχιζε να ριγά, από το κρύο, που 'ρχότανε με τη νύχτα κι η άτακτη κάθισε πάνω στα κυματάκια να κολυμπήσει... Ο Πατέρας της, τη ξαναφώναξε, αυστηρά...

Εκείνη που ν' ακούσει... Έβλεπε πως είχε περιθώριο κι ήθελε να το εξαντλήσει ολάκερο. Η θάλασσα άρχισε να της θυμώνει κι η ταραχή της φάνηκε...

Ο Πατέρας της, τη φώναξε δυνατά:
-"Έλα λοιπόν μικρή σκανταλιάρα. Δε μένει πολύς χρόνος ακόμα... έλα και θα σε μαλώσω..." και μαζί του ήρθε να προσθέσει κι η θάλασσα το μάλωμα:
-"'Αντε μικρή μου κι αύριο πάλι μέρα του Θεού είναι. Έρχεσαι ξανά να παίξουμε..." κι η μικρή είδε πια πως δεν είχεν άλλα περιθώρια κι έτρεξεν αμέσως κοντά στο Πατέρα της.

Το ίδιο βράδυ, ανάψαμε τη σόμπα γιατί έκανε κρύο. Μαζευτήκαμε όλοι γύρω της κι αρχίσαμε να λέμε ιστορίες... Μια ψιλή φωνούλα, μας διέκοψε και τρομάξαμε όλοι μας:
-"Εϊ ... τι όμορφα που 'ναι 'δω! Μα... καθόλου Φως..." Κοιτάξαμε παντού κι η φωνή ερχόταν από τη σόμπα. Ίσως κανένα ξεχασμένο κομματάκι της μικρής άτακτης Ηλιαχτίδας, είχε ξεμείνει πίσω κι έφεγγε μέσα από 'κει, περιμένοντας ανυπόμονα να ξημερώσει και να τρέξει στο Μπαμπά της...
Εκείνη τη νύχτα του γερο-Χειμώνα, καληνυχτιστήκαμε ζεστά κι είδαμε όμορφα όνειρα, μέχρι το πρωΐ...

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Οκτωβρίου 2006, 23:51
Μην αργείς.
Μενέλαος Λουντέμης  

Μην αργείς.Τούτο μόνο σου λέω.Μην αργείς
Γιατί, σε λίγο,σαν θα χτυπάς την πόρτα μου,
θα νομίζω πως είναι τα γηρατειά,
πως είν' ο χειμώνας,πως είν' ο θάνατος.
Μην αργείς.

Στάσου κι αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια,
κι απ' τους δρόμους που περνάς.
Απ' τα παράθυρα κρέμουνται τα χέρια μου
και σε καλούν.
Στάσου κι αφουγκράσου κάτω απ' τα σπίτια.
Σ' όλα κυλάει ο αέρας σου.
Ολα ξέρουν τ'ονομά σου.
Μην αργείς.

Να σε περιμένω είναι πιο γλυκό κι απ' το να'ρχεσαι.
Είναι σαν το σκάσιμο της μυγδαλιάς.
Σαν το πανί που πλέει στο λιμάνι.
Σαν κελάιδισμα,σαν γέλιο πρωινό.

Να σε περιμένω είναι σα να ξανάρχομαι στη γη.
Στο δρόμο μην αργείς. Είναι γιομάτοι Φαίακες,
είναι γιομάτοι πλάνεμα, οι δρόμοι.
Οι δρόμοι γλιστρούν,χυμούν αρπαχτικοί
και κλέβουν.
Μην αργείς.

Μην αργείς. Γιατί ώσπου να'ρθεις,
θα περπατήσω όλη την Υδρόγειο του πόνου μου.
Θα περπατήσω όλα τ' αγκάθια, κι όλους τος γκρεμούς.
Γιατί να περιμένω ,είναι σα να πεθαίνω.
Γι' αυτό. Μην αργείς.

(ΜΕΝΕΛΑΟΣ ΛΟΥΝΤΕΜΗΣ-Από τη συλλογή "Κραυγή στα πέρατα")


- Στείλε Σχόλιο


11 Οκτωβρίου 2006, 21:36
Κλείστε τα μάτια και κάντε μια ευχή...
Μαγικά!  

Φουουου..........................................

Κλείστε τα μάτια και κάντε μια ευχή.......


- Στείλε Σχόλιο


09 Οκτωβρίου 2006, 12:57
Κόκκινη κλωστή δεμένη…
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Κόκκινη κλωστή δεμένη

στην ανέμη τυλιγμένη.

Δως της κλότσο να γυρίσει,

παραμύθι ν΄ αρχινήσει….

 

Ο ΧΑΖΟΣ ΛΑΤΟΜΟΣ

(Παραμύθι από τη Γαλλία)

Ένας λατόμος, κουρασμένος από τη σκληρή δουλειά του, έλεγε: «Τι κουραστική που είναι η δουλειά μου! Κάθε άλλος άνθρωπος είναι πιο τυχερός από μένα!». Ένα καλό τζίνι τον άκουσε και τον ρώτησε: «Τι θα επιθυμούσες; Πες μου. Σήμερα έχω τα γενέθλιά μου και θέλω να σε ευχαριστήσω!»

Ο λατόμος ζήτησε χαρούμενος πλούτη και το τζίνι του τα έδωσε. Έπειτα σκέφτηκε ότι ήταν πιο σπουδαίο να γίνει αυτοκράτορας και το τζίνι εκπλήρωσε κι αυτή την επιθυμία του.

Ο άνθρωπος, όμως, που ακόμα ήταν ανικανοποίητος, είπε: «Ο ήλιος είναι δυνατός και με βασανίζει. Θέλω να πάρω τη θέση του». Και πραγματοποιήθηκε κι αυτό. Τότε, όμως, σκέφτηκε ότι τα σύννεφα σκοτείνιαζαν τον ουρανό και ζήτησε να γίνει σύννεφο. Ικανοποιημένος, έριξε καταιγίδα πάνω σ΄ ένα βράχο, αλλά αυτός ούτε που γρατσουνίστηκε.

Έτσι θέλησε να γίνει βουνό. Στη βάση όμως του βουνού είδε ένα λατόμο που έσπαγε σιγά σιγά το βράχο του.

«Αυτός ο άνθρωπος είναι στ΄ αλήθεια πολύ δυνατός αχ, πόσο τον ζηλεύω!», είπε ο ανόητος άνθρωπος-βουνό.

Το τζίνι αγανάκτησε που ήταν τόσο ανικανοποίητος και τον έκανε όπως ήταν πριν: λατόμο και μάλιστα χαζό!

ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙ, Εκδοτικός οίκος Π. Τραυλος

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Οκτωβρίου 2006, 17:07
ΒΙΒΛΙΟΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ
Ελληνική λογοτεχνία  

"Στη δεκαετία του πενήντα και αρκετά χρόνια της επόμενης δεκαετίας περνούσα τον ελάχιστο ελεύθερό μου χρόνο μέσα στο καφενείο του πατέρα μου, -ο Θεός να αναπαύσει την ψυχούλα του- υπηρετώντας τους θαμώνες, οι πιο πολλοί από τους οποίους ήταν πρόσφυγες της πρώτης γενιάς. Αυτοί μαζεμένοι, άλλοτε γύρω από την αναμμένη θερμάστρα και άλλοτε γύρω από κάποιο τραπέζι, αναπολούσαν τα παλιά και εξιστορούσαν γνώριμα γι΄ αυτούς περιστατικά είτε από την πατρίδα είτε από την εδώ βιοτή τους.

Εγώ σαν άβρεχο σφουγγάρι ρουφούσα όλα αυτά τα ακούσματα που έμειναν αξέχαστα μέσα στο μυαλό μου και αργότερα, όταν μεγάλωσα, άρχισα να αφηγούμαι στους νεότερούς μου, στους μαθητές μου, στα παιδιά μου και στους επίγονους χωριανούς μου.

Παράκληση και επιθυμία μιας μερίδας απ΄ αυτούς ήταν, αυτά που εγώ θυμόμουν, αυτά που κανείς δεν κατέγραψε μέχρι τώρα και υπάρχει κίνδυνος να χαθούν μετά την απομάκρυνση από την παρούσα ζωή της δικής μου γενιάς να τα αφήσω γραπτά, ώστε οι επιγενόμενοι να γευθούν λίγα ψίχουλα από αυτά που έζησαν και γεύτηκαν οι αμέσως προηγούμενια πό μας. Να δεθεί το χθες με το σήμερα.

Δεν έγραψα ιστορία, δε φιλοδοξώ να μου απονεμηθεί ο τίτλος του συγγραφέα. Κατέγραψα απλά, τόλμησα να καταγράψω, χωρίς να κριτικάρω, χωρίς να ρίχνω βάρος σε κανέναν για όσα θα διαβάσετε παρακάτω, χωρίς να θέλω να θίξω πρόσωπα ή καταστάσεις.

[...]Προσωπικά πιστεύω πως την εργασία μου αυτή διαβάζοντας την οι παλιότεροι θα συγκινηθούν, οι λίγο νεότεροι θα την δουν με ενδιαφέρον και οι ακόμα νεότεροι ίσως την περάσουν αβρόχοις ποσί"

Απο την εισαγωγή του βιβλίου "Έλεβις-Λακκιά-Λεβαία:Ιστορίες του χωριού μου" του Γεώργιου Τολούδη

 

 

Τακτοποιώντας χθες την βιβλιοθήκη μου ξαναπέφτει στα χέρια μου μετά από μερικούς μήνες το συγκεκριμένο βιβλίο. Το τραβώ απαλά και δεν μπορώ να αντισταθώ, όπως κάθε φορά. Αρχίζω να το ξεφυλλίζω. Φωτογραφίες, χάρτες, κείμενα, που για άλλη μία φορά δεν με αφήνουν ασυγκίνητη. Τα μάτια δακρύζουν.  Σε κάθε σελίδα κάτι γνώριμο. Ένα όνομα, ένα τοπωνύμιο, ένα περιστατικό που έχω ακούσει από τους παππούδες μου….

Λεβαία. Είναι το χωριό μου. Εδώ γεννήθηκα, εδώ πήγα σχολείο, εδώ μεγάλωσα και ζω μέχρι σήμερα. Και έχω τη χαρά να διδάσκω πια (στο σχολείο που κι εγώ πήγαινα μικρούλα!), παιδιά συγγενών, φίλων, ανθρώπων που μεγαλώνουμε μαζί σε τούτο το μικρό φιλόξενο τόπο. Που μας δένει η ιστορία, το κοινό παρελθόν.

Το χωριό μας είναι ένα χωριό καθαρά προσφυγικό, που όπως λέει κι ο τίτλος του βιβλίου, άλλαξε μέχρι σήμερα 3 ονόματα. Έλεβις είναι η παλιά ονομασία του(όταν ακόμα κατοικούνταν από Τούρκους.).Λακκιά  η ονομασία που έδωσαν οι Πόντιοι, Μικρασιάτες και Θρακιώτες πρόσφυγες όταν εγκαταστάθηκαν εδώ έπειτα από την ανταλλαγή των πληθυσμών.. Και Λεβαία η τελική ονομασία που ισχύει μέχρι σήμερα και σύμφωνα με ιστορικούς και αρχαιολόγους συνδέεται με την αρχαία Λεβαία(λέγεται πως ήταν η πρωτεύουσα της Μακεδονίας κατά τα ελληνιστικά χρόνια.).

Το βιβλίο αυτό, λοιπόν,  «αποτελεί την πρώτη προσπάθεια καταγραφής ιστορικών γεγονότων, λαογραφικών δρώμενων, αλλά και καθημερινών καταστάσεων και περιστατικών», όπως τα περιέγραψαν ηλικιωμένοι κάτοικοι του χωριού . Οι 456 σελίδες του χωρίζονται σε 5 μέρη και είναι μια διαδρομή από τα μικρασιατικά χρόνια μέχρι σήμερα περίπου. Το «Έλεβις-Λακκιά- Λεβαία: Ιστορίες του χωριού μου είναι η δική μου πρόταση για όσους βιβλιόφιλους ενδιαφέρονται να διαβάσουν κάτι εναλλακτικό, διαφορετικό από τα συνηθισμένα και να γνωρίσουν την ιστορία ενός τόπου. Όλα τα έσοδα από το βιβλίο διατίθενται για την αποπεράτωση του νέου Ι. Ν. Αγίου Γεώργιου(ο παλιός Ναός καταστράφηκε από το σεισμό του 1993). Κεντρική διάθεση:

1.Ι. Ν. Αγίου Γεωργίου, Λεβαία Φλώρινας, Τ. Κ. 53200, τηλ. 24630 41951.

2.Βιβλιοπωλείο Λυδία, Καμβουνίων 1, Τ. Κ. 54621, Θεσσαλονίκη, τηλ.–φαξ 2310 237412.

 

 


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Οκτωβρίου 2006, 17:02
Ο Μενέλαός μου Νο2!
Μενέλαος Λουντέμης  

Έχω διαβάσει διάφορα βιογραφικά για τον Λουντέμη. Τα περισσότερα περιείχαν αρκετές ανακρίβειες. Προσπαθώ να ετοιμάσω ένα βιογραφικό του και γω, διασταυρώνοντας όσο μπορώ τα στοιχεία που έχω στη διάθεσή μου, αλλά ακόμα δεν τα χω καταφέρει, γιατί κάτι τέτοιο απαιτεί μια πολύ προσεκτική έρευνα.  Πολλά βιογραφικά στοιχεία του συγγραφέα υπάρχουν στα βιβλία του. Επίσης, στην ΕΡΤ κατά καιρούς δείχνει σε επανάληψη ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον αφιέρωμα (του Δαβίδ Ναχμία αν δεν κάνω λάθος), που είναι γυρισμένο το μισό στον Εξαπλάτανο(το χωριό του Λουντέμη) και το υπόλοιπο στο σπίτι της κόρης του Μυρτώς (που για πρώτη φορά μιλά για τον πατέρα της). Και, τέλος, ένα βιβλίο από το οποίο έμαθα πολλά για τον αγαπημένο μου είναι το «Ο δικός μας Μενέλαος Λουντέμης», του Φ. Σιουμπουρα, που κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Δωρικός τον Σεπτέμβριο του 2006.

 

Παραθέτω μερικά στοιχεία που ενδεχομένως να ενδιαφέρουν –εκτός από μένα- και κάποιους άλλους ανθρώπους.

1.Γεννήθηκε το 1912 στην Αγία Κυριακή της Μικράς Ασίας (στην περιοχή της Νικομήδειας).

2.Το πραγματικό του όνομα ήταν Δημήτρης Βαλασιάδης. Ο ίδιος επέλεξε το Μενέλαος Λουντέμης ως ψευδώνυμο. Το Λουντέμης το εμπνεύστηκε από τον παραπόταμο του Βόδα, Λούντα, επηρεασμένος από τον Λένιν που πήρε το όνομά του από τον ποταμό Λένα που διατρέχει τη Σιβηρία.

3.Το πατρικό του σπίτι στον Εξαπλάτανο της Έδεσσας, όπου εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του μετά την μικρασιατική καταστροφή, υπάρχει και σήμερα, εγκαταλελειμμένο.  (Εύχομαι κάποια στιγμή η τοπική κοινωνία σε συνεργασία με το Υπουργείο πολιτισμού να δείξει ευαισθησία και ενδιαφέρον. Θεωρώ το λιγότερο ντροπή το σπίτι του ανθρώπου που έχει υμνήσει όσο κανείς την Έδεσσα και έχει προσφέρει τόσα στη λογοτεχνία να βρίσκεται σε τέτοια άθλια κατάσταση.)

4.Όταν ήταν μικρός χτύπησε άσχημα στον αστράγαλο κατά τη διάρκεια παιχνιδιού, μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο και έκανε απανωτές εγχειρήσεις. Τους 3 μήνες που νοσηλευόταν τον χτύπησε πολιομυελίτιδα και από τότε κούτσαινε για όλη του τη ζωή.

5.Το 1933 δημοσιεύτηκε το πρώτο του διήγημα στο «Νέα Εστία». Τον ίδιο χρόνο βραβεύτηκε από το περιοδικό «Εβδομάς» για 2 ερωτικές επιστολές του, ενώ το 1938 πήρε το Α΄ Κρατικό Βραβείο για το βιβλίο του «Τα πλοία δεν άραξαν». Πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο Μιλτιάδης Μαλακάσης, που αργότερα έγινε ένας από τους πιο καλούς του φίλους.

6.Παντρεύτηκε την Έμυ Μαυρογιάννη, ο γάμος τους όμως δεν έγινε ποτέ αποδεκτός από τους γονείς της, επιχειρηματίες της εποχής. Μαζί της απέκτησε την μονάκριβή του κόρη Μυρτώ, που ζει στην Αθήνα και είναι ζωγράφος. (Αν δεν κάνω λάθος η ίδια έχει δύο γιους που είναι μουσικοί).

7.Είναι ένας από τους πιο πολυδιαβασμένους συγγραφείς στην Ελλάδα και το εξωτερικό (κυρίως στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες). Μάλιστα για μια μακρά περίοδο το 50%(!) των βιβλίων που πωλούνταν στην Ελλάδα ήταν του Λουντέμη.

 

 


- Στείλε Σχόλιο


07 Οκτωβρίου 2006, 11:05
Ο Μενέλαος μου!
Μενέλαος Λουντέμης  

Η «γνωριμία» μου με τον Μενέλαο Λουντέμη ξεκινάει τουλάχιστον 15 χρόνια πριν, όταν πήρα στα χέρια μου το πρώτο του βιβλίο. Έτσι άρχισε η «σχέση» μας, η οποία έλαβε απρόβλεπτες προεκτάσεις την εποχή που πήγαινα λύκειο. Τότε, εντελώς τυχαία, βρέθηκαν στη βιβλιοθήκη μου τα «πολιτικά» του μυθιστορήματα –αν μπορώ να τα χαρακτηρίσω έτσι-, που αναφέρονται κατά κύριο λόγο στη Μακρόνησο. Ήδη είχα διαβάσει και το βιβλίο «Ένας Άντρας» της Οριάνα Φαλάτσι και η προσωπικότητα του Αλέκου Παναγούλη με είχε συγκλονίσει! Η πολιτική μου συνείδηση άρχισε να αφυπνίζεται με ταχύτητες αστραπιαίες.

Κι έπειτα ήρθε το Πανεπιστήμιο, η ΚΝΕ (σε εκδηλώσεις της οποίας συμμετείχα με αρκετό ζήλο για ένα διάστημα), η στρατευμένη λογοτεχνία, τα αμιγώς πολιτικά βιβλία, οι αριστεροί συγγραφείς, για μια περίοδο με απασχόλησε ακόμα και ο Μπακούνιν.

Το Πανεπιστήμιο τελείωσε μαζί με τη διάθεσή μου για πολιτική. Σταθερή αξία όμως στη ζωή μου παρέμεινε ο Λουντέμης μου, που από ένα σημείο και μετά έπαψαν να με ενδιαφέρουν μόνο τα βιβλία του με πολιτικές προεκτάσεις. Και η αγάπη, ο θαυμασμός, άρχισε σιγά σιγά να γίνεται πάθος. Με μεγάλη υπομονή λοιπόν και χωρίς να έχω πάντα την ευχέρεια, συγκέντρωσα όλα του τα βιβλία (εκτός από τις μεταφράσεις που ακόμα ψάχνω χωρίς αποτέλεσμα), καθώς και υλικό που αναφέρεται στη ζωή και την λογοτεχνική του πορεία. Και δεν σταματώ ποτέ να ψάχνω για οτιδήποτε καινούριο που τον αφορά.

Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω, αλλά έχω υποσχεθεί στον εαυτό μου, είναι ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματά μου μαζί του, ένα από τα όνειρά μου, να γράψω, να μην σταματήσω ποτέ να γράφω για τον Μενέλαό μου.

Για τον Μενέλαο μου που έζησε την προσφυγιά, την προδοσία, την εξορία, ακόμα και την στέρηση της ελληνικής του ιθαγένειας για 28 ολόκληρα χρόνια.

Για τον Λουντέμη  μου με τα 20 μυθιστορήματα, τα 5 βιβλία με διηγήματα, τις 6 ποιητικές συλλογές, τα 5 θεατρικά έργα, τα 4 παιδικά βιβλία, τα 2 ταξιδιωτικά, τις 3 αναφορές στους αγαπημένους του ποιητές και τις 11 μεταφράσεις.

Συλλέγω χρόνια τώρα πληροφορίες για εκείνον, μελετώ και επεξεργάζομαι με προσοχή τα βιβλία του. Και ελπίζω κάποια στιγμή να καταφέρω να φτάσω στον στόχο μου.  Αν, λοιπόν, γνωρίζετε οτιδήποτε που πιστεύετε ότι θα μου είναι χρήσιμο, οποιαδήποτε αδημοσίευτη πληροφορία για τη ζωή και το έργο του, θα είναι για μένα εξαιρετικά πολύτιμα!

 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Οκτωβρίου 2006, 14:37
Χουάν Μιρό
Εικαστικά  

Ο Μιρό είναι ένας από τους αγαπημένους μου ζωγράφους κυρίως γιατί στα έργα του κυριαρχούν τα έντονα χρώματα και ζωγραφίζει με έναν ιδιαίτερο τρόπο που συνδυάζει τη φαντασία με μια παιδικότητα μοναδική!

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης