αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
29 Μαΐου 2019, 21:56
«...στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε...»


Συμβαίνει κατά κόρον σε δεκάδες τηλεοπτικές εκπομπές, σε πολλά και «εξειδικευμένα» στο είδος αυτό περιοδικά, σε κομμωτήρια και κουρεία, σε χώρους εργασίας, σε ανδρικές και γυναικείες παρέες, σχεδόν παντού με συγκαλυμμένο ή ανοιχτό τρόπο. Συνήθως, ξεκινά κάπως «αθώα» και δεν αργεί να πάρει εκρηκτικές συχνά διαστάσεις γιατί φαίνεται πως έλκει και «αποπλανεί» σχεδόν τον καθένα, ακόμα και αυτούς που αρχικά είχαν αντιρρήσεις και αρνούνταν να συμμετάσχουν σε αυτό.

Και μόνο στο άκουσμα της λέξης «κουτσομπολιό» οι συνειρμοί που κάνουμε αυθόρμητα είναι, συνήθως, αρνητικοί. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ό,τι το κουτσομπολιό έχει ταυτισθεί, όπως λέγεται, με το «θάψιμο» των άλλων. Αυτό, όμως, δεν είναι απόλυτα ακριβές. Το κουτσομπολιό είναι κάτι πολύ περισσότερο από αυτό και θα πρέπει να διαχωρίζεται από την πρόθεση σπίλωσης κάποιου/-ων. Τα όρια, όμως, δεν είναι πάντοτε σαφή και οι προθέσεις μας όχι, σε κάθε περίπτωση, ευανάγνωστες. Εάν, για παράδειγμα, κάποιος γνωρίζει την εξωσυζυγική ή παράλληλη σχέση κάποιου, η γνωστοποίηση της σχέσης αυτής σε άλλους -εν ονόματι μιας δήθεν ηθικής τάξης πραγμάτων- δεν προσφέρει απολύτως τίποτα, πέραν της σπίλωσης του ατόμου αυτού.

Εάν, λοιπόν, σε μια συζήτηση δεν υπάρχει πρόθεση σπίλωσης κάποιου/-ων και εστιασμού αποκλειστικά σε αρνητικά και μόνο στοιχεία γύρω από το άτομό τους, τότε το πιθανότερο είναι να μην πρόκειται για κακόηθες κουτσομπολιό, δηλαδή για λασπολογία ή «θάψιμο». Στην περίπτωση αυτή, πρόκειται για ένα είδος επικοινωνίας που αποτελεί τη βάση της κοινωνικής μας ζωής. Χωρίς αυτήν, απλά, δεν θα υπήρχε κοινωνική ζωή και αίσθηση εγγύτητας προς τους άλλους γύρω μας.

Η αναφορά σε άλλους -υπό τις προϋποθέσεις που προαναφέρθηκαν- αποτελεί πηγή πληροφόρησης και ένδειξη ενδιαφέροντος προς τα άτομα αυτά. Κανείς δεν επιδιώκει να συζητά καλοπροαίρετα για άτομα που δεν τον ενδιαφέρουν.

Με άλλα λόγια, έχουμε να κάνουμε με κουτσομπολιό -με την αρνητική έννοια- στην περίπτωση που κάποιοι μιλούν για ένα άτομο που δεν είναι παρόν και μάλιστα για πράγματα που δεν τους αφορούν στο ελάχιστο. Όποτε και αν συμβαίνει αυτό, όποιο «άλλοθι» και αν επικαλούμαστε για τους λόγους που επικρίνουμε κάποιον για θέματα που δεν μας αφορούν, αν ψάξουμε λίγο βαθύτερα και προσεκτικότερα μέσα μας, θα βρούμε, σχεδόν πάντα, τουλάχιστον κάποια ψήγματα ζήλιας, φθόνου και άλλων μη αποδεκτών σε εμάς αισθημάτων.

Ακριβώς αυτή τη διάσταση περιγράφουν τόσο εύστοχα και όμορφα οι στίχοι της Λ. Νικολακοπούλου «...στο βάθος το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε...», στο τραγούδι «Το πάθος που διώκεται» σε μουσική Μ. Θεοδωράκη και ερμηνεία Μ. Μητσιά.  Δεν είναι τυχαίο που αντικείμενο κουτσομπολιού γίνονται συνήθως άτομα με αναγνωρισιμότητα, επαγγελματική και κοινωνική καταξίωση, πλούτο και συναφή ηλικία. Δεν είναι, επίσης, τυχαίο που αντικείμενο κουτσομπολιών γίνονται περισσότερο οι όποιες αποτυχίες στη ζωή των ατόμων αυτών παρά οι επιτυχίες τους.

Το φαινόμενο του κουτσομπολιού είναι το ίδιο παλαιό όσο και η ανθρωπότητα και όχι τόσο απλό όσο πιθανόν φαίνεται. Για να υπάρχει για τόσες χιλιάδες χρόνια, σημαίνει πως αντιπροσωπεύει μια σημαντική διεργασία και καλύπτει εξίσου σημαντικές εξελικτικές για την επιβίωση του ανθρώπινου είδους ανάγκες. Η σύγχρονη έρευνα δείχνει πως το κουτσομπολιό αποτελεί έναν πολύπλευρο και σύνθετο κοινωνικό μηχανισμό που εξελίχθηκε για να βοηθήσει ταυτόχρονα τόσο στον ανταγωνισμό όσο και στη συνεργασία των ανθρώπων.  Όσοι από τους πρώτους προγόνους μας έδειχναν προσοχή και ενδιαφέρον για την προσωπική ζωή των άλλων φαίνεται πως τα κατάφερναν καλύτερα μακροπρόθεσμα σε σχέση με αυτούς που ήσαν αδιάφοροι. Με άλλα λόγια, είμαστε κατά κάποιον τρόπο «προγραμματισμένοι» να νοιαζόμαστε για τους άλλους και να θυμόμαστε λεπτομέρειες για τη ζωή και τα διάφορα προσωπικά χαρακτηριστικά άλλων ατόμων.

Θα μπορούσαμε, επίσης, να παρομοιάσουμε το κουτσομπολιό ως την ενήλικη εκδοχή της αφήγησης παραμυθιών από τη γιαγιά ή κάποιον άλλον ενήλικα, με τα μικρά τριγύρω να ακούν με ενδιαφέρον, να ρωτούν, να αμφισβητούν και να σχολιάζουν, μαθαίνοντας με τον τρόπο αυτό για τους ανθρώπους και για την ίδια τη ζωή. Είναι σαν οι ενήλικες που κουτσομπολεύουν να βλέπουν από κοινού μία ταινία ή να διαβάζουν ένα μυθιστόρημα που τους γοητεύει και τους μαθαίνει μυστικά της ζωής. Με άλλα λόγια, μία εξίσου σημαντική διάσταση του κουτσομπολιού είναι η διασκεδαστική ατμόσφαιρα που μπορεί σε αρκετές περιπτώσεις να δημιουργεί.

Τέλος, το κουτσομπολιό σχετίζεται με διάφορους τρόπους και με τη δύναμη ή την εξουσία. Κουτσομπολεύουμε, συχνά, αυτούς που διαθέτουν δύναμη και εξουσία. Το να γίνεται κάποιος αντικείμενο ή αποδέκτης κουτσομπολιών σημαίνει πως βιώνεται από τους άλλους ως σημαντικός, δηλαδή υπάρχει.

Αυτό εννοούσε ο αείμνηστος Κ. Καραμανλής όταν έλεγε πως ένας πολιτικός θα πρέπει να αρχίσει να ανησυχεί αν πάψουν τα έντυπα να τον σατιρίζουν, να τον επικρίνουν και, γενικώς, να ασχολούνται μαζί του…


- Στείλε Σχόλιο






Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Όταν τη γνώρισα αυτή ήταν 18 κι εγώ 19. Ήταν Γενάρης μήνας και το κρύο τσουχτερό.Καθόμουν σ'ένα τραπεζάκι δίπλα στο τζάμι του μικρού καφέ και έβλεπα προς το δρόμο, ρουφώντας μεγάλες γουλιές ζεστής σοκολάτας πριν πάω για μάθημα στο πανεπιστήμιο. Μου έκανε εντύπωση το Κόλεϋ που βάδιζε κατά μήκος της τζαμαρίας, κοιτώντας προς τα μέσα, μέχρι που ήρθε και στάθηκε ακριβώς έξω από το σημείο που καθόμουν. Τότε ήταν που άκουσα τη φωνή της να μου λέει καθώς καθόταν στη απέναντί μου καρέκλα: "Φαντάζομαι να μην ενοχλώ",και βλέποντας πως δεν αρθρώνω λέξη από το ξάφνιασμά μου, πρόσθεσε: "Νοιώθουμε κι οι δυο καλύτερα όταν μπορούμε να βλέπουμε ο ένας τον άλλον". Ήταν απίστευτα γοητευτική και άνετη, σαν να συναντούσε έναν παλιό της φίλο. Μιλούσε μάλλον για το σκυλί και τις συνήθειές του, μα το μόνο που συγκράτησα ήταν πως, αν και περνούσε καθημερινά μπροστά από το καφέ αυτό, βγάζοντας το σκύλο της για την πρωινή του βόλτα, ήταν η πρώτη φορά που κάτι την έσπρωξε να μπει για έναν καφέ. Σηκώθηκε, το ίδιο ξαφνικά όπως εμφανίστηκε, ρωτώντας με με το πιο φυσικό ύφος του κόσμου, αν θάθελα να τους κάνω παρέα στη βόλτα τους. Ακολούθησα σαν υπνωτισμένος χωρίς να πω κουβέντα, αφήνοντας στη βιασύνη μου ένα χαρτονόμισμα που αντιστοιχούσε στην τιμή πέντε καφέδων, χωρίς να πάρω ρέστα. Το παρατήρησε, λέγοντάς μου γελώντας, καθώς κατάλαβε την αμηχανία και την ταραχή μου: "Είσαι, βλέπω, πολύ γενναιόδωρος". Από τη στιγμή εκείνη, γίναμε αχώριστοι.Έκανε απίστευτα πράγματα-δείγματα αγάπης για μένα, στη διάρκεια των πέντε μηνών που ήμασταν μαζί. Το Σαββατοκύριακο εκείνο του Ιούνη ήταν σαν ένα όνειρο και η ίδια γλυκιά και τρυφερή όσο ποτέ. Ήρθε η Δευτέρα και παίρναμε το θαυμάσιο πρωινό που είχε ετοιμάσει, όταν μου είπε το ίδιο φυσικά, όπως τότε που πρωτοσυναντηθήκαμε, κοιτώντας με με εκείνο το καθάριο βλέμμα ίσια στα μάτια: "Φεύγω σε μία ώρα για άλλη πόλη και δεν θα ξαναγυρίσω". Την κοιτούσα και πάλι αποσβωλομένος, όπως την πρώτη φορά, και το μόνο που κατάφερα να ξεστομίσω ήταν, "Μα εσύ έλεγες πως μ΄αγαπάς πιο πολύ από τον καθένα". Η απάντησή της ήταν, όπως πολλές φορές, αποστομωτικά αβίαστη και άμεση: "Είναι αλήθεια, μα πάνω απ' όλους αγαπώ το σκυλί μου. Αυτό είναι το μόνο πλάσμα που δεν πρόκειται ποτέ να με προδώσει". Σηκώθηκε, έσφιξε το κεφάλι μου με δύναμη πάνω στο στήθος της και με φίλησε τρυφερά στο μέτωπο. Ανοίγοντας την πόρτα για να φύγει κοντοστάθηκε, γύρισε με κοίταξε και είπε:"Θέλω να 'μαι ελεύθερη". Τη συνάντησα εντελώς τυχαία μετά από πέντε χρόνια σε μια πόλη, όπου πήγαμε να παίξουμε με το συγκρότημά που είχαμε τότε. Ήταν πίσω από το μπαρ ενός καφέ και σέρβιρε πρωινό. Μόλις την είδα πάγωσα. Με κοίταξε στα μάτια, χαμογελώντας αχνά και δείχνοντάς μου πάνω από τον πάγκο το δάχτυλο του δεξιού της χεριού όπου φορούσε το δαχτυλίδι που κάποια στιγμή της είχα χαρίσει. Ήταν, ξέρετε, του πιο αγαπημένου μου ξαδέλφου που μου το χάρισε για να τον θυμάμαι όταν μετανάστευσε για Αμερική. Το βλέμμα της, όπως πάντα, καθάριο, μα τη φορά αυτή σαν να μου φάνηκε πως τα μάτια της ήταν βουρκωμένο.Γύρισε απότομα και χάθηκε γρήγορα πίσω από την πόρτα της κουζίνας. Και, ενώ περίμενα με λαχτάρα να ξαναφανεί, την πήρε το βλέμμα μου να τρέχει και να χάνεται στο βάθος του δρόμου κρατώντας από το λουρί το αγαπημένο της Κόλεϋ..




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης