αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
27 Νοεμβρίου 2019, 14:17
Θα σας πω μια ιστορία...


Πλησίαζαν Χριστούγεννα. Η νύχτα ήταν μαγευτική, όπως όλες, άλλωστε, τέτοια εποχή, στον τόπο αυτό. Οι νιφάδες του χιονιού αιωρούνταν αναποφάσιστες, πριν σπεύσουν αργά να συμπληρώσουν το παχύ, αφράτο  πανωφόρι που σκέπαζε τα πάντα στο πανέμορφο προάστιο της Στοκχόλμης. Στεκόμασταν, με το φίλο και συγκάτοικό μου στο δωμάτιο που νοικιάζαμε, μπροστά στη μπαλκονόπορτα του καθιστικού, χαζεύοντας αμίλητοι  τη μαγεία του τοπίου που σε τίποτα δεν διέφερε από τις χριστουγεννιάτικες καρτ-ποστάλ και τις πανέμορφες εικόνες χριστουγεννιάτικων παιδικών παραμυθιών χωρών του Βορρά. Απέναντι και σε απόσταση τριάντα περίπου μέτρων η μία από την άλλη, οι συστοιχίες των κουκλίστικων διώροφων σπιτιών, σε ημικυκλικό σχηματισμό, με τα παράθυρά τους φωτισμένα και στολισμένα σαν μικρές χριστουγεννιάτικες βιτρίνες.

-          Πάω να τσιμπήσω κάτι, είπα στο φίλο μου και κίνησα για την κουζίνα.

Με τον Μάο της τεράστιας αφίσας, στον απέναντι τοίχο, να με κοιτά με ένα μυστηριώδες, αχνό χαμόγελο τύπου Τζοκόντας, λες και έλεγχε πόσο μεγάλη μερίδα θα βάλω στο πιάτο μου, κάθισα στο τραπέζι για να φάω, παρέα πάντα με την περίφημη Κόκκινη Βίβλο του μεγάλου ηγέτη, που ήθελε ο Έλληνας-ιδιοκτήτης του διαμερίσματος  που μέναμε ανελλιπώς να διαβάζει τρώγοντας. Δεν είχα προλάβει να κατεβάσω την πρώτη μπουκιά από το κάτι σαν φαγητό που είχαμε προσπαθήσει να μαγειρέψουμε το μεσημέρι, ως 19χρονα ελληνόπουλα που, μέχρι τότε, ούτε αυγά δεν ξέραμε πως τηγανίζονται, όταν ακούω τον συγκάτοικό μου να φωνάζει από μέσα.

-          Τι γίνεται εδώ, ρε μαλάκα μου, τι κάνει η άλλη απέναντι; Ω ρε πούστη μου, τι κάνουμε τώρα;

Με τη μπουκιά στο στόμα, έτρεξα προς το μέρος του φίλου μου που στέκονταν αποσβολωμένος  μπροστά στη μπαλκονόπορτα, κοιτάζοντας προς τα έξω. Στάθηκα δίπλα του και τότε είδα αυτό που τον έκανε, δικαιολογημένα, να αναστατωθεί τόσο. Στο παράθυρο της κουζίνας του διαμερίσματος του πρώτου ορόφου, ακριβώς απέναντί μας στα τριάντα μέτρα περίπου, μια χαμογελαστή κοπέλα έγνεφε με το ένα χέρι της «Έλα» ή «Ελάτε», δεν μπορούσαμε να το καταλάβουμε εκείνη τη στιγμή, και στο άλλο χέρι κρατούσε ένα μεγάλο μπλοκ ζωγραφικής όπου σε κάθε λευκή του σελίδα έγραφε και ένα κεφαλαίο γράμμα που, τελικά, σχημάτιζαν τη λέξη «COFFEE”, που συνοδεύονταν με ένα ερωτηματικό «?», στο τέλος.

Κοιταχτήκαμε με γουρλωμένα μάτια, μη μπορώντας να αρθρώσουμε λέξη, μέχρι που βρήκα το κουράγιο να μονολογήσω:

-          Και τώρα τι κάνουμε; Λες να πάμε; Και αν έρθει ο δικός της και ξευτιλιστούμε;

Την είχαμε δει κάποιες φορές στο λεωφορείο. Ήταν γύρω στα 25. Μία-δυο φορές μας χαμογέλασε καλοσυνάτα. Ήταν πολύ όμορφη, λεπτή, ψηλή, με ξανθά καρέ μαλλιά, γαλαζοπράσινα μάτια, υπέροχο χαμόγελο και κάτι, που μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση, ήταν τα όμορφα, λεπτά και μακριά δάχτυλά της. Μέχρι και μερικές βδομάδες πριν, βλέπαμε τα βράδια πως έρχονταν τα Σαββατοκύριακα ένας τύπος, που φαίνονταν να είναι το αγόρι της, δειπνούσαν μαζί, έβλεπαν αγκαλιασμένοι τηλεόραση και κάποια στιγμή έσβηναν τα φώτα και πήγαιναν για ύπνο…

Βλέποντας την αμηχανία και την αναποφασιστικότητά μας, φοράει το μπουφάν της,  κατεβαίνει κάτω, πλησιάζει προς το μέρος μας, στέκεται κάτω από το μπαλκόνι μας και μας γνέφει να κατεβούμε. Ο φίλος μου έτρεξε προς την εξώπορτα, σκουντουφλώντας σε ότι βρήκε μπροστά του, φωνάζοντάς μου, λες και βρισκόμουν διακόσια μέτρα μακριά του: «Εγώ κατεβαίνω», μη αφήνοντάς μου περιθώρια να επιλέξω κάτι άλλο από το να αποδεχθώ αδιαμαρτύρητα και βασανιστικά αυτό που μόνος του αποφάσισε…

Η θέα των δυο τους μέσα στο διαμέρισμά της δεν αντέχονταν άλλο και τράβηξα προς την κουζίνα να κάνω παρέα τον Μάο, προσπαθώντας να ξεχαστώ ξεφυλλίζοντας, απλά για να κάνω κάτι, την Κόκκινη Βίβλο του πάνω στο τραπέζι. Όταν κάποια στιγμή επέστρεψα, δήθεν αδιάφορα, μπροστά στην μπαλκονόπορτα και είδα τα φώτα του διαμερίσματός της σβηστά, μόνο που δεν κατέρρευσα…

Έτσι κύλησαν και οι επόμενες μέρες, με το φίλο μου να πηγαίνει τα βράδια στη Laila -αυτό ήταν το όνομά της- κι εγώ να σκέφτομαι πως ίσως θα μπορούσα να είμαι εγώ στη θέση του, αν ήμουν λίγο πιο τολμηρός και παρτάκιας. Οι αφηγήσεις του για το πώς περνά μαζί της με σκότωναν, με την αφεντιά μου, όμως, να προσπαθεί να δείχνει άνεση και χαλαρότητα, μη τολμώντας να ρωτήσει πολλά, αν και οι αφηγήσεις του δεν άφηναν και πολλές απορίες για το πώς περνά τις νύχτες του με τη θεά…

Θα είχαν περάσει 2-3 βδομάδες περίπου, όταν ένα βράδυ, και καθώς πλησίασα προς την μπαλκονόπορτα για να δω τι συμβαίνει απέναντι, βλέπω τη Laila να σηκώνεται από τον καναπέ, όπου κάθονταν με το φίλο μου, να πλησιάζει στο παράθυρο και να μου γνέφει να πάω. Νόμιζα πως θα λιποθυμήσω, τα πόδια μου άρχισαν να τρέμουν, αλλά, τη φορά αυτή, δεν θα συγχωρούσα ποτέ τον εαυτό μου αν ξανάκανε το ίδιο λάθος…

Σε ένα λεπτό, βρισκόμουν έξω από την πόρτα της χτυπώντας το κουδούνι. Μπαίνοντας, με φίλησε σταυρωτά στα μάγουλα και κατευθύνθηκε προς την κουζίνα. Καλησπέρισα, και κάθισα δίπλα στο φίλο μου που ήταν σοβαρός κι αγέλαστος, αποφεύγοντας να με κοιτάξει στα μάτια. Σε λίγο, φάνηκε κι η Laila, κρατώντας στα όμορφα χέρια της ένα δισκάκι με ένα μπουκάλι κρασί και τρία ποτήρια πάνω του. Ήρθε και κάθισε ανάμεσά μας, γέμισε τα ποτήρια με κόκκινο κρασί και έγειρε πίσω. Ήταν πολύ πρόσχαρη και διαχυτική και με τους δυο μας. Έγερνε πότε-πότε το κεφάλι της άλλοτε στο δικό μου και άλλοτε στον ώμο του φίλου μου, βγάζοντας μικρά ναζιάρικα επιφωνήματα που λίγωναν, με το φίλο μου να προσπαθεί να δείξει, χωρίς επιτυχία, άνετος και χαλαρός, και μ΄αυτήν όχι μόνο να δείχνει πως δεν χαλιέται, αλλά ίσως και να το ευχαριστιέται…

Είχαμε σχεδόν αδειάσει και το δεύτερο μπουκάλι κρασί που έφερε η πεντάμορφη, όταν κάποια στιγμή σηκώθηκε από ανάμεσά μας και κατευθύνθηκε νωχελικά προς την κρεβατοκάμαρά της, λέγοντας με δήθεν (;) νυσταγμένη φωνή:

-          Εγώ πάω μέσα να ξαπλώσω γιατί νιώθω κουρασμένη, όποτε θέλετε, ελάτε κι εσείς.

Κοιταχτήκαμε αμίλητοι με το φίλο μου. Ήταν έτοιμος να βάλει τα κλάματα. Σφίχτηκε η καρδιά μου. Σηκώθηκα και το «Πάμε μέσα», που θα ΄θελα να του πω, μετατράπηκε αυθόρμητα σε ένα «Καληνύχτα. Εγώ πάω σπίτι. Καλό σας ξημέρωμα»…


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (28.11.2019)
https://www.youtube.com/watch?v=uSquiIVLhrQ


Σχόλιο από freddieKrueger (28.11.2019)
Κι αφού σου αφιερώσω αυτό το κλασσικό ροκάκι αριστούργημα κατά τη γνώμη μου,με τη φωνή του Eric,ας περάσω στο σχολιασμό της όμορφης αυτής ιστορίας:

Τι μου βγήκε πρώτα να σε ρωτήσω:
True story man?

Κι έπειτα:Στην αρχή σε κατέκρινα κι έπειτα σε επάινεσα για τη στάση σου.
Ηθικά είσαι εσύ ο νικητής της ιστορίας.
Η Laila προφανώς δεν είχε βαθειά αισθήματα,ήθελε απλά να περάσει καλά,γούσταρε πιτσιρικάδες.
Ο φίλος σου την πάτησε μαζί της.
Been There Done that.
Ας πιώ άλλη μια γουλιά από το ballantines μου κι ας βυθιστώ στη Νιρβάνα μου.
Nice story,man ;-)


Σχόλιο από Orfeus (28.11.2019)
Κι εγώ το ίδιο θα έκανα Σάββα. Αυτό που έκανες εσύ.

«Καληνύχτα. Εγώ πάω σπίτι. Καλό σας ξημέρωμα»…


Σχόλιο από sven (28.11.2019)
Freddie,

καλημέρα κι ευχαριστώ θερμά για την αφιέρωση του μουσικού κομματιού που είναι από τα αγαπημένα όχι μόνο τα δικά μου, αλλά και εκατομμυρίων άλλων θαυμαστών αυτού του καταπληκτικού κιθαρίστα και δημιουργού.

Τώρα, στα υπόλοιπα. Η ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή και πολύ περιληπτική, σε σχέση με όλα όσα θα μπορούσα να αναφέρω γι΄αυτήν. Τέτοιου είδους ανάλογες "περίεργες" ή "ασυνήθιστες" ιστορίες υπήρξαν πολλές και θα μπορούσα να γράψω ένα μικρό βιβλίο γι΄αυτές...

Την εποχή που πήγε η δική μου φουρνιά στη Σουηδία, πριν από κάποιες δεκαετίες, εμείς οι ξένοι/μετανάστες/μαυροκέφαλοι, ή όπως αλλιώς ο καθένας μας αποκαλούσε, ήμασταν για την πλειοψηφία των κατοίκων αυτής της χώρας, και κυρίως για τις γυναίκες, κάτι σαν εξωτικά ζωάκια που οι περισσότερες θα ήθελαν να κρατήσουν στην αγκαλιά τους, να τα αγγίξουν, να τα χαϊδέψουν. Αυτό, σε σχέση με το τι ίσχυε για τις σχέσεις των δύο φύλων, τον έρωτα, γενικώς, αλλά και για πολλά άλλα θέματα στις χώρες προέλευσής μας απείχε έτη φωτός. Όλα όσα βιώναμε τότε, σε σχέση με αυτά, αποτελούσε, στην κυριολεξία, πολιτισμικό σοκ για εμάς. Τα περισσότερα τα απολαμβάναμε, υπήρχαν, όμως, και άλλα που μας έκαναν να νιώθουμε πολύ άσχημα, όπως η αυτονόητη για τους κατοίκους αυτής της χώρας ισοτιμία ανάμεσα στα δύο φύλα, σε όλους σχεδόν τους τομείς της καθημερινής ζωής. Εμείς οι Έλληνες "άντρακλες" δεν μπορούσαμε να το αποδεχθούμε εύκολα τότε. Θεωρούσαμε εξευτελιστικό, π.χ. να είμαστε στο σπίτι της ερωτικής μας συντρόφου και, μετά από το δείπνο, να μας πει "Εσύ μάζεψε το τραπέζι κι εγώ θα πλύνω τα πιάτα". Το συγκεκριμένο παράδειγμα το αναφέρω γιατί συνέβη σε μένα στην αρχή που έφθασα στη χώρα αυτή σε ηλικία 18 χρονών παιδί από Ελλάδα. Όταν το άκουσα, είπα μέσα μου: "Αποκλείεται να είναι τόσο ερωτευμένη μαζί μου, όπως ισχυρίζεται, και να μου λέει να μαζέψω τα πιάτα"...

Ευτυχώς, κάποια στιγμή, αποδέχθηκα όλα αυτά τα μαθήματα ζωής, κάνοντάς τα δικά μου, στη συνέχεια, και ευγνωμονώ τη μοίρα μου που βρέθηκα στη χώρα αυτή και για όλα όσα μου πρόσφερε, γενικώς...

Η Laila δεν γούσταρε έτσι απλά πιτσιρικάδες. Πριν από αυτό που συνέβη με εμάς, αλλά και μετά είχε σχέση με νέους άνδρες ηλικίας ανάλογης με τη δική της. Αυτό το γνωρίζω γιατί μετά γίναμε, εγώ κι ο φίλος μου, πραγματικοί φίλοι μαζί της και γνωρίσαμε από κοντά 2-3 από τους επόμενους συντρόφους της. Η Laila, σαν ελεύθερη νέα κοπέλα στη συγκεκριμένη χώρα, ζούσε ελεύθερα τον έρωτα έτσι όπως τον ένιωθε, χωρίς ταμπού και προκαταλήψεις. Ελεύθερα, όχι ασύδοτα, όπως πιστεύουν πολλοί εδώ στη χώρα μας, μιλώντας για τις ερωτικές σχέσεις και για τις Σουηδέζες οι οποίες, ειρήσθω εν παρόδω, είναι πολύ πιο "τίμιες" ερωτικά απέναντι στο σύντροφό τους απ΄ότι οι γυναίκες άλλων πιο "συντηρητικών" ερωτικά χωρών. Δεν χρειάζεται να απιστήσουν. Απλά, χωρίζουν, αν πάψουν να νιώθουν καλά στη σχέση/γάμο τους...

Όσο για τον φίλο μου, ΔΕΝ την 'πάτησε", όπως το αποκαλείς, μαζί της. Την ερωτεύθηκε. Νέο παιδί, ερωτικά στερημένο, ζώντας πράγματα πρωτόγνωρα, έχασε τα μυαλά του. Επανήλθε σοφότερος και εμπειρότερος, όμως...


Σχόλιο από sven (28.11.2019)
Γιώργο,

για μένα ήταν μονόδρομος η επιλογή αυτή. Δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι διαφορετικό σε έναν φίλο που, για δικούς του λόγους, ήταν συναισθηματικά ευάλωτος και πονούσε τη δεδομένη στιγμή, άσχετα αν ο ίδιος κατά κάποιον τρόπο με "αγνόησε" στο ξεκίνημα της γνωριμίας με τη Laila...

Χαίρομαι που κατάφερα να αντισταθώ σε κάτι τόσο δελεαστικό και πρωτόγνωρο για εμάς, την εποχή εκείνη. Χαίρομαι ακόμα περισσότερο που ο φίλος μου το εκτίμησε και ήρθαμε ακόμα πιο κοντά ο ένας στον άλλον, ως φίλοι.


Σχόλιο από Orfeus (28.11.2019)
Αυτό Σάββα, σημαίνει εσωτερική ομορφιά.
Είμαι βέβαιος ότι έχεις όμορφο πρόσωπο, γιατί η εσωτερική ομορφιά, η όμορφη και καθαρή ψυχή, μας χαρίζει ένα όμορφο πρόσωπο.
Έτσι, ο καθένας μας, ανάλογα με την ψυχή του, αποκτά το πρόσωπο που του αξίζει να έχει.


Σχόλιο από sven (28.11.2019)
Γιώργο μου,

σ΄ευχαριστώ πολύ, με συγκινείς...

Καλό σου βράδυ!


Σχόλιο από Orfeus (28.11.2019)
Καλό βράδυ Σάββα!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven








Tags




Επίσημοι αναγνώστες (37)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης