chat
ελληνική μουσική
online 162·189.372 μέλη
Vagelism: Eξαιρετικο το αρθρο σου Χρηστο.Το μονο που μπορω να προσθεσω ειναι κατι που ειχε πει ο Πικασσο. 'μαθε τους κανονες σαν επαγγελματιας για να μπορεσεις να τους αναιρεσεις σαν καλλιτεχνης." Ειδικα στα αυτοσχεδιαστικα οργανα...αυτοι οι κανονες πρεπει οχι απλα να τους μαθουμε αλλα να μας γινουν βιωμα.

christos54: Οχι δεν εννοουσα αυτο σιγουρα συμφωνω μαζι σου απλα στην αρχη ειπες οτι η εξελιξη δηλητηριαζει την μουσικη και θελω να πω ειναι καθε πραγμα πως το χρησιμοποιεις.Το απλο παιξιμο πολλες φορες για να μην πω ολες ειναι πολυ πιο δυσκολο απο το να φλυαρεις ασκοπα.Συμφωνω λοιπον απολυτα και για τα στατιστικα με χαλασε το δηλητηριο της εξελιξης χαχα .Αυθορμητη εκφραση ερχεται και απο τον καλο μουσικο και απο τον αρχαριο .Μaster your instrument master the music and then forget all that bullshits and just play!!!

iereas: Παρακαλώ.Δεν νομίζω πως έβαλα ταμπέλα σε κάποιον.Εννοείται ότι ο καθένας μας έχει τις δικές του προτιμήσεις και τη δική του αισθητική.Όταν,όμως,αυτές οι προτιμήσεις μετριούνται με αριθμούς,τότε δημιουργείται μία στατιστική ανάλυση,από την οποία εξάγονται κάποια συμπεράσματα.Το συμπέρασμα,για παράδειγμα,ότι το ποδόσφαιρο είναι το δημοφιλέστερο άθλημα είναι το αποτέλεσμα τέτοιων στατιστικών μετρήσεων.Αντίστοιχα,η δημοτική μουσική είναι σαφώς δημοφιλέστερη της σύγχρονης στην Ελλάδα.Και η ροκ μουσική είναι δημοφιλέστερη της τζαζ παγκοσμίως. Μην ξεχνάς ότι οι προτιμήσεις του κόσμου,γενικά,εξαρτώνται από πολλές παραμέτρους:πολιτική,οικονομία,γεωγραφία,παιδεία κλπ.Όπως και εσύ πολύ σωστά έγραψες,όποιος θέλει να μάθει σάμπα,θα πρέπει να πάει στη Βραζιλία.Με την ίδια λογική,δεν μπορείς να περιμένεις από την πλειοψηφία των Ελλήνων να λατρέψουν την τζαζ.Η τζαζ είναι η μουσική των μαύρων της Αμερικής.Έχει τις ρίζες της στην μπλουζ και η μπλουζ στην αφρικανική μουσική.Οι μαύροι που έπαιζαν μπλουζ στις βαμβακοφυτείες είχαν μουσικές γνώσεις;Ή μήπως οι πρώτοι τζαζίστες γνώριζαν τη wholetone και τη diminished κλίμακα;Η μπλουζ είναι η αυθόρμητη έκφραση των καταπιεσμένων μαύρων της Αμερικής.Γι' αυτό είναι και τόσο διαδεδομένη,επειδή είναι γνήσια και ανεπιτήδευτη. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι πολλές φορές,για πολλούς και διάφορους λόγους,φτάνουμε στο σημείο να υπεραναλύουμε τα πράγματα,με αποτέλεσμα να χάνουμε την ουσία και την όρεξή μας.Υπάρχει καλύτερος τρόπος να μάθεις να γράφεις μουσική σαν τον J.S.Bach από το να ακούσεις τις συνθέσεις του;Αν κάποιος μάθει όλη τη θεωρία της τζαζ απ' έξω,σημαίνει ότι μπορεί να παίξει τζαζ;Για να μάθεις τζαζ,πρέπει να ακούς και να παίζεις τζαζ.Και απ' όλα αυτά που θα ακούσεις,κάποια θα σ' αρέσουν περισσότερο και κάποια λιγότερο.Αυτό θα καθορίσει και το δικό σου μοναδικό στιλ παιξίματος. Η τέχνη δεν υπάρχει για να την καταλαβαίνουμε,αλλά για να δημιουργεί εντυπώσεις και συναισθήματα.Μπορεί να δεις έναν πίνακα ζωγραφικής και να μην καταλάβεις τι απεικονίζεται.Αυτό,όμως,δεν σημαίνει ότι δεν σου δημιουργεί εντυπώσεις και συναισθήματα.Ο δωδεκαφθογγισμός ή σειραϊσμός είναι ένας καθαρά μαθηματικός τρόπος σύνθεσης μουσικής:βάζεις τους δώδεκα φθόγγους σε μία σειρά χωρίς να επαναλαμβάνεται κάποιος και "παίζεις" μ' αυτή τη σειρά(την αναστρέφεις,την αντιστρέφεις,τη μεγεθύνεις κλπ).Κάθε συναίσθημα που δημιουργείται από το άκουσμα τέτοιων συνθέσεων είναι τελείως συμπτωματικό,διότι ο συνθέτης δεν ξεκινά με αφετηρία τη δημιουργία συναισθημάτων.Τι αξία μπορεί,λοιπόν,να έχει αυτή η σύνθεση για τον κοινό ακροατή; Καταλαβαίνω τον μαθητευόμενο σαξοφωνίστα που θα πάει να αποθεώσει το ίνδαλμά του που παίζει "παπάδες",φυσώντας σε τρία σαξόφωνα ταυτοχρόνως,όμως ποια είναι η μουσική αξία αυτής της πράξης;Κάποιος κατασκεύασε ένα μπασοκίθαρο με οκτώ χορδές,τρείς μπάσου και πέντε κιθάρας,και έπαιζε ο ίδιος το μέρος του μπάσου και το μέρος της κιθάρας ταυτοχρόνως.Και λοιπόν;Θα παίρνει περισσότερα λεφτά όταν παίζει,επειδή δεν θα χρειάζεται να πληρώνει μπασίστα...Αν αυτή είναι η εξέλιξη της τζαζ,τότε να με συγχωρείς αλλά προτιμώ την πρωτόγονη μορφή της!

christos54: Η γνώση σου ανοίγει πόρτες και δεν δηλητηριάζεται τοσο εύκολα η μουσικη Τωρα βεβαια τι αρεςει στον καθένα ειναι εντελώς προσωπική .Η τέχνη εξελίσσεται και ειναι λογικό να μην την καταλαβαίνουμε ολοι ,αυτο ομως φέρνει εξέλιξη και οχι στασιμότητα σιγουρα ο καθένας στην μουσικη που ακούει και μαθαίνει βρίσκει την δικιά του ευτυχία αλλα σιγουρα δεν συμφωνώ με την άποψη σου περί δηλητηριασμού .Αυτο που ακούς εσυ και εγω τεχνοκρατικό άλλος το βρίσκει μαγικό και αυτο που ακούω εγω βαρετό άλλος το βρίσκει ρομαντικό και τέλειο αρα η χαρα της μουσικης ειναι για όλους ανάλογα τα ερεθίσματα του και ισως την ψυχολογία του την συγκεκριμένη στιγμή .Καλο θα ειναι να μην βάζουμε τοσο εύκολα ταμπέλες ιδιαιτερα για τοσο μεγάλους μουσικούς .Σ ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λόγια για το άρθρο .

iereas: Ωραίο άρθρο.Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς σ' αυτό το θέμα; Δεν είναι μόνο το καλλιτεχνικό ταξίδι ατελείωτο,αλλά το πνευματικό γενικότερα.Η γνώση δεν τελειώνει ποτέ.Η ζωή μας,όμως,κάποτε τελειώνει.Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να ορίσουμε τις προτεραιότητές μας.Ακόμα και αν κάποιος επιλέξει να ασχοληθεί με τη μουσική,θα πρέπει να προσδιορίσει το είδος,το όργανο,την εποχή κλπ,διότι ο χρόνος του είναι περιορισμένος.Το σίγουρο είναι ότι όλοι θα πεθάνουμε ημιμαθείς. Από την άλλη,πάντα πίστευα πως το ζητούμενο στη ζωή μας είναι να εκδηλώνουμε τη διαφορετικότητά μας.Και για να συμβεί αυτό δεν χρειάζονται γνώσεις,αλλά τόλμη και αυθορμητισμός.Ο Chuck Berry πάντρεψε την μπλουζ με την κάντρι και δημιούργησε το ροκ εν ρολ,χωρίς να γνωρίζει πολλά πράγματα από μουσική.Ο Μπετόβεν τόλμησε να ξεφύγει από την πεπατημένη και οδήγησε τον κλασικισμό στον ρομαντισμό. Ωραίος ο Wynton Marsalis,αγαπητέ Χρήστο,αλλά είναι για λίγους και ψαγμένους.Αναγνωρίζω το ταλέντο του Charlie Parker,αλλά δεν μπορώ να τον ακούω.Ούτε τον Wayne Shorter.Νομίζω πως από κάποιο σημείο και μετά η τζαζ έχασε τη μαγεία της,γιατί έγινε τεχνοκρατική.Το ίδιο ισχύει και για την κλασική μουσική που εξελίχθηκε στη σύγχρονη(δωδεκαφθογγισμός).Ωραίος ο Σκαλκώτας και ο Κωνσταντινίδης,αλλά ο περισσότερος κόσμος προτιμά να ακούει τον Πετρολούκα Χαλκιά. Έχω την εντύπωση πως η αναγωγή της μουσικής σε επάγγελμα και η υπερβολική ανάλυσή της είναι το δηλητήριο που τη σκοτώνει.Από αυτή την άποψη,λοιπόν,είναι απολύτως βέβαιο ότι "ποτέ δεν είναι αργά".

varvacos: Συμφωνω απολυτα με τα ανωτερω. Ειμαι 72 ετων και προ ετους αρχισα να ασχολουμε με την εκμαθηση σαξοφωνου, κυριως μεσω internet, διοτι δεν ειναι τοσο διαδεδομενη η διδασκαλια του στην επαρχια, οπου ζω. Νοτες ειχα μαθει στο γυμνασιο (υπολογιστε πριν απο ποσα χρονια) αλλα μου φανηκε οτι δεν τις ξεχασα ποτε, το δε σαξοφωνο το ειχα δωρησει στον γιο μου πριν απο 22 χρονια οταν τελειωνε το λυκειο, αλλα το χρησιμοποιησε πολυ λιγο.Εκ των υστερων, υποψιαζομαι οτι ηταν κρυφη μου επιθυμια το σαξοφωνο, αλλα λογω αλλων ασχολιων δεν αφιερωσα καθολου χρονο στο σαξοφωνο. Τωρα, μπορω να πω οτι ειμαι πολυ ευχαριστημενος απο το επιπεδο ασχολιας και απολαυσης που παιρνω απο το οργανο αυτο, αν και εχω αρκετες δυσκολιες στην εξευρεση παρτιτουρας ελληνικων τραγουδιων.Συνιστω, λοιπον σε ΟΛΟΥΣ να ασχοληθουν με οποιο οργανο τους ευχαριστει και τους βολευει, να προτρεπουν δε τα παιδια τους σ αυτο, επισης.

STEFANOS604: πολύ καλό με ταμπλατούρα: https://www.youtube.com/watch?v=a7-JRUyKV08


πρόσφατες δημοσιεύσεις

Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!