0
ελληνική μουσική
online 124·174.295 μέλη
Kavleas95: Μπράβο Πετράν! Πολύ όμορφο άρθρο για έναν εξίσου όμορφο δίσκο!

demphadj: πολύ καλή δουλιά, υλικό για να μαθαίνουν οι νέοι και να ακούνε για να μας θυμούνται

Kristalo: Υπέροχο αρθρο Γιωργο! Αλλα και οι πληροφορίες του CHE εξίσου σημαντικές!!! Ειλικρινά μπράβο σας!

CHE: Το «Wall» άντλησε την έμπνευσή του από την εξοντωτική, από κάθε άποψη, περιοδεία των Pink Floyd για το δίσκο «Animals». Στη διάρκεια εκείνης της περιοδείας, ο μπασίστας και τραγουδιστής του συγκροτήματος, Roger Waters, υπέκυψε στην κούραση που είχαν προκαλέσει ο ελάχιστος ύπνος, οι πολλοί σταθμοί και ο αμείωτος θαυμασμός του κόσμου. Μια βραδιά που οι Pink Floyd έδιναν συναυλία στο Ολυμπιακό Στάδιο του Montreal στον Καναδά, καθώς έπαιζαν το δεύτερο μέρος του «Pigs On The Wing», διάφοροι θεατές πετάγανε πυροτεχνήματα. O Waters άρχισε να βρίζει και να δείχνει φανερά εκνευρισμένος. Στην ίδια συναυλία ένας οπαδός, που βρισκόταν στην πρώτη σειρά, φώναζε και ούρλιαζε συνέχεια. Όταν αυτός ο οπαδός προσπάθησε να ανέβει στη σκηνή, ο Waters του φώναξε: «Come here piggy, piggy, come» και όταν αυτός πλησίασε αρκετά, ο Waters τον έφτυσε στο πρόσωπο. Αργότερα ο Waters σκέφτηκε καλύτερα τόσο το συγκεκριμένο γεγονός όσο και σε ποιο σημείο τον είχε εκτοξεύσει η δημοτικότητα των Pink Floyd. Η τεράστια επιτυχία που είχε γνωρίσει το «Dark Side Of The Moon» (1973) και το «Wish You Were Here» (1975) παγίδεψε τους Pink Floyd, οι οποίοι μετατράπηκαν άθελά τους σε ένα συγκρότημα αρένας. Εκεί που ήταν συνηθισμένοι να παίζουν μπροστά σε μερικές εκατοντάδες, τώρα πλέον οι συναυλίες τους προσέλκυαν πολλές χιλιάδες κόσμου. Η παλιά μαγεία μεταξύ του συγκροτήματος και του κοινού, που ήταν πλέον απρόσωπο, είχε χαθεί. Μοιραία οι περίπλοκοι αυτοσχεδιασμοί στους οποίους επιδίδονταν οι Pink Floyd στη σκηνή, βαθμιαία άρχισαν να δίνουν τη θέση τους στις μεγάλες επιτυχίες που ζητούσε το κοινό, η μεγάλη πλειοψηφία του οποίου δεν καταλάβαινε τι ήθελε να τους πει ο Roger Waters με τα τραγούδια του. Όσο το αστέρι των Pink Floyd μεγάλωνε, τόσο αυξάνονταν και οι οπαδοί που δεν μπορούσαν να εισχωρήσουν βαθιά –και γι’ αυτό δεν μπορούσαν να εκτιμήσουν- τη τέχνη του συγκροτήματος. Όπως δήλωσε πολύ αργότερα ο ίδιος, ο Waters είχε αρχίσει να φαντάζεται βόμβες να πέφτουν κατά τη διάρκεια της συναυλίας πάνω στους θεατές και αυτοί να είναι τόσο εκστασιασμένοι μέσα στην ηδονή της μουσικής, που να ουρλιάζουν από δέος και να ηδονίζονται με τον πόνο. Τέτοιες και πολλές ακόμη σκηνές φανταζότανε καθώς έπαιζε μπροστά σε ένα τόσο μεγάλο κοινό. Φυσικά και τα υπόλοιπα μέλη των Pink Floyd ένιωθαν παρόμοια αποξένωση με το κοινό τους, αλλά δεν τη βίωναν σε τόσο έντονο και διεστραμμένο βαθμό όσο ο Waters. Ο Roger Waters βρέθηκε σε αδιέξοδο και τελικά βγήκε εκτός εαυτού. Έπρεπε, λοιπόν, να κάνει μία ενδοσκοπική «βουτιά» στον εαυτό του και, μέσω της αυτοκριτικής, να μπορέσει να ξαναγίνει αυτός που ήτανε κάποτε. Από τον Ιανουάριο του 1978 απομονώθηκε και μέσα από διεργασίες αυτοκριτικής, μίσους, αλλοτρίωσης και πολλές φορές αυτολύπησης με τάσεις αυτοκτονίας, συνειδητοποίησε ότι η συμπεριφορά του ήταν κακή και ότι όσο η καριέρα του έπαιρνε την ανηφόρα τόσο μεγάλωνε το εγώ του. Από εκείνη τη στιγμή, όπως έλεγε, γεννήθηκε η ιδέα να γράψει ένα άλμπουμ για την αλλοτρίωση ενός αστέρα της μουσικής βιομηχανίας. «Τότε διαπίστωσα ότι ανάμεσα σε εμάς και το κοινό μας υψώθηκε ένας τοίχος και αυτό οφείλεται στην αλαζονεία και την απληστία μας». Έτσι, μέσα από τη σκοτεινή πλευρά του εαυτού του και συγκλονισμένος από τις πράξεις του, έβγαλε αυτόν τον κύκλο οργισμένων τραγουδιών που αποτέλεσε το magnum opus του: το album «The Wall», το οποίο ήταν η προσωπική του εξομολόγηση για την αποξένωσή του από το κοινό. Παράλληλα, όμως, ήταν και μια σχεδόν αυτοβιογραφική διήγηση για τη σχέση του με τη μητέρα του, την παράνοια του εκπαιδευτικού συστήματος -μια κρεατομηχανή που μετατρέπει τα παιδιά σε άβουλα πλάσματα-, την προδοσία της πρώην γυναίκας του, αλλά και τη σύγκρουσή του με την αδηφάγο μουσική βιομηχανία. Πράγματι, η σύνθεση του «The Wall» αποτέλεσε αληθινή ψυχική δοκιμασία για τον Roger Waters, κάτι σαν προσωπική λύτρωση. Έτσι, όταν στα τέλη του 1978 εμφανίστηκε στο συγκρότημα με demos που γέμιζαν όχι ένα αλλά τρία albums, τα υπόλοιπα μέλη έμειναν έκπληκτα καθώς είχαν απομακρυνθεί από το συγκρότημα και την ομαδική δουλειά και δεν είχαν να προσφέρουν καθόλου καινούριο υλικό. Αυτό έκανε έξαλλο τον ιδιαίτερα ιδιότροπο Waters, ο οποίος δεν είχε καλές σχέσεις με τους υπόλοιπους. Δεν δίσταζε σε κάθε περίπτωση να δείχνει ότι αυτός είναι ο αρχηγός, με αποτέλεσμα τα υπόλοιπα μέλη να αγανακτούν με τη συμπεριφορά του και να θέλουν να επιβάλλουν μια ισορροπία. Το ποτήρι όμως είχε ξεχειλίσει για τον Waters. Η ψυχροπολεμική κατάσταση που είχε αρχίσει να εμφανίζεται ανάμεσα στους Pink Floyd είχε φτάσει στην κορύφωσή της. Ο Waters έχοντας αγανακτήσει με το γεγονός ότι ο Wright μετά το «Wish You Were Here» προσέφερε ελάχιστα στο συγκρότημα δεν του άφησε δεύτερη επιλογή. Απαίτησε, λοιπόν, την αποχώρηση του Wright διαφορετικά δεν θα παρέδιδε τα demos και οι Pink Floyd θα έμεναν χωρίς υλικό για δίσκο. Τελικά, μετά από έντονους διαπληκτισμούς, ο Wright συμφώνησε να φύγει από το συγκρότημα μετά την κυκλοφορία και την προώθηση του «The Wall». Ο Waters με τη σειρά του παρέδωσε τα demos στους υπόλοιπους αλλά ήταν προφανές ότι κάποια κομμάτια έπρεπε να κοπούν ή να διαγραφούν τελείως για να χωρέσουν έστω σε διπλό δίσκο. Γενικά, από μουσικής άποψης, η δουλειά του Waters δεν άρεσε πολύ στους υπόλοιπους. Ο Gilmour έκρινε πως μερικά κομμάτια έπρεπε να αλλαχθούν από λίγο έως ριζικά ενώ το ένα demo από τα τρία απορρίφθηκε και τελικά χρησιμοποιήθηκε αργότερα στον προσωπικό δίσκο του Roger Waters «The Pros And Cons Of Hitchhiking».

BandofBounty: Η εποχή Barrett ήταν (το) κάτι άλλο (ακόμα ακούω το TPATGOD αλλά και το παρανοϊκό Madcap laughs). Και ναι, συμφωνώ...Animals και πάλι Animals!

dimsavidis: πολυ σαφες και χρησιμο !!!

freak: Ποιοί είμαστε εμείς που θα κρίνουμε τον Παύλο Παυλίδη? Τι νοοτροπια ειναι αυτη? Οταν μιλουσα υποτιμητικα για τα σπαθια μου την επεφταν ενθεν κ ενθεν. Μου φαινεται πως λιγο θα αρχισω να φοραω καμια κελεμπια. Ταιριαζει απολυτα.

BandofBounty: Με πρόλαβες φίλε Πέτρο. Πάνω που ετοιμαζόμουν να στείλω τις δικές μου σκέψεις για αυτό τον δίσκο. Θα συμπληρώσω μόνο, ότι ο Παύλος δεν είναι πλέον Σπαθιά...ούτε καν Παύλος. Πράγματι, επαναλαμβάνεται, άλλα όχι ενοχλητικά όπως πολλοί άλλοι στην ηλικία του. Κορυφαία στιγμή για μένα η Γοργόνα, σε στίχους γραμμένους από γυναίκα...

BandofBounty: Η Ελλάδα μπορεί να είναι περήφανη που έχει τους δικούς της Radiohead...Από τα άρθρα που θέλεις να αποστηθίσεις.


πρόσφατες δημοσιεύσεις

Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

Αν σου αρέσει να γράφεις, έλα στην ομάδα συντακτών του ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού του MusicHeaven και μοιράσου τις σκέψεις σου με τους πάνω από 4.000 καθημερινούς αναγνώστες του.

Στείλε μια δημοσίευση ή επικοινώνησε μαζί μας για απορίες!