ελληνική μουσική
284 online   ·  208.862 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Εάλω η Πόλις

- Γιατί πουλι 'μ δεν κελαηδείς
πως κελαηδούσες πρώτα ;
- Για πώς μπορώ να κελαηδώ ;
Με κόψαν τα φτερούδια μου.
με πήραν τη λαλιά μου
Μας πήρανε μπρ' αμάν την Πόλη μας
Μας πήρανε την Πόλη μας και την Αγιά-Σοφιά μας
Κλαίγει πικράν η Παναγιά..."
(θρήνος για την ¶λωση)

Σήμερα που συμπληρώνονται 550 χρόνια από την πτώση της βυζαντινής (όπως ονομάστηκε αργότερα) αυτοκρατορίας, ας πάμε να θυμηθούμε τις ώρες της άλωσης της Πόλης, όπως ξαναζωντανεύουν, ανάμεσα στην ιστορία και στους θρύλους, στην εξαιρετική περιγραφή του αυστριακού συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ...
Γράφει το μέλος gate43 άρθρα στο MusicHeaven
Πέμπτη 29 Μαΐ 2003
Το πρωινό εκείνο της 29ης Μαΐου του 1453 το αποκάλεσαν «μοιραίο». Μετά από 1.129 περίπου χρόνια η αυτοκρατορία που γεννήθηκε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου το 324 μ.Χ., έσβησε ανίσχυρη και παρηκμασμένη επί Κωνσταντίνου ΙΑ΄ Παλαιολόγου.

Το αν βέβαια υπήρξε μοιραία η πτώση ή νομοτελειακή είναι ένα ζήτημα που απασχόλησε πολλούς μελετητές. Ωστόσο το σίγουρο είναι ότι τόσο πολύ συντάραξε τον κόσμο το γεγονός αυτό, ώστε δύσκολα συμβιβάστηκε με την ιδέα του. Γι’ αυτό κατέφυγε στους μύθους για τον Κωνσταντίνο που μαρμαρώθηκε και περιμένει να ζωντανέψει ξανά στην απελευθέρωση της Πόλης, για τη Θεία Λειτουργία που έμεινε στη μέση, όταν οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Αγια – Σοφιά, για τα χρυσόψαρα που ζωντάνεψαν την ώρα που ψήνονταν στο τηγάνι, για την Αγία Τράπεζα που βρίσκεται στα νερά του Βοσπόρου και ένα σωρό άλλα…Οι θρύλοι συντηρούσαν την ελπίδα.

Αυτοί οι θρύλοι περιπλεγμένοι με την ιστορία ζωντανεύουν ξανά με τρόπο ιδιαίτερο στο έργο του αυστριακού συγγραφέα Στέφαν Τσβάιχ(1881-1942). Ένα απόσπασμα από την περιγραφή της άλωσης, όπως το έχει περιλάβει στο βιβλίο του «Οι μεγάλες ώρες της ανθρωπότητας», παραθέτουμε στη συνέχεια, για να ανασύρουμε μνήμες, επ’ ευκαιρία της σημερινής ημέρας…

«…Στη μία μετά τα μεσάνυχτα, ο σουλτάνος δίνει το σύνθημα της επίθεσης. Υψώνουν μια γιγάντια σημαία και κραυγάζοντας «Αλλάχ, Αλλάχ, ιλ Αλλάχ» εκατό άνδρες οπλισμένοι, ορμούν προς τα τείχη του Βυζαντίου με σκάλες, σκοινιά και αρπάγες. Χτυπούν τα ταμπούρλα, στριγκλίζουν οι σάλπιγγες, χαλούν τον κόσμο τα κύμβαλα και οι πίπιζες, τα ουρλιαχτά των ανδρών και ο κρότος των κανονιών. Όλα αυτά ξεσπάνε σα θύελλα μανιασμένη.

Οι πρώτες δυνάμεις που ορμούν στα τείχη, αποκρούονται με τρομερές απώλειες. Είναι οι «μπάσι – μπουζούκοι» στρατιώτες άπειροι, που τα μισόγυμνα κορμιά τους παίζουν κατά κάποιο τρόπο το ρόλο βουλώματος στο σχέδιο επίθεσης του σουλτάνου. Η αποστολή τους συνίσταται στο να κουράσουν και να εξασθενίσουν το εχθρό προτού να κάνουν την αποφασιστική εξόρμησή τους τα εκλεκτά στρατεύματα. Οι άνθρωποι αυτοί, που τους έχουν προηγούμενα φανατίσει, τρέχουν με σκάλες, σκαρφαλώνουν στις επάλξεις, τους γκρεμίζουν, ξανασκαρφαλώνουν ακούραστα γιατί δεν υπάρχει γι’ αυτούς πεδίο υποχώρησης. Πίσω από αυτό το ανθρώπινο κοπάδι που δεν αξίζει τίποτα και είναι προορισμένο να θυσιαστεί, στέκεται ο τακτικός στρατός που τους σπρώχνει ακατάπαυστα στο βέβαιο, σχεδόν θάνατο.

Οι αμυνόμενοι, βρίσκονται πάντοτε σε πλεονεκτική θέση, τα βέλη και οι πέτρες δε μπορούν να κάνουν τίποτα στα θωρακισμένα τους πλευρά. ¶λλα τους παραμονεύει ένας τρομερός κίνδυνος : 1Η κούραση. Και πάνω σ' αυτό ακριβώς υπολογίζει και ο Μωάμεθ. Πολεμώντας με τις βαρείες πανοπλίες τους στρατεύματα ελαφρά πού τους πιέζουν αδιάκοπα, τρέχοντας ακατάπαυστα απ' το ένα σημείο της επίθεσης στο άλλο, εξαντλούν μεγάλο μέρος της δύναμής τους σ’ αυτόν το λυσσαλέο αγώνα. Κιόταν ύστερα από δυο ώρες – αρχίζει κι όλας να χαράζει – έρχεται το δεύτερο κύμα εφόδου, οι Ανατολίτες, ο αγώνας γίνεται ακόμα δυσκολότερος.

Αυτοί, είναι στρατεύματα πειθαρχημένα, καλοεκπαιδευμένα και ντυμένοι ομοιόμορφα με προστατευτικές πανοπλίες. Είναι επίσης πολύ περισσότεροι αριθμητικά και τελείως ξεκούραστοι. Παρ' όλα αυτά οι πολιορκούμενοι τους απέκρουσαν κι' αυτούς και ο σουλτάνος αναγκάστηκε να χρησιμοποίηση και την εφεδρεία του, τους Γενίτσαρους, που ήταν το ανθός του Οθωμανικού στρατού. Αναλαμβάνει αυτοπροσώπως τη διοίκηση αυτών των δώδεκα χιλιάδων νεαρών και. διαλεγμένων στρατιωτών που είναι ο καλύτερος στρατός πού γνώρισε ή Ευρώπη. Ορμούν με μια κραυγή κατά του εξαντλημένου αντιπάλου.

Είναι καιρός πια να χτυπήσουν οι καμπάνες της πάλης καλώντας στα τείχη κάθε άνθρωπο πού μπορεί να προσφέρει κάτι. Οι ναύτες, παρατάνε τα καράβια τους για να ενισχύσουν τον αριθμό των αμυνομένων, γιατί σε λίγο θ' αρχίσει ή τελική μάχη.

Κατά κακή τύχη των Βυζαντινών, μια πέτρα βρίσκει, τον αρχηγό των Γενοβέζων, το γενναίο κοντοτιέρο Τζουστινιάνι, που τον παίρνουν πληγωμένο βαριά. Η απουσία του αποθαρρύνει για μια στιγμή τους αμυνόμενους.

¶λλα τώρα, τρέχει και ο ίδιος ο αυτοκράτορας στα τείχη και κατορθώνουν να ανατρέψουν ακόμα μια φορά τις σκάλες : Ή λύσσα των αμυνομένων είναι ισοδύναμη με τη λύσσα των πολιορκητών και για μια στιγμή ή πόλη φαίνεται πώς σώθηκε. Απ' την απόγνωση της, άντλησε δύναμη κι' απόκρουσε την πιο αγρία έφοδο. ¶λλα τότε, ένα τραγικό ατύχημα, ένα απ' τα μυστηριώδη εκείνα γεγονότα πού αναπηδούν στις ανεξιχνίαστες βουλές της ιστορίας, κρίνει ξαφνικά την τύχη του Βυζαντίου.

Έχει γίνει κάτι απίστευτο. Πολλοί τούρκοι μπήκαν μέσα στο πρώτο τείχος από ένα ρήγμα πού άνοιξαν σε ένα σημείο εφόδου. Δεν τολμούν να σκαρφαλώσουν στο δεύτερο τείχος. ¶λλα, καθώς τριγύριζαν με περιέργεια στον ενδιάμεσο χώρο πού χωρίζει τα δυο τείχη, ανακάλυψαν ότι μια μικρή πορτούλα, η Κερκόπορτα, όπως την έλεγαν , έμενε ανοιχτή. Ήτανε μια μικρή είσοδος για να μπαίνουν μέσα στον καιρό της ειρήνης οι περαστικοί, όταν οι μεγάλες πύλες είχανε κλείσει . Καθώς φαίνεται, επειδή δεν είχε καμία στρατηγική σημασία, ξέχασαν την ύπαρξη της την τελευταία αυτή νύχτα, μέσα στη γενική ταραχή.

Οι τούρκοι τα έχασαν βρίσκοντας ένα τόσο εύκολο πέρασμα καταμεσής στο απροσπέλαστο τείχος και στην αρχή νόμισαν πώς είναι παγίδα και όχι αμέλεια. Πραγματικά, τους φαίνεται απίστευτο να μένει εδώ ορθάνοιχτη ήσυχα - ήσυχα μια πόρτα, τη στιγμή πού γύρω απ' τις πόρτες, μπροστά στο παραμικρό ρήγμα και στον τελευταίο εξώστη του τείχους, μαζεύονταν εκατοντάδες άνδρες, ρίχνοντας βροχή πάνω στους επιτιθέμενους ακόντια καί βρασμένο λάδι.

Για κάθε ενδεχόμενο, ζητούν αμέσως ενισχύσεις. Ένα τάγμα ξεχύνεται έτσι στους δρόμους της πόλης και ρίχνεται ξαφνικά στα νώτα των ανυποψίαστων υπερασπιστών. Οι έλληνες στρατιώτες, βλέποντας τους τούρκους , μπήγουν τη μοιραία κραυγή: «Πάρθηκε η Πόλη!». «Πάρθηκε η πόλη», κραυγάζουν και οι Τούρκοι, ακόμα δυνατότερα.

Στους πολέμους, ή ψεύτικη είδηση προκαλεί πάντοτε μεγαλύτερες καταστροφές απ΄ τα κανόνια. Καί το νέο τούτο έσπασε κάθε αντίσταση. Οι μισθοφόροι, νομίζοντας πώς προδόθηκαν, εγκαταλείπουν τις θέσεις τους για να; καταφύγουν στο λιμάνι και στα καράβια, όσο είναι καιρός ακόμα. Μάταια ο Κωνσταντίνος, μαζί με μερικούς πιστούς του, ορμάει κατά πάνω στους εισβολείς : Σκοτώνεται σαν άγνωστος, μέσα στη γενική αναστάτωση. Και μόνο την άλλη μέρα θα αναγνωρίσουν το πτώμα του, ανάμεσα σ' ένα σωρό άλλα, απ' τα κόκκινα σανδάλια του, πού ήτανε στολισμένα με χρυσό αητό, καί θα καταλάβουν έτσι ότι ο τελευταίος Βυζαντινός αυτοκράτορας έπεσε ένδοξα, σα Ρωμαίος, μαζί με την αυτοκρατορία του. Η Κερκόπορτα, ένα σπυράκι σκόνης, καθάρισε την ιστορία του κόσμου.

Η ιστορία παίζει συχνά με τους αριθμού. Η λεηλασία του Βυζαντίου, έγινε 1000 ακριβώς χρόνια μετά τη μνημειώδη κατάληψη της Ρώμης από τους Βανδάλους. Μόλις νίκησε ο Μωάμεθ, κράτησε το φοβερό όρκο του. Μετά τη σφαγή, αφήνει στη διάκριση των πολεμιστών του τα πάντα: Σπίτια, εκκλησίες, μοναστήρια καί παλάτια, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Χιλιάδες στρατιώτες τρέχουν σα δαίμονες μέσα στους δρόμους, προσπαθώντας να ξεπεράσει ο ένας τον άλλο. Ή πρώτη έφοδος έγινε στις εκκλησίες που ήτανε γεμάτες διαμαντικά καί χρυσά σκεύη. Όταν μπαίνουν μέσα σ' ένα σπίτι, κρεμάνε το λάβαρο τους στην πόρτα του, για να ειδοποιηθούν οι άλλοι ότι ή λεία του σπιτιού αυτού είναι δική τους. Εκεί μέσα, δε βρίσκουν μόνο στολίδια, υφάσματα καί κάθε είδους κινητά πλούτη. Βρίσκουν επίσης και γυναίκες που θα πουληθούν στα σαράγια, άντρες και παιδιά πού θα πάνε στα σκλαβοπάζαρα.

Με το καμτσίκι, βγάζουν έξω απ' τις εκκλησιές κοπάδια - κοπάδια τους δυστυχισμένους πού κατέφυγαν εκεί μέσα, σφάζουν τους γέρους — πλάσματα περιττά και στόματα άχρηστα — καί περνούν τους νέους δεμένους σαν κτήνη. Συγχρόνως, καταστρέφουν τα πάντα με λύσσα και ηλιθιότητα. Όλα τα πολύτιμα κειμήλια και τα έργα τέχνης, πού περισώθηκαν απ" τη λεηλασία των σταυροφόρων, εξ ίσου, ίσως,- τρομερή, σπάζονται τώρα, γκρεμίζονται, γίνονται κομμάτια απ' αυτούς τους παράφρονες. Καταστρέφουν πολύτιμους πίνακες, γκρεμίζουν με σφυριά τα θαυμαστότερα αγάλματα, σκίζουν ή βρωμίζουν τα βιβλία πού θα κληροδοτούσαν στο μέλλον τη σοφία των αιώνων, τον αθάνατο θησαυρό της ελληνικής σκέψης και ποίησης.

Ή ανθρωπότητα δε θα μπόρεση να εκτίμηση ποτέ σε όλη του την έκταση το κακό πού μπήκε απ' την Κερκόπορτα εκείνη τη μοιραία ώρα, ούτε και το τι έχασε ο κόσμος του πνεύματος με την κατάληψη της Ρώμης, της "Αλεξάνδρειας και του Βυζαντίου.

Ό Μωάμεθ, μόνο το απόγευμα μπήκε στην πόλη, όταν τέλειωσε πια ή σφαγή. Περήφανος και σοβαρός, περνάει καβάλα στο υπέροχο άλογο του μπροστά απ' τις άγριες σκηνές της λεηλασίας, χωρίς να γυρίσει καθόλου το κεφάλι του, παραμένοντας πιστός στην υπόσχεση του να μη διακόψει το τρομερό έργο των στρατιωτών του, πού του χάρισαν τη νίκη.

Ή πρώτη του πράξη είναι ανιδιοτελής, γιατί τώρα, εκπληρώθηκαν οι πόθοι του: Πορεύεται προς την ¶για- Σοφιά, προς την αστραφτερή καρδιά του Βυζαντίου. Πενήντα μέρες και περισσότερο, Έβλεπε απ' τη σκηνή του με λαχτάρα, να λάμπει ο σταυρός πάνω στον τρούλο αυτής της εκκλησίας πού θα πέραση τώρα τις πύλες της νικητής. ¶λλα συγκρατεί ακόμα μια φορά την ανυπομονησία του: θέλει να ευχαρίστηση πρώτα τον Αλλάχ, πριν του αφιέρωση οριστικά αυτή την εκκλησία. Κατεβαίνει απ' το άλογο του καί γονατίζει ταπεινά στο έδαφος για να προσευχηθεί. Ύστερα, παίρνει μια χούφτα χώμα καί το ρίχνει στο κεφάλι του για να θυμηθεί πώς είναι κι' αυτός θνητός και πως δεν πρέπει να υπερηφανεύεται για το θρίαμβο του. Μόνο αφού έδειξε έτσι στο θεό την ταπεινοφροσύνη του ανασήκωσε το κορμί του. Καί ο πρώτος υπηρέτης του Αλλάχ, μπαίνει στη μητρόπολη του Ιουστινιανού, στον ιερό ναό της Σοφίας του Θεού.

Ό Μωάμεθ, κοιτάζει με συγκινημένη περιέργεια το υπέροχο αυτό οικοδόμημα, με τους ψηλούς θόλους με τα αστραφτερά μάρμαρα καί μωσαϊκά, με τις λεπτές κολώνες που φαίνονται σα να ξεπηδάνε στο φως απ' το σκοτάδι. Νιώθει πώς δεν ανήκει σ' αυτόν τούτο το υπέροχο παλάτι της προσευχής, αλλά στο θεό. Καλεί αμέσως έναν ιμάμη που ανεβαίνει στον άμβωνα και κηρύσσει τη μουσουλμανική πίστη, ενώ ο ίδιος, με το πρόσωπο γυρισμένο κατά τη Μέκκα, απευθύνει στον Αλλάχ, τον κυρίαρχο του κόσμου, την πρώτη προσευχή που ειπώθηκε γι' αυτόν μέσα σ' αύτη τη χριστιανική εκκλησία.

Την άλλη μέρα, οι εργάτες διατάχθηκαν να εξαφανίσουν όλα τα σύμβολα της χριστιανικής πίστης. Καταστρέφουν το ιερό, σοβατίζουν τις θρησκευτικές παραστάσεις που είχανε γίνει με μωσαϊκά, και ο σταυρός πού δέσποζε στην Αγια-Σοφιά, κι άπλωνε χίλια χρόνια τα μπράτσα του για να αγκαλιάσει τον πανανθρώπινο πόνο, γκρεμίζεται με πάταγο.

Ό κρότος πού έκανε πέφτοντας, αντηχεί σε όλη την εκκλησία και πολύ μακρύτερα ακόμα. Με την πτώση του ανατριχιάζει ολόκληρη ή Δύση. Η είδηση αυτή, βρίσκει τρομερή απήχηση στη Ρώμη, στη Γένοβα, στη Βενετία κι εξαπλώνεται σαν απειλητικό μπουμπουνητό πάνω απ’ τη Γαλλία και τη Γερμανία. Η Ευρώπη, βλέπει τρέμοντας πώς με την ενοχή αδιαφορία της, εισέβαλε στο έδαφος της μια δύναμη καταστροφική, μια δύναμη που θα παράλυση την ισχύ της για πολλούς αιώνες.
¶λλα στην ιστορία, όπως και στη ζωή των ανθρώπων, ή λύπη δεν επανορθώνει την απώλεια μιας στιγμής και χίλια χρόνια, δε μπορούν να εξαγοράσουν μια ώρα αμέλειας….»




σχόλια (12)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

yiannisyiannis Chat
Φθασμένος
#110   /   29.05.2003, 12:07   /   Αναφορά
Σε ευχαριστούμε gate για το επίκαιρο σχόλιό σου, έπρεπε όλοι σήμερα να είμαστε ιδιαίτερα προβληματισμένοι και προπαντός να φρεσκάρουμε τη μνήμη τέτοιων γεγονότων, γιατί κάποιοι σήμερα τα έχουν όλα λησμονήσει και λειτουργούν λες και το έθνος μας γεννήθηκε χθες. Τέλος παντων, για όσους είναι σήμερα στην Αθήνα προτείνω την παρακάτω εκδήλωση:



Στο Βυζαντινό Μουσείο

Ο Χρήστος Λεοντής συμπληρώνει φέτος 40 χρόνια δημιουργικής μουσικής δραστηριότητας. Το έργο του «Ακάθιστος Υμνος» και διάφορες συνθέσεις του από το θέατρο θα παρουσιαστούν σήμερα (29 Μαΐου) στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείου (οδός Βασ. Σοφίας 22) ώρα 9.00 μ.μ. στη συναυλία που διοργανώνει ο Πολιτισμικός Οργανισμός του Δήμου Αθηναίων.



Τη συναυλία στον περίβολο του Μουσείου θα διευθύνει ο Χρήστος Λεοντής. Ερμηνεύουν οι τραγουδιστές Λάκης Χαλκιάς, Μαρία Σουλτάτου, Δώρος Δημοσθένους και Ιωάννα Φόρτη. Συμμετέχει η Μεικτή Χορωδία του Πολιτιστικού Κέντρου του Δήμου Κηφισιάς.



Να σημειωθεί ότι το έργο «Ο Ακάθιστος Υμνος» έγραψε ο Χρήστος Λεοντής το 2001, κατόπιν παραγγελίας της Ιεράς Μονής Κουτλουμουσίου του Αγίου Ορους. Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
gate Chat
MusicHeaven Guru
#112   /   29.05.2003, 13:51
Yianni ο Χρήστος Λεοντής είναι ένας από τους σημαντικότερους συνθέτες που διαθέτουμε και υπογράφει πολύ σπουδαίες δουλειές (βλ.κυρίως "καπνιστό τσουκάλι : Νίκος Ξυλούρης, Γιάννης Ρίτσος και το έργο "Φυλάττει Θερμοπύλας") και πολύ καλά κάνεις και μας ενημερώνεις για την εκδήλωση αυτή που διοργανώνεται.

Πραγματικά το έργο του "¶ξιον εστί" είναι από τις ελάχιστες (βλ. Μάριος Τοκας, Σπανουδάκης) αλλά πολύτιμες και εξαιρετικές προσπάθειες που έχουν γίνει για τη δημιουργία ενός νέου, πολύ ενδιαφέροντος μουσικού ακούσματος των εκκλησιαστικών κειμένων, που σε πολλά σημεία του παρουσιάζεται ως συνέχεια και μετεξέλιξη του βυζαντινού ήχου. Μια τέτοια καινοτομία, όσο και αν ξενίζει και αν προκαλεί και αντιδράσεις κάποτε - κάποτε, αποτελεί μια νέα πρόταση προσέγγισης της μουσικής μας παράδοσης, που δεν πρέπει να παραβλέπεται ούτε να υποτιμάται, αλλά αντίθετα να προσεγγιστεί με ενδιαφέρον και κυρίως να της χαριστεί χρόνος κατάλληλος για να μπορέσει να αναπτύξει στο έπακρο όσα μπορεί να προσφέρει. Αυτό μάλιστα πρέπει να γίνεται με περισσότερη προθυμία, όταν ο έχων την πρωτοβουλία αυτού του νέου ακούσματος τυγχάνει να διαθέτει τη μουσική κατάρτιση και την καλλιτεχνικη έμπνευση του Χρήστου Λεοντή, ο οποίος σημειωτέον ότι υπήρξε και ψάλτης, γεγονός που, εκτός των άλλων, παρέχει - λόγω της ιδιαίτερης σχέσης του με τη βυζαντινή μουσική - εχέγγυα για τη ειλικρινή και γνήσια επιθυμία του συνθέτη να προάγει με το καινοτόμο έργο του την εκκλησιαστική υμνογραφία. Τέτοιες προσπάθειες εξάλλου σημειώθηκαν και στον παραδοσιακό τραγούδι και στέφθηκαν με επιτυχία (βλ. συνεργασία Χρόνη Αηδονίδη με Νίκο Κηπουργό και Παντελή Θαλασσινό).

Αξίζει λοιπόν όλοι να βρεθούμε εκεί απόψε.

Elen Chat
Σολίστ
#111   /   29.05.2003, 13:50   /   Αναφορά
Gate,

Σ'ευχαριστούμε πολύ γι' αυτό το εκτενές αφιέρωμα μνήμης για την ’Αλωση της Πόλης, που σηματοδότησε την πτώση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας και την έναρξη μιας περιόδου φυσικής και πνευματικής δουλείας για τους υπηκόους της, που διήρκεσε τέσσερις ολόκληρους αιώνες!!

Η πηγή του υλικού σου πραγματικά πολύ αξιολογη!! Αξίζει να σημειώσω ότι η ίδια πηγή(το έργο του Στεφαν Τσβάιχ) χρησιμοποιείται και από παραγωγό του Δεύτερου προγράμματος της ΕΡΑ(103,7) , που αυτή τη στιγμή(13:48) μεταδίδει αφιέρωμα για την ¶λωση της Κων/πολης.

Ευχαριστούμε πολύ και για τον κόπο σου και για το πολύ αξιόλογο άρθρο!!!
gate Chat
MusicHeaven Guru
#113   /   29.05.2003, 14:06
Elen σ' ευχαριστώ πολύ για τα λόγια σου. Ο Στέφαν Τσβάιχ είναι από τους συγγραφείς εκείνους που δε χρειάζεται για την πιστότητά τους, να αναγνωρίζεται η ιστορικότητα του έργου τους από τις τυχόν ιστορικές σπουδές τους. Ο αυστριακός συγγραφέας Τσβάιχ, σπούδασε φιλολογία και κοινωνιολογία και δεν δήλωσε ποτέ ιστορίκός. Έζησε όμως σε μια πολυτάραχη έποχη και γνώρισε καλά πώς είναι να περνά κάποιος από τη φήμη και τη δόξα στην αφάνεια και στην επικήρυξη (τον καιρό της Χιτλερικής κατοχής), γνώρισε επίσης πώς είναι να περνά κάποιος γρήγορα από τον πλούτο στη φτώχεια κι από εκεί που μένει στον πύργο του Σάλτσμπουργκ ως βασιλιάς να περιφέρεται ως ζητιάνος κι έτσι κατάλαβε πως και η ιστορία δεν είναι τίποτε άλλο από μια πορεία τυφλή που έχει ώρες μοιραίες, οι οποίες ανά πάσα στιγμή μπορούν να ανατρέψουν τα πάντα. Αυτό είναι που τονίζει και στα έργα του λοιπόν. Και ιδίως σε αυτό το έργο (απ' όπου και το κείμενο πιο πάνω) το κάνει περισσότερο απ' οπουδήποτε αλλού, φωτίζοντας τις μοιραίες στιγμές διαφόρων ιστορικών γεγονότων.

Αξίζει επίσης απλώς να αναφέρουμε, για να έχουμε μια πλήρη εικόνα για τον συγγραφέα, ότι το τέλος της ζωής του υπήρξε τραγικό. Μην μπορώντας, όπως λέγεται, να αντέξει το χιτλερισμό αλλά και τις συνεχείς ανατροπές και τα σκαμπανεβάσματα στη ζωή του, φεύγει από την Ευρώπη μαζί με τη γυναίκα του και αυτοκτονούν και οι δυο.

Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#115   /   29.05.2003, 16:38
Gate ένα πολύ μεγάλο μπράβο για τον κόπο σου και την υπομονή σου. Οι λεπτομέρειες που αναφέρονται στο απόσπασμα είναι πραγματικά εντυπωσιακές. Είχαμε επίσης και την ευκαιρία να διαβάσουμε για το τι έγινε ΜΕΤΑ την ¶λωση, κάτι που για ευνόητους λόγους δεν διδάσκεται στα σχολεία και δεν εξιστορείται από τους έλληνες συγγραφείς.

composer Chat
Σολίστ
#116   /   29.05.2003, 22:04
Gate mou Bravo!Exeis kanei para ma para poly kali kai prosegmeni douleia!Borei i Kwnstadinoupoli kai i Byzantini autokratoria na exoun pesei alla panta einai mesa stin kardia mas kai stin skepsi mas!



Kai pali Bravo!

gate Chat
MusicHeaven Guru
#117   /   29.05.2003, 23:11
Jorge και Composer σας ευχαριστώ για όσα πολύ όμορφα γράψατε για την επιλογή του κειμένου. Το σημαντικότερο απ' όλα, όπως φαίνεται, από τα σχόλια όλων σας, είναι ότι ευτυχώς τα γεγονότα αυτά δεν είναι για κάποιους λησμονημένα. Ακόμα υπάρχουν άνθρωποι που τη μέρα αυτή την αισθάνονται ως "αποφράδα", χωρίς να νοιάζονται αν στα μάτιά κάποιων η αίσθησή τους αυτή παρανοηθεί και χαρακτηρισθεί ως εθνικιστική ή στην καλύτερη περίπτωση ως γραφική ή ρομαντική. Εξάλλου έχω την εντύπωση, πως πλέον και κυρίως οι νέες γενιές έχουν ξεπεράσει αυτό το κόμπλεξ σνομπισμού προς κάθε τι που μυρίζει ελληνική ιστορία και παράδοση και κατανοούν πολύ καλύτερα, απ' ότι παλαιότερα, ότι μόνο αν "ανεβούμε στους ώμους των πατέρων μας θα δούμε το μέλλον μακρύτερα" . Και ώμοι των πατέρων μας εν προκειμένω είναι η ιστορία και η παράδοσή μας. Βαιζόμαστε εκεί, δεν προσκολλώμαστε εκεί. Πατάμε εκεί αλλά κοιτάμε στο μέλλον μας και στον δικό μας κόσμο. Η διαφύλαξη της παραδοσης και η γνώση της ιστορίας μας δεν ενισχύει όπως άκριτα πιστεύουν πολλοί τον δήθεν εθνικισμό μας αλλά την ιδιαιτερότητά μας ως έθνους, όχι για να διακρινόμαστε από τους άλλους, αλλά για να αυτοπροσδιοριζόμαστε στην παγκόσμια κοινότητα, στην οποία ανήκουμε. Είναι με δυο λόγια η "αυτογνωσία" μας: μαθαίνουμε ποιοι είμαστε, για να ξέρουμε καλύτερα τι μπορούμε να προσφέρουμε στους άλλους λαούς από τον πλούτο μας και τι μπορούμε να δεχτούμε από τους άλλους λαούς, για να εξελίξουμε ό,τι υλικό διαθέτουμε.

gate Chat
MusicHeaven Guru
#120   /   30.05.2003, 13:47   /   Αναφορά
Μια εξαιρετική ιστορική έρευνα για την άλωση υπάρχει στην εξής διεύθυνση: http://flashfiles.flash.gr/flash/Rid18/
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#133   /   03.06.2003, 18:46
Νεκταρία, για άλλη μια φορά πλούτισες αυτό το site με το εξαιρετικό και επίκαιρο σχόλιό σου, αλλά και τις πολύτιμες πληροφορίες που μας παραθέτεις.

Είναι αλήθεια, ότι στα σχολία, είναι πολύ λίγα αυτά που διδαχτήκαμε γενικά για την Βυζαντινή ιστορία και ιδιαίτερα για την άλωση, ένα γεγονός που συγκλόνισε ολόκληρο τον κόσμο.



Έχεις δίκιο ότι υπήρχε ένας σνομπισμός των Ελλήνων όσων αφορά την ιστορία, που κατά τη γνώμη μου είναι κατάλοιπο της χούντας που χρησιμοποίησε έννοιες αγνές και καθαρές όπως είναι η Ελλάδα και η Ιστορία της για να εξυπηρετήσει τα συμφέροντά της.



Ευτυχώς όσο περνάει ο καιρός, και βλέποντας την παγκοσμιοποίηση που πνίγει τη διαφορετικότητά μας, νιώθουμε την ανάγκη να επιστρέψουμε στις ρίζες μας. Να δούμε πώς ξεκινήσαμε, και τί γεγονότα συνέβησαν σε αυτόν εδώ τον τόπο.

Μόνο έτσι μπορούμε να καταλάβουμε που ακριβώς βρισκόμαστε για να αντιμετωπίσουμε σωστά το παρόν.



Νομίζω ότι όλα αυτά συνοψίζονται τέλεια στην φράση που παρέθεσες "στους ώμους των πατέρων μας θα δούμε το μέλλον μακρύτερα".



Σ' ευχαριστώ και πάλι για τα εξαιρετικά κείμενά σου.

gate Chat
MusicHeaven Guru
#135   /   03.06.2003, 23:15
Παύλο σ' ευχαριστώ πολύ για όσα μου γράφεις. Η γνώμη σου και οι σκέψεις σου μετρούν πάντα για μένα πολύ. Χαίρομαι πραγματικά για το σχόλιό σου...και επίσης χαίρομαι γιατί μετά από καιρό επιτέλους είσαι πάλι εδώ...Η παρουσία σου μας είναι απαραίτητη :)

kamelia8 Chat
MusicHeaven Guru
#13711   /   11.05.2008, 22:33   /   Αναφορά
Αναλυτικότατο και πάρα πολύ ενδιαφέρον το άρθρο. Η Άλωση της Πόλης είναι ένα θέμα που με αγγίζει όσες φορές και να διαβάσω γι' αυτό. Άραγε θα βγουν αληθινοί οι θρύλοι για τα ψάρια, το μαρμαρωμένο βασιλιά και την Άγια Τράπεζα;



Αν κάποιος ενδιαφέρεται, πολύ καλό είναι το ιστορικό μυθιστόρημα "Πήραν την Πόλη, πήραν την..." της Μαρίας Λαμπαδαρίδου-Πόθου, από τις εκδόσεις Κέδρος. Πολλά από τα στοιχεία που δίνει το άρθρο αυτό βρίσκονται σε εκείνο το βιβλίο εκτεταμένα και με λεπτομέρειες, ενώ εκτυλίσσεται και μία πολύ ενδιαφέρουσα πλοκή με τον πρωταγωνιστή. Έκλαψα και πολύ όσο το διάβαζα...! Υπέροχο βιβλίο...
rollinngstone Chat
Σολίστ
#19441   /   03.01.2010, 20:10   /   Αναφορά
Απολαυστικότατο το εν λόγω άρθρο. Ο Στέφαν Τσβάιχ πραγματικά ζωντανεύει με εκπληκτικό τρόπο τις σκηνές έντασης κι αγωνίας κατά τη διάρκεια της Άλωσης της πόλης. Πολλά από αυτά που αναφέρει τα γνώριζα, αλλά έμαθα κι άλλα πολλά. Μπράβο στο συγγραφέα του άρθρου, για τον κόπο που έκανε να γράψει για αυτό το ιστορικό γεγονός.


Πρόσφατα σχόλια

Αυτά τα διάβασες;