Χαμένη πυξίδα

Σαν καράβι κινάς
που τα άρμενα λύνει
με καιρό κακοτάξιδο
κι όλα πίσω τ’ αφήνει.

Σε νυχτέρια πλανιέσαι
στου ονείρου την άκρη
με πυξίδα χαμένη
και βουβό ένα δάκρυ.

Έξω θέλεις να βγεις
απ’ της μοίρας τ’ αδράχτι
και τρεκλίζεις επάνω
στης ζωής σου το χάρτη.

Με την πλάτη γερμένη
και τα μάτια θολά
ψάχνεις να ‘βρεις το δρόμο
που σε πάει η καρδιά.

Τραγουδούν οι Σειρήνες
μες στο λάγνο βυθό
και μονάχος παλεύεις
σ’ ένα φαύλο καιρό.

Με την πλάτη γερμένη
και τα μάτια θολά
τραγουδάς μιαν αγάπη
που σε διώχνει μακριά.

Ασκληπιάδα Κυριάκου