ελληνική μουσική
    162 online   ·  211.038 μέλη
    αρχική > e-Περιοδικό > Καμία Συμπάθεια για τον Διάβολο

    Fleetwood Mac - Ένα από τα πιο επιτυχημένα group της δεκαετίας του 70


    Ενότητες
    Ιστορία
    Blues Περίοδος
    Country Folk Περίοδος
    Pop Περίοδος
    Χωρίς Buckingham & Nicks
    Live & Συλλογές
    Πρόταση Βιβλιογραφία Ακουστικά Βοηθήματα
    Γράφει ο Γιώργος Μπιλικάς (Orfeus)
    226 άρθρα στο MusicHeaven
    Δευτέρα 14 Μαρ 2011

    Blues Περίοδος



    *** Albums/Blues Περίοδος

    ** (Peter Green's) Fleetwood Mac (1968)

    Fleetwood Mac - Ένα από τα πιο επιτυχημένα group της δεκαετίας του 70* Tracks: 1) My Heart Beat Like A Hammer, 2) Merry Go Round, 3) Long Grey Mare, 4) Hellhound Trail, 5) Shake Your Moneymaker, 6) Looking For Somebody, 7) No Place To Go, 8) My Baby's Good To Me, 9) I Love Another Woman, 10) Cold Black Night, 11) The World Keep On Turning.

    Blues από την κορυφή μέχρι τα νύχια και βέβαια τι άλλο θα έκαναν οι απόφοιτοι της σχολής του John Mayall? Το ερώτημα όμως είναι γιατί έφυγαν από τους Bluesbreakers αφού έκαναν ακριβώς το ίδιο πράγμα; Μπορεί να σκέφτηκαν ότι το Blues χρειάζεται νέο αίμα, αλλά σήμερα εσείς που διαβάζετε αυτό το άρθρο, αν έχετε ακούσει πολύ Muddy Waters & Elmore James, δεν χρειαζόσαστε αυτό το album καθόλου. Όσο και αν ακούγεται περίεργο, τότε μπορεί να έκανε αίσθηση, αλλά σήμερα ακούγοντάς το ξανά, δεν βρίσκω κάτι ιδιαίτερο που να με συναρπάζει στη rhythm section των Fleetwood & McVie.  Ο μοναδικός βιρτουόζος εδώ, είναι ο Peter Green, αλλά και πάλι, το album αυτό δεν συγκρίνεται σε τίποτα με το πολύ ανώτερο John Mayall's Bluesbreakers With Eric Clapton. Τα αργά κομμάτια 'My Heart Beat Like A Hammer', 'My Baby's Good To Me', 'Merry Go Round', 'Cold Black Night' και το γρήγορο 'Shake Your Moneymaker', παρ’ όλο που η ταχύτητα δεν χαρακτηρίζει αυτό το album, αποδεικνύουν ότι αν ήθελαν να παίξουν γρήγορα, μπορούσαν να το κάνουν, αλλά δεν το έκαναν. Το 'Shake Your Moneymaker' έχει αρκετό χιούμορ και εξαιρετικό slide παίξιμο από τον Spencer, αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν υπάρχει πουθενά δημιουργικότητα. Οι Spencer & Green ακολουθούν την πεπατημένη και τα σόλα τους, είναι πανομοιότυπα με τα originals. Ξεχωρίζει το 'Long Grey Mare' για την υπέροχη φυσαρμόνικά του και το εξαιρετικότατο 'I Love Another Woman'.

    * Σχόλιο: Γίνεται αμέσως φανερό το γιατί δεν μπόρεσαν να καθιερωθούν σαν Blues μπάντα.
    * Να το πάρω; Μόνο αν είσαι φανατικός του Blues.

    ** Mr Wonderful (1968)

    Fleetwood Mac - Ένα από τα πιο επιτυχημένα group της δεκαετίας του 70* Tracks: 1) Stop Messin' Around, 2) I've Lost My Baby, 3) Rollin' Man, 4) Dust My Broom, 5) Love That Burns, 6) Doctor Brown, 7) Need Your Love Tonight, 8) If You Be My Baby, 9) Evenin' Boogie, 10) Lazy Poker Blues, 11) Coming Home, 12) Trying So Hard To Forget.

    Καθόλου Wonderful. Τέσσερα κομμάτια εδώ, τα 'Dust My Broom', 'Doctor Brown', 'Coming Home' & 'Need Your Love Tonight' ξεκινάνε με την ίδια  standard Blues ακολουθία ακόρντων, έχουν σχεδόν την ίδια μελωδία και πανομοιότυπους στίχους. Δεν είναι άσχημα, αλλά τέσσερα όμοια κομμάτια βρε παιδιά; Μπορεί για live να είναι εντάξει, αλλά για album δεν είναι. Άσε δηλαδή που έχει προβλήματα που το κάνουν χειρότερο από το προηγούμενο. Τα περισσότερα έχουν το ίδιο βαρετό tempo, την ίδια ενορχήστρωση και πολύ δύσκολα αντιλαμβάνεσαι ότι το player έχει περάσει στο επόμενο τραγούδι.

    Εδώ κανένας δεν είναι βιρτουόζος. Ακόμα και ο Peter Green το μόνο πράγμα που κάνει, είναι να μιμείται τα Blues ινδάλματά του και έτσι, βρίσκεται αγκαλιά με τον ήχο των Bluesbreakers. Η δε παραγωγή, δεν τους βοηθάει καθόλου και ακούγονται λες και παίζουν στο σπίτι τους.

    Τα μοναδικά που ξεχωρίζουν είναι δύο και ανήκουν (και τα δύο) στον Green: Είναι το slow και σκοτεινό 'Love That Burns' και το instrumental 'Evenin' Boogie' με πνευστά που συνεργάζονται θαυμάσια με την slide κιθάρα και το αποτέλεσμα είναι πολύ ενδιαφέρον. Το 'Trying So Hard To Forget' που κλείνει, είναι κι αυτό πολύ καλό με εξαιρετική φυσαρμόνικα.

    * Σχόλιο: Ακούστε καλύτερα Muddy Waters, John Lee Hooker ή Elmore James.
    * Να το πάρω; Μόνο αν είσαι φανατικός θαυμαστής των Mac.

    ** Then Play On (1969)

    Fleetwood Mac - Ένα από τα πιο επιτυχημένα group της δεκαετίας του 70* Tracks: 1) Coming Your Way, 2) Closing My Eyes, 3) Show-Biz Blues, 4) My Dream, 5) Underway, 6) Oh Well, 7) Although The Sun Is Shining, 8) Rattlesnake Shake, 9) Searching For Madge, 10) Fighting For Madge, 11) When You Say, 12) Like Crying, 13) Before The Beginning.

    Φαντάσου ότι είσαι ο αρχηγός μιας μπάντας και έχεις βαρεθεί να παίζεις όλο τα ίδια και τα ίδια, αλλά δεν ξέρεις να κάνεις τίποτα άλλο. Φαντάσου ότι σε μια απεγνωσμένη σου προσπάθεια για ανανέωση του ήχου σου, βρίσκεις έναν τύπο που παίζει καλή κιθάρα, τραγουδάει όμορφα, αλλά δεν είναι σπουδαίος τραγουδοποιός. Ούτε και εσύ βέβαια είσαι σπουδαίος τραγουδοποιός, αλλά έχεις μερικά τραγουδάκια και θέλεις να τα ηχογραφήσεις σύμφωνα πάντα με τις απαιτήσεις της εποχής ε και εντάξει… θα του βάλεις και λίγη επινόηση παραπάνω στα στιχάκια και λίγη ψυχεδέλεια. Κράτα τώρα όλα αυτά στο μυαλό σου και θα καταλάβεις πολύ εύκολα τι είναι το Then Play On.

    Αυτό στην πράξη σημαίνει την είσοδο στη μπάντα του νέου μέλους που λέγεται Danny Kirwan, σημαίνει ότι οι Blues διασκευές πάνε περίπατο και στη θέση τους έρχονται οι folk μπαλάντες του Danny και τα Blues του Green, σημαίνει ότι οι δυο τους καταφέρνουν σε αρκετά σημεία να συνεργαστούν άψογα και σημαίνει τελικά, ότι οι Mac αρχίζουν επιτέλους να βρίσκουν ένα δικό τους στυλ.

    Μερικά από τα κομμάτια του Kirwan βασίζονται σε εξαιρετικές μουσικές ιδέες και με περισσότερη συνεργατικότητα, θα γίνονταν εύκολα μεγάλες επιτυχίες. Στο στίχο βέβαια δεν τα καταφέρνει και τόσο καλά. Είχα πάντα την εντύπωση ότι ο Green είναι ένας έτσι-κι έτσι στιχουργός, μέχρι που άκουσα τα στιχάκια του Kirwan και άλλαξα γνώμη. Είναι περίεργο, αλλά το  Play On σώζεται χάρη στα στιχάκια του Green. Ποιος ξέρει… Ίσως να "ενοχλήθηκε" από την είσοδο του Kirwan, ή να ….ωρίμασε!  Ακόμα και τα Blues 'Rattlesnake Shake' & 'Show-Biz Blues', ακούγονται εξαιρετικά. Το highlight όμως, είναι το 'Oh Well' που έγινε η έμπνευση για τους Led Zep να γράψουν το 'Black Dog'. Δεν είναι αριστούργημα, αλλά έγινε το σήμα κατατεθέν των Mac σε όλα τους τα lives, τουλάχιστον μέχρι την αποχώρηση του Green. Το τραγούδησε και ο  Buckingham στα τέλη του 80. 

    Τα 'Like Crying', 'Coming Your Way' & 'Before The Beginning', ακούγονται πολύ ευχάριστα και μόνο τα instrumentals 'Searching For Madge' & 'Fighting For Madge' υστερούν και δεν είναι καθόλου 'Madge'. Ούτε ο  Fleetwood, ούτε και ο Green καταφέρνουν να τα σώσουν. Τα στέλνουν πακέτο στο Mr Wonderful.

    * Σχόλιο: Δεν προξενεί εφιάλτες, όσο σκοτεινό και αν είναι (γιατί είναι).
    * Να το πάρω; Είναι σίγουρο ότι δεν θα σε ξυπνήσει τη νύχτα με κρύο ιδρώτα στο μέτωπο.

    Επόμενο: Country Folk Περίοδος






    Γίνε ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ

    Αν σου αρέσει να γράφεις για μουσικά θέματα, σε περιμένουμε στην ομάδα συντακτών του ιστορικού, ανεξάρτητου, πολυφωνικού, υγιούς και δημοφιλούς ηλεκτρονικού περιοδικού μας.

    Στείλε το άρθρο σου

    σχολιάστε το άρθρο


    Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

    #22123   /   14.03.2011, 18:42   /   Αναφορά
    Βρε Ορφέους ... αυτό δεν είναι άρθρο για τους Fleetwood Mac, αυτό είναι .... διδακτορική διατριβή !!!! Χαρά στο κουράγιο σου !!!



    Όσο για τη μπάντα .... Ο μόνος τους δίσκος που έχω είναι - ναι, καλά το καταλάβατε - το Rumours. Όταν ήμουν φοιτητής στη Σαλονίκη, το Ράδιο Ακρόπολις, στο οποίο ήμουν μονίμως συντονισμένος, έπαιζε πολύ συχνά τα The Chain και Oh Daddy, τα οποία, όποτε τα άκουγα .... ανατρίχιαζα !!!! Έτσι, δεν ήθελα και πολύ να αναζητήσω κάποια στιγμή το βινύλιο του εν λόγω δίσκου ....



    Από την blues περίοδό τους έχω ακούσει μερικά τραγούδια, στα οποία με έχει μαγέψει η κιθάρα του PETER GREEN !!!! Αυτός ο πολύ - πολύ σπουδαίος κιθαρίστας έδωσε στα μέσα των 90ς μια πολύ όμορφη συναυλία στο ΡΟΔΟΝ, η οποία αποτέλεσε την αφορμή να απολαύσουμε το κιθαριστικό παίξιμό του όσοι ήμασταν εκεί [στα δε ντραμς τον συνόδευσε ο, γνωστός και μη εξαιρετέος, Cozy Powell, που δυο - τρία χρονάκια μετά από το εν λόγω λάιβ "έφυγε" για πάντα από κοντά μας ... ] ......

    zoo
    #22141   /   16.03.2011, 23:45   /   Αναφορά
    Αν και εχεις καλες προθεσεις , προφανως η σχεση σου τους Fleetwood Mac ειναι επιδερμικη.



    Τι θα ελεγες για μια μικρη ξοφαλτση επισκεψη στη Green Manalishi , στην απεναντι καταραμενη οχθη των ονειρων των επιθυμιων κι ολων αυτων των σαλταρισμενων albatross που στοιχιωσαν την παρατεταμενη κι ατελειωτη εφηβεια μας.



    Εβιβα !



    http://en.wikipedia.org/wiki/Peter_Green_%28musician%29



    http://www.schizophrenia.com/newsletter/buckets/newsletter/197/197fmac.html



    http://www.youtube.com/watch?v=KE4HGlmtOcg&feature=player_embedded#at=11



    http://www.youtube.com/watch?v=ivS5wjwGbn8&feature=related



    http://www.youtube.com/watch?v=POWXUCvAPFA&feature=related



    http://www.youtube.com/watch?v=RtmW2ek7WkQ&feature=related



    http://www.youtube.com/watch?v=6ombnqWR3eA&feature=related



    http://www.youtube.com/watch?v=t2lYdlukPtA&feature=related
    #22417   /   04.05.2011, 20:38   /   Αναφορά
    ορφεους,σε συγχαιρω για το καταπληκτικό σου άρθρο.φοβεροί μουσικοί ο green και ο kirwan,όπως και όλοι οι υπόλοιποι.προσωπικά,δε μου άρεσε η είσοδος του pop lindsey buckingham,αλλά τι να κάνουμε...έτσι έγιναν γνωστοί οι fm σε όλο τον κόσμο...τεσπα...μπράβο και πάλι!!!