ελληνική μουσική
284 online   ·  208.862 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Πετροπόλεμος

Η πόλη ψαράδικη, απλοϊκή, ζούσε τη ζωή της. Το ψωμί της το ζύμωνε με θαλασσόνερο και το 'τρωγε στις κουπαστές και τους ψαροκαφενέδες, ενώ απάνω της, έπεφτε βαρύς ο ίσκιος του κάστρου, ο ίσκιος αλλοτινών πόλεμων...
Γράφει ο Χρυσόστομος Γελαγώτης (istoxastis)27 άρθρα στο MusicHeaven
Γεννήθηκα στην Πέτρα την Λαμπροτετάρτη του Πενήντα. Οι γονείς μου φτωχοί κι αγράμματοι αγρότες, κοντά στα τόσα άλλα, μ' έμαθαν να εκτιμώ και να γνωρίζω με το όνομα του και το πιο ταπεινό χορταράκι της γης. Σπουδαία τα λάχανα θα πεις. Κι...
Σάββατο 17 Δεκ 2005
Από μακριά φάνταζε το κάστρο κι όσο πλησίαζε το λεωφορείο της γραμμής, όλο και θέριευε η επικυριαρχία του πάνω απ' τα καμπαναριά, τα γιαπιά και τα φουγάρα των λιοτριβιών, πάνω απ' την πόλη ολόκληρη.Η πόλη ψαράδικη, απλοϊκή, ζούσε τη ζωή της. Το ψωμί της το ζύμωνε με θαλασσόνερο και το 'τρωγε στις κουπαστές και τους ψαροκαφενέδες, ενώ απάνω της, έπεφτε βαρύς ο ίσκιος του κάστρου, ο ίσκιος αλλοτινών πόλεμων.
Όντας ο μοναδικός «ξένος» ανάμεσα στους δεκαεφτά επιβάτες του απογευματινού δρομολογίου, ήμουν κι ο μόνος, που αργά, νωχελικά, ανηφόρισα τα σκαλοπατένια στενοσόκακα, που μοσχοβολούσαν ασβέστη και νιοφερμένη άνοιξη και να 'μαι. στη κορφή του χωριού, στη ρίζα του κάστρου. Ένα κάστρο γκριζόχρωμα θεόρατο, Γατελούζικο λένε.

Πέρασα τη μεγάλη σιδερένια καστρόπορτα και προχώρησα στο στενό πλακόστρωτο διάδρομο, με τα μικρά θεοσκότεινα κελιά αριστερά και δεξιά του κελιά, που ανάλογα με την περίπτωση, προστάτευαν τους άμαχους ή παίζαν το ρόλο φυλακής για τους αιχμάλωτους- κι έφτασα μέσα στο ξέφωτο, μέσα στο κάστρο, μέσα στον πόλεμο.

Ένα τσούρμο σκολιόπαιδα που τέλειωσαν φαίνεται το διάβασμα, το είχαν κυριέψει. Ταμπουρωμένα στις πολεμίστρες, με ξύλινα τουφέκια και σπαθιά παίζανε πόλεμο. Κατακαημένη ανθρωπότητα, αναλογίστηκα, πώς να σταματήσουν οι μεγαλίστικοι πόλεμοι, όταν απ' αξεμπουμποίκιαστα βλαστάρια οι άνθρωποι, παίρνουν, με τον πετροπόλεμο, το βάφτισμα της φωτιάς.

- Αλτ και πυροβολώ, ακούστηκε η παιδιάστικη φωνή του φρουρού
Βροχή από πέτρες, και ξύλινα ακόντια στα πόδια μου. Τότε το συνειδητοποίησα, το αλτ ήταν για μένα. Κοντοστάθηκα.
- Εγώ λέω να τον σουβλίσουμε, βρονταφώναξε ο αρχηγός.
Τα χρειάστηκα κι επιστράτευσα το πιο γλυκό μου χαμόγελο. Σαν από μηχανής θεός, ο πολύξερος της παρέας...
- Είναι ο καινούργιος τελώνης.

Ο πόλεμος για λίγο σταμάτησε κι άρχισα να λύνω παιδικές απορίες για τελωνεία και τελώνια., ώσπου βαρέθηκαν να ρωτούν και ξαναρχίσαν τον πόλεμο. Σε λίγο ξεχάστηκα απ' τα σκολιόπαιδα και συνέχισα την ξενάγηση μου στους πύργους, στις πολεμίστρες, στις κρυψώνες. Οι τοίχοι του κάστρου, δέκα μέτρα πάχος!, άτρωτοι απ΄ όλα τα κανόνια της γης

Τι κι αν μαθαίνουν από μικροί οι άνθρωποι να σκοτώνονται, τι κι αν γίνονται χιλιάδες πόλεμοι κάθε μέρα, να γιατί τ' ανθρώπινο γένος δεν χάνεται. Σε κάθε πόλεμου την κοσμοχαλασιά, υπάρχουν τα κάστρα που γίνονται κιβωτοί της διάσωσης του ανθρώπινου γένους, συλλογίστηκα.

«Σήμερα το βράδυ, στις οκτώ, ο κινηματογράφος της πόλης μας, θα παρουσιάσει τη μεγαλειώδη πολεμική ταινία, Η καταστροφή της Χιροσίμα», διαλαλούσε το μεγάφωνο του κινηματογράφου της πόλης.

Καταστροφή της Χιροσίμα... Χιροσίμα! Το κάστρο ξόφλησε, αναλογίστηκα, καθώς κατευθυνόμουν προς την έξοδο. Με πόλεμους κι όπλα σαν αυτά της Χιροσίμα, τίποτα πια δεν μπορεί να σε σώσει ανθρώπινο γένος. Τίποτα.

Κι όμως...

καθώς βρισκόμουν στο στενό διάδρομο που οδηγεί πια στην έξοδο, μέσα απ' τα σκοτεινά του κελιά, με σταμάτησαν παιδιάτικα γέλια και ένοχες φωνούλες, μπερδεμένες με τα ερωτοτιτιβίσματα των πουλιών. Δυο δωδεκάχρονα αγγελούδια, ένα αγοράκι κι ένα κοριτσάκι, ξεκομμένα απ' το πάλεμα της φωτιάς και του θάνατου, μάθαιναν, μαζί με τα πρώιμα χελιδόνια, το πανανθρώπινο παιχνίδι της Ζωής και του Έρωτα . Ας είναι βλογημένα.

Ο ήλιος έγερνε να λουστεί στο καταγάλανο αιολικό Αιγαίο την ώρα που κατηφόριζα το πλακόστρωτο προς το ψαροκαφανεδάκι του λιμανιού, με το μυαλό μου ακόμα εκεί, στο παιχνιδοτιτίβισμα των ξεκομμένων απ' τον πετροπόλεμο, δωδεκάχρονων χελιδονιών. Ας είσαι βλογημένο κάστρο που τα μάζεψες.




σχόλια (11)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

ageras Chat
Βετεράνος
#3639   /   17.12.2005, 12:47   /   Αναφορά
Αγαπητέ Χρυσόστομε,κάθε φορά που η πένα σου αγγίζει ένα άψυχο κομμάτι λευκό χαρτί του δίνει ζωή!!!Τα συγχαρητήρια μου για τις υπέροχες εικόνες που μου έδωσε το συγγραμά σου.

Καθ'ότι έχω καταγωγή από την Λήμνο μου θύμισες παρόμοιες καταστάσεις που έζησε στο κάστρο της Μύρινας.

Να'σαι καλά.....
Astron Chat
MusicHeaven Guru
#3640   /   17.12.2005, 14:04   /   Αναφορά
Χρυσόστομε...υπέροχο!

Πάρα πολύ όμορφες οι εικόνες σου και ο λόγος σου κυλάει με αβίαστη μαεστρία.

Αυτή η αντιπαραβολή του έρωτα με τη βία και τον πόλεμο είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και το χρησιμοποιώ κι εγώ συχνά στα κείμενα. Είναι ο ομορφότερος τρόπος για να δείξεις το αυτονόητο ότι ο άνθρωπος πρέπει να υπηρετεί την χαρά και την γέννηση της ζωής και όχι την καταστροφή και την εξαθλίωση της.

Αυτό το κάνεις πανέμορφα στο κείμενό σου...

Να 'σαι καλά να μας στέλνεις πάντα τέτοια ηλιόλουστα ανοιξιάτικα κείμενα.



Υ.Γ. Όσο για το σχόλιό σου για την Χιροσίμα, μου θύμισε την φράση του βασιλιά Αρχιδαμου της Σπάρτης το 330 πχ όταν ακτίκρυσε για πρώτη φορά καταπέλτη:

"Μα τον Ηρακλή, αυτό είναι το τέλος της πολεμικής ανδρείας!"
thank Chat
Σολίστ
#3641   /   17.12.2005, 14:59   /   Αναφορά
Πως τα καταφερνεις και συνδυάζεις τον "λόγο" με το απίστευτο συναίσθημα ... Και σε αυτό και σε άλλα κείμενά σου. ... Σίγουρα θα έχει να κάνει με κάτι που όντως έζησες. Και δείχνει πόσο πιοητικά βιώνεις την καθημερινότητά σου. ... Εξαιρετικό.... Σαν ιδέα, σαν ξετύλιγμά της..... Τα δύο προηγούμενα σχόλια με βρίσκουν σύμφωνο ... (με εκφράζουν μάλλον .. "συμφωνία" σε αυτά δεν νοείται).
Administrator
jorge Chat
Musantiquus
#3642   /   17.12.2005, 15:52   /   Αναφορά
Εικόνες και συναισθήματα που μόνο η ηρεμία ενός νησιού ή ενός χωριού μπορεί να γεννήσει. Και ασφαλώς η μοναδική πένα και το καθαρό πνεύμα του Χρυσόστομου...
AlienP Chat
Φθασμένος
#3644   /   17.12.2005, 23:31   /   Αναφορά
ο Αι Βασίλης πέρασε ήδη από την ψυχή μου! Ευχαριστώ! ¶μα είμαι καλό παιδάκι θα μου φέρετε κι άλλα;
yiannisyiannis Chat
Φθασμένος
#3649   /   19.12.2005, 13:02   /   Αναφορά
!!!...
tetraktis Chat
Σολίστ
#3705   /   24.12.2005, 02:30   /   Αναφορά
Πανέμορφο...συναισθήματα εικόνες και παλιές μνήμες από γλυκά χαμόγελα που στέκονταν κρυμμένα μέσα μου, βγήκαν να μαζέψουν λίγο από τον ήλιο που έχει ξαπλώσει σε τούτη τη σελίδα...ευχαριστώ!
gate Chat
MusicHeaven Guru
#3706   /   24.12.2005, 11:26   /   Αναφορά
Δεν το είχα προσέξει αυτό το κείμενο, όταν δημοσιεύθηκε. Το είδα στο πινακάκι της πρώτης σελίδας με το όνομα του Σταύρου (tetraktis) ως τελευταίου "σχολιαστή" και ήμουν σίγουρη - απ' το όνομα του "σχολιαστή" και μόνο - ότι θα είχε κάτι όμορφο εντοπίσει για να σχολιάσει... Δεν είναι απλά όμορφο όμως. Είναι κάτι πολύ πιο σπουδαίο!

Δε θα σταθώ στο περιεχόμενο και στον τρόπο σου, που έιναι ούτως ή άλλως υπέροχος, πάντα με μήνυμα ουσίας...! Σκέφτομαι κάτι άλλο!

Συχνά εντοπίζεις μια λεπτομέρεια στον πίνακα που ζωγραφίζεις, για να μας βάλεις μέσα και να σε ακολουθήσουμε, που αν τη βλέπαμε εμείς (οι περισσότεροι) δε θα μας είχε πάει στο μυαλό να τη "ζωγραφίσουμε" και να την παρουσιάσουμε, με τον τρόπο που το κάνεις εσύ...Αυτή η πόλη που βρέθηκες μπορεί για 'μένα, όταν θα την επισκεπτόμουν, να μου ήταν εντελώς αδιάφορη... Ναι, θα έβλεπα το φούρνο της ή πιθανώς και τη γιαγιά νοικοκυρά - αν ακόμα υπάρχει - να ζυμώνει ψωμί, αλλά δε θα σκεφτόμουν ποτέ: "Το ψωμί της το ζύμωνε με θαλασσόνερο και το 'τρωγε στις κουπαστές και τους ψαροκαφενέδες, όπως θα έβλεπα και το κάστρο ψηλά, αλλά δεν είμαι βέβαιη ότι θα το αξιολογούσα ότι: "απάνω της, έπεφτε βαρύς ο ίσκιος του κάστρου, ο ίσκιος αλλοτινών πόλεμων..." ...Και να 'ταν μόνο αυτά... Απ' το κείμενό σου αυτό ξεπήδησε ένας ολόκληρος πίνακας ανάγλυφος που μπορείς ως αναγνώστης να αγγίξεις και το τελευταίο πετραδάκι του κάστρου, το πιο ψηλό καμπαναριό, να σου μείνει ο ασβέστης στα δάχτυλα από τους τοίχους στα στενοσόκακα, να μυρίσεις την άνοιξη..., όχι όμως μόνο περιγραφικά... Καθένα απ' όσα μας παρουσιάζεις είναι σα να μας μιλά και να μας λέει: "συνδύασέ με στη σκέψη σου με αυτό...ή εκείνο..": το κάστρο με τους πολέμους τους αλλοτινούς, τις πολεμίστρες και τις κρυψώνες με τον παιδιάστικο πετροπόλεμο αλλά και μ' όλους τους πολέμους της γης και εν τέλει με τη Χιροσίμα, το ψωμί με την ανάπαυλα του ψαρά στην κουπαστή, τα ερωτοτιτιβίσματα των πουλιών με τα δωδεκάχρονα αγγελούδια, τον ήλιο μ΄ένα πανέμορφο θηλυκό που ετοιμάζεται να αφεθεί στο απογευματινό του μπάνιο...!!!



Σκέφτομαι κάτι τελευταίο για 'σένα:... τυχερός ο τόπος που επισκέπτεσαι κάθε φορά! Ο "τόπος" ειδικά πρέπει να σου επιφυλάσσει ειδική υποδοχή, ...να σου δείχνει την καλύτερη... ομορφιά του, γνωρίζοντας ότι θα τον "δεις" - και στα "φανερά" του και στα "μυστικά" του - όπως κανένας άλλος !
rigas Chat
Φθασμένος
#3707   /   24.12.2005, 12:56   /   Αναφορά
...Συνέχισε...
doritsa78 Chat
Φθασμένος
#3729   /   26.12.2005, 14:00   /   Αναφορά
Πολυ ωραιο.Μου μυρισε θαλασσινο αερακι.Να ζησουν οι νησιωτες!
istoxastis Chat
Φθασμένος
#3750   /   29.12.2005, 20:48   /   Αναφορά
Ειλικρινά χάρηκα πολύ που σας άρεσε, η ταπεινότητα του λόγου μου.. Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια.


Πρόσφατα σχόλια

Αυτά τα διάβασες;