ελληνική μουσική
362 online   ·  208.880 μέλη

αρχική > e-Περιοδικό > No_Music

Βήματα αργά...

Κάθε «πάσχα» και ένα «πέρασμα»…
Πέρασμα μυστικό…στην πύλη της ζωής
Ο δρόμος ως την πύλη, δύσκολος κι η μόνη μουσική για συντροφιά στο ταξίδι, το μεθυσμένο τραγούδι του ανέμου στο μαύρο ουρανό…
Τα βήματα βαριά στο πένθιμο μονοπάτι.
Γράφει το μέλος gate43 άρθρα στο MusicHeaven
Παρασκευή 25 Απρ 2003
Σέρνεις το σταυρό καρτερικά στην ανηφόρα. Είμαι κοντά και σε κοιτώ, σε ακολουθώ… Βλέπω τον ιδρώτα σου, το αίμα σου από το στεφάνι της ντροπής που εύκολα οι άνθρωποι δίνουν σε όποιον παινεύουν…
Είμαι κοντά, είμαι πλάι σου και κρατώ το μαντήλι για τον ιδρώτα σου
Είμαι κοντά, είμαι πλάι σου…κρατώ τα καρφιά που θα σου τρυπήσω με αλαζονεία στα χέρια και στα πόδια.
Είμαι κοντά σου, δίπλα σου κι έρχομαι να μοιραστώ το βάρος του σταυρού σου, να σε σύρω και να με σύρεις στην ανηφόρα.
Ο Γολγοθάς στα μάτια ζυγώνει…
Στην καρδιά το μαρτύριο διαρκεί. Η πάλη…Πώς να το πιω αυτό το πικρό ποτήρι ;
Πώς να το κάνω εγώ για σένα ;
Εσύ…
Εσύ γιατί το κάνεις για μένα..;
Μην το κάνεις…Δε τη θέλω αυτή τη χάρη…
Θες να με ντροπιάζεις...
Γιατί με δεσμεύεις για πάντα…;
Θες να με μειώσεις...
Γιατί με φυλακίζεις στα δυο σου μάτια, στο βλέμμα σου που με κοιτά καρτερικά …; εμένα το Σίμωνα τον Κυρηναίο που σε στήριξα, εμένα τον Πέτρο που σε πρόδωσα, εμένα τον Ιούδα που σε φίλησα, εμένα τη Φωτεινή που σου σκούπισα τον ιδρώτα και το αίμα, εμένα το ληστή που σε πίστεψα, εμένα το ληστή που σε κορόιδεψα, εμένα το Θωμά που σε αμφισβήτησα, εμένα τον Πιλάτο που σε άφησα στο πλήθος μόνο, εμένα…το στρατιώτη που σε ράπισα, που σου φόρεσα κόκκινη χλαμύδα, που σου έμπηξα στο μέτωπο αγκάθινο στεφάνι, που σε μαστίγωσα…εμένα το στρατιώτη που σε σταύρωσα…

Γιατί με βασανίζεις με το βλέμμα σου… ;
Σ΄ ακολουθώ
Στα αργά σου βήματα…

Εγώ σου χάρισα καρφιά κι εσύ ζωή
Εγώ σου χάρισα προδοσία κι εσύ έρωτα
Στη δίψα σου, σε πότισα ξύδι, στη δίψα μου, με δρόσισες με νερό από την πηγή σου

Αργοπεθαίνεις κι η καρδιά μου ματώνει
Τρέμω από το ρίγος της προδοσίας μου κι όμως εσύ ακόμα με «συγχωρείς, γιατί δεν ξέρω τι κάνω»…Ακόμα ψάχνεις να με δικαιολογήσεις
Έτσι λες…
Κι όμως ξέρω τι κάνω…Πάντα ήξερα.. Κι εσύ…

Περιμένεις με τα ζεστά σου μάτια το νεύμα μου…μα
είναι τα ματιά μου κλειστά στο βλέμμα σου
Είσαι κοντά μου και διστακτικά με ακουμπάς και περιμένεις.. μα
έχω τα χέρια μου μακριά από τα δικά σου…
Πονά η αγάπη σου για μένα…μα
είναι η καρδιά μου μικρή για την αγάπη..

Μη με καις άλλο...έρωτα στην ψυχή μου
Μη με λιώνεις στον πόθο σου...

Μαζί με εσένα μίσησα τον εαυτό μου…
Και τον αγάπησα τις λίγες φορές που έσυρα σαν το Σίμωνα το σταυρό σου…







σχόλια (3)

σχολιάστε το παραπάνω άρθρο:


Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να είστε μέλος του MusicHeaven. Παρακαλούμε εγγραφείτε ή συνδεθείτε

DOCTORNO Chat
Περαστική Νότα
#55   /   25.04.2003, 17:47   /   Αναφορά
"...Λαός μου, τι εποιησά σοι ή τι σοι παρηνώχλησα;

Τους τυφλούς σου εφώτισα,

τους λεπρούς σου εκαθάρισα,

άνδρα όντα επί κλίνης ηνωρθωσάμην.

Λαός μου, τι εποίησα σοι,

και τι μοι ανταπέδωκας;

Αντί του μάννα χολήν,

αντί του ύδατος όξος,

αντί του αγαπάν με, σταυρώ με προσηλώσατε..."

gate Chat
MusicHeaven Guru
#56   /   26.04.2003, 19:36
ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ (Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΠΕΙΡΑΣΜΟΣ, από τον πρόλογο του συγγραφέα) :



«Σταυρώθηκε ο Χριστός, κι από τότε νικήθηκε ο θάνατος»



".. Η δυαδική υπόσταση του Χριστού στάθηκε για μένα πάντα βαθύ, ανεξερεύνητο μυστήριο, η λαχτάρα, η τόσο ανθρώπινη, η τόσο υπερανθρώπινη, να φτάση ο άνθρωπος ως το Θεό -η πιο σωστά: να επιστρέψει ο άνθρωπος στο Θεό και να ταυτιστεί μαζί του, η νοσταλγία αυτή, η τόσο μυστική και συνάμα τόσο πραγματική, άνοιγε μέσα μου πληγές και πηγές μεγάλες.

Από τη νεοτητά μου η πρωταρχική αγωνία μου, από όπου πήγαζαν όλες μου οι χαρές κι όλες μου οι πίκρες, ήταν ετούτη: η ακατάπαυτη, ανήλεη πάλη ανάμεσα στο πνεύμα και στη σάρκα.

Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες σκοτεινές δυνάμες του Πονηρού. Μέσα μου παμπάλαιες ανθρώπινες και προανθρώπινες φωτερές δυνάμες του Θεού, κι η ψυχή μου ήταν η παλαίστρα όπου οι δυο τούτοι στρατοί χτυπιούνταν κι έσμιγαν.

Αγωνία μεγάλη. Αγαπούσα το σώμα μου, και δεν ήθελα να χαθεί. Αγαπούσα την ψυχή μου, και δεν ήθελα να ξεπέσει. Μάχομουν να φιλιώσω τις δυο αυτές αντίδρομες κοσμογονικές δυνάμες, να νιώσουν πως δει είναι οχτροί, είναι συνεργάτες, και να χαρούν, να χαρώ κι εγώ μαζί τους, την αρμονία.

Κάθε άνθρωπος είναι θεάνθρωπος, σάρκα και πνέμα, να γιατί το μυστήριο μιας ορισμένης θρησκείας, είναι πανανθρώπινο. Σε κάθε άνθρωπο ξεσπάει η πάλη Θεού κι ανθρώπου, και συνάμα η λαχτάρα της φίλιωσης. Τις πρισσότερες φορές η πάλη αυτή είναι ασύνειδη, βαστάει λίγο, δεν αντέχει μια αδύνατη ψυχή ν' αντιστέκεται καιρό πολύ στη σάρκα, βαραίνει, γίνεται κι αυτή σάρκα, κι ο αγώνας παίρνει τέλος. Μα στους υπεύθυνους ανθρώπους, που έχουν μερόνυχτα καρφωμένα τα μάτια τους στο ανώτατο Χρέος, η πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο πνέμα ξεσπάει χωρίς έλεος και μπορεί να βαστάξει ως το θάνατο.

'Οσο πιο δυνατή η ψυχή κι η σάρκα, τόσο κι η πάλη πιο γόνιμη κι η τελική αρμονία πιο πλούσια. Δεν αγαπάει ο Θεός τις αδύνατες ψυχές και τις πλαδαρές σάρκες. Το πνέμα θέλει νά' χει να παλέψει με δυνατή, γεμάτη αντίσταση σάρκα, είναι πουλί σαρκοβόρο, που ακατάπαυτα πεινάει, τρώει σάρκα και την εξαφανίζει αφομοιώνοντάς τη.

Πάλη ανάμεσα στη σάρκα και στο πνέμα, ανταρσία κι αντίσταση, φίλιωση κι υποταγή, και τέλος, ανώτατος σκοπός της πάλης, η ένωση με το Θεό -να ο ανήφορος που πήρε ο Χριστός και μας καλεί να πάρουμε κι εμείς ακολουθώντας τα αιματωμένα του αχνάρια.

Πώς να κινήσουμε κι εμείς για την ανώτατη αυτή κορφή, όπου, πρωτότοκος υιός της σωτηρίας, έφτασε ο Χριστός -να το ανώτατο Χρέος του αγωνιζόμενου ανθρώπου.

Ανάγκη λοιπόν, για να μπορούμε να τον ακολουθήσουμε, βαθιά να ξέρουμε τον αγώνα, να ζήσουμε την αγωνία του, πως νίκησε τις ανθισμένες παγίδες της γης, πως θυσίασε τις μεγάλες και τις μικρές χαρές του ανθρώπου κι ανέβηκε από θυσία σε θυσία, από άθλο σε άθλο, στην κορυφή της άθλησης, στο Σταυρό.

Γράφοντας την εξομολόγηση ετούτη της αγωνίας και της μεγάλης ελπίδας του ανθρώπου ήμουν συγκινημένος τόσο που τα μάτια μου βούρκωναν, δεν είχα νιώσει ποτέ με τόση γλύκα, με τόσι πόνο να πέφτει στάλα στάλα το αίμα του Χριστού στην καρδιά μου.

Γιατί ο Χριστός, για ν' ανέβει στην κορυφή της θυσίας, στο Σταυρό, στην κορυφή της εξαϋλωσης, στο Θεό, πέρασε όλα τα στάδια του αγωνιζόμενου ανθρώπου. 'Ολα, και γι' αυτό κι ο πόνος του μας είναι τόσο γνώριμος και τον πονούμε, κι η τελική νίκη του μας φαίνεται τόσο και δικιά μας μελλούμενη νίκη. 'Ο,τι είχε βαθιά ανθρώπινο ο Χριστός μας βοηθάει να τον καταλάβουμε και να τον αγαπήσουμε και να παρακολουθούμε τα Πάθη του σαν νά 'ταν δικά μας πάθη. Αν δεν είχε μέσα του το ζεστό ανθρώπινο στοιχείο, δε θα μπορούσε ποτέ με τόση σιγουράδα και τρυφερότητα να αγγίξει την καρδιά μας, και δε θα μπορούσε να γίνει πρότυπο στη ζωή μας. Αγωνιζόμαστε κι εμείς, τον βλέπουμε κι αυτόν να αγωνίζεται και παίρνουμε κουράγιο. Βλέπουμε δεν είμαστε ολομόναχοι στον κόσμο, αγωνίζεται κι αυτός μαζί μας.

Η κάθε στιγμή του Χριστού είναι αγώνας και νίκη. Νίκησε την ακαταμάχητη γοητεία της απλής ανθρώπινης χαράς, νικήσε τους πειρασμούς, μετουσίωνε ολοένα τη σάρκα σε πνέμα κι ανηφόριζε, έφτασε στην κορυφή του Γολγοθά, ανέβηκε στο Σταυρό.

Μα κι εκεί ο αγώνας του δεν τελείωσε, επάνω στο Σταυρό τον περίμενε ο Πειρασμός, ο Τελευταίος Πειρασμός, σε μια βίαιη αστραπή άπλωσε το πνεμα του Πονηρού μπροστά από τα λιποθυμισμένα μάτια του Σταυρωμένου το πλανερό όραμα μιας γαλήνιας, ευτυχισμένης ζωής: είχε πάρει, λέει, έτσι του φάνηκε, τον εύκολο στρωτό δρόμο του ανθρώπου, είχε παντρευτεί, είχε κάμει παιδιά, τον αγαπούσαν και τον τιμούσαν οι άνθρωποι. Και τώρα γέροςπια, κάθουνταν στο κατώφλι του σπιτιού του, θυμόταν τις λαχτάρες της νιότης του και χαμογελούσε ευχαριστημένος. Τι καλά, τι φρόνιμα που έκαμε και πήρε το δρόμο του ανθρώπου, και τι παραφροσύνη ήταν εκείνη να θέλει, λέει, να σώσει τον κόσμο ! Τι χαρά που γλίτωσε από τις κακουχίες, το μαρτύρι και το Σταυρό.

Να ποιος ήταν ο τελευταίος πειρασμός που ήρθε, σε μιαν αστραπή, να ταράξει τις στερνές στιγμές του Σωτήρα.

Μα ολομεμιάς τίναξε ο Χριστός το κεφάλι, άνοιξε τα μάτια, είδε, όχι, όχι, δεν πρόδωκε, δόξα σοι ο Θεός, δεν λιποτάχτησε, εξετέλεσε την αποστολή που του εμπιστεύτηκε ο Θεός, δεν παντρεύτηκε, δεν έζησε ευτυχισμένος, έφτασε στην κορυφή της θυσίας, βρίσκεται καρφωμένος απάνω στο Σταυρό.

'Εκλεισε τα μάτια του ευτυχισμένος, και τότε ακούστηκε θριαμβευτικιά η κραυγή: "Τετέλεσται !" Δηλαδή τέλεψα το χρέος μου, σταυρώθηκα, δεν έπεσα στον πειρασμό.

Για να δώσω ένα ανώτατο πρότυπο στον αγωνιζόμενο άνθρωπο, για να δείξω πως δεν πρέπει να φοβάται τον πόνο, τον πειρασμό και το θάνατο, γιατί όλα αυτά μπορεί να νικηθούν, νικήθηκαν κιόλα, γράφτηκε το βιβλίο ετούτο. Ο Χριστός πόνεσε, κι από τότε ο πόνος άγιασε, πολέμησε, ως την τελευταία στιγμή, ο Πειρασμός να τον πλανέψει, κι ο Πειρασμός νικήθηκε, σταυρώθηκε ο Χριστός, κι από τότε νικήθηκε ο θάνατος.

Κάθε εμπόδιο στην πορεία του γίνουνταν αφορμή κι ορόσημο νίκης, έχουμε πια ένα πρότυπο μπροστά μας, που μας ανοίγει το δρόμο και μας δίνει κουράγιο

Το βιβλίο ετούτο δεν είναι βιογραφία, είναι εξομολόγηση του αγωνιζόμενου ανθρώπου. Δημοσιεύοντάς το έκαμα το χρέος μου, το χρέος ενός ανθρώπου που πολύ αγωνίστηκε, πολύ πικράθηκε στη ζωή του και πολύ έλπισε. Είμαι βέβαιος πως κάθε λεύτερος άνθρωπος που θα διαβάσει το βιβλίο ετούτο, το γεμάτο αγάπη, θ' αγαπήσει περισσότερο παρά ποτέ, καλύτερα παρά ποτέ: το Χριστό..."








gate Chat
MusicHeaven Guru
#57   /   27.04.2003, 22:35
ΚΑΖΑΝΤΖΑΚΗΣ "ΑΝΑΦΟΡΑ ΣΤΟΝ ΓΚΡΕΚΟ" (από τον πρόλογο του συγγραφέα):



«...Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του. Πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζονται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά -θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους- να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης.

'Αλλον δεν έχει. ....»






Πρόσφατα σχόλια

Αυτά τα διάβασες;