αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
 
23 Νοεμβρίου 2020, 10:44
Η γεύση της θλίψης


Είναι αισθητή σαν κόμπος στο στομάχι και βάρος στο λαιμό.

Άλλες πάλι φορές σαν αίσθηση κενού και απουσία ευχάριστων ερεθισμάτων.

Μεταμφιέζεται σε πλήξη ή σε απογοήτευση και αίσθημα μειωμένης αυτοεκτίμησης.

Κι ο χρόνος κυλά χωρίς να ελπίζεις σε κάτι ή να περιμένεις κάτι.

Φλατ.Με μια λέξη.Όλα είναι φλατ.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Νοεμβρίου 2020, 06:29
Captain s diary


23/11/2020 

Πουθενά στεριά...

Η θάλασσα άγρια,9 μποφορ στην πλώρη μας...

Βρέχει καταρρακτωδώς και η ορατότητα είναι περιορισμένη

Στο μυαλό μου έχω όμορφες στεριές με λιακάδα 

Που φαντάζουν ουτοπικές στο παρών

Το ταξίδι είναι τρομακτικό και είναι στιγμές που δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο συναρπαστικό είναι..

Η εμπειρία καταγράφεται όμως στο ημερολόγιο...

Στις φθαρμένες σελίδες του αν γυρίσεις πίσω να κοιτάξεις θα το διαπιστώσεις

Δεν είναι όλες οι μέρες ίδιες

Δεν υπάρχει ιδανικός προορισμός,ούτε ασφαλές λιμανι...

Δεν ψάχνω την Ιθάκη,αλλά ζω την Οδύσσεια...


- Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2020, 12:46
Καφές στο περβάζι


Με συντροφιά το σκηνικό ενός ανηφορικού κάθετου παραδρόμου της λεωφόρου Συγγρού

Παρέα με τον άνεμο που χαιδεύει το σβέρκο μου με το ψυχρό του χάδι...

Τους ήχους των διερχόμενων τροχοφόρων να στολίζουν τον ακουστικό μου περίγυρο,χωρίς να ενοχλούν...

Και τη γεύση του καφέ στα χείλη...

Υπάρχει κάτι καλύτερο από τα στέκια που εφευρίσκουμε εμείς οι ίδιοι στις διάφορες απόμερες γωνιές της πόλης;

Εκεί που είμαστε πελάτες και αφεντικά μαζί;

Έχει ύψωμα εδώ που κάθομαι

Όταν το βλέμμα απογειώνεται ακολουθεί μαζί του και η ψυχή...

Που εγκαταλείπει ότι τη βαραίνει και ίπταται ακολουθώντας τον άνεμο,σα σύννεφο στον ουρανό...


- Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2020, 02:15
Κλείσε τα μάτια


Στου μαύρου λιμανιού της θλίψης ενώ έδενα τη βάρκα μου ανησυχώντας για σένα

Μου πρότεινες να "κλείσω τα μάτια" όπως το έκανε ο Παπακαλιάτης τη μαγική χρονιά του 2003

Τότε που τα κινητά ήταν μόνο τηλέφωνα και δεν ήθελες 8 λέξεις για να πείς σ αγαπώ.

Κι έτσι αστερόσκονη γέμισε το δωμάτιό μου κι ένα καλό πνεύμα με πήρε από το χέρι και μου ψυθίρισε:

"Άνοιξε τα μάτια σου...βρίσκεσαι πίσω στις παλιές καλές εποχές"

Κι έτσι έγινε...πράγματι βρέθηκα 17 χρόνια νεότερος και ένοιωσα την ίδια πυγμή με τότε

Ξέρεις δεν έχει τόσο σημασία το παρελθόν ή το μέλλον αλλά το τώρα.

Έίναι σαν αδάμαστα άλογα οι στιγμές.

Μην.τις αφήνεις να φύγουν χωρίς να προσπαθήσεις να τις κάνεις δικές σου...

Γιατί ακόμη κι αν σε "ρίξουν" κάτω,θα ρθει η επόμενη στιγμή να σε μαζέψει και να σ απογειώσει στο ροντέο της ζωής..


- Στείλε Σχόλιο


15 Νοεμβρίου 2020, 22:08
Μαύρος μανδύας


...σκέπασε τα πάντα.

Ηλιόλουστη Κυριακή αλλά το φως της ψεύτικο

Τα στέκια τα παλιά δεν είχαν τίποτα το ελκυστικό.

Πάνε εκείνες οι Κυριακές που έπινα τον καφέ μου ήρεμος.

Βιαστική η μέρα το μυαλό άρρωστο.Το σκέπασε κι αυτό το απόλυτο σκοτάδι.

Δέχτηκα μια μικρή σφαίρα που δεν με άγγιξε αλλά είχε δηλητήριο...

Η ουσία αυτή σκοτείνιασε τα πάντα.Δεν άφησε περιθώρια αισιοδοξίας.

Θα φτύσω την τοξίνη όμως,το νοιώθω...

Ο θυμός και ο φόβος θα ατροφήσουν και οι οφθαλμοί του νου θα ξεθαμπώσουν και πάλι.

Βλέπεις,δεν είμαι αδύναμος άνθρωπος.Τραυματισμένος είμαι,φέροντας παλιά,βαθιά τραύματα.

Το κρανίο μου ζεματάει.Περιμένω να κρυώσει.

Να φύγει το σκοτάδι.

Να ατονήσει το δηλητήριο.

Να ξανακάνει ήλιο τις Κυριακές..

Και να σκορπίσω χαρά στους καλούς και τιμωρία στους κακούς


- Στείλε Σχόλιο


14 Νοεμβρίου 2020, 16:26
Το παλιό μας αμάξι


Το παλιό σταρλετ έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη.

Πλέον το χρησιμοποιούμε μόνο για πολύ κοντινές αποστάσεις.

Κάπου στο 2002 όμως είχε φτάσει ως τη Λάρισα κι ακόμη πιο παλιά είχε γυρίσει όλη την Κρήτη και μέσα σε λίγες ώρες είχε ταξιδέψει από τον Άγιο Νικόλαο Λασιθίου ως τον Κίσσαμο Χανίων.

Το αμάξι αυτό μπορεί να μην έχει φοβερή ευστάθεια στο δρόμο ή σημαντική ιπποδύναμη κάτω από το καπώ του,αλλά...στις σκουριασμένες του ζάντες κουβαλά ιστορίες να σου πει.

Στο βάρος του τιμονιού του καθώς στίβει και στο τρίξιμο του άξονά του,μπορείς να νοιώσεις ξανά 18 ετών και να μυρίσεις πευκοβελόνα από το καλοκαίρι εκείνο που πάσχιζες να μάθεις να το ξεκινάς.

Στον ήχο των υαλοκαθαριστήρων του να θυμηθείς βροχερά φθινοπωρινά πρωινά όταν πήγαινες στο σταθμό των τραίνων για να ταξιδέψεις μακριά,ενώ στο θάμπωμα των τζαμιών,χειμώνες της νιότης σου να γίνονται ζωγραφιές στο πολυκαιρισμένο παρμπρίζ του.

Αυτό είναι το παλιό μας αμάξι και έχει για μας μεγάλη συναισθηματική αξία.

Επιθυμώ να γεράσει μαζί μας και να γίνει αντίκα.

Γιατί μερικά πράγματα ομορφαίνουν στο χρόνο.


- Στείλε Σχόλιο


07 Νοεμβρίου 2020, 19:22
Καλό Lockdown


Εγώ βλέπω καθαρό ουρανό ακόμη και τώρα που ο θάνατος πετά πάνω από την πόλη.

''Καλό Lockdown'' είπα στον κουρέα που με περιποιήθηκε πριν  κλειστώ ξανά μέσα.

Μόνο που τώρα ξέρω όλες τις κερκόπορτες διαφυγής από το ψυχολογικό αδιέξοδο.

Δεν είμαι καν τόσο ψαρωμένος με τα sms και την αστυνομία όσο στην πρώτη καραντίνα.Παρόλο που τ πρόστιμο είναι διπλάσιο αν σε πιάσουν χωρίς τα απαραίτητα δικαιολογητικά...παρόλο που τα κρούσματα του Κορωνοδιαβόλου είναι δεκαπλάσια και τα θύματα επίσης...

Ωστόσο...

Η κιθάρα μου,το αρμόνιό μου κι εγώ η φωνή,κάνουμε καλή παρέα.

Σχετική ησυχία στους δρόμους.

Τί κι αν τα καφέ άδειασαν?

Εγώ τα ανοίγω όποτε θέλω με τη φαντασία μου.

Αναπαριστώ τις αναμνήσεις και κλέβω χρώμα από το πορτοκαλέρυθρο του ηλιοβασιλέμματος για να τις χρωματίσω.

Η ψυχή μου δεν ασφυκτιά όπως παλιότερα.

Σπάει σε πολλές σταγόνες βροχής και απλώνεται όπου τα σύννεφα σμίγουν.

Πρέπει να τα καταφέρω.Ευκαιρία να χρησιμοποιήσω την αντικοινωνική μου φύση για όφελός μου.

Κάτι άλλο?

Σκοτεινιάζει νωρίς πλεον...κάνει ψύχρα.


- Στείλε Σχόλιο


05 Νοεμβρίου 2020, 22:16
Το Κουκάκι μου


Το Κουκάκι μου πάντα θα ναι όμορφο έστω μόνο με φαντάσματα

Κι ας είναι κλειδωμένο το Ωδείο και τα αγαπημένα μου καφέ.

Με τη φωνή μου θα τραγουδώ και με το κροτάλισμα των αλυσίδων μου θα ξεσηκώνω τα ξεραμένα φύλλα που έχασαν τα δέντρα από τη θλίψη τους, σε τρελό χορό στον άγριο χειμωνιάτικο άνεμο της νεκρής Αθήνας...


- Στείλε Σχόλιο


01 Νοεμβρίου 2020, 14:03
Αναχώρηση


...έπρεπε να φύγουν από το διαμέρισμα αυτό του τρίτου ορόφου...

Έψαχναν μανιωδώς να ξεχωρίσουν πράγματα που αγαπούν να τα πάρουν μαζί τους...

Ήξεραν πως δεν μπορούσαν να μείνουν πολύ,γιατί ο ιδιοκτήτης θα επέστρεφε τώρα που χειμώνιασε...

Ένας πολύ κακός άνθρωπος...αιμοσταγής δολοφόνος και μαφιόζος.

Ένας άνδρας και μια γυναίκα είχαν φιλοξενηθεί χωρίς την άδειά του από τις αρχές του καλοκαιριού

Η ψευδαίσθηση της λήξης της επιδημίας του Κορωνοιού τους βρήκε άνεργους και άστεγους

Εκεί κάπου στο Μάη.

Περιπλανιόντουσαν από σοκάκι σε σοκάκι,κοιμόντουσαν στα παγκάκια...

Ώσπου η ανάγκη να προστατευτούν από ένα ξαφνικό ανοιξιάτικο μπουρίνι,τους ώθησε να μπουν σε μια μισοχαλασμένη εγκαταλελειμένη πολυκατοικία...

Χτύπησαν όλες.τις πόρτες σε όλους τους ορόφους μα όλες ήταν κλειδαμπαρωμένες και σημεία ζωής δεν υπήρχαν..

Ώσπου η μισοδιαλυμένη ξεχαρβαλωμένη πόρτα ενός εγκαταλειμένου διαμερίσματος στον τρίτο άνοιξε και τους υποδέχτηκε.

Ήταν ακατάστατο και παντού σκορπισμένα αποκόματα εφημερίδων αστυνομικών δελτίων...

Το ζευγάρι αποφάσισε να περάσει εκεί τη βροχερή βραδιά...

Τελικά όμως ήταν μοιραίο να γίνει η προσωρινή τους οικία για όλο τι καλοκαίρι

Τώρα φθινοπώριασε και ο αιμοσταγής δολοφόνος άφησε τα σημάδια του στην παγωμένη ατμόσφαιρα πως επιστρέφει...

Το ζευγάρι μάζεψε ότι πιο πολύ αγάπησε και το φόρτωσε σε ένα κλεμμένο μινι βαν

Το ταξίδι της επιστροφής.μεγάλο,πολλών ημερών βρίσκεται μπροστά τους.. 

Σταματημένοι σε μια ηλιόλουστη πλατεία με.περιστέρια στο κέντρο της οποίας βρίσκεται μια.μεγαλοπρεπής καθολική γοτθικού ρυθμού εκκλησία,ατενίζουν το μέλλον με φόβο κι.ελπίδα.

Το ταξίδι ξεκινά...


- Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2020, 00:28
Αποχώρηση


Η οριστική και πολυπόθητη αποφυλάκισή μου έφτασε.

Όταν είσαι καιρό μέσα ξαφνικά διαπιστώνεις πως τελικά η φυλακή ήταν το μόνο σου σπίτι.

Αποχώρησα λοιπόν και δεν χαιρέτησα κανένα.

Βγήκα έξω στην απόλυτη μοναξιά του κόσμου.

Η μοναξιά ένα άγριο σαρκοβόρο θηρίο.

Η αβεβαιότητα,η έλλειψη διάθεσης για δημιουργία.

Τι να δημιουργήσω?Σκατά?

Ποιός έχει όρεξη να φτιάξει σκατά?

Δύσκολα τα πράγματα.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Ιανουαρίου 2020, 12:47
tears for the past



- Στείλε Σχόλιο


20 Ιανουαρίου 2020, 12:28
Η λήξη


Το καμπανάκι του τέλους χτύπησε και τυπικά.

Ανάμεικτα συναισθήματα.

Φόβος για το αβέβαιο μέλλον ανακούφιση που προχωράω έστω και με αργά βήματα.

Η έλλειψη σαφούς σχεδίου είναι η κύρια αιτία των δισταγμών μου.

Μακριά από μεγαλεπίβολα και φιλόδοξα σχέδια που δεν ταιριάζουν στο χαρακτήρα μου.

Όχι.Ο στόχος μου δεν είναι η επαγγελματική μου καταξίωση αλλά η επιβίωση και κάτι παραπάνω:να μπορώ να αγοράζω ευτυχία.

Συνεπώς χρειάζομαι μικρά βήματα που θα γεμίσουν τον κουμπαρά μου λίγα χρήματα και παράλληλα θα με κάνουν να νοιώσω μια στοιχειώδη χαρά που ασκώ κάτι χρήσιμο...κάτι που θα με ξεβαλτώσει από τη μονοτονία του τίποτα.

Δεν έχω μεγάλες απαιτήσεις.Ένας είμαι.Δεν έχω οικογένεια να κάνω ανούσιες σπατάλες..

Μια λήξη σημαίνει μια νέα αρχή...αλλά κάθε αρχή θέλει αρχίδια...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2020, 08:34
Κι όμως είναι αλήθεια


Αν δεν ήταν το σεξ δεν θα ήθελα να έχω ουδεμία σχέση με τις γυναίκες.

Τρομακτικά πεζή μα και αληθινή δήλωση.

Πώς να νοιώσεις έστω και συμπάθεια για εγωκεντρικά όντα που σκοπό έχουν πάνω απ όλα να εξυπηρετήσουν τα δικά τους ένστικτα για αυτοπροβολή και ασφάλεια;

Μόνο το παιδί της βάζει πιο πάνω από την ίδια μια γυναίκα και τίποτε άλλο.

Κι αυτό την καθιστά σιχαμερή.

Αν μπορείς να αγαπάς μόνο από ένστικτο τότε είσαι ένα τίποτα.


- Στείλε Σχόλιο


11 Ιανουαρίου 2020, 19:46
Δηλητηρίαση


Αν πιείς πολύ μεθάς

Αν.πιείς πολύ και γρήγορα,δηλητηριάζεσαι

Έρχεσαι κοντά στο θάνατο και την αίσθηση της απώλειας της ζωής σου

Μαθαίνεις να.εκτιμάς τη μίζερη ζωή σου φίλε.

Ότι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό;

Μα τι κλισέ ανοησία

Απλά σε αφήνει μισό

Η επόμενη μέρα περίεργη...ψυχρή και ηλιόλουστη

Ένας ήλιος που δε ζεσταίνει...απλά διακοσμεί και τυφλώνει.

Σταμάτα τη γκρίνια και την αυτολύπηση λέω συνέχεια στον εαυτό μου

Τί καταφέρνεις;

Τίποτα απολύτως.

Νοιώθω με τα χέρια δεμένα και τα πόδια σε τσιμέντο.

Τι δηλητήριο και αυτό..

Το έφτυσα μα δεν.έφυγε τελείως

Συνεχίζει να.κυλά στις φλέβες μου και να με.ασχημαίνει.


- Στείλε Σχόλιο


09 Ιανουαρίου 2020, 23:34
Παγωμένο φεγγαρόφως


Κρατά την ψυχή σε μια ψυχρή φυλακή.

Ούτε χαρά ούτε λύπη.Κανένας παλμός.

Φύλλο δεν κουνιέται.

Πλήξη.

Ουσία πουθενά.

Πανσέληνος του τίποτα,σαν ένας φωτεινός κύκλος που μοιάζει με συμπιεσμένο μηδέν.

Τα αστέρια την εγκατέλειψαν και πήγαν για ύπνο.

Τίποτα δε λάμπει απόψε από χαρά.

Μόνο πάγος υπάρχει που τρυπά το στήθος και σβήνει τα σκιρτήματα κάθε λογής.


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2020, 02:06
Ηoliday


Απόγνωση στη σκέψη της αποχώρησής σου...

Έντονη αίσθηση κενού μέσα μου και μόνο που δοκιμάζω να το φέρω στο νου μου...

Τί σχέση έχουν αυτά με τον τίτλο?

Γιατί και η μουσική των scorpions τί σχέση έχει με τις διακοπές?

Θλίψη και απόγνωση βγάζει η μελωδία και με εκφράζει απόλυτα.

Διακοπές σε ένα μέρος που εσύ θα λείπεις εννοεί μάλλον

Εκεί που δεν θα έχεις πλεον σοκολάτες για μένα...

εκεί που αν ρωτήσω στο μινι μαρκετ αν σε ειδαν θα μου πουν πως δε σε ξέρουν

Εκεί που τίποτα δε θα μπορεί να σε φέρει πίσω...

Ούτε αν σταματήσω στο ζαχαροπλαστείο κοντά στη γειτονιά σου να πάρω γλυκά για να σου φέρω...όπως τα ζεστά Χριστούγεννα του 2018...που με περίμενες για φαγητό...

Είχε έναν ήλιο τότε...

Τα βράδυα προπονούμαι να κλαίω για σένα...για να γίνω δυνατός να αντέξω την απουσία σου...

σε κάτι διακοπές που θα είναι αφόρητες...δίπλα σε μια θάλασσα δακρύων...


- Στείλε Σχόλιο


06 Ιανουαρίου 2020, 21:47
Η αγάπη μου


Το κορίτσι που αγαπώ το πληγώνω άθελά μου

Τα αγκάθια μου το τραυματίζουν

Οι μικροεπιπολαιότητές μου τα πάθη μου...την πληγώνουν...

Πόσο δε θέλω να συμβαίνει αυτό...

Οι δικές μου αμαρτίες να χρεώνουν το δικό της λογαριασμό.

Η κοινωνία καταδικάζει τον τρόπο που αντιλαμβάνομαι τις σχέσεις.

Πως βλέπω την αγάπη,τον έρωτα,την έλξη

Γι αυτό και καταδικάστηκα και έμεινα μόνος

Τίμια

Ποιά γυναίκα δέχεται να μην έίναι η μοναδική στη ζωή ενός άνδρα;

Καμμιά.

Δε ζητώ κάτι τέτοιο.

Θα ήταν παράλογο.

Απλά να...αλήθεια σε αγαπώ.. 

Δε θέλω να σε χάσω...

Λυπάμαι που με γνώρισες τώρα...


- Στείλε Σχόλιο


05 Ιανουαρίου 2020, 20:44
Το σκονισμένο πικ απ


Κάνει θόρυβο στη ψυχή μου.

Τα αιματηρά αυλάκια της ξανανοίγει

Σαν να αναστήθηκε από τα παλιά και χορεύει στις 45 στροφές...

Το φσσσσσσ με ξεκουφαίνει

Με μεταφέρει στο δέσιμο των αθλητικών παπουτσιών στις τραυματισμένες νύχτες στα χαμένα μυστικά δείπνα που δεν έγιναν ποτέ.

Στο σκοτάδι της εφηβείας,στους δαίμονες των παθών,μια λέξη λίλιθ αντηχεί στα έγκατα του μυαλού μου...

Δαιμονισμένα πάθη...ναι...


- Στείλε Σχόλιο


05 Ιανουαρίου 2020, 20:30
Στη φουφού


Ψήνονται κάστανα και δίπλα ζεσταίνονται χέρια

Μυρίζει μια περίεργη άνοιξη αυτή η χειμωνιά

Πόνος και χαρά,γλυκό και πικρό,καμμένο ξύλο και ανθισμένη αμυλδαλιά...καταδίκη και ελπίδα... μαζί...

Και ο Bryan Ferry να παίζει...


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddiekrueger
Χρήστος
Οδηγός VW SCIROCCO :-)



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddiekrueger

Αυθόρμητες δίχως λογοκρισία σκέψεις που καθορίζονται απο μια στιγμή...αυτη ειναι ικανη να φερει την καταστροφη η το μεγαλειο...τις πιο πολλες φορες απλα φερνει την επομενη στιγμη...




Tags




Επίσημοι αναγνώστες (5)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης