αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ...
ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΗΤΤΗΤΟΙ...

18 Δεκεμβρίου 2008, 10:37
"ΛΕΣ ΚΙ ΕΧΩ ΦΥΓΕΙ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ"


  Πολύ μεγάλη η έκπληξη που ένοιωσα, όταν έφτασε μέχρι τα αυτιά μου το τραγούδι «Μη μου ζητάς», ή «Για σένα μικρή μου». 
 
 Ένα νέο παιδί, ραπάρει  και λέει τα δικά του, τέλος πάντων, και κατά την άποψή μου έχει και ταλέντο, και νεύρο, και δυναμική. Άσχετο που εγώ είμαι ξένος σ’ αυτόν τον τρόπο έκφρασης.  Το κομμάτι είναι μια χαρά.
   Πέρα από το beat, έχει σαν σταθερή μελωδική στήριξη σε όλη την διάρκεια, ένα μουσικό θέμα συγκεκριμένο. Μια μελωδία που ακούγεται διαρκώς.
Επίσης, στο τέλος του τραγουδιού, στις μία από τις δύο εκτελέσεις που κυκλοφορούν, ακούγεται η  “speedαρισμένη» φωνή της Καλλιόπης Βέττα να τραγουδά τους εξής στίχους :
     
«Ποιός  ξέρει αν όταν θα γυρίσω
      
θα ‘ναι μια νύχτα βροχερή,
      
αν ο αγέρας θα λυσσάει
      
και συ αν θα’ σαι ένα κερί ...
               Λές κι έχω φύγει από χρόνια…» (
x 8).
 
  
Το τραγούδι αυτό ανήκει στον πρώτο δίσκο της  Βέττα,
« Στην χώρα των ασμάτων»,  κυκλοφόρησε το 1997 από την VIRGIN, και τυχαίνει να το έχω γράψει εγώ. Στίχο και μουσική.
Τώρα, στο δια ταύτα:
  
Κατά πρώτον, θεωρώ αυτονόητο, ότι όποιος χρησιμοποιεί μέσα σε δική του δημιουργία απόσπασμα από μουσική ή στίχο που ανήκει σε άλλον, θα έπρεπε τουλάχιστον να τον έχει ρωτήσει.
   
 Κατά δεύτερον, θεωρώ επίσης αυτονόητο, ότι θα έπρεπε  και να τον αναφέρει. Είναι θέμα δεοντολογίας.   
  
Πάμε παρακάτω. Πέρα από την δεοντολογία, επαναλαμβάνω ότι το κομμάτι του νεαρού μου άρεσε, και ότι βρίσκω εξαιρετικό ότι ένα νέο παιδί έδωσε μια άλλη διάσταση σε κάτι που έγραψα, για να βασίσει και να αναπτύξει τις δικές του φόρμες και απόψεις. Και ούτε προτίθεμαι να ψαχτώ παραπέρα...
   Αλλά ναι, θα ήθελα να έχω ερωτηθεί,  και θα ήθελα να είχα αναφερθεί.
Το κομμάτι κυκλοφορεί εδώ και δύο χρόνια περίπου, και δεν είχα ιδέα.
 
 Και ο λόγος που τελικά  πληροφορήθηκα την ύπαρξή του, είναι ότι  στο διαδίκτυο έχει συνδεθεί με ένα δεκαπεντάχρονο παιδί σαν το αγαπημένο του τραγούδι. 

 
 Από τη μία δεν θα ήθελα ΜΕ ΤΙΠΟΤΑ  να προκαλέσω οποιονδήποτε θόρυβο γύρω από  μένα, χρησιμοποιώντας σαν σκαλοπάτι τον θάνατο,  την δολοφονία  ενός  νέου ανθρώπου. Ένα γεγονός που με κατέθλιψε και με εξαγρίωσε. Μιλώ για τον δεκαπεντάχρονο Αλέξη Γρηγορόπουλο.
   Γι αυτό και περίμενα τόσες  μέρες για να δημοσιεύσω το post αυτό…
 
   Από την άλλη όμως, είμαι ταυτόχρονα υποχρεωμένος να προστατεύσω το απόσπασμα αυτό της πνευματικής μου ιδιοκτησίας έστω και με την δημοσίευση αυτή.  Και για του λόγου το αληθές:
 
http://www.getalyric.com/listen/6tD9zPVWLTo/kritis_mi_mou_zhtas_gia_sena_full_ladose_

http://blogs.myspace.com/index.cfm?fuseaction=blog.view&friendID=122650170&blogID=331309251

http://iparxei-mageia.pblogs.gr/2008/12/ena-agaphmeno-tragoydi-gia-ton-alexh.html

Καλημέρα σε όλους...

14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Δεκεμβρίου 2008, 03:00
Το καράβι.
Ελεύθερη γραφή και δοκίμια...  

                                    

  Ώσπου μια νύχτα γλιστρώντας μέσα από το πουθενά, φάνηκε το καράβι. Ήταν φτιαγμένο από φεγγάρι. Ένα μικρό πλωτό φεγγάρι που αρμένιζε και πλησίαζε ολοένα. Έφτασε στην έρημη προβλήτα. Μια σκάλα κατέβηκε.
   Σιωπή. Τίποτα. Κανείς. Πέρασε ώρα. Πολύ ώρα. Η σκάλα άρχισε να τραβιέται πάλι πάνω.
   Την τελευταία στιγμή, δυο ίσκιοι ξεπρόβαλαν από ένα δρομάκι και κατάφεραν να προλάβουν να ανέβουν.

   Απαλά και αθόρυβα το καράβι άρχισε να κερδίζει τα μέτρα της ελευθερίας του από την έρημη  ακτή.  
   Όσο πιο πολύ το καράβι απομακρυνόταν από το νησί της πραγματικότητας, το νησί έμοιαζε να γίνεται σκιά, και οι δυο ίσκιοι όλο και πιο αληθινές μορφές.

   Γύρισαν κοιτάχτηκαν και χαμογέλασαν:
 -Και τώρα;
 -Τώρα γυρίζουμε σπίτι. 
 -Κουράστηκες; 
 -Πολύ… αλλά δεν πειράζει… Φτάνει που προλάβαμε να φύγουμε… 

  Αγκαλιάστηκαν και προχώρησαν προς την πλώρη. Γύρω τους τα νερά φεγγοβολούσαν και ο άνεμος  άρχισε να διηγείται τα μικρά του παραμύθια. Η νύχτα έγινε  αγκαλιά, και τους έκλεισε μέσα της τρυφερά σαν να ήταν δυο παιδιά  τόσο μα τόσο αποκαμωμένα. Το καράβι που ήταν φτιαγμένο από φεγγάρι, ξεμάκραινε ολοένα, μέχρι που έγινε μια φωτεινή κουκίδα, και χάθηκε στο βάθος. Στον δρόμο για την πατρίδα όλων εκείνων των χαμόγελων που ποτέ δεν δόθηκαν ψεύτικα.        


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
pavel
ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΥΛΑΚΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΟΣ
από ΝΙΚΑΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/pavel

ΜΟΥΣΙΚΗ,ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ,ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.





Σκοτεινό μουτράκι










Tags

Σκέψεις... Αναφορές σε τραγούδια... Ελεύθερη γραφή και δοκίμια... Λογοτεχνία Σκέψεις Στίχοι μου Στίχοι μου... σχόλια Χιούμορ χιούμορ Χιούμορ...




Επίσημοι αναγνώστες (29)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης