αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Κι ο άνεμος ήταν τόσο δυνατός...
Shadows...
28 Αυγούστου 2015, 22:55
...και δεν μπορώ να φύγω...


Ήρθα πάλι... Μάλλον έρχομαι εδώ, όταν θέλω να φύγω από κάπου αλλού. Θέλω πραγματικά. Να σ'αφήσω. Δεν μπορώ. Όχι επειδή σε αγαπάω, αλλά επειδή είμαι τόσο πολύ ερωτευμένη μαζί σου. Θέλω να ξέρω τι κάνεις και πότε το κάνεις. Κι εσύ; Γιατί μου φέρεσαι καλά; Γιατί λες ότι καίγεσαι; Δεν καίγεσαι; Όλα βρεγμένο χώμα μετά την καταιγίδα είναι. Πώς να καίγεσαι όταν αράζεις υπομονετικά και περιμένεις να γυρίσω από το τριήμερο που πήγα με τους φίλους μου; Πώς καίγεσαι όταν δε στραβώνεις που μιλάω με τον Χ ή τον Κ; Πώς καίγεσαι όταν λέω ότι θα τα πετάξω όλα στη θάλασσα και απλά με κοιτάς με το βλέμμα του ψυχαναλυτική και με ρωτάς "Γιατί θες να το κάνεις αυτό;". 

Ήμουν η μοναδική... Έτσι είπες... Η μοναδική που άγγιξε την ψυχή σου και έκανες σχέδια. Η μοναδική που της επετράπη να ξυπνάει δίπλα σου. Η μοναδική που της ζήτησες να κάνετε ένα παιδί μαζί. Αλλά όλα αυτά στο μυαλό σου και στα μεγάλα σου λόγια, όποτε φέρνω καταιγίδα. Πού είναι οι παλιμπαιδισμοί; Οι ζήλιες; Οι φωνές; Οι καταστροφές; Πού είναι οι φουρτούνες σου; 

Και πώς να φύγω από έναν άνθρωπο που με ακούει -κι ας μην κάνει τίποτα γι αυτά που λέω-;

Πώς να φύγω από έναν άνθρωπο που ξέρει πώς πίνω τον καφέ μου;

Πώς να φύγω από έναν άνθρωπο που ακούει τους δίσκους μου;

Πώς να φύγω από έναν άνθρωπο που μου πιάνει το χέρι κάθε φορά που προχωράμε δίπλα δίπλα στο δρόμο;

Πώς να φύγω από έναν άνθρωπο που μου λέει πάντα καλημέρα το πρωί και καληνύχτα πριν ξαπλώσει;

Πώς να φύγω από έναν άνθρωπο που λέει ότι είμαι τα πάντα του, αλλά δεν το απέδειξε ποτέ;

Γιατί όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου, δεν είσαι χλυαρός, δεν τον αφήνεις να αλητεύει μόνος του, δεν κάνεις υπομονή. Όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου, τον κάνεις δικό σου... Και μόνο δικό σου... Γιατί μόνο τότε είστε εσείς, μαζί, ένα... 

Όλα τ'άλλα είναι ευρωπαϊκές οδοί συμβίωσης... Κι εγώ δεν είμαι από αυτές μωρό μου... Εγώ τα καίω όλα και σκορπάω τις στάχτες τους ψηλά... 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από freddieKrueger (28.08.2015)
Πόσο δίκιο έχεις...το χλιαρό δεν πάει με το πάθος.Βέβαια υπάρχουν και άνθρωποι που βράζουν από μέσα τους και δεν δείχνουν τίποτα προς τα έξω...Εγώ δεν θα την πάλευα ούτε λεπτό έτσι...


Σχόλιο από Orfeus (29.08.2015)
Τον τίτλο που έχεις δώσει στο ποστ αυτό, τον δέχομαι μόνο ποιητική αδεία, γιατί στην πραγματικότητα θα έπρεπε να γράφεις "...και δεν θέλω να φύγω..." :)


Σχόλιο από rea31 (31.08.2015)
Όλα είναι ένα ..."Πώς???" ........


Σχόλιο από LadyLuck (02.09.2015)
...πώς να μπορέσω...
...πώς να θελήσω...


Σχόλιο από Orfeus (08.09.2015)
Όποιος ΘΕΛΕΙ να φύγει, ΦΕΥΓΕΙ! Όλα τα άλλα είναι για να 'χουμε να λέμε!


Σχόλιο από sven (16.09.2015)

«Γιατί όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου τον κάνεις δικό σου… Και μόνο δικό σου… Γιατί μόνο τότε είστε εσείς μαζί, ένα…».

Ακριβώς!!!

Γιατί όταν ανάγουμε ένα άτομο σε κάποιον που είναι «τα πάντα μας», τότε -με απόλυτη βεβαιότητα- είμαστε οι ίδιοι ελλιπείς, όπως κι η ίδια η ζωή μας. Σε μια τέτοια περίπτωση, όχι μόνο θέλουμε αλλά ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να είναι ή να γίνει ο Άλλος «δικός μας», δηλαδή κτήμα μας. Ο οποιοσδήποτε ή το οτιδήποτε του αποσπά την προσοχή και το ενδιαφέρον ή που μοιράζεται λίγο από το χρόνο του -πέρα από τον έλεγχό μας, τουλάχιστον- βιώνεται συνειδητά ή υποσυνείδητα ως καταπατητής, δηλαδή ως μικρότερη ή μεγαλύτερη απειλή…

Όταν κάποιος αναζητά ή επιθυμεί διακαώς να γίνει ένα με τον Άλλον, τότε στην ουσία δεν αναζητά έναν σύντροφο και συνοδοιπόρο ζωής αλλά ένα αστείρευτο από γάλα μητρικό στήθος που να βρίσκεται συνεχώς εκεί διαθέσιμο και γενναιόδωρο, ένα στήθος που να κολλήσει πάνω του, που να μπορεί να το ρουφά και να τρέφεται από αυτό για όσο επιθυμεί, μέσα σε μια (ψευδ)-αίσθηση απόλυτης ασφάλειας και ευδαιμονίας που παρέχει η «συνύπαρξη/συμβίωση» αυτή...


«Γιατί όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου, … δεν τον αφήνεις να αλητεύει μόνος του, δεν κάνεις υπομονή…».

Μάλιστααααα…

Σύμφωνα με τη λογική αυτή, όμως, θα πρέπει να ισχύει και το αντίθετο, δηλαδή, «Όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου, δεν αλητεύεις μόνος σου και κάνεις υπομονή»…


«Όλα τ΄άλλα είναι ευρωπαϊκές οδοί συμβίωσης… Κι εγώ δεν είμαι από αυτές, μωρό μου… Εγώ τα καίω όλα και σκορπάω τις στάχτες τους ψηλά…».

Μάλιστααααα……

Η τυπική «λογική» ενός απόλυτα εγωκεντρικού τρόπου λειτουργίας και μιας αυτοκαταστροφικής στάσης ζωής, δηλαδή, του «Ή όλα ή τίποτα», του «Αν δεν είσαι φίλος μου, είσαι εχθρός μου», του «Αν δεν είσαι όπως σε θέλω, τότε δεν μου κάνεις»…


Όταν ακούμε από ένα άτομο να μας λέει πως είμαστε τα πάντα του -όσο γοητευτικό και κολακευτικό κάτι τέτοιο, ενδεχομένως, φαντάζει-, αν δεν πρόκειται απλά για ένα σχήμα λόγου ή αν δεν έχουμε τόσο έντονες προσωπικές ναρκισσιστικές ανάγκες επιβεβαίωσης και αισθημάτων μεγαλείου, τότε θα πρέπει να είμαστε πολύ, μα πολύ επιφυλακτικοί για το τι πρόκειται να επακολουθήσει στη συνέχεια. Οι συνηθέστερες εκβάσεις είναι: είτε ένα απότομο ξεφούσκωμα αυτής της «φούσκας» και μια αλλαγή σκηνικού στο αντίθετό του είτε η μετατροπή μας σε σωσίβιο για έναν ναυαγό που κινδυνεύει άμεσα από πνιγμό στο μέσο ενός ωκεανού είτε η μετατροπή της σχέσης σε μία σαδομαζοχιστική συνύπαρξη και αλληλεξάρτηση, όπου ο ένας τρώει τις σάρκες του Άλλου…

Good luck, LadyLuck!!!


Σχόλιο από sven (16.09.2015)

«Γιατί όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου τον κάνεις δικό σου… Και μόνο δικό σου… Γιατί μόνο τότε είστε εσείς μαζί, ένα…».

Ακριβώς!!!

Γιατί όταν ανάγουμε ένα άτομο σε κάποιον που είναι «τα πάντα μας», τότε -με απόλυτη βεβαιότητα- είμαστε οι ίδιοι ελλιπείς, όπως κι η ίδια η ζωή μας. Σε μια τέτοια περίπτωση, όχι μόνο θέλουμε αλλά ΑΠΑΙΤΟΥΜΕ να είναι ή να γίνει ο Άλλος «δικός μας», δηλαδή κτήμα μας. Ο οποιοσδήποτε ή το οτιδήποτε του αποσπά την προσοχή και το ενδιαφέρον ή που μοιράζεται λίγο από το χρόνο του -πέρα από τον έλεγχό μας, τουλάχιστον- βιώνεται συνειδητά ή υποσυνείδητα ως καταπατητής, δηλαδή ως μικρότερη ή μεγαλύτερη απειλή…

Όταν κάποιος αναζητά ή επιθυμεί διακαώς να γίνει ένα με τον Άλλον, τότε στην ουσία δεν αναζητά έναν σύντροφο και συνοδοιπόρο ζωής αλλά ένα αστείρευτο από γάλα μητρικό στήθος που να βρίσκεται συνεχώς εκεί διαθέσιμο και γενναιόδωρο, ένα στήθος που να κολλήσει πάνω του, που να μπορεί να το ρουφά και να τρέφεται από αυτό για όσο επιθυμεί, μέσα σε μια (ψευδ)-αίσθηση απόλυτης ασφάλειας και ευδαιμονίας που παρέχει η «συνύπαρξη/συμβίωση» αυτή...


«Γιατί όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου, … δεν τον αφήνεις να αλητεύει μόνος του, δεν κάνεις υπομονή…».

Μάλιστααααα…

Σύμφωνα με τη λογική αυτή, όμως, θα πρέπει να ισχύει και το αντίθετο, δηλαδή, «Όταν ένας άνθρωπος είναι τα πάντα σου, δεν αλητεύεις μόνος σου και κάνεις υπομονή»…


«Όλα τ΄άλλα είναι ευρωπαϊκές οδοί συμβίωσης… Κι εγώ δεν είμαι από αυτές, μωρό μου… Εγώ τα καίω όλα και σκορπάω τις στάχτες τους ψηλά…».

Μάλιστααααα……

Η τυπική «λογική» ενός απόλυτα εγωκεντρικού τρόπου λειτουργίας και μιας αυτοκαταστροφικής στάσης ζωής, δηλαδή, του «Ή όλα ή τίποτα», του «Αν δεν είσαι φίλος μου, είσαι εχθρός μου», του «Αν δεν είσαι όπως σε θέλω, τότε δεν μου κάνεις»…


Όταν ακούμε από ένα άτομο να μας λέει πως είμαστε τα πάντα του -όσο γοητευτικό και κολακευτικό κάτι τέτοιο, ενδεχομένως, φαντάζει-, αν δεν πρόκειται απλά για ένα σχήμα λόγου ή αν δεν έχουμε τόσο έντονες προσωπικές ναρκισσιστικές ανάγκες επιβεβαίωσης και αισθημάτων μεγαλείου, τότε θα πρέπει να είμαστε πολύ, μα πολύ επιφυλακτικοί για το τι πρόκειται να επακολουθήσει στη συνέχεια. Οι συνηθέστερες εκβάσεις είναι: είτε ένα απότομο ξεφούσκωμα αυτής της «φούσκας» και μια αλλαγή σκηνικού στο αντίθετό του είτε η μετατροπή μας σε σωσίβιο για έναν ναυαγό που κινδυνεύει άμεσα από πνιγμό στο μέσο ενός ωκεανού είτε η μετατροπή της σχέσης σε μία σαδομαζοχιστική συνύπαρξη και αλληλεξάρτηση, όπου ο ένας τρώει τις σάρκες του Άλλου…

Good luck, LadyLuck!!!



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
ladyluck
The Diary of Two Dreams
Life Seeker
από ΕΞΑΡΧΕΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/ladyluck

When we were dancing I saw the look in your eyes... Now we are strangers lost in a sea full of sighs...






Tags

muay thai Λάθη λάθη Το τέλος του κόσμου παρελθόν συναισθήματα




Επίσημοι αναγνώστες (6)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης

template design: Jorge