αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Μια ζωή την έχουμε!
Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
07 Σεπτεμβρίου 2020, 16:21
Πρόγονοι, απόγονοι και αναμνήσεις


Πριν λίγες μέρες ξεφύλισα τα άλμπουμ με τις φωτογραφίες των παππούδων, των γιαγιάδων και των γονιών μου. Ανακάλυψα πως δεν ξέρω πολλά για τη ζωή τους και άρχισα να ρωτώ τους νέους συγγενείς για τους προγόνους μας. Οι απαντήσεις πολλές και διάφορες. Και αυτοί δεν ήξεραν πολλά να μου πουν.  Μονάχα αναμνήσεις είχαν να μου διηγηθούν και σκέφτομαι τι θα γίνουν αυτές οι αναμνήσεις, αφού τα νέα παιδιά δε νοιάζονται ή δεν δίνουν σημασία. Οι νέοι έχουν να ζήσουν τη δική τους ζωή και η ανηψοεγγόνα μου ετοιμάζεται για τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο.

Έτσι είναι η ζωή θα μου πείτε, αλλά η ερώτηση μου είναι απλοϊκή: Τι θα γίνουν οι αναμνήσεις, όταν πεθάνουμε; Θα χαθούν μαζί μας ή θα τις θυμούνται οι νέοι για να τις διηγούνται μαζί με τις δικές τους στους φίλους τους; Αυτό που θα μου πείτε είναι ότι εξαρτάται πως έχουμε γαλουχήσει τα παιδιά μας, τι αξίες τους έχουμε δώσει και τι αξίες και γνώσεις έχουν αποκομίσει από τη νεαρή ζωή τους. Έχω μια σχετική αγωνία για το τι θα γίνει αύριο. Έζησα μια ζωή με σκαμπανεβάσματα, αλλά τι θα αφήσω πίσω μου; Μια ανάμνηση, μια φωτογραφία, κάτι υλικό ή άϋλο; Δεν ξέρω τι στάση να κρατήσω για το θέμα αυτό, αλλά ξέρω ότι κράτησα τη ζωή μου μέσα σε ένα ζεστό περιβάλλον.


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από sven (07.09.2020)
Ευαγγελία,

θίγεις ένα πολύ ενδιαφέρον και ευαίσθητο θέμα με πολλές προεκτάσεις. Η αλήθεια είναι πως οι αναμνήσεις παύουν να υφίστανται όταν πάψουν να υπάρχουν οι φορείς τους, δηλαδή, οι άνθρωποι που τις κουβαλούν. Μία ανάμνηση διατηρείται ζωντανή στο βαθμό που υπήρξε μια ζωντανή συναισθηματική -υπαρκτή ή νοερή- σχέση με τα πρόσωπα που συμπεριλαμβάνονται σε αυτήν. Για παράδειγμα, εγώ ποτέ δεν γνώρισα τον προπάππο μου αλλά οι ζωντανές αφηγήσεις του πατέρα μου για αυτόν δημιούργησαν εντός μου μία πολύ έντονη εικόνα και συναισθηματική σχέση με το άτομο αυτό.

Επίσης, η κόρη μου, που είναι νέο άτομο της εποχής, επειδή της μιλούσα από την πολύ μικρή της ηλικία ακόμα και για πρόσωπα που ποτέ δεν γνώρισε, της δίνει χαρά η ανάμνηση αυτών των προσώπων και αναφέρεται αρκετές φορές σε αυτά με ζεστασιά, ευκαιρίας δοθείσης.

Οι αναμνήσεις μας δημιουργούν μια αίσθηση συνέχειας στη ζωή μας και ένα πλαίσιο όπου πολλά πράγματα αποκτούν ιδιαίτερο νόημα εντασσόμενα σε αυτό. Πόσο διαφορετική θα ήταν, για παράδειγμα, η αίσθηση, ακόμα και η γεύση μας, αν γνωρίζαμε πως το ποτήρι κρύο νερό που μας έδωσαν να πιούμε προέρχεται από μια πηγή σε ένα βουνό που είτε έτυχε να επισκεφθούμε οι ίδιοι και μας άρεσε είτε είδαμε κάποια φωτογραφία της ή ακούσαμε για αυτήν κάποια όμορφη ιστορία που να αφορά ένα αγαπημένο μας πρόσωπο..

Καλή βδομάδα!

ΥΓ. Όμορφο τραγούδι επέλεξες!


Σχόλιο από adreo (09.09.2020)
Αγαπητή Ευαγγελία, οι αναμνήσεις σβήνουν για μας τους κοινούς θνητούς. Μένουν γραπτές και μάλιστα εις τους αιώνες, για όσους ανέβηκαν ψηλά στην πυραμίδα του πνεύματος, της τέχνης και άλλων κατηγοριών, που έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην ζωή τους, στρατηγοί, ιερωμένοι και άλλοι, που έγραψαν οι ίδιοι αυτές ως λογοτεχνικά κείμενα και επειδή είναι αξιόλογα έμειναν ή έγραψαν γι' αυτούς άλλοι που ενδιαφέρθηκαν για την ζωή τους και το έργο τους. Όλοι όμως τώρα με το ιντερνέτ, μπορούμε να γράψουμε τις αναμνήσεις μας που μπορούν να ζήσουν περισσότερο και αν καλογραφούν, μπορεί να μείνουν, πιθανόν για πολλά χρόνια. Μην βασανίζεσαι για την τύχη των αναμνήσεών μας, σε τελευταία ανάλυση η ρήση "ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης" είναι καταλυτική για όλους τους ανθρώπους.


Σχόλιο από freddieKrueger (09.09.2020)
Οι αναμνήσεις χαράζονται στον κορμό ενός δέντρου.
Παέι αρκετός καιρός αλλά επέτρεψέ μου να ανασύρω ένα κειμενάκι που έγραψα κάποτε.

http://www.musicheaven.gr/html/modules.php?name=Blog&file=page&op=viewPost&pid=39455


Σχόλιο από freddieKrueger (09.09.2020)
Η μέρα που πέθανα


Έβλεπα από μακρια το αψυχο κορμι μου μεσα σ ενα φερετρο...

κανεις δεν ηρθε στην κηδεια μου

Μονο ενα μικρο σπουργιτι ηρθε και καθισε διπλα μου

ηταν μια μερα βροχερη.

Απο παιδι λατρευα αυτες τις μερες

Ενοιωθα πως η φυση δακρυζει για να δροσισει τις πληγες μου

Αυτη τη φορα ηρθε για να δροσισει το χωμα που θα με σκεπαζε

Ημουν ηρεμος πλεον που η ψυχη μου εφυγε απο το σωμα που κανεις δεν αγαπησε

Το περιμενα πως κανεις δεν νοιαστηκε που εφυγα

Ο κοσμος παρα ηταν σκληρος για μενα

Το κορμι μου ηταν για τηνψυχη μου ενα βαρος

Προσπαθησα να παιξω με τους σκληρους νομους της πραγματικοτητας αλλα δεν μπορεσα...

Το κορμι μου θαφτηκε και σκεπαστηκε με το σωμα της γης...

εγινε καρπος και ηπιε το νερο...μετα απο καιρο φυτρωσε και εγινε δεντρο

ενα δεντρο το οποιο προσφερε ισκιο σε ταλαιπωρημενοςυ διαβατες

παιχνιδι σε μικρα παιδια που σκαρφαλωναν στα κλαδια του...τα προστατευε και τα αγκαλιαζε μην πεσουν και χτυπησουν αν τυχον σκονταφταν

χαραχτηκαν στον κορμο μου αρχικα ερωτευμενων

Συνεχισα να ζω αιωνια...και ενα σπουργιτι αδεσποτο και αλητικο εξακολουθησε να μου κανει παρεα χειμωνα καλοκαιρι...


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (09.09.2020)
Καλημέρα, Χρήστο. Σε ευχαριστώ για τα σχόλια σου, τα οποία είναι ως συνήθως καλογραμμένα. Μπήκες, όμως, στο κόπο να το αντιγράψεις. Πήγα στο post σου και το διάβασα πάλι. Το τραγούδι των Σάϊμον και Καρφανκελ είναι υπέροχο και ταιριάζει απόλυτα και στα δύο post.


Σχόλιο από adreo (09.09.2020)
FreddieKrueger,

μου χάλασες το όμορφο τοπίο της ζωής. Έχει απ' όλα αυτή. Ας κρατάμε όσο το δυνατόν πιο πολύ τα ευχάριστα. Τα θλιβερά που δεν γίνεται να μην υπάρχουν. ας μένουν για να μας θυμίζουν πως τίποτα δεν είναι ο άνθρωπος, εφόσον υπάρχει θάνατος και αυτό ας μας κάνει καλύτερους ανθρώπους. Χαμογέλα, εσύ , εγώ.... ο καθένας, η καθεμιά..


Σχόλιο από freddieKrueger (09.09.2020)
Καλησπέρα adreo

Δεν κατάλαβα τι θέλετε να πείτε με τη φράση "μου χάλασες το όμορφο τοπίο της ζωής"

Διαβάζεται ενοχλητικά σε αντίθεση με το υπόλοιπο κείμενό σας.

Να ξεκαθαρίσω πως δεν έχω σκοπό ή στόχο να σας χαλάσω η να σας φτιάξω κάτι.

Η ομορφιά της ζωής δεν ακυρώνεται από το φόβο του θανάτου.

Ούτε αλλοιώνεται από τις άσχημες πλευρές της

Συμφωνώ στο χαμόγελο και την αντιμετώπιση της ζωής με αισιοδοξία...


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (10.09.2020)
Καλημέρα, Σάββα! Συγνώμη για το καθυστερημένο σχόλιο, αλλά από τη Δευτέρα είμαι μια φαφούτα στη κάτω γνάθο και δε λειτουργώ σωστά. Οι αναμνήσεις πεθαίνουν, όταν δεν τις θυμόμαστε για να τις μεταδώσουμε στους απογόνους μας. Η ανηψοεγγόνα μου, ηλικίας 18 ετών, δεν νοιάζεται για τις ιστορίες και τις αναμνήσεις της οικογένειας της. Ίσως αργότερα ενδιαφερθεί. Όμως τότε θα είναι αργά για μας. Ήδη καταλαβαίνω το χάσμα γενεών, αλλά όταν πραγματικά γεράσω θα έχω το κέφι να της τα πω; Δεν ξέρω! Ίσως οι σπουδές της την βοηθήσουν να ενδιαφερθεί και να ρωτήσει. Ίσως αυτά που της έχουμε διηγηθεί να τα κρατά κάπου στο μυαλό της και να ασκήσει κριτική για αυτές. Η κριτική θα είναι καλοδεχούμενη, γιατί αυτό θα σημαίνει ότι θα ξέρει ότι δεν θα είναι μόνη της και ότι θα έχει μνήμη και ιστορία. Αυτά τα ολίγα!


Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (10.09.2020)
Καλημέρα, adreo και Χρήστο. Το όμορφο τοπίο της ζωής περιλαμβάνει και το θάνατο με οποιαδήποτε μορφή. Όπως έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης στην αρχή του βιβλίου του "Ασκητική": Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή. Η ζωή εκτός από ευχάριστες στιγμές έχει και δυσάρεστες. Πριν την γέννηση μας δεν έχουμε μνήμη και όταν αρχίσουμε να μεγαλώνουμε τότε ζούμε σε μια ζωή άχαρη και μερικές φορές ανούσια. Οι αναμνήσεις κάνουν τη ζωή φωτεινό διάστημα και ο θάνατος είναι μέσα στη ζωή. Τώρα θα μου πείτε πως συμβιβάζονται αυτά τα δύο; Συμβιβάζονται, γιατί το ένα δεν αναιρεί το άλλο, αλληλοσυμπληρώνονται. Στο χέρι μας είναι τι θα κάνουμε και πως θα πορευτούμε.



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
evaggeliasakellariou
Ευαγγελία Σακελλαρίου.
Zωντανή σε ένα πύργο.
από ΑΘΗΝΑ ΚΕΝΤΡΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/evaggeliasakellariou

Πάνω εκεί στο Βορρά, υπάρχει μια χώρα που λέγεται Σβιθζοντ, υπάρχει ένας βράχος. Το ύψος του είναι εκατό μίλια και άλλα τόσα είναι το πλάτος του. Μια φορά κάθε χίλια χρόνια, ένα μικρό πουλί πάει σ΄αυτόν το βράχο κι' ακονίζει το ράμφος του. Όταν ο βράχο




Tags

Γενέθλια Μια παρένθεση Παιδική αφέλεια και Χιούμορ. Πρωτοχρονιά




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης