αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
ΣΚΕΨΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΙΓΜΗΣ
 
17 Φεβρουαρίου 2019, 00:36
Της ζωής τα φάλτσα


Μικρά ή μεγάλα φάλτσα.Μικρές κωμωδίες.

-Προτείνω στην άλλη να ρθει να "κάνουμε έρωτα" επειδή έτσι γουστάρω και μου αραδιάζει το παραλήρημα της.Ότι αν δεν ήμουν εγωιστής θα ήταν στα πόδια μου.

Τι αυτοταπείνωση.

Ασε το άλλο.Είσαι καθαρός στο χώρο της ψυχής σου.Κι έρχεται η άλλη και σου λερώνει το χώρο.Πας να τον καθαρίσεις και σε γεμίζει κι άλλα χώματα από τα βρώμικα δικά παπούτσια και χέρια.

Στο τέλος δε,σε χρεώνει για τις ακαθαρσίες..."είναι δικές σου" λέει.

Την αξιοπρέπειά σου τη βαφτίζει εγωισμό.

Δεν αντέχει δίπλα της ένα άνθρωπο αξιόλογο και μεγαλοπρεπή.

Στην κωμική νέα της αρχή που έχει ήδη ατιμάσει με.το μυαλό της της εύχομαι καλή...τύχη...

Άλλωστε τι εχω να χωρίσω με.μια γυναίκα που η μόνη μου αληθινή μετάνοια είναι που δεν κατάφερα να τη δω ποτέ ως "μουνί" και μόνο.

Το μόνο μου γαμώτο είναι που "μετρίασα" την ποιότητα γαμησιών που θα μπορύσαν να ταν τέλεια αν την έβλεπα ως τρύπα.

Πως να μη γελάσω λοιπόν όταν η άλλη μου μιλά για εναλλακτικές και δικές.μου μετάνοιες;

Όταν παρουσιαζει τον εαυτο της ως κελεπουρι;

Ενω ειναι ενα αποτελεσμα πλαστικων επεμβασεων εξωτερικα οι οποιες δεν μπορεσαν να αλλαξουν το μεσα της;

-Η άλλη περίπτωση.Η παντρεμένη που με ανέκρινε με.αγένεια και ζήλια ποιά είναι η φίλη που θα βγω για κρασακι και μεζε.

Αυτο το εμεσμα που δεν εχει αντίληψη του σωστου και του λαθους.

Τι μπορεί κανείς να περιμένει όμως από μια φρεσκοπαντρεμένη και νέα μαμά που κοιτά αλλού;

Ένα τέρας θα ειναι και αυτη.Οπως και η αλλη από πάνω.

Τι κόσμος Θεε.μου

Τι άτυχοι οι άνδρες τους.Τι θύματα.

Τι τους περιμενει.

Έτσι είναι όμως η κοινωνία μας.Γεμάτη ανθρωπάκια που το μόνο που ξέρουν είναι απλά να ζουν αφοδευοντας ουροντας κανοντας απογονους και κυνηγωντας επιφανειακες διακρισεις.

Τις γυναικες εγω τις εμαθα απο νωρις.

Ευαισθητος στην αρχη και καθαρος.

Το πιο λαμπερο διαμαντι.

Δεν εχασα τη λαμψη μου βεβαια.

Απλα βρισκεται κατω απο τις λασπες των χοιρων που εχω συναναστραφει.

Οχι ουτε οι ερωμενες των καραφλων ουτε αυτες που φορανε κερατα στους ανδρες τους θα αξιζαν κατι καλο.

Και δεν θα το εχουν.

Πισω απ ολα υπαρχει μια δικαιοσυνη.

Αρκετο δηλητηριο εβγαλα.

Μα κι αυτο ωφελιμο ειναι.

Ευτυχως που εχω το μυαλο να.κρινω.

Και να μην παρω στα σοβαρα κωμικες παραστασεις αναξιων ανθρωπων!...


- Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2019, 11:42
Μονιμότητα και εγωισμός


Φταίνε οι παλιές οι εποχές?

Η ανάγκη του ανθρώπου να κρατήσει τις παραδόσεις?

Γιατί έννοιες όμορφες και συναισθήματα θα πρεπει να τα συνδέσουμε με υπογραφές και νομικές διατάξεις?

Γιατί αποκλειστικός εγγυητής της αλήθειας τους να μην είναι η ομορφιά και ευτυχία των στιγμών?

Γιατί θα πρέπει να δίνουμε αξία μόνο σε κάτι που έχει διάρκεια?

Ορίστε μια λίστα εννοιών που έχουν διάρκεια και δεν αξίζουν

-τα συσκευασμένα σε κονσέρβα φαγητά με ένα σωρό συντηρητικά...συγκρινέ τα με το φρέσκο ψάρι η τα φρέσκα φρούτα που πρέπει να φαωγωθούν εδώ και τώρα για να τα απολαύσεις και να είναι ωφέλιμα...

-ο καρκίνος που τρώει τις σάρκες ενός υγιούς οργανισμού.Έχει διάρκεια πολύ μεγαλύτερη απ όσο μπορείς να αντέξεις και αυτό έχει ως αποτέλεσμα το θάνατό σου

-η αδράνεια και η βολεψιά μας.Η μη κινητοποίησή μας.Η βολή μας μας οδηγεί σε λιμνάζοντα μόνιμα νερά και έλη.Αυτό είναι ο θάνατος της ψυχής.Οι παραστάσεις ίδιες και ίδιες.

-Τα νερά που λίμνασαν και δεν ανανεώνονται...αυτό κι αν είναι μια μόνιμη κατάσταση.Μέρος για ανάπτυξη παθογόνων μικροοργανισμών όπως βλαβερών κουνουπιών και άσχημων ζωυφίων...

Τι σχέση έχει αυτό με την υγεία των ορμητικών ποταμών που ταξιδευουν και αδειάζουν σε ανοιχτές θάλασσες?

Δυστυχώς ο άνθρωπος ενώ έχει πολλες δυνατότητες έχει τη χαζομάρα και τη ανασφάλεια να μη  εκτιμά την ομορφιά της στιγμης.

Ζητά σχεδόν υβριστικά την μονιμότητα και τη διάρκεια στα όμορφα.Δεν του φτάνει πως απλάτα γευτηκε για παραπανω απο ενα δευτερολεπτο.

Αυτό είναι ο γάμος.Ο υποσυνείδητος κοινωνικός και πολιτισμικός εξαναγκασμός για μονιμότητα σε κάτι που στο παρών είναι όμορφο.

Ξαφνικά τα γάργαρα νερά του γίνονται βάλτος.Με βλαβερά ζωυφια όπως προείπαμε.

Τα πιο όμορφα συναισθήματα μπαίνουν σε κονσέρβες με συντηριτικά.Φυσικα χαλανε και μυριζουν ασχημα στο τελος...

Το δε χειρότερο είναι πως αν ένα πρωί ξυπνήσω και δε γουστάρω άλλο πια να βλέπω τη μούρη της συζύγου μου,δεν αρκεί απλά να πάρω το σακάκι μου και να φύγω.Πρέπει να μπλέξω με δικηγόρους.

Και τα παιδια?Γίνονται παιδιά χωρίς γάμο?Δεν αξίζει να βαλτώσεις κάπου για χάρη τους?

Αλλοιώς τι?Να μεγαλωσουν εκτος οικογενειακης εστιας?

Οχι.Προσωπικα δεν με απασχολει η επιβιωση και η διαιωνιση της ανθρωποτητας.

Μπορει να ειμαστε και ψειρες στο κεφαλι του πλανητη και να ειναι καλυτερα χωρις εμας.

Συνεπως δε με νοιαζει να φτιαξω απογονους για να νικησω το θανατο.

Αλλη μια εγωιστικη ταση του ανθρωπου.Την ομορφια της ζωης να θελει να τη μονιμοποοιησει.

Τωρα που γραφω το κειμενο ζω.Και θα ζω ως την τελευταια μου ανασα.

Μεχρι τοτε θα αναζητω τις ηδονες της στιγμης και θα ομορφαινω το τωρα μου.

Χωρίς τις σκέψεις διαιώνισης του είδους να με εγκλωβίζουν.


- Στείλε Σχόλιο


04 Φεβρουαρίου 2019, 12:31
Δικαιοσύνη και σχέσεις


Δύο έννοιες ασύμβατες.

Οι σχέσεις των δύο φύλων δεν έχουν δικαιοσύνη.

Οι άνθρωποι ξεγελούν τους εαυτούς τους και την αποζητούν ενώ στην ουσία αυτό που ψάχνουν είναι η ασφάλεια και ο εγωισμός ότι θα πάρουν πίσω αυτό που έδωσαν.

Στη διάρκεια των χρόνων έχω αλλάξει πολύ απόψεις.

Έχεις μια σύντροφο ή ερωμένη;

Απολαυσε μ εκείνη  στιγμές.Μοιράσου απολαυστικές εμπειρίες μαζί της και ξέχνα εγγυήσεις για τη συνέχιση αυτής της παρούσας όμορφης κατάστασης.

Όταν οι δρόμοι σας χωρίζουν δε χρειάζεται να έχεις νέα της συχνά η να σκέφτεσαι αν είναι σωστή απέναντί σου.

Σωστή θα είναι μόνο αν για τις λίγες ώρες που είστε μαζί σου δίνει χαρά.

Μετά είναι ελεύθερη να κάνει ότι θέλει.

Επέτρεψέ της διακριτικά να έχει και άλλους εραστές.Δεν είναι κακό.Δε σημαίνει πως σε προδίδει.

Λογικό είναι τα αισθητήρια ενός ανθρώπου να ικανοποιούνται από παραπάνω από ένα συνδυασμούς ομορφιάς.

Αυτό νοιώθω εγώ άρα καλό να το επιτρέπω και να το συγχωρώ στο συνάνθρωπό μου.

Βασική προυπόθεση η αγάπη για τον εαυτό μας η πίστη στις αρετές μας και η απόλυτη αποδοχή της δεύτερης θέσης.

Παράλογος εγωισμός τελικά να είσαι ο πρώτος και καλύτερος.Ποτέ δεν ευτυχείς πραγματικά.

Απλά μην κοιτάς προς την κατευθυνση που δε σ αρέσει η θέα αν αυτό σε πληγώνει.

Μη ψάχνεις.

Ούτως η άλλως οι άνθρωποι είναι τσιχλες.

Τις γεύεσαι μέχρι να ρουφήξεις όλη τους τη γεύση και κατόπιν τις φτύνεις.

Το τέλος είναι βέβαιο.

Στα πάντα.

Απόλαυσε γεύση.Μη σκας.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2019, 21:30
Ακμή και Παρακμή


Ακμή του ανθρώπου:

-μαθαίνει να μιλά και να σκέπτεται

-εκπαιδεύεται στην άθληση την επιστήμη.

-δοκιμάζεται στην τέχνη

-ψηλώνει και.ομορφαίνει

Γίνεται ένας ολοκληρωμένος ενήλικας και συνεχίζει να βελτιώνεται μέρα με.τη μέρα.

Η παρακμή του ανθρώπου:

-δεσμεύεται σε έννοιες με όμορφο άκουσμα αλλά ουτοπική υπόσταση.

Πιστεύει στις αξίες δυνατός έρωτας αγάπη γάμος παιδιά οικογένεια με αποτέλεσμα

-να αποκτά ένα σωρό ανεκπλήρωτα απωθημένα

-να παχαίνει

-να μη βλεπει περα απο το καλο των κλαψιαρικων κουραδομηχανων που εφερε στον κοσμο και που νοιωθει κακως υπευθυνος γι αυτα

-ειδικα για τις γυναικες:απο ομορφες και σεξυ να γινονται χοντρες μοσχαρες νοικοκυρες 

-για τους ανδρες:δηθεν επαναστατες του καναπε ψαχνουν κρυφα και γεματοι τυψεις λιγο αληθινη ζωη που αν μαθευοταν θα διαλυοταν το χοιροστασιο που εφτιαξαν με.τη γυναικα και τα παιδια τους

Δυστυχως ο ανθρωπος εκτος απο ανωτερη μηχανη ειναι και ζωο(ν) και θα πρεπει να διαιωνισει το ειδος του.

Παρακμη της ανωτερης φυσης του ακμη των ενστικτων του.


- Στείλε Σχόλιο


30 Ιανουαρίου 2019, 12:15
Ο άερας βαρύς


Σήμερα τα ξημερώματα...η ανάσα ζύγιζε...και ο πνεύμονάς μου έκανε πους απς...

Ενοχλητικό αίσθημα δυσφορίας...

Στιγμιαία φοβήθηκα το θάνατο..

Ο αριστερός μηρός με έντονη ευαισθησία κατά μήκος της μεγάλης φλέβας του.

Οι σκέψεις πολλές.

Κάθησα έκλεισα τα μάτια μου ενώ άφησα ανοιχτί το youtube να παίζει αστεία βιντεάκια να ξεχνιέμαι.

Το πρωί με βρήκε ήρεμο.

Η ζωή συνεχίζεται...


- Στείλε Σχόλιο


29 Ιανουαρίου 2019, 15:33
Σαν λύκος


Περιπλανιέμαι.

Πότε με γυμνά χέρια μάχομαι εξολπισμένους αντιπάλους.

Πότε κρύβομαι και μελετάω τον εχθρό από απόσταση.

Ενώ δίνω μάχη με τον εαυτό μου να κερδίσω κάστρα χαμένης αυτοπεποίθησης.

Λύκος.Έτσι χαρακτηρίστηκα από το δάσκαλο πολεμικών τεχνών.

Σωστά.

Έτσι λειτουργώ και στη ζωή.Ότι φάνηκε στο ρινγκ ήταν μια μικρογραφία της ζωής μου.

Η μάχη.Η αξία της νίκης.Το νόημα της ήττας.Τα παράσημα μάχης,τα τραύματα.

Τα δικά μου και του αντιπάλου.

Σήμερα απογοητεύτηκα που το πρόβατο δεν έπεσε στην παγίδα μου.

Διψούσα για τη σάρκα του.

Όμως το θύμα έμεινε σε απόσταση ασφαλείας.

Έλα ξανά.Ο λύκος θα περιμένει να σε φάει...υπομονετικά...σαν ένα άλλος τζέντλμαν μες την παγωνιά...προικισμένος με υπομονή...κι αιμοβόρρος...


- Στείλε Σχόλιο


26 Ιανουαρίου 2019, 02:56
Πόνος-Φόβος-Τραύμα περηφάνειας


Χτύπημα με αριστερό κροσέ προσγειώθηκε στον κρόταφό μου.

Ταρακούνησε.Πόνεσε.Με φόβησε όσο και αν συνέχισα τη μάχη.

Ανταπέδωσα με δεξί ντιρέκτ στο σαγόνι.

Ο φόβος ξύπνησε μνήμες του παρελθόντος.

Η υπερηφάνεια τραυματίστηκε.

Κι αυτό στένεψε το οπτικό μου πρίσμα.

Όχι δεν θα εγκαταλείψω.

Όχι όπως παλιά.

Που αν είχα μαχηθεί τώρα θα ήμουν σε πολύ υψηλό μαχητικό επίπεδο.

Μελάνιασε το ματι ελαφρα και φουσκωσε.

Αγαπη για το τραυμα μου αγαπη για εμενα.

Συγχωρεση του εαυτου μου και βελτιωση του.

Οχι συμπονια.

Η υπερηφανεια ας μεινει ψηλα.

Ας μεινει μονο το σωμα να πονα με ηθικό ατσάλι.

Μάθημα ζωής.


- Στείλε Σχόλιο


25 Ιανουαρίου 2019, 18:51
Far from the shallow


Αυτό το γλυκό country άκουσμα με πήγε πολύ πίσω.

Κάποτε που δεχόμουν τα ακούσματα δύο κιθαρωδών σε κάτι σκοτεινά διαμερίσματα σε μια επαρχιακή κρύα πόλη.

Γαμώ τις μελωδίες.

Το έπιασα στην κιθάρα.Το τραγούδησα.

Και ταξίδεψα πολύ μακριά.

Εκεί που ούτε ο θάνατός μου που με περιμένει στη γωνία,δεν θα μπορούσε να φτάσει.

Τι μένει τελικά?

Αναμνήσεις με ζεστή ενέργεια όπως και τραύματα που τυρανούν την ψυχή σαν δαίμονες.Tα ρηχά και οι ξέρες τις καρδιάς.

Όμως αυτη η μελωδια με πηγε στη φωτεινη πλευρα του φεγγαριου του μυαλου μου.Στα καθαρά βαθεία διαφανή νερά που καθρεφτίζουν ουρανό.

Τρία παιδιά γυρω στα δεκαοχτώ με όλη τη ζωή τότε μπροστά τους.

Εγω και εκεινοι.Οι πρωτοι δασκαλοι μου στη μουσικη.

Καθενας απο εμας ακολουθησε αλλο δρομο.

Με τα δικα τους λαχεια και συμφορες ο καθενας.

Τωρα βρίσκομαι μακριά...στην κρυα παγωμένη κατάψυξή μου... που και που ζεσταίνομαι από τις αναμνήσεις...ξέστρωτα σεντόνια φοιτητικής γκαρσονιέρας...βιβλια πεσμενα φαγητα μισοτελειωμενα με μουχλα...και μια τρελοπαρέα να κάνει πλάκες να παίζει μουσική και να γλεντά με την ψυχή της

ανακαλώ στη μνήμη μου την  κωμικη μιμηση της μπασαδουρας του Μιχάλη...

Μακριά από τα ρηχά νερά των κακών αναμνήσεων λοιπόν.

Υπάρχει εκεί έξω ένας ωκεανός από ευχάριστα.

Ταξίδεψα...

Γέμισα αέρα στα πνευμόνια και έβγαλα ήχο.

Αγνόησα τραυματα.

Μακρια απο τα ρηχα.


- Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2019, 13:54
Ένα ψάρι που το έλεγαν Γουάντα


...η μονομάχο η οπως θες τελος παντων...

Αυτό το ψαράκι μέσα από τη γυάλα του είδε τα παντα και ηρθε και μου τα ψιθύρισε...

Μου είπε μυστικά...πως αυτοί που το ταιζουν μερικές φορές επικοινωνούν κιολας...

Οταν ειναι μακρια το ψαρακι νοιωθει μονο αλλα η σκεψη πως ανταλλασουν φωτογραφιες με χιονισμενα τοπία το κρατά χαρούμενο...

Αυτά είναι...σκέφτεται...οι άνθρωποι που με ταίζουν είναι μαζί.

Κι όταν ακούγεται ο ήχος της πόρτας να ξεκλειδώνει,μπαίνουν μέσα οι ανθρώπινες φιγούρες!

Το ξαναταίζουν και έπειτα βγάζουν τα ρούχα τους και ξαπλώνουν μαζί.

Το ψαράκι ακούει τις φωνές τους καθώς κάνουν σεξ.

Ήρθε και μου τα πε όλα αυτά ο μονομάχος.

Κι εγω του απαντησα

Εγω δεν ειμαι ψαρακι σε γυαλα.Ειμαι καρχαριας σε ωκεανο.Ελευθερος.

Τρεφομαι με διαφορα ειδη.Οχι μονο με ψαρια.Αλλα και με ανοητους ανθρωπους που με περασαν για...ψαρακι!!

Συνεχιζω το ταξιδι μου λοιπον...κι αλοιμονο σε οποιον πεσει στα σαγονια μου!!


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2019, 13:42
Ο παππούς που ρουφά τα χείλη του


Ενοχλητικά τα γεροντια...την τρέλα μου μέσα!!!

Μου ρθε να σηκωθω και να του πω σκασε ρε καραγκιοζη!!

Μου εκανε τα νευρα τσιτα!!

Μετα μια αλλη σκατογρια μιλαγε δυνατα το κουφαλογο...

"Χαρηκα να σας ζησουν κτλ" 

Την ακουγε ολο το μαγαζι!!

Ηρθα να πιω ενα ηρεμο καφε καπου μακρια και συναντησα τα ΚΑΠΗ ελεος

Καταλαβα ποσο ενοχλητικος ειναι ο θεσμος της οικογενειας.

Οταν γερασω θα ειμαι μονος.Οχι μονο γιατι θα με.ενοχλουν οι αλλοι.Αλλα γιατι θα ενοχλω κι εγω.

Τα μωρα αναλυσαμε σε αλλο κειμενο γιατι σπανε αρχιδια.

Σπανε και οι ηλικιωμενοι ομως.

Γενικα ειμαι ενας εγωιστης ανθρωπος.

Θελω την ευτυχια και την ησυχια για την παρτη μου.

Μακρια απο αλλους ανθρωπους.Με ενοχλουν οι θορυβοι τους.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2019, 13:31
Nothing compares


Το γνωστό σε όλους μας κομμάτι της  Sinead O Conor έπαιζε στο ράδιο του αυτοκινήτου...

Και πάλι η καρδιά μου σφίχτηκε όπως τότε στα 12 μου...

Που η μικρή γαλλιδούλα είχε με ευγένεια απορρίψει την πρότασή μου να χορέψουμε...

Που καθώς οι νότες του κομματιού αγκάλιαζαν τα ακουστικά μου κύτταρα,εκείνη κρατούσε σφιχτά αγκαλιά ένα άλλο παιδί...

Του τραγουδούσε τους στίχους ενώ τον κοίταζε στα μάτια κι έλοιωνε.

Η απόρριψη στα 12 σκληρό πράγμα.

28 χρόνια μετά...το ίδιο συναίσθημα...το μαχαίρι μέσα μου...

Όχι για την κοπέλα φυσικά...ούτε καν θυμάμαι το ονομα της.Θυμάμαι μόνο πως της είχα ζητήσει στα Γαλλικά να χορέψουμε.

Χωρίς να δολοφονήσω τη γλώσσα της.

Ποτέ μου όμως δεν βρήκα το θάρρος να αγκαλιάσω αυτή μου την ανάμνηση.

Ερχόταν στο νου μου και την απωθούσα πετροβολώντας το μικρό εαυτό μου.Γεμίζοντας τον με αίσθημα αναξιότητας και "δευτεροσύνης"

Μπήκα λοιπόν στη χρονομηχανή.

Ταξίδεψα πίσω.

Βρήκα το 12 χρονο Χρήστο εκεί ακριβώς να στέκεται και να παρακολουθεί το ζευγάρι να χορεύει.

Τον κέρασα ένα αναψυκτικό και το τσούγκρισα με το βαρύ γεμάτο πείρα ουίσκυ μου.

"Μικρέ μπράβο για το θαρρος σου.Πολύ γενναίο να προσεγγίσεις το κορίτσι που σου αρέσει και να το ζητήσεις σε χορό..."

Ο μικρός μου χαμογέλασε...

"Συνέχισε έτσι.Μην παίρνεις προσωπικά την αποτυχία...είναι κι αυτή μια μεταμφιεσμένη επιτυχία..."

Η καρδιά σταματησε να σφιγγεται.

Το φαναρι αναψε πρασινο και συνεχισα τη νυχτερινη μου βολτα ησυχος...


- Στείλε Σχόλιο


16 Ιανουαρίου 2019, 16:26
Δεσμεύσεις


Τα παιδιά είναι εκείνα που θα σε δέσουν ισόβια με μια γυναίκα.

Δε θα σπάει με τίποτα η σχέση.

Δε θα μπορείς απλά να πάρεις το σακάκι σου και να αποχωρίσεις μια ωραία μέρα.

Εκτός απο το ανεπιθύμητα αιώνιο δέσιμο με τη σύντροφό σου δημιουργεί κι ένα επιπρόσθετο ανεπιθύμητο δέσιμο μαζί τους.

Είμαι ηθικά υποχρεωμένος να τα αγαπώ να τα στηρίζω να μη τα πληγώνω.

Να τους παρέχω τα αγαθά για τα οποία εγώ μόχθησα μόνο και μόνο επειδη φέρουν το DNA μου.

Κι όλα αυτά γιατί;

Για να αποκτήσω απογόνους και μια αίαθηση διαιώνισης του είδους;

Για να εξυπηρετήσω μια κατώτερη βιολογική ανάγκη;

Για να τα αγκαλιάζω να παίζω μαζί τους να ναι γλυκούλια;

Για να χω κάποιους δίπλα μου όταν γεράσω και γίνω μόνος και αδύναμος;

Ας είμαι μόνος και μια ζωή ελεύθερος.

Χωρίς λογαριασμούς απέναντι σε κανένα.

Οι γυναικείες συντροφιές πάνε κι έρχονται.

Όσο δυνατά η έντονα κι αν είναι τα αισθήματα που προέκυψαν.

Σε ερωτεύτηκα πολύ.Χωρίς εσένα δε μπορώ.

Ε και τι μ αυτό;

Πρέπει να σε βάλω σπίτι μου;

Πρέπει να υπογράψω κάπου ότι θα έίμαστε μαζί;

Πρέπει να χρειάζομαι δικηγόρο μετά να μοιράσω δικαιωματα και υποχρεώσεις;

Να ρυθμίσω διατροφές;

Απλα και μονο επειδη κάποτε σε ερωτεύτηκα;

Ο έρωτας πεθαίνει πιο νωρίς από εμάς.

Γίνεται αγάπη λένε κάποιοι για να δικαιολογήσουν το λάθος της νομικής μονιμοποίησης μιας εφήμερης απόλαυσης.

Δεσμεύσεις...μακριά απο εμας...


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Ιανουαρίου 2019, 02:00
Το κίτρινο αρνάκι


Ένα παλιό παιχνίδι σαν τα Lego

Ένα πλαστικό κίτρινο αρνάκι

Ήταν σπάνιο θυμάμαι

Συνήθως υπήρχε ένα αντίστοιχο μπλε

Έμεινε στα χέρια μας εμένα και της μικρής μου 5 χρονης τότε αδερφής για μια βδομάδα περίπου

Παίξαμε μαζί του το κάναμε πρωταγωνιστή σε διάφορες φανταστικές ιστορίες

Κι εκεί που το αγαπήσαμε απλά εξαφανίστηκε

Ψάξαμε για καιρό κάθε γωνιά του σπιτιού

Όμως άφαντο

Που λες να βρέθηκε η ύλη του;

Σε τί κόσμους ταξίδεψε;

Ποιές κρύες η βρώμικες επιφάνειες το φιλοξένησαν;

Κάποια χωματερή;

Η σε καποια κρυφη ανεξερευνητη γωνιά μας χάζευε να μεγαλώνουμε και να περνουν τα χρονια;

Μήπως ταξίδεψε στη χωρα του ποτέ;

Κάνει παρέα στη γιαγια μου που δε ζει η στο θειο μου που επισης πεθανε.;

Μήπως είναι μαζί με ότι παραδείσους έχασα;

Το είδα πρόσφατα στο ιντερνετ σε μια φωτογραφία για παλιά lego παιχνίδια

Και αναπόφευκτα έκανα εκείνο το ταξίδι να αγκαλιάσω τις αναμνήσεις μου.

Κι ας είμαι πλεον ένας μεγάλος άνθρωπος.

Το κίτρινο αρνάκι δεν άλλαξε καθόλου.

Ίσως πάντα ζούσε μέσα μου τελικά...


- Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2019, 14:59
Βρεγμένη πετσέτα


Πριν λίγες μέρες το άγχος μου ξεχείλιζε.

Έκανα ένα ντους να χαλαρώσω και σκουπίστηκα με μια μικρή κίτρινη πετσέτα η οποία απορρόφησε σχεδόν όλη την υγρασία αλλά καθόλου από το στρες μου.

Ντύθηκα γρήγορα.

Παρέλαβα τις συνταγές.

Πήγα στο παρακμιακό καταγώγιο της οδού Ηπείρου αφού πάρκαρα το αμάξι καμμιά 500 αρα μέτρα μακριά.

Βιαστικός αρνήθηκα οποιοδήποτε κέρασμα του ιδιοκτήτη 

Δεν ήθελα καμμία σχέση μαζί του.

Απολύτως.

Ούτε ανθρώπινη ούτε επαγγελματική.

Του έδειξα το αληθινό ψυχρό και καθόλου αλτρουιστικό μου πνεύμα.

Όχι δεν ασκω λειτουργημα.Κυνηγω το χρημα.

Εχω μηδεν ανθρωπιά ούτως ή άλλως.Πόσο μάλλον απέναντι σε κάποιον που δε συμπαθώ.

Γύρισα πίσω ξαλαφρωμένος από βαρύ άγχος.

Οι υποχρεώσεις μου τέλειωσαν και έκλεισα τους λογαριασμούς μου.

Γύρισα πίσω στο σκοτεινό δωμάτιο.

Η πετσέτα δεν είχε στεγνώσει κι ας είχα στεγνώσει εγώ....


- Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2019, 16:50
Μεταμόρφωση


Η πορεία προς τη φθορά ή ο δρόμος προς την απελευθέρωση?

Η σταδιακή απώλεια των κοινώς αποδεκτών αξιών και η αντικατάσταση με άλλες που αν ανακοινωνόντουσαν θα σόκαραν φίλους και οικογένεια.

Η απαξία προς την ανθρώπινη ζωή.

Η αντιστροφή των ορίων του ήθους.

Οι δαίμονες κλωτσάνε για να βγούν στην επιφάνεια.

Σύντομα.

Πρώτα η εκγύμναση του νου και του σώματος για ν αντέξει.

Ήδη νοιώθω το πνευμα πιο ισχυρό και το σώμα πιο ατσάλινο.

Πόσο μακρινός ο δρόμος της μετατροπής μου από άνθρωπο όπως θα θελαν οι κοινωνικές δομές που με ''ανάθρεψαν'' παρά τη θέλησή μου και χωρίς να με ρωτήσουν....σε ένα άγριο θηρίο του οποίου τα ένστικτα,τη δύναμη και την ελευθερία πάντα ζήλευα.

Η κρύα ατμόσφαιρα τρυπά τις σάρκες μου και με ωθεί να απελευθερώσω όλη αυτη την ενεργεια...

Σύντομα σώμα μου θα γίνεις πολεμική μηχανή θανάτου...

Σύντομα πνευμα μου θα μαθεις να μην αναγνωρίζεις αγαπημένα και μη πρόσωπα,αλλά μόνο αισθήσεις.


- Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
 

Συγγραφέας
freddiekrueger
Χρήστος
Οδηγός VW SCIROCCO :-)



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/freddiekrueger

Αυθόρμητες δίχως λογοκρισία σκέψεις που καθορίζονται απο μια στιγμή...αυτη ειναι ικανη να φερει την καταστροφη η το μεγαλειο...τις πιο πολλες φορες απλα φερνει την επομενη στιγμη...






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (4)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Photo courtesy of Sotiris Kouvopoulos - www.cadu.gr
    Template design by Jorge

    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης