αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ...
ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΗΤΤΗΤΟΙ...

23 Οκτωβρίου 2007, 02:24
...κι έπειτα βούλιαξε στο τίποτα...
Ελεύθερη γραφή και δοκίμια...  

   Εκείνη η Άνοιξη , δεν ήρθε μόνη της….  Ήρθε μαζί με το καλοκαίρι, και θάμπωσε τη ματιά, πέρα από όσο εκείνη θα μπορούσε να αντέξει…  

 

 Όλα άνθισαν ταυτόχρονα…  Αιχμάλωτα τής εξαίσιας αλληλουχίας, τα μάτια παραδόθηκαν  χωρίς ενδοιασμό στην αγκαλιά τής μαγικής παραφοράς….  Χρώματα δένονταν με ήχους, άστρα χόρευαν σε πίστες ουράνιες…

 

 -Αυτό είναι ο έρωτας λοιπόν; … Έτσι νοιώθει κανείς;….

 

 …Ακόμα και οι σκέψεις, ξέφυγαν και πήγαν να ενωθούν με τους θεσπέσιους στροβίλους των μυστικών περασμάτων, που οδηγούν στα κρυφά δωμάτια της ψυχής….  …Στράτες φωτισμένες αναδύθηκαν, για να παρελάσουν λανθάνοντα όνειρα, όρκοι που δεν θα γίνονταν  ποτέ τσέρκουλα σε ανεύθυνα χέρια… Τα χείλη τρεμούλιασαν και έκλαψαν ανήμπορα, κάτω από μάτια που χαμογελούσαν…..   θίασοι υποσχέσεων που δεν εκπληρώθηκαν, ανέβασαν τις δικές τους μικρές παραστάσεις, με θαυμαστές εκστασιασμένους τα μικρά θαύματα που ποτέ δεν κατάφεραν να γίνουν πράξη…. 

 

 Η ψυχή, τράβηξε ανυπόμονα το σώμα προς τα πάνω… 

 

 -ΕΛΑ , ΕΛΑ ΝΑ ΣΟΥ ΔΕΊΞΩ ΤΙ ΕΦΤΙΑΞΑ… 

…και εκεί ψηλά, σε ένα φόντο ιδεατό,  τα όνειρα με την πραγματικότητα γίνονταν μια πολύχρωμη πεταλούδα, με στιλπνά φτερά από μετάξι, με χρώματα ιριδίζοντα, με πέταγμα πιο ανάλαφρο κι από τη σκέψη, με προορισμό πέρα από  τη μέρα και τη νύχτα…  Οι μουσικές δυνάμωσαν, μαυλιστικές και ανελέητες…. Πήραν σχήμα και μορφή, και ζωγράφισαν τους ορίζοντές τους…..  Το σώμα και η ψυχή, χαμογέλασαν, και έπαιξαν σαν τα παιδιά με το  αεράκι που στεκόταν πιο πέρα… 

 

-ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ ΚΙ ΕΚΕΙ ΚΑΤΩ, είπε η καρδιά, μιλώντας για πρώτη φορά…. ΝΑ ΣΑΣ ΔΕΙΞΩ ΚΙ ΕΓΩ ΤΙ ΕΦΤΙΑΞΑ...  

 

Βυθίστηκαν προς την θάλασσα…   Το ακρογιάλι ήταν βγαλμένο από κάποιο καρτ-ποστάλ…Χιλιάδες μικρές χρυσίζουσες αντανακλάσεις, έστελναν τα στερνοπαίδια τους να φιλήσουν την άμμο… Έπειτα, ξανάφευγαν  να βρουν τις δικές τους παρέες…  οι γλάροι μικρές αναποφάσιστες πινελιές… Ένας αστερίας στα ρηχά, σκεφτικός κι αναποφάσιστος…τα χρώματα κάτι παραπάνω από χρώματα. Ο ουρανός, κάτι παραπάνω από ουρανός. Τα λόγια, κάτι παραπάνω από λόγια….     

  …. Η ψυχή η καρδιά και το σώμα, ξέσπασαν σε χαρούμενες φωνές και γέλια…. -Εδώ. Εδώ να μείνουμε….Να περιμένουμε το βράδι, και την Ανατολή, και τον χρόνο να έρθει να μας φέρει τα δώρα του….

 

 Βάδισαν αγκαλιά, στην άμμο, και ζωγράφισαν ένα παγκάκι στην άκρη της θάλασσας… Κάθισαν πάνω του να ξεκουραστούν…..  Ένα παγκάκι στην αμμουδιά, μικρό και ύστατο καταφύγιο  μπροστά στην απεραντοσύνη του Γαλάζιου, κι ο ουρανός ένα σεντόνι με κρέπια κρυστάλλινα, και δρόσους και γιορντάνια….  

 

 Έμειναν πολύ καιρό εκεί…σαν μικρά παιδιά που παραδόθηκαν σε κάποια απροσδόκητη ευτυχία… 

 

 Έπειτα, ήρθε ο χρόνος….Μα…. Δεν έφερε δώρα.Πήρε τα χρώματα, και τα έκρυψε σε ένα μίζερο δισάκι.Έστειλε τα άστρα σε άλλους ουρανούς, σκέπασε τα αρώματα με λάσπη, έκανε τις μουσικές βουβή αγωνία….  Τα πάντα ερήμωσαν, κι απομείναν στείρα κι ορφανά… 

 

 …Από το πλάι, ξεπρόβαλλε διστακτικά ο μικρός οικοδεσπότης αυτής της άδοξης γιορτής…   

 

Το χαμόγελο, κοίταξε με συντριβή το τοπίο… Όλα, έμοιαζαν ξένα και αλλοτινά, έρμαια αδιάφορων καιρών …

 

 Και βάδισε ντροπαλό και κουρασμένο προς την ζοφερή θάλασσα.

  Ο ίσκιος τού ήλιου προσπάθησε να του φωτίσει, μα δεν τα κατάφερε…Ένας μίζερος και παραιτημένος αέρας, του χάιδεψε για λίγο τα μαλλιά.Το παγκάκι στην ακροθαλασσιά ήταν ακόμα εκεί, άδειο, χαρακωμένο  και σαθρό…

 Έπειτα,   προχώρησε προς τη θάλασσα.

Έπειτα,   πέταξε το τελευταίο λουλούδι από τα μαλλιά του.

Έπειτα, βυθίστηκε στο τίποτα.

  Κι έπειτα τίποτα.


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από neerie (23.10.2007)
Τίποτα; Τίποτα δε μένει; Ένα happy ending για εμάς τους ονειροπόλους; Μια ελπίδα να κρύβεται κάπου (κι ας μη βγει ποτέ...);

Άψογο και πάλι... :)
Καλημέρα


Σχόλιο από marylin (23.10.2007)
Το πως νιώθω τώρα που το διάβασα δεν περιγράφεται...

Την άποψή μου γενικά για σένα στην έχω καταθέσει πολλές φορές...


Σχόλιο από SofiaOly (23.10.2007)
Οι ιδανικές καταστάσεις κρατάνε λίγο ...

Αλλιώς πώς;

Αρκεί κανείς να νιώσει έτσι για μια φορά στη ζωή του... έστω και για λίγο.

Χειρότερο μου φαίνεται το ποτέ.

Και ποτέ και τίποτα... Απαπά!


Σχόλιο από Tren (23.10.2007)
Θοδωρη μου:),παρουσιαζεις παρα πολυ ομορφα οσο οξυμωρο κι αν ακουγεται,την ματαιοτητα ολων.Ο ερωτας παγωνει τον χρονο κι η εποχες γινονται ολες μια οταν ερχεται.Aνοιξη.Ειναι σαν να παιρνει μπρος μια μηχανη και οδηγος και συνοδηγος αισθανονται πως τους ανοικουν ολοι οι δρομοι.Κανενα εμποδιο δεν θα υψωθει,πως θα μπορουσε αλλωστε να σηκωσει αναστημα ,μπροστα σε μια τετοια μεγαλειωδη παρορμηση...ομως ο δρομος τρωει μαζι με τα χιλιομετρα και ωρες ταξιδιου.Η μηχανη κουραζεται ,ο οδηγος ισως νυσταξει κι ο συνοδηγος ισως πιαστει καθηλωμενος στο καθισμα να παρατηρει τα τοπια.
Ο καιρος φθειρει.Φθειρει και σωμα και ψυχη .Αλλαζει τα τοπια..αλλαζει τα σωματα..αλλαζει τα συναισθηματα...αλλαζει την σχεση..το ταξιδι..
Προτιμω τις στιγμες.
Προτιμω τα χαμογελα στις φωτογραφιες
Αποφευγω τις ιδιες διαδρομες
Βλεπω τα χρωματα του ουρανου απο διαφορετικα μπαλκονια
Μ'αρεσει τα ζευγαρια να μενουν φιλοι μετα το αντιο.
Θελω να πεθανω ορθια και οχι κατακοιτη σε βαθια γεραματα.
Μ'αρεσει που αργα χθες το βραδυ φωτογραφισες τον εαυτο σου με αυτο το κειμενο και η στιγμη σου αυτη εμεινε να σου θυμιζει το ξημερωμα της
23-10-2007.

Η συνηθεια ,ο χρονος,η φθορα μας πυροβολουν μονο αν τους το επιτρεψουμε.
Να ντυνεσαι τις στιγμες.
Να σε κοιταω και να χαιρεται η ψυχη μου.
Καλημερα (μεσημερακι της 23-10-2007);)!


Σχόλιο από dimitrapan (23.10.2007)
Μόνο και μόνο το γεγονός ότι έχεις ζήσει μια τέτοια κατάσταση, αναιρεί το "τίποτα". Τα συναισθήματα δεν πεθαίνουν. Ίσως απλώς τώρα να έχουν αράξει κάπου παραδίπλα... Δημιουργήθηκαν όμως και πλανώνται στον αέρα και φιλτράρουν το οξυγόνο μας. Και ταξιδεύουν συνέχεια για να μπορέσουν να αγγίξουν όλο και περισσότερες ψυχές. Κι όταν κάνουν τον κύκλο τους ξανάρχονται σε μας και ξανακάνουν τα άγονα τοπία ονειρεμένες παραλίες. Σου εύχομαι αυτή η στιγμή να έρθει το γρηγορότερο δυνατόν, να είσαι έτοιμος να ξαναδείς το συντομότερο δυνατόν ότι η θάλασσα ναι, έχει το χρώμα του ουρανού... :-)


Σχόλιο από Apataggelos (23.10.2007)
Neerie: ''Τίποτα; Τίποτα δε μένει; Ένα happy ending για εμάς τους ονειροπόλους; Μια ελπίδα να κρύβεται κάπου (κι ας μη βγει ποτέ...);

Άψογο και πάλι... :)
Καλημέρα''


Θα συμφωνήσω...σε όλα... όχι άλλο ''τίποτα'' πια...


Σχόλιο από IOUSTINH (23.10.2007)
...."... Αστρικοί χοροί σε πίστεs ουράνιεs.... Μαγικέs παραφορέs... θεσπέσιοι στρόβιλοι και στράτεs φωτισμένεs, λανθανόντων ονείρων..."....
Μην είσαι, λοιπόν αχάριστοs, Θοδωρή !!
Μόνοs σου παραδέχεσαι, πωs κάθισεs πολύ καιρό, στο "ζωγραφισμένο παγκάκι, στην άκρη τηs θάλασσαs..."...
Αν η ευτυχία κρατούσε για πάντα, δε θα μιλούσαμε για θαύμα... Δε θα την έκανεs ποίηση... Και κανέναs, τότε, δε θα καταδεχόταν ν'ασχοληθεί, με μια απλή διεκπεραίωση συνταγήs, δεδομένηs ζωήs....


Σχόλιο από MISangie (23.10.2007)
βυθιστηκε στο τιποτα...
κι επειτα τιποτα..
ποσο βαρυ ειναι αυτο το τιποτα..και ποσο ποναει..



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
pavel
ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΥΛΑΚΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΟΣ
από ΝΙΚΑΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/pavel

ΜΟΥΣΙΚΗ,ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ,ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.





Σκοτεινό μουτράκι






Tags

Σκέψεις... Αναφορές σε τραγούδια... Ελεύθερη γραφή και δοκίμια... Λογοτεχνία Σκέψεις Στίχοι μου Στίχοι μου... σχόλια Χιούμορ χιούμορ Χιούμορ...




Επίσημοι αναγνώστες (29)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης