αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Tacto Humano
Home

17 Δεκεμβρίου 2008, 09:34
Πείραμα


Έχω να κάνω μια πρόταση. Να κάνουμε ένα πείραμα.

Όλα τα κανάλια, ταυτόχρονα να διακόψουν το πρόγραμμα τους και με έκτακτα δελτία να ενημερώνουν για το πρωτόγνωρο δήθεν γεγονός ότι ο ουρανός σήμερα είναι κίτρινος! Να φωνάζουν οι τηλε-αστέρες-δημοσιογράφοι-εκπρόσωποι κομμάτων πως είναι και καλά μοναδικό αυτό που ζούμε, οι επιστήμονες δεν μπορούν να το εξηγήσουν και τέτοια! Όλοι μαζί να μιλάνε για τον ουρανό που έγινε κίτρινος! Και την άλλη μέρα πρωτοσέλιδα, ρεπορτάζ, δηλώσεις, ζωντανές συνδέσεις και καλεσμένους...

Και να δούμε αντιδράσεις.

Γιατί είμαι σίγουρος ότι 9 στους 10 θα βγουν στο μπαλκόνι, θα δουν τον ουρανό γαλάζιο όπως πάντα και θα αναφωνήσουν: "Ωχ αλήθεια λένε, κίτρινος είναι!"  ??

Γιατί είμαι σίγουρος ότι 9 στους 10 Έλληνες εμπιστεύονται περισσότερο το Χατζηνικολάου από το ίδιο το μυαλό τους ??

Θα ήταν ένα ενδιαφέρον πείραμα πάντως... 

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Δεκεμβρίου 2008, 03:00
3.00 πμ


 

«Οι δάσκαλοι που σου προσφέρουν τις υπέρτατες απαντήσεις δεν κατέχουν τις υπέρτατες απαντήσεις, γιατί αν τις κατείχαν, θα ήξεραν ότι οι υπέρτατες απαντήσεις δε δίνονται. Προσλαμβάνονται μονάχα.»

Tom Robins “Jitterbug Perfume” 1984

 

 

Πω πω.. Σεπτέμβρης λέει στο προηγούμενο. Πέρασαν 3 μήνες. Ποστ κανένα. Γιατί άλλωστε; Σιγά σιγά κατάλαβα ότι η ζωή είναι το blog και οι στιγμές τα ποστ μας. Κι έτσι δεν έβρισκα ενδιαφέρον.

Έξω ο αέρας τώρα διαδηλώνει. Αγανάκτησε κι αυτός. Βλέπει τόση υποκρισία, τόση, μα τόση ηλιθιότητα (και) σ’ αυτήν τη χώρα και δε μπορεί να αντισταθεί. Δε βάζει όμως φωτιές ο αέρας, δεν είναι δούλος κανενός, δε βάζει λάθος στόχους εκτελώντας εντολές και δίνοντας τη νίκη στον απέναντι. Ούτε εξοστρακίζει σφαίρες, ψέματα και σκέψη γαντζωμένος από τη βλακεία του κόσμου. Έχει τα στοιχειώδη ανθρώπινα χαρακτηριστικά σε αντίθεση με όλα τα σακάκια στα ακριβά γραφεία. Όχι, δεν εννοώ δυό χέρια και δυό πόδια. Δεν είναι αυτά που κάνουν τον άνθρωπο.

Απίστευτο απίστευτο θράσος. Κι εμείς το ανεχόμαστε. Ρε μήπως μας ψεκάζουν; 

Μαζί του και η βροχή. Δυνατή και εξαγνιστική. Αλλού. Γιατί εδώ δεν καθαρίζει, απλά διώχνει σπίθες που γεννιούνται από την συνεχόμενη τριβή ψέματος και αλήθειας. Του ψέματος που διαισθάνεται θέλοντας και μη ο κάθε ένας από μας και της «αλήθειας» που τρώει μόλις του τη σερβίρουν. Ζαλίζεται ο εγκέφαλος. Αλλά πάντα προτιμά την ψεύτικη αλήθεια. Την έχει μπροστά του. Έτοιμη. Υπάρχουν λύσεις για το μυαλό. Φταίνε οι πράσινοι, φταίνε οι μπλέ, οι κόκκινοι, οι ροζ. Φταίνει οι μπαμπάδες, φταίνε οι μαμάδες, φταίνε τα παιδιά. Λύσεις-τσουβάλια με φταίχτες-ομάδες. Ποτέ πρόσωπα. Η γενίκευση είναι άλλωστε η φίλη των ενόχων. Και πάνω από όλους και όλα: το δελτίο των 8. Η πανελλήνια προβολή του πολύχρωμου θίασου με το ίδιο σενάριο, τον ίδιο σκηνοθέτη.

Να δεις λέει που κάποτε θα μας πούνε και μαλάκες. Τι κάποτε; Πλάκα κάνεις; Μας το λένε εδώ και χρόνια!

Τι να πεις όμως και τι να σχολιάσεις σε ένα blog. Τόσες ατέλειωτες ώρες συζήτησης με παρέες αρκούν. Ίσως κουράζουν κιόλας. Όταν ο υπήκοος αυτού του τόπου (γιατί πολίτες δεν έχουμε πια), δεν μπορεί να ξεχωρίσει το στημένο από το αυθόρμητο, το αληθινό από το ψεύτικο, τη ροχάλα από τη ψιχάλα, το αστείο από το γελοίο, την προπαγάνδα από την ενημέρωση τότε δε διαφωνώ. Βαρέθηκα! Σηκώνω τα χέρια ψηλά. Μη σου πω σε δικαιολογώ κι όλας. Γίνε κομματόσκυλο. Σ’ αυτή τη χώρα, με αυτά τα μυαλά, προσπάθησε τουλάχιστον να είσαι από τα πρώτα ζώα στη φάρμα. Δεν θα στεναχωριέμαι άλλο ούτε θα εκνευρίζομαι για σενα και τα αφεντικά σας. Στο διάολο θα πάνε και θα τους διώξει κι αυτός.

Μένω μονάχος στο παρόν μου, συνένοχο στο φόνο δε θα με έχετε. Να πω κι εγώ το στίχο μου, είναι της μόδας. H αλλαγή θα έρθει όμως όταν αρχίσουμε να μιλάμε με δικά μας λόγια. Εκτός facebook.

Δεν είναι παράδοση αυτό. Τα όπλα μου τα έχω. Μέσα στο κεφάλι μου. Και δεν τα δίνω σε κανέναν. Είναι όμως ένα μεγάλο συμπέρασμα: ότι ο κόσμος αλλάζει μόνο από μέσα μας. Κι εγώ αυτό προσπαθώ. Να κάνω εμένα καλύτερο. Δε συμμετέχω στη φάρμα σας και ζω αυτά που η ζωή μου προσφέρει. Δε θέλω παραπάνω. Κατάλαβα ότι το πρώτο βήμα για την επανάσταση είναι η παιδεία. Κι αυτό το πολεμοφόδιο δεν υπάρχει στις αποθήκες μας ως κράτος, ούτε θα μας το προσφέρουν όλα τα ονόματα που προσκυνάτε χωρίς να ξέρετε το γιατί. Πρέπει να προσπαθήσουμε να τα αποκτήσουμε μόνοι μας. Καθόλου εύκολο, καθόλου απραγματοποίητο. Γιατί πάντα, ότι κι αν ακούσουμε, ότι και να μας πει ακόμη κι ο σοφότερος των σοφών, εμείς θα κρατήσουμε στο σφουγγαράκι μέσα στο κρανίο μας μόνο αυτά που μπορούμε. Το πρώτο βήμα, τόσο ουτοπικό και τόσο πραγματικό.


- Στείλε Σχόλιο


25 Φεβρουαρίου 2008, 02:39
Η νύχτα


 

Η νύχτα είναι αλλιώς.

Δεν τη συναρπάζουν τα τοπία

δεν τη σαγηνεύουν οι εκδρομές.

 

Μια βόλτα στην αγορά δεν της αρκεί,

ούτε οι συναντήσεις της ατζέντας.

Αναστενάζει με τις αναπόφευκτες συμφωνίες

δε γιορτάζει με τους μισθούς,

δε λογαριάζει δόξα ή ονόματα.

 

Η νύχτα είναι κερί

που ψάχνει τη φλόγα σου

να με φωτίσει για λίγο

και να λιώσει

ανακουφισμένη

χαμογελαστή.

22.01.08

 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Φεβρουαρίου 2008, 14:17
Για περπάτημα στο Μετς, ώσπου ξαφνικά...
διάφορα  έγινε κι αυτό!  Αθήνα  

- Μη φοβάσαι! Είναι καλό!

Μα φυσικά! Γιατί να φοβηθώ;! Ένα καφέ καθαρόαιμο ντόπερμαν έρχεται τρέχοντας κατά πάνω μου γαβγίζοντας με μανία! Το μόνο που το συγκρατεί, δεν είναι ούτε οι αναστολές ούτε οι κανόνες ευγενικής συμπεριφοράς αλλά ένα δερμάτινο λουράκι που την άλλη του πλευρά κρατά μια γιαγιά, κάπου στα εβδομήνταβάλε που με το ζόρι περπατάει! Από αυτές που δε ξέρεις ποιος βγάζει βόλτα ποιόν.

Μα γιατί να φοβηθώ κυρία μου;!

Τέλος πάντων, έχοντας παρόμοιες εμπειρίες, επιστρατεύω κάθε ίχνος ψυχραιμίας που μπόρεσα να βρω και αποφασίζω να σταθώ ακίνητος μην εκνευρίσω κι άλλο το μη-με-φοβάσαι-είμαι-καλό-ντόπερμαν. Είναι λέει κόλπο αυτό γιατί αν τρέξεις θα σε κυνηγήσει και άμα σε κυνηγήσει, δεν υπάρχει περίπτωση, θα σε φτάσει. Άρα κάτσε μην κουραζόμαστε άδικα. Ήταν και μια χρυσή ευκαιρία να δώ αν ισχύει το ρητό «σκυλί που γαυγίζει δε δαγκώνει» με πειραματόζωο εμένα βέβαια.

Κι εκεί που είχα αρχίσει να συμβιβάζομαι με την ιδέα της πάλης, συμβαίνει το εξής φοβερό (με θυμήθηκε ο Θεός μάλλον): Με την ορμή που είχε το μη-με-φοβάσαι-είμαι-καλό-ντόπερμαν να έρθει κατά πάνω μου (προφανώς για να μου πιάσει κουβέντα) έριξε κάτω τη γιαγιά! Ακούγοντας το "γκτουπ" σταματάει απότομα, γυρίζει πίσω να δει και αφού μου ρίχνει ένα βλέμμα τύπου «εμείς οι δύο δεν τελειώσαμε ακόμη» πηγαίνει δίπλα της με την ουρά στα σκέλια κι αρχίζει να βγάζει αυτές τις κραυγές που βγάζουν τα σκυλάκια σαν να κλαίνε και κάνουν τις κοπέλες να λένε «ααχ το γλυκούλι, αααχου».

Αφού συνήλθα από το σοκ, απίστευτα ανακουφισμένος να πω την αμαρτία μου, σκέφτηκα να πλησιάσω τη γιαγιά να τη βοηθήσω να σηκωθεί. Από την άλλη το καλό σκυλάκι μου είχε ορμήξει ενώ περπατούσα όλο χαρά δέκα μέτρα μακριά, τώρα που θα πήγαινα και στην κυρά του δε θέλω να φανταστώ την αντίδρασή του. Κι ενώ όλα αυτά περνούσαν από το μυαλό μου στιγμιαία, τη λύση την έδωσε το μη-με-φοβάσαι-είμαι-καλό-ντόπερμαν που συνεχίζοντας αυτό το «κλάμα» άρχισε να με κοιτάει με αλλαγμένο πλέον υφάκι, σαν να μου έλεγε «έλα βοήθα έκανα μαλακία».

Η γιαγιά ούτε μιλιά ούτε κίνηση! Προσπαθούσε μάλλον να συνέλθει κι αυτή ή της άρεσε η ευκαιρία για λίγο αραλίκι στο πεζοδρόμιο. Με τα πολλά, πλησιάζω, τη βοηθάω να σηκωθεί, ακούω τις ευχαριστίες και κάποια αναπάντεχα μπινελίκια για το σκυλί και τους αφήνω να συνεχίσουν το δρόμο τους, αφού επέμενε η ηλικιωμένη αυτή κυρία ότι είναι μια χαρά και δε θέλει καμιά άλλη βοήθεια!

Μετά λοιπόν κι από αυτό το σημερινό, δυο πράγματα δεν ανέχομαι ξανά..

1. Την ηλίθια φράση «μη φοβάσαι», η οποία προφανώς σημαίνει: «εγώ δε φοβάμαι δικό μου είναι σιγά μη μου ορμήξει, τώρα αν στην πέσει εσένα, ε τι να κάνουμε!».

2. Κυρίες και κυρίους όλων των ηλικιών που για να γλυτώσουν από την κακομοιριά και τη μοναξιά τους αποφασίζουν υπό τον μανδύα της «ζωοφιλίας» να μαντρώσουν στα μικρά διαμερίσματά τους κάθε είδους ζώα τα οποία στην ουσία καταπιέζονται και υποφέρουν από τους περιορισμούς που εμείς έχουμε συνηθίσει στη ζωή μας. Χώρια τις βρωμιές στα πεζοδρόμια και τα περιστατικά σαν το σημερινό για τα οποία φυσικά δε μπορούμε να κατηγορούμε τα τετράποδα, αλλά τα δίποδα ζωάκια της πόλης μας. Το ξέρω κάποια πράγματα και ορισμένες καταστάσεις είναι σκληρές, αλλά υπάρχουν κι άλλοι τρόποι αντιμετώπισης, πιο αξιοπρεπείς και κοινωνικά πιο ωφέλιμοι.


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Φεβρουαρίου 2008, 03:43
παλιάτσος
έρωτας  ζωή  

  

Ένα ψέμα είναι και η ζωή… Ποια ζωή δηλαδή…

 

Για δυο ανάσες ήρθαμε σ’ αυτό τον κόσμο, αν είναι να τις πάρουμε ανάμεσα σε δάκρυα…

 

Μάθε να ζεις, μάθε να ζεις… Και μέχρι να μάθεις, σου φεύγει…

 

Α ρε έρωτα, πότε θα λογικευτείς… Μην την αφήνεις να σου μιλά…

 

Αφού πάντα σε νικά η μοναξιά στα λημέρια της… Μην πηγαίνεις προς τα ‘κει…

 

Παλιάτσο σε κάνει... Που ο πόνος τον σκοτώνει, μόλις γυρίζει μόνος σπίτι...

 

Χωρίς χαμόγελα πλέον...


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Φεβρουαρίου 2008, 02:31
Αγάπη είναι..
έρωτας  ζωή  

Αγάπη είναι να κρυώνεις αλλά να μη τραβάς τη κουβέρτα προς το μέρος σου.



Αγάπη είναι να ψάχνει ένα τηλέφωνο στο κινητό και μόλις περάσει από το όνομά σου να ξεχνά ποιόν θέλει να τηλεφωνήσει.

 

Αγάπη είναι να μπαίνεις στις στροφές με 150 αλλά όταν είσαι μαζί της να πηγαίνεις με 70.



Αγάπη είναι να ανοίγει το φθηνό κρασί γιατί το καλό το θέλει για αύριο, που θα πιεις εσύ.



Αγάπη είναι να μην ρωτάς αν σ'αγαπάει.

 

Αγάπη είναι το φιλί πάνω στο δάκρυ.



Αγάπη είναι να αγαπά σε σένα, όσα εσύ δε μπόρεσες να αγαπήσεις στον εαυτό σου.


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
almanegra
Βαγγέλης
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΚΕΝΤΡΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/almanegra






Tags

cinema ελλάδα διάφορα αγάπη Αθήνα έρωτας ζωή άνθρωποι γυναίκες απόψεις πολιτική έγινε κι αυτό! σκέψεις εξεταστική παιδεία εφημερίδες μουσική πολιτκή σκεψεις tv ταξίδια




Επίσημοι αναγνώστες (13)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης