αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
 
 
ΕΔΩ
 

14 Μαΐου 2010, 08:46
`154.
Απόψεις  Τρέχοντα θέματα  

Για τους νεκρούς της Marfin

Κείμενο 4 μελών της ομάδας Αυτονομία ή Βαρβαρότητα*

«Οι φασίστες, εκατό εναντίον ενός, δολοφονούν, ξυλοκοπούν, βασανίζουν, προσβάλλουν γυναίκες, παιδιά, αδύναμους και ανυπεράσπιστους ανθρώπους, πυρπολούν, καταστρέφουν περιουσίες που υπήρξαν προϊόν μεγάλων θυσιών των εργαζομένων, σκλαβώνουν ολόκληρους πληθυσμούς (…) και παρόλα αυτά, τα χείριστα, θεωρούνται πολιτικά όντα, αγωνιστές ενός σκοπού και πολλοί έντιμοι άνθρωποι, που σίγουρα δεν θα διέπρατταν αυτά τα εγκλήματα, δεν αποστρέφονται να τους σφίγγουν το χέρι και να διατηρούν επαφές μαζί τους. Μιλούν πολύ για τη βία και λίγο για την ηθική και το φυσικό αποτέλεσμα ήταν πως όταν μετήλθαν βίαιων πράξεων με περισσή ιταμότητα, δεν συνάντησαν ούτε φυσική αντίσταση, ούτε ηθική καταδίκη.» (…)

«Αν, προκειμένου να νικήσουμε, θα έπρεπε να στήσουμε κρεμάλες στις πλατείες, θα προτιμούσα να χάσουμε»

Ερρίκο Μαλατέστα

——————————————

Προχθές, κατά τη διάρκεια μιας μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στα νέα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης, μερικοί διαδηλωτές έκαψαν τρεις εργαζόμενους σε μια τράπεζα. Απείλησαν να κάψουν και όσους βρίσκονταν μέσα στο (κλειστό λόγω της απεργίας) βιβλιοπωλείο Ιανός περιλούζοντας τρεις απ’ αυτούς με βενζίνη. Δε θέλουμε να σταθούμε πολύ στις ευθύνες των άλλων, όπως επιτάσσει η κυριαρχούσα ανευθυνότητα που φτάνει μέχρι τα όρια της συνέργειας στη δολοφονία αυτών των ανθρώπων. Εμείς προτιμάμε να σταθούμε στις δικές μας ευθύνες. Γιατί πρώτα διαπιστώνουμε μια ασυμμετρία ανάμεσα στις αντιδράσεις για τη δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου το Δεκέμβρη του 2008 και στις αντιδράσεις για τη δολοφονία των τριών υπαλλήλων της Marfin από τους αναρχικούς. Γι’ αυτούς τους τρεις δε θα γίνουν πιθανότατα διαδηλώσεις, δε θα καεί η Αθήνα, δε θα φωνάξουμε «αναρχικοί, γουρούνια, δολοφόνοι». Γι’ αυτό το γεγονός είμαστε βέβαιοι από τη στιγμή που το απόγευμα της Τετάρτης, το συγκεντρωμένο πλήθος των διαδηλωτών στη Σταδίου προτίμησε να πιστέψει πως δεν υπάρχουν νεκροί και πρόκειται για προπαγάνδα του «Κράτους» και να φωνάξει «αλήτες, ρουφιάνοι, δημοσιογράφοι» ενώ δεν τόλμησε και ούτε θα τολμήσει ποτέ να φωνάξει «αλήτες, δολοφόνοι, αναρχικοί». Κι αυτό γιατί ο κόσμος είναι χωρισμένος σε μανιχαϊκά ιδεολογικά στρατόπεδα. Η βία της μιας μεριάς είναι ηθικά απονομιμοποιημένη ενώ η βία της άλλης είναι νόμιμη «αντιβία» καθαγιασμένη από τον ιερό αγώνα ενάντια στο κράτος και στον καπιταλισμό και από την κατοχή της απόλυτης Αλήθειας.

Ας διευκρινίσουμε, πως όλα τα παραπάνω συνθήματα είναι απαράδεκτα επειδή βασίζονται στη λογική της συλλογικής ευθύνης που βρίσκεται στον πυρήνα της μανιχαϊκής ιδεολογίας. Δεν είναι όλοι οι δημοσιογράφοι ρουφιάνοι, δεν είναι όλοι οι αναρχικοί και οι αστυνομικοί δολοφόνοι. Αλλά ας εξετάσουμε πόσο λίγο δολοφόνοι είμαστε όλοι μας.

Όσοι από μας ανεβαίναμε τη Σταδίου γύρω στις 2, είδαμε αυτό το κτίριο να φλέγεται και τους ανθρώπους απεγνωσμένους στα μπαλκόνια. Μερικοί δίπλα μας είπαν «καλά να πάθουν, αφού δούλευαν σε μέρα απεργίας», άλλοι τους κορόιδευαν, άλλοι έβγαζαν φωτογραφίες με τα κινητά τους, κάποιος έπαιρνε τηλέφωνο την πυροσβεστική. Οι περισσότεροι ήμασταν απαθείς, απλά κοιτούσαμε πιστεύοντας πιθανόν ότι τους χρειαζόταν ένα μάθημα και πως τελικά ένας από μηχανής θεός -και όχι εμείς- θα τους σώσει. Μερικά λεπτά αργότερα, κοιτάζοντας πίσω διαπιστώναμε ότι η φωτιά είχε επεκταθεί και πως οι άνθρωποι δύσκολα θα γλίτωναν. Λίγο παραπάνω, Βουκουρεστίου και Πανεπιστημίου, ένας εξαγριωμένος νεαρός απαγόρευε στην κρατική εξουσία, δηλαδή στην Πυροσβεστική, να περάσει στο άβατο της Πανεπιστημίου για να προσεγγίσει -πιθανότατα- το σημείο.

Όλο αυτό ήταν το χρονικό μερικών προαναγγελθέντων θανάτων, η συνέχεια του Δεκέμβρη του 2008, όπου μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων της Opel, στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας στην Αλεξάνδρας, είχε πυρποληθεί και οι ένοικοι της πολυκατοικίας φώναζαν έντρομοι από τα μπαλκόνια να κάνει κάποιος κάτι. Κανένας δεν έκανε τίποτα όμως. Κανένας από όσους συμμετέχουμε στις διαδηλώσεις δεν ανέλαβε το βάρος να διαχωρίσει τη θέση του με αυστηρότητα, όλοι πορευόμαστε μαζί με αυτούς τους μικρούς ναζί γιατί θεωρούμε ότι βρισκόμαστε στο ίδιο στρατόπεδο, πως είναι «παραστρατημένοι σύντροφοι», πως δεν πρέπει «να κάνουμε δήλωση νομιμοφροσύνης στο κράτος», πως «το κράτος είναι ο μόνος τρομοκράτης», πως οι ρίζες του Κακού βρίσκονται αλλού, πως «φταίει ο Βγενόπουλος που δεν είχε βάλει ρολά» και άλλες μπούρδες που κρύβουν κάτω από το χαλί τις δικές μας ευθύνες.

Κανένας και καμία δεν αναρωτήθηκε ποτέ πόση ευθύνη έχει η βία των «εξεγερμένων» για το θάνατο του Αλέξη Γρηγορόπουλου και του Μιχάλη Καλτεζά. Κανένας και καμία δεν αναρωτήθηκε αν τα παιδιά αυτά θα ζούσαν αν οι ίδιοι δεν είχαν επιλέξει τη στρατηγική της βίας. Κανένας και καμία δεν αναρωτήθηκε αν η στρατηγική της έντασης δημιουργεί Κορκονείς και Μελίστες. Κανένας και καμία δεν αναρωτήθηκε αν αυτή η στείρα λογική της αντιπαράθεσης μπορεί και θέλει πραγματικά να αλλάξει την κοινωνία και να την κάνει ανθρωπινότερη. Κανένας και καμία δεν αναρωτήθηκε αν το δίπολο «αναρχικός» και «μπάτσος» πάει μαζί, όπως μαζί πάει και το γενικότερο δίπολο που τους οπλίζει τα χέρια και τους «στέλνει» στην αρένα εξ ονόματός μας, το δίπολο της «αθώας κοινωνίας» που πολεμά το «διεφθαρμένο κράτος».

Τώρα, για όσους από εμάς αισθανόμαστε ακόμα άνθρωποι, η διαχωριστική γραμμή έχει χαραχτεί, δυστυχώς με αίμα, από τα γεγονότα τα ίδια, και χαράχτηκε έξω από αυτά τα δίπολα. Πρέπει απλά αλλά επιτακτικά να μπορέσουμε να την διακρίνουμε: χρειάζεται να αποφασίσουμε αν είμαστε με τη βία ή αν είμαστε εναντίον της. Αν το πρόβλημά μας είναι να «καεί το μπουρδέλο η βουλή» ή αν θέλουμε να φτιάξουμε μια κοινωνία που κανένας δε θα καίγεται ζωντανός. Αν θέλουμε να κρεμάσουμε τους βουλευτές και να κάψουμε τις τράπεζες ή να φτιάξουμε έναν κόσμο χωρίς κρεμάλες. Πρέπει, για να σταματήσουμε να θρηνούμε θύματα, να σταματήσουμε να τροφοδοτούμε με παρακλήσεις μίσους και οργής την ατμόσφαιρα, πρέπει να αποφασίσουμε αν θα έρθουμε σε ρήξη με το κομμάτι αυτό του εαυτού μας που ζητάει αίμα, φωτιές, κρεμάλες, και που όταν τα καταφέρνει στέκει αμήχανα και καταδικάζει υποκριτικά τη βία. Πρέπει να βρούμε το θάρρος (κυρίως απέναντι στους εαυτούς μας) και να τολμήσουμε να διαδηλώσουμε ενάντια στην αριστερή και την αναρχική τρομοκρατία, στη μνήμη όλων των θυμάτων της. Γιατί, ναι, πρόκειται για τρομοκρατία. Πρόκειται για πτώματα, για αίμα και πόνο. Πτώματα που δεν πάψαμε να ζητάμε, τραυλίζοντας ύμνους οργής, δημιουργώντας αντίπαλα στρατόπεδα εκεί που θα έπρεπε να υπάρχουν απλά άνθρωποι, δίνοντας δικαιολογίες στο ακρο-αριστερό και αναρχικό φασισταριό να δολοφονεί. Πρέπει να διαδηλώσουμε ενάντια σε αυτήν την τρομοκρατία για να καταλάβουν κάποιοι ότι δεν δεχόμαστε να δικαιολογούν τις μακάβριες πρακτικές τους στο όνομά μας, ότι ονειρευόμαστε έναν κόσμο διαφορετικό, όχι απλά από αυτόν που υπάρχει, αλλά και διαφορετικό από αυτούς τους ίδιους. Υπάρχει και άλλη τρομοκρατία; Υπάρχει. Υπάρχουν τα τουμπανιασμένα πτώματα των μεταναστών στο Αιγαίο. Υπάρχει όμως και το ακρωτηριασμένο σώμα του Χαμίντ Νατζαφί.

* Γιάννης Κορομηλάς,

Κώστας Μπακόπουλος,

Θανάσης Πολλάτος,

Παναγιώτης Σιαβελής

(μέλη της ομάδας Αυτονομία ή Βαρβαρότητα)

ΠΗΓΗ: 7 Μαΐου 2010,

http://autonomyorbarbarism.blogspot.com


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από StavmanR (14.05.2010)
Η Ιδέα έγινε η σημαία των σύγχρονων σταυροφοριών, mnk.

Καλημέρα :)


Σχόλιο από StavmanR (14.05.2010)
Ας παραθέσω κι ένα κείμενο του Μαλεβίτση που αρμόζει στο κεντρικό θέμα που πραγματεύεσαι:

"Αλλά η αυθεντική στιγμή του ολέθρου πλησιάζει. Δεν πρόκειται για μνήμη θανάτου, παρά για τελετουργία του θανάτου. Εγγίζομε προς τον συντελούμενο θάνατο του επώνυμου προσώπου, του ενός. Άλλωστε έτσι συνέβησαν όλοι οι θάνατοι. Ήσαν θάνατοι προσώπων που συντελέστηκαν κάτω από ιδιάζοντα περιστατικά.
Ο θάνατος του ενός είναι πάντοτε ο θάνατος του ακριβού. Και ιδού η Ακριβούλα (που περιγράφεται στο 'Μοιρολόγι τη φώκιας' του Παπαδιαμάντη) που προβαίνει ανύποπτη για την παγίδευσή της, που απεργάστηκαν τα στοιχεία της αμφιλύκης της υπάρξεως. Και αρχίζει η έκπτυξη του δράματος, με όλα του τα επισόδεια, μέχρι την ολετήρια λύση. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΥΟ ΓΕΝΙΚΟΥ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΜΟΝΟ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ. (...)

Πώς μπορεί να συμβεί το ριζικό κακό, ο θάνατος σε ένα πλάσμα; Συμβαίνει κατά πολλούς τρόπους, ακόμη κι αιφνίδια, κατά τη στιγμή της αθωότητας και της χαράς του. Με την παγίδευση που στήνουν τα στοιχεία του λυκόφωτος της υπάρξεως. "ΟΤΙ ΚΑΙ ΓΕ ΟΥΚ ΕΓΝΩ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΝ ΚΑΙΡΟΝ ΑΥΤΟΥ, ΩΣ ΙΧΘΥΕΣ ΟΙ ΘΗΡΕΥΟΜΕΝΟΙ ΕΝ ΑΜΦΙΒΛΗΣΤΡΩ ΚΑΚΩ ΚΑΙ ΟΡΝΕΑ ΘΗΡΕΥΟΜΕΝΑ ΕΝ ΠΑΓΙΔΙ, ΩΣ ΑΥΤΑ ΠΑΓΙΔΕΥΟΝΤΑΙ ΟΙ ΥΙΟΙ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΕΙΣ ΚΑΙΡΟΝ ΠΟΝΗΡΟΝ, ΟΤΑΝ ΕΠΙΠΕΣΗ ΕΠ' ΑΥΤΟΥΣ ΑΦΝΩ" (Εκκλησιαστής, Θ'12) (Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει πότε θα φτάνει η ώρα του. Σαν ψάρια πιασμένα στο δίχτυ και πουλιά που πιάνονται σε παγίδα, ως τέτοια παγιδεύονται και οι γιοι του ανθρώπου σε καιρούς πονηρούς, όταν εκείνος καταπέσει πάνω στα κεφάλια τους).

(...)Η παγίδευση (σαγήνη, εκλογίκευση) πραγματοποιείται όχι μόνο σε αυτούς που δεν γνωρίζουν, παρά και σε εκείνους που γνωρίζουν, αλλά παρερμηνεύουν τα συμβαίνοντα. Δίπλα μας συμβαίνει το κακό, το οποίο μας αφορά προσωπικώς, κι εμείς το προσπερνούμε εξαπατημένοι, όχι τώρα από τη γοητεία, αλλά από την παρερμηνεία. (...)
Νά πως συντελείται ο θάνατος του ενός, του ακριβού.

Το κακό συνέβη κατά τη φυσική τάξη των πραγμάτων, υπακούοντας τον μυστηριακό και αναπόδραστο κύκλο του γίγνεσθαι και της φθοράς. Ενώ οι άνθρωποι ακόμη τελούν σε πλάνη εξαιτίας της πλανευτικής μουσικής ή εξαιτίας της παραπλανητικής λογικής, ήδη η νεκρή κοπέλα (του Παπαδιαμάντη) εντάχθηκε στο φυσικό κύκλο. Την κλαίει η φώκια, αυτή που γνωρίζει λιγότερα και γοητεύεται λιγότερο. Το συμβάν αφομοιώνεται από το φυσικό στοιχείο που δεν πλανιέται, επειδή ακολουθεί ανυπέρβατα τον τροχό της ανάγκης. Το ίδιο στοιχείο θα αναλώσει το υπερβατικό σώμα του ανθρώπου σαν φυσικό υλικό."

:)



Σχόλιο από StavmanR (14.05.2010)
*επεισόδια :)


Σχόλιο από mnk (14.05.2010)
Τον καιρό του Παπαδιαμάντη, ήταν η γοητεία κι η παρερμηνεία. Σήμερα (εκτός απ' τα προηγούμενα) το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η γενικευμένη αφασία. Βλέπουμε την ζωή σαν να βλέπουμε τηλεόραση:

"Οι περισσότεροι ήμασταν απαθείς, απλά κοιτούσαμε πιστεύοντας πιθανόν ότι τους χρειαζόταν ένα μάθημα και πως τελικά ένας από μηχανής θεός -και όχι εμείς- θα τους σώσει.'



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
mnk


Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/mnk

Ο,τι βγάλουν τα δίχτυα απ΄το δίκτυο. Μαρίδες και Ορκες. Μαργαριτοφόρα όστρακα και γαλότσες.




*ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΑΤΕ*

~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~*~










Tags

Brave New World Επιστήμη-Τεχνολογία Τρέχοντα θέματα Περιβάλλον Ανθρωποι Αθλητισμός Κλαυσίγελως Απόψεις Μουσική Ατάκτως Ιστορία Τέχνες Φιλοζωία




Επίσημοι αναγνώστες (3)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







     
     
    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης