Ο όλεθρος ήρθε καλπάζοντας.  Όλη την χρονιά, τρεις ημέρες απεχθάνομαι: Παραμονή  Χριστουγέννων, παραμονή Δεκαπενταύγουστου, και…. ημέρα της γυναίκας……

  Τίποτα προσωπικό…. No hard feelings…. Μια χαρά είναι οι γυναίκες, και να τις χαιρόμαστε, αλλά όταν βγαίνουν μόνες επειδή και καλά γιορτάζουν, (λες και τις άλλες μέρες του χρόνου  είναι αλυσοδεμένες στα σκοτεινά μπουντρούμια του Μαχαραγιά), δεν υποφέρονται με τίποτα.
   Η μουσική σκηνή « Κύκλος του Βορρά» που λειτουργώ την ταπεινή μου τέχνη, τιγκάρισε από νωρίς με αιθέριες υπάρξεις. Άλλες ήρθαν με το ΕΚΑΒ, άλλες τις έφεραν κάτι συγγενείς που ζούσαν ακόμα, άλλες πάλι φύτρωσαν από το έδαφος.  Από την ώρα που εμφανίσθηκαν, άρχισαν να τσακώνονται, για το πού θα κάτσουν…  Η μία δεν έβλεπε, η άλλη ένοιωθε ριγμένη γιατί ήρθε πιο νωρίς και την έβαλαν να κάτσει πίσω, η τρίτη δεν ήθελε να κάτσει κοντά στην συνυφάδα της (που κακό χρόνο νάχει), και τέτοια διάφορα.  Μετά αρχίσανε η μουρμούρες για τα φαγητά: «Δεν κατάλαβα δηλαδή, γιατί η σαλάτα να πάει μπροστά στην Τούλα, εμείς δηλαδή είμαστε παρακατιανές;;;»

  Κάπου εκεί, ενσκύπτει ο δυστυχής τροβαδούρος της Ρωμιοσύνης, ο οποίος προσπαθώ να καταπολεμήσω την ώρα που αρνείται να περάσει γρήγορα, και –άμα λάχει- να κρατήσω και κάποια προσχήματα….  
  Αμ’  δε… 

   -Την Φραγκοσυριανή!!!
   - Την  διφραγκοσιφναία!!!!
   - Σαμιώτισσα –Σαμιώτισσα!!!
   - Κάνα χορευτιακό, καλέ!!!!
   -Κανένα νησιοτερό δεν θα παίξετε;;;

   Όλα αυτά  στα πρώτα δέκα λεπτά. Μετά έχασα τον λογαριασμό. Σαν αφηρημένες παραστάσεις, πέρασαν από μπροστά μου σκηνές απείρου κάλλους:
  -Η γυναίκα Βεληγκέκας να χορεύει νταγκλάροντας από ληγμένο σκάνκ.
  - Πάκια να πηγαινοέρχονται αδάμαστα, αδιαφορώντας για την άποψη  των ρούχων που απεγνωσμένα προσπαθούσαν να σώσουν ότι μπορεί να σωθεί…
  -Κάτω στο πάτωμα τα αναλόγια.
  -Κλωτσιές σε ένα παντέρημο σκαμπό, που απλά θα μπορούσε να σπρωχτεί πιο πέρα.
  -Γόβες βγαλμένες και ανακατωμένες στην γωνία.. 

  Την έχω δει ότι δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά ξαφνικά έρχεται κάποια, και ζητάει το μικρόφωνο, και αρχίζει να εκφωνεί: 
  -«ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΠΟΨΕ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ **********, ΕΥΡΥΩΠΗ –ΛΑΡΥΓΓΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΡΤΑΛΗ» 
  -«ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ, ΤΟΝ Κο ΑΡΙΣΤΙΩΝΑ ΜΠΙΝΕΛΙΚΗ !!!»   (Θερμά χειροκροτήματα, ο ερμηνευτής έχει σπαράξει στο κλάμα, ο μπουζουξής έχει πάθει υπαρξιακή τρίλιζα, μια πελάτισα εκσφεντονίζει  το Πι της πάνω στο παραλήρημα ενθουσιασμού…)
  Ξαναρχίζω. Με πιάνει μια διεστραμμένη κρίση black χιούμορ, και τους αφιερώνω «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω». Χειροκροτούν με μανία. Το στόμα τους πάει ροδάνι. Μαθαίνω τα πάντα. Γιατί χώρισε η κόρη της με τον αλήτη,  γιατί δεν θέλει να γράψει από τώρα το σπίτι, γιατί δεν την καταλαβαίνει ο Αργύρης, γιατί οι τελευταίες εξετάσεις είναι ενδεικτικές για το δράμα που ζει.  Προσπαθώ να δουλέψω, όμως παρελαύνουν μπροστά μου στρατιές από τριγλυκερίδια, πασπαλισμένες με οκάδες υπέρταση, και γαρνί πέντε τελάρα σάκχαρο. 
Έχω γίνει ο εφτά επί Θήβας, που λέει κι ο Τσιφόρος, αλλά ηρωικά υπερασπίζομαι ό,τι  μπορώ να σώσω. 
   Και  φαίνεται τα κατάφερα τελικά, γι’αυτό και κάθομαι τώρα, 03.30, και χαμογελάω , και με ένα κεφάλι καζάνι από την πολυλογία και τις κουλές απαιτήσεις, πάω να φτιάξω ένα τοστάκι με extra τυρί και γαλοπούλα, και να πέσω να ξεραθώ. Τέρμα η τέχνη για απόψε!!!!!!!   Φιλιά!!!!        

Μη μου φοράς ταμπέλες… Σε κανέναν μη το κάνεις αυτό.
  Αν γουστάρεις, κάνε το στον εαυτό σου, δεν ξέρω, δικό σου θέμα… Αλλά εμένα μη μου το κάνεις.

  Ειδικά την ταμπελίτσα της εξιδανίκευσης δεν την μπορώ με τίποτα. Δεν είναι μόνο ότι δεν το ζήτησα ποτέ κάτι τέτοιο, είναι κι άλλα πολλά…

  Είναι – ας πούμε,- ότι σε βλέπω να ψάχνεις πρότυπα, αποδίδοντας σε κάποιον άλλον κάτι που δεν έχει.   Εγώ π.χ., είμαι τσακωμένος με την τελειότητα από το μαιευτήριο κι όλας.  Πώς θα μου προσάψεις κάτι τέτοιο; Γιατί να το κάνεις  σε κάποιον αυτό; Αφού στη πρώτη «μικρή» στιγμή που θα νοιώθεις ότι σε αφορά, θα τον απομυθοποιήσεις τον άλλον με βία περισσή, με πέτρινο νυστέρι και μηδέν αναισθητικό.  Επειδή θα νοιώθεις ότι σε πρόδωσε, ότι τσαλαπάτησε εκείνα που εσύ του είχες επισυνάψει.  Μοιάζει λίγο με φασισμό, σωστά;
  Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που από μόνοι τους επιζητούν να τους εξιδανικεύσουν οι άλλοι. Το γουστάρουν. Ναρκισσεύονται. Συλλέγουν οπαδούς. Αλλά και μου είναι αδιάφοροι.
  Κάνε ότι θες. Αλλά μην μου φοράς ταμπέλες. Είμαι αυτός που είμαι.. Ούτε λιγότερος, ούτε περισσότερος. Δεν φταίω εγώ αν δεν κουβαλάω μέσα μου αυτό που σου έπεσε στον δρόμο.     

….   «Τι άνθρωπος είσαι εσύ; 
      τι σκοτεινό μουτράκι…
      έλπισα στην αγάπη σου,
       μα βγήκες κουμασάκι…» 

       Αθώο, ε;;;; ίσως και παιδιάστικο… Το τραγουδάκι συνεχίζει, έτσι αφελές και ανιστόρητο…  

   « Δεν σου γουστάρουν τα φιλιά,
     δεν αγαπάς τα χάδια,
      Έχεις μια κρύα αγκαλιά,
      κι είν’ η καρδιά σου άδεια…
     
      Δεν θες να πάμε σινεμά,
      δεν θέλεις ταβερνάκι… 
      Τα λόγια σου είναι ωμά…
      Το βλέμμα σου φαρμάκι…» 
|
       Αθώο, ε;;;;; ίσως και παιδιάστικο… το τραγουδάκι συνεχίζει,  έτσι αφελές και ανιστόρητο… 

       «Είμαι για σένα κουμπαράς,
         που θέλεις να τον σπάσεις
        Και , μόλις πέσει ο παράς, 
        γυρεύεις να το σκάσεις…» 

      Αθώο, ε;;;; ίσως και παιδιάστικο….. Το τραγουδάκι τελειώνει καταπίνοντας την ουρά του…  

    «τι άνθρωπος είσαι εσύ,
     Τι σκοτεινό μουτράκι»….

   Αυτοπυρπολείται στα νταμάρια,  ρίχνοντας πάνω του μικρές  απογνώσεις, μικρές ματιές, ένα μινόρε και δέκα υποσχέσεις. Για τους θριάμβους μας δεν ξέρω, που λέει και το φιλαράκι μου. Αλλά το τραγουδάκι αυτό, να το χαρίσω σε όλους όσους έχασαν το φυλλάδιο  με τους όρους του παιχνιδιού…Και μην ρωτάς για την απάντηση. Δεν την ξέρω... έτσι κι αλλοιώς περαστικός ήμουν... Είδα φως και προσπέρασα... Και πατήστε και το play για να το ακούσετε... Είναι οι " Χάνομαι γιατί ρεμβάζω"  αρκετά χρόνια πριν...

  
    Σε παράτησαν εδώ χάμω κάτι αλανιάρικα σύννεφα  που προσπέρασαν  και φύγανε για πέρα. Βούλιαξες στην λεωφόρο, και κάποιους καιρούς μετά, τα παραποτάμια δρομάκια σε ξέβρασαν στην πόρτα μου.

   Η βροχή που τόσο αργά ήρθε, παρέμεινε να φωτίζει σταθερά τα τζάμια με χιλιάδες μικρές απουσίες. Μικρές απουσίες που έσκαγαν στο γυαλί με την ολοδική τους μικρή στιγμή  που πρωταγωνιστούσαν, και έπειτα έπαιρναν γλιστρώντας τον δρόμο προς το αναπόφευκτο προσωπικό τους κάτω.

    Βρέχει ακόμα. Μονότονα.  Δεν έχω καταφέρει ακόμα να καταλάβω αν «εσύ» είσαι «εγώ» σε μια άλλη απροσδιόριστη εκδοχή, ή  εγώ είμαι εκείνο που παραλίγο να γίνεις. 

   Τα μάγια και τα ξόρκια της χαρτορίχτρας στην κόντρα γέφυρα, δεν άγγιξαν ποτέ το άστρο του Αλμποράν.

    Και μένω εδώ, μαζί σου, πλευρό με πλευρό, σκιές σιαμαίες. Μα όλα τα άλλα παρελαύνουν σε αλλοπρόσαλλους σχηματισμούς. Σχήματα, σώματα, βλέμματα. Αλλού κι αλλού. Μόνο οι σκιές παραμένουν αμετανόητα σιαμαίες.

    Θα βάλω να πιούμε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ποτήρι ψηλό, κολονάτο.  Θα σου χαρίσω  κι ένα σκίτσο που σκάρωσα στα 15 μου. Είναι ένα ποτάμι –σκάκι, που αντί για βάρκες κουβαλάει πιόνια, και διάφορα τέτοια παλαβά. Χαμένη παρτίδα. Μη δώσεις σημασία. Μόνο άναψέ μου ένα τσιγάρο.

    Και επειδή βλέπω ότι η φωτιά κοντεύει να σβήσει, κάνε μου τη χάρη μέχρι νά'ρθω και πέτα μες το τζάκι κανένα  παραμύθι να φουντώσει, και ένα- δυο «Σ’ αγαπώ» απ' τα δικά σου, έτσι για προσάναμμα… 

Γυάλινο πρωινό παίζει στα στόρια
  τα  μάτια σου φωτίσαν χίλια χρώματα…
    Μετά, σε ξανακέρδισε ο ύπνος
        και μοιάζεις σαν εικόνα σε λευκώματα.

 Παιχνίδι παιδικό το ξύπνημά σου:
   μια αχτίδα φως που πέφτει στο κρεβάτι σου
      πουλιά που μόλις έχουν επιστρέψει
         κι η ζαχαρένια μπάντα της αγάπης σου...

     Έβλεπα πριν λίγο στην TV το "Ράδιο αρβύλα"  με τον Κανάκη και τους αποδέλοιπους, και  περιδεής άκουσα κάτι, που άνετα και μακράν μπορεί να χαρακτηριστεί η απόλυτη μαλακία όχι της μέρας απλά, αλλά, και της εβδομάδας, και του μήνα... Αδύνατον να μην την μεταφέρω. Τέτοια πράγματα πρέπει να γράφονται με χρυσά γράμματα στην βίβλο με τις αθάνατες φράσεις.... Λοιπόν...
 Κάποιος, -κάποια παίρνει συνέντευξη απο  τον Μάρκελλο Νύχτα, έναν  ... στυλίστα. Το όλο στήσιμο και το στυλάκι του τύπου, όπως πάντα σ' αυτό το συνάφι, εξαιρετικά ιδιαίτερο  ... τέλος πάντων....

Ερώτηση : Φοβάστε τον θάνατο;  

Απάντηση :       ΟΧΙ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΒΑΜΑΙ, ΓΙΑΤΙ...
    (απειροελάχιστη σιωπή, και...)    
                    
                       ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ,
                ΟΛΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ...

Άσχετος ο τίτλος.
  Ένα γαμημένο τραγούδι των Revival ακούω. Και ούτε είχα καμιά πρόθεση να γράψω. Απλά διαπίστωσα οτι θα έσκαγα αν δεν έλεγα δυό κουβέντες, έστω και σε σε αυτό το πράγμα που λένε internet.. 
   Η κούρασή μου είναι απίστευτη, κι όμως δεν μπορώ να κοιμηθώ απο την υπερένταση. Και κάθομαι και ακούω τις αγαπημένες μου παλιομοδίτικες  ροκιές, και αυτομηρυκάζομαι, γαμω την ορθογραφία μου,
   Βήξε και πέθανε, μαλάκα.  Ρέκβιεμ με πιστωτική, σε άτοκες δόσεις, εξαιρετκά συμφέρουσα  προσφορά, και τρεχάτε να προλάβετε,κόσμε...Δύο χρόνια τώρα, και δεν χαμογελάς με τίποτα , κολητέ. Εγώ, καταλαβαίνω.
    I  me mine...For no one...   Και τι να κάνουμε, αγοράκι μου, που έτυχε να γαμηθεί το μικρό μας θέλω μες το τεράστιο έπρεπε; Να γράφουμε στιχάκια;  εντάξει, γράψαμε... Όσο τα αγαπώ αυτά τα τραγούδια, άλλο τόσο με στέλνουνε, και αντί να απορίπτω, μαζοχίζομαι σαν έτοιμος απο καιρό. Δεκαπέντε χιλίαδες  μπινελίκια δεν θα ήταν αρκετά. Και γράφω μαλακίες στις 5.30 ξημερώματα, και είμαι τέζα απο κούραση μα δεν μπορώ να κοιμηθώ, και χαμογελάω σε έναν αόρατο καθρέφτη που τον λένε "ξέχασέ με", και δεν έχει ούτε να κρυφτώ όύτε να πουλήσω τσαμπουκά και να δραπετεύσω στο μπόϊ μου.   Δεν ξέρω ποιός θα σταματήσει την βροχή.
  Μαλακίες γράφω. Χαμογελάω παράξενα  και οι φωτογραφίες σαπίζουν στην τσέπη μου Χαμογελάω  όμως, και με αυτό το στραβό χαμόγελο,  περνάω απέναντι.

Είχα πολύ καιρό να πάθω πλάκα με κάτι που είδα στο ίντερνετ. Και ούτε γουστάρω τα  copy-paste. Αλλά είναι τόσο ισχυρό το σοκ που έφαγα, που δεν μπορώ παρά να παραπέμψω  σε αυτό που με έκανε πραγματικά να "φύγω".  Δεν μπορώ να βρω λόγια.  Διαβάστε πρώτα το κειμενάκι, και μετά πηγαίνετε στο link...

> Η εμφάνιση μιας
> ντροπαλής 24χρονης σε σόου
> ταλέντων της ουκρανικής
> τηλεόρασης προκάλεσε το κλάμα
> μίας ολόκληρης χώρας, καθώς και
> διεθνή αίσθηση.
>
> Περίπου 13.000.000
> άνθρωποι είδαν την Kseniya Simonova στο
> σόου "Ουκρανία έχεις
> ταλέντο" σε μια εξαιρετική
> επίδειξη της τέχνης της άμμου. Η
> Ουκρανία προετοιμάζεται για τις
> προεδρικές εκλογές του
> Ιανουαρίου του 2010, ενώ βρίσκεται
> σε πολύ κακή οικονομική
> κατάσταση ως χώρα.
>
> Από τον περασμένο
> Μάιο, οπότε και εμφανίστηκε για
> πρώτη φορά η Simonova, με ένα κουτί
> γεμάτο άμμο, ζωγραφίζοντας
> πανέμορφες εικόνες πάνω σε αυτό,
> απεικονίζοντας την ιστορία της
> πρώην σοβιετικής χώρας, όλο και
> περισσότεροι θαυμαστές κάθονταν
> μπροστά από τους τηλεοπτικούς
> τους δέκτες για να τη δουν.
>
>
> Τα βίντεό της στο
> Youtube έχουν συγκεντρώσει πάνω από
> 4.000.000 κλικ, αριθμός απίθανος για
> ένα κοινό που γνωρίζει λίγα για
> την ιστορία της Ουκρανίας.
>
> Η Ουκρανία έχασε
> περίπου το 1/4 του
> πληθυσμού της κατά τη διάρκεια
> του Β' Παγκοσμίου Πολέμου,
> αριθμός που αντιστοιχεί περίπου
> στο 20% των συνολικών θανάτων. Με
> τη βοήθεια της άμμου, τα
> πορτραίτα της Simonova δείχνουν τις
> ανθρώπινες απώλειες από τη
> γερμανική εισβολή του 1941.
>
> Η σκηνή, στο άνοιγμά
> της, δείχνει ένα ζευγάρι να
> κάθεται σε ένα παγκάκι κάτω από
> έναν ουρανό γεμάτο αστέρια.
> Ξαφνικά, εμφανίζονται πολεμικά
> αεροπλάνα και η ευτυχισμένη
> σκηνή αντικαθίσταται από
> θλιμμένα πρόσωπα. Στη συνέχεια,
> έρχεται ένα μωρό και η γυναίκα
> χαμογελά ξανά, αλλά ο όλεθρος του
> πολέμου τη μετατρέπει σε χήρα,
> πριν η εικόνα με τη σειρά της να
> πάρει τη μορφή του Αγνώστου
> Στρατιώτη της Ουκρανίας.
>
> Η 24χρονη κέρδισε,
> φυσικά, το πρώτο βραβείο του
> παιχνιδιού (80.000 λίρες) και
> επέστρεψε στην κανονική της ζωή
> στην Κριμαία. Έκπληξη αποτελεί
> πάντως το κίνητρό της για τη
> συμμετοχή στο παιχνίδι.
> "Δήλωσα συμμετοχή για να
> βοηθήσω ένα παιδί, το οποίο
> χρειαζόταν να υποβληθεί σε
> εγχείρηση. Δεν είχα σκοπό να κάνω
> όλη τη χώρα να κλάψει" είπε
> χαρακτηριστικά.
>
> Όταν έχετε λίγο
> χρόνο, δείτε όλο το βιντεάκι
> πραγματικά αξίζει..
>
> http://www.youtube.com/watch?v=518XP8prwZo
> 

Κυκλοφόρησε πριν 3-4 μέρες στο  youtube, και πέθανα στο γέλιο. Ο τύπος που το σκάρωσε,  δεν παίζεται. Χιούμορ ανελέητο και δέσιμο των διαλόγων με το όλο σκηνικό, άνευ προηγουμένου….Νομίζω αξίζει να το δουν και κάποιοι άνθρωποι παραπάνω, οπότε κάντε «κλικ» και αράξτε….

 

video

Άρης Σπηλιωτόπουλος, κατάμαυρος από τον ήλιο της Μεσογείου, άρτι αφιχθείς από τις διακοπές του, κατηγορείται για κατασπατάληση δημοσίου χρήματος. Επιβιβάστηκε σε θαλαμηγό με την παρέα του για ένα ταξιδάκι, με τη διαφορά ότι η ημερήσια ταρίφα ήταν 13.000 ευρώ, όλα πληρωμένα από τον ΕΟΤ, δηλαδή το Δημόσιο, δηλαδή... τον πολίτη! Σύμφωνα με επίσημη, λοιπόν, καταγγελία ομάδας βουλευτών (και αναφορικά με το Τιμολόγιο Παροχής Υπηρεσιών υπ΄αριθμ. 019/31-7-08 (της εταιρείας ΘΑΛΕΙΑ Ν.Ε.Π.Α, που είχε ναυλώσει τη θαλαμηγό ΑΜΦΙΤΡΙΤΗ για το διάστημα 7/8 έως 10/9), το υπουργικό αυτό τριήμερο πολυτελούς αναψυχής από 14/8 έως 17/8/08, κόστους 40.000 ευρώ (που σημαίνει πάνω από 13.000 ευρώ την ημέρα), είχε προπληρωθεί από τον Ελληνικό Οργανισμό Τουρισμού.

Βεβαίως, το συμβάν αφορά την περίοδο κατά την οποία ο κ. Σπηλιωτόπουλος ήταν υπουργός Τουρισμού, δηλαδή το καλοκαίρι του 2008. Η "αδυναμία" του Άρη στην καλή ζωή είναι διαχρονική. Τι το 2008, τι το 2009. Το ερώτημα παραμένει. 13.000 ευρώ την ημέρα είναι... πολλά τα λεφτά Άρη! Και μάλιστα, όταν πρόκειται για λεφτά του Δημοσίου.

 Copy/paste απο το www.zougla.gr 
Είναι γνωστή σε όσους με ξέρουν, η άποψή μου για τα λαμόγια που το παίζουν εθνοπατέρες. Όμως χάσκω σαν μαλάκας, μπροστά στην αποχαλίνωση. Δεν υπάρχει τσίπα, δεν υπάρχει συνείδηση, δεν υπάρχει τίποτα... Σε ένα κράτος μπουρδέλο με μόνιμα ριγμένους και θύματα εκείνους που σκύβουν το κεφάλι, αδύναμοι εξ'  ορισμού και  ευνούχοι εν τη αγνοία τους, καθόμαστε και κοιτάμε το στερέωμα, νοσταλγικοί και στείροι. Κάτι τέτοιες στιγμές,συγνώμη δηλαδή, αλλά θυμάμαι τον Δημήτρη...