Μιά φωτογραφία, λένε, αξίζει όσο χίλιες λέξεις....

  Φορτίνο Σαμάνο. Ύπαρχηγός του Εμιλιάνο Ζαπάτα. Μεξικο. 1917.

Εκτέλεση. Τελευταία επιθυμία: ένα πούρο.  Το καπνίζει μπροστά στον τοίχο της εκτέλεσης,  και αντιμετωπίζει το εκτελεστικό απόσπασμα με ΑΥΤΟ ΤΟ ΥΦΟΣ. ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΤΟ ΒΛΕΠΕΤΕ.

Πιστεύω οτι είναι μια απο τις φωτογραφές που δεν γίνεται να τις ξεχάσει κανείς. Respect.

 ΥΓ.  Τώρα μόλις ανακάλυφα το τραγούδι του Θ. Παπακωνσταντίνου για τον Φορτίνο Σαμάνο.  http://www.youtube.com/watch?v=bUn2t9etEA8

  -Πονάω.... τα πόδια μου πονούν...περπατούσα στα βράχια δίχως παπούτσια, και αυτοί με χτυπούσαν, και τώρα θα με χτυπήσουν  πιό πολύ... το ξέρω...

  -Πονάω... οι φτέρνες μου βγάζουν αίμα, και ολόγυρα μόνο κοράκια... σε λίγο θα  μας τελειώσουν... Πού το βρήκες το τσιγάρο;

- Το είχα κρύψει για κάτι στιγμές σαν αυτή. Τώρα θα μας τελειώσουν.

-Φοβάμαι... και πονάω...

-Και εγω... αλλά τελειώνει όπου νά' ναι... Θα περάσουν τα χρόνια, και κανείς δεν θα θυμάται τίποτα πιά...

- Λένε οτι την ιστορία την γράφουν οι νικητές... εμείς γιατί μπλεχτήκαμε  στο πανυγήρι ετούτο;

-Μας  γελάσανε... το αίμα που τρέχει απο το πόδι σου, ο τρόμος που τρέχει απο τα μάτια μας, τα χέρια που θα μας κατασπαράξουνε άφού βγεί αυτή η επινίκεια φωτογραφία, όλα αυτά θα γίνουν ένα παιχνιδάκι για τις γενιές που θα έρθουν...

- Φοβάμαι... Φοβάμαι πολύ.....

- Και εγώ φοβάμαι... Μάζεψε το βλέμα σου, και φαντάσου οτι είσαι κάπου αλλού...

- Δεν μπορώ... με τρομάζουν...

-Το ξέρω... Χαζομάρες σου λέω... Τους φοβάσαι;;;

- Ναι.... τους φοβάμαι πολύ...

 -Ακόυμπησε πλάι μου.... σε λίγο θα φύγουμε... τουλάχιστον να πάρουμε μαζί μας οτι αγαπάμε...

`-Ας γίνει... να τελειώνουμε....

   Παίρνω την κιθάρα μου, και τραγουδάω... Σας αγαπάω, σας υποδέχομαι...  Η  αφίσα γράφει όλα τα στοιχεία, εγώ θέλω μόνο να πω οτι  ανυπομονώ να τα πουμε απο κοντά. Ραντεβού την Παρασκευή λοιπόν... 

Αυτός ο άνθρωπος, ποιος ξέρει τι έχει…
διάγει τελείως κανονικά…
νωρίς στο κρεβάτι, δυο-τρία τσιγάρα…
καπνός δαχτυλίδια, τα μάτια κλειστά…

    Οι τρέχουσες ανάγκες…
    όλοι εκείνοι στη δουλειά…
    τα μαλλιά πού ‘χουν κι όλας γκριζάρει…
    κι απέναντι, στο κάδρο,  
    καρφωμένοι από καιρό,
    πάντα χαμογελάνε δυό φαντάροι… 

Αισθάνεται ένοχος αυτός, κατά βάθος,
όταν η γυναίκα του η νόμιμη
σπάει τον προσωπικό του χώρο
υποτακτική και φρόνιμη… 

     Τα όνειρά του θα ‘ρθουν ,
      πακέτο πόζες της στιγμής
     που πάντα μπερδευόταν εκεί μέσα…
     Νωρίς για αναπολήσεις.
     Αργά πολύ για πυρετό.
     Αυτός, θα φτάσει μόνος ως το τέρμα…

Μαζεύει από χρόνια στου μυαλού του τα αμπάρια
των ημερών του τα στραβά τα κέρματα…
εύθραυστος στη συνθετική του πανοπλία
και λίγο ζαλισμένος τ’ απογεύματα… 

    Ο κόσμος του:  μια νότα από πορσελάνη
    καταμεσής στη λεωφόρο θα την δεις περνώντας…
    Η νύχτα του, μια πόρτα τόσο μικρή…
     κι αυτός,
    μικραίνει,
       και πεθαίνει
          ξυπνώντας …..  

  Η εποχή ευνοεί την καλλιέργεια ονειροπόλων, οπισθοθυμικών, και ελαφρά –έως και βαρύτατα- παλιμπαιδιζόντων…

  Η πραγματικότητα ασφαλτοστρώνει τις λεωφόρους της, για να παρελάσουν   τα νέα status quo, οι  κατ’ εξοχήν μοιραία και δραματικά  βαρεμένοι έχουν πιάσει τραπέζι γωνία στην πλατεία, κατά προτίμηση από την μεριά του σπιτιού τους, για να μπορέσουν να την κάνουν χαλαρά  αν έρθει καμμιά  βροχή, και οι κουβέντες έχουν αντικατασταθεί από ματιές, κι αυτές συχνότατα μισοκαδιάρικες και νυσταλέες…

  Δεν είναι ότι αδιαφορείς για τα γύρω σου, η ότι παραιτείσαι  και δεν διεκδικείς, ούτε ότι δεν αντιδράς και δεν δαγκώνεις άμα λάχει… Αλλά  μερικές φορές, σε πιάνει μια τέτοια ψυχολογική ρέκλα, που δεν θες να δεις άνθρωπο, και πας και μαντρώνεσαι σε χώρους πιο προσωπικούς…

 Τώρα τελευταία, με έχει πιάσει και μένα μια τέτοια καθόλου ανεξήγητη  -σύμφωνα με τα παγκοίνως γνωστά δρώμενα-  ψυχομαλακία, και μου εκλείπουν οι βαθειά ποιητικές εκφράσεις, για τις οποίες έχω γίνει διάσημος και περιζήτητος και πασίγνωστος στο δωμάτιό μου… 

 Μια ψιλοάρνηση νοιώθω, κι ας θυμάμαι κάποτε που διαφωνούσαμε αν η ανατροπή πρέπει να γίνει μέσα από το … σύστημα, η με απ’ ευθείας σύγκρουση!!!! (πολύ γέλιο...).     Και στις δύο περιπτώσεις,  οι πιθανότητες θα ήταν ισόποσες με τις πιθανότητες να βιώσει ένα μύδι έξι διαδοχικούς κολπικούς οργασμούς αιωρούμενο στην στρατόσφαιρα… 
  Έτσι  έκατσα στην υπερπολυτελή πολυθρόνα-ξαναμανάκλινδρο του γραφείου,  και γουστάρησα να δω  κάτι από τα λίγο παλιότερα.
           
            Α.Μ.Α.Ν.  !!!!!  
   Δεν πάνε και πολλά χρόνια, κι όμως η εποχή μοιάζει μακρινή.  Πώς γίνεται αυτό δεν ξέρω, θα σας γελάσω… όπως γέλασα κι εγώ… Τέλος πάντων, ξεχάστηκα βρε αδερφέ… 

Την υγειά μας να’ χουμε, να βλέπουμε τα χάλια μας….   Πάρτε και ένα προτεινόμενο: 

        http://www.youtube.com/watch?v=uIf95O1-yLg  

 Είναι πληθωρικού βάρους. Βασικά παραείναι…
 Είναι υπεραιμικός. Ειδικά όταν αγχώνεται, γίνεται κατακόκκινος.
 Το στόμα του δείχνει σχεδόν πάντα οκτώ και είκοσι. Το χαμόγελό του, ανήκει απο την εποχή τού Bing Bang κι όλας, στον  χώρο της μυθολογίας.
 Και τέλος, είναι το «αφεντικό» μου…

   Κοίταξε δύσθυμα τα άδεια τραπέζια του μαγαζιού. Κοκκίνισε ακόμα λίγο. Ξεφύσηξε με ένα τρόπο που παρέπεμπε άμεσα στον Μόμπι Ντίκ.
    Γύρισε , με κοίταξε και με κατακεραύνωσε : 
   -Όλα τα άλλα μαγαζιά με ζωντανή μουσική, έχουνε κόσμο. Μόνο εμείς δεν έχουμε. Η κατρακύλα μας ως μαγαζί, είναι ανεπίτρεπτη…
    Το υπονοούμενο ήταν σαφέστατο, σαν καρυοθραύστης στα τρυφερά μου σημεία… Κοιτάχτηκα με νόημα με τον μπουζουξή: 
   -Αν δεν το κατάλαβες, μας την είπε για το πρόγραμμα!!!
   -Σιγά που δεν το κατάλαβα!!!  (Ο συγκεκριμένος μπουζουξής, καταλαβαίνει τα πάντα, αρκεί φυσικά να του τα εξηγήσει πρώτα κάποιος…) 
   Κάπου εκεί μπήκα στην χαρωπή διαδικασία ενός εσωτερικού μονόλογου, όπου εγώ αγόρευα, ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος εγώ πάλι, χειροκροτούσα με μανία αυτά που μου έλεγα… 
   Στα χρόνια που δουλεύω σαν μουσικός , -που δεν είναι και λίγα-, το σκεπτικό των τύπων που έχουν μαγαζί,  έχει μια αμετακίνητη άποψη. 
   Αν το μαγαζί πάει καλά, είναι απλοί οι λόγοι: Έχουν καλό σέρβις, έχουν καθαρά ποτά, έχουν καλό φαγητό, έχουν πολύ καλές δημόσιες σχέσεις και δικές τους παρέες που τους στηρίζουν, έχουν καλές τιμές, κλπ κλπ….
    Αν το μαγαζί δεν πάει καλά, είναι απλός ο λόγος:-Φταίει το πρόγραμμα !!!  (Δεν είναι αρκετά κεφάτο, δεν κάνατε πρόβες να αλλάξετε τραγούδια, κάνετε μεγάλα κενά ανάμεσα στα τραγούδια, δεν ξέρω, κάντε κάτι, κλπ, κλπ…) 
   Μια ζωή την ίδια καραμέλα.  Ο μουσικός μόνο να φταίει μπορεί. Πιθανώς γι αυτό και τα ψαλίδια στα μεροκάματα, τα ένσημα που σπανίως κολλούνται,  τα μαύρα λεφτά, ακόμα και το ότι γίνεται θέμα αν αργήσεις πέντε λεπτά να ξεκινήσεις ενώ δεν υπάρχει πρόβλημα αν κάτσεις και τρία τέταρτα παραπάνω στο τελείωμα. 
    Ο Παύλος ο Κοντογιαννίδης, το είχε θέσει καταπληκτικά κάποτε :   " Όταν το μαγαζί  πάει καλά, είσαι υπάλληλος. Όταν δεν πάει καλά, είσαι συνεταίρος"…  
   Τέλος πάντων αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να αλλάξει στον αιώνα τον άπαντα… Αυτό σκέφτηκα,  και με την αποφασιστικότητα  αποτυπωμένη στα αδρά μου χαρακτηριστικά, ανέβηκα στον βατήρα του  σκαμπό και βούτηξα από κει καρφωτός στα νερά του Κυριακάτικου απογεύματος…  

  Ο όλεθρος ήρθε καλπάζοντας.  Όλη την χρονιά, τρεις ημέρες απεχθάνομαι: Παραμονή  Χριστουγέννων, παραμονή Δεκαπενταύγουστου, και…. ημέρα της γυναίκας……

  Τίποτα προσωπικό…. No hard feelings…. Μια χαρά είναι οι γυναίκες, και να τις χαιρόμαστε, αλλά όταν βγαίνουν μόνες επειδή και καλά γιορτάζουν, (λες και τις άλλες μέρες του χρόνου  είναι αλυσοδεμένες στα σκοτεινά μπουντρούμια του Μαχαραγιά), δεν υποφέρονται με τίποτα.
   Η μουσική σκηνή « Κύκλος του Βορρά» που λειτουργώ την ταπεινή μου τέχνη, τιγκάρισε από νωρίς με αιθέριες υπάρξεις. Άλλες ήρθαν με το ΕΚΑΒ, άλλες τις έφεραν κάτι συγγενείς που ζούσαν ακόμα, άλλες πάλι φύτρωσαν από το έδαφος.  Από την ώρα που εμφανίσθηκαν, άρχισαν να τσακώνονται, για το πού θα κάτσουν…  Η μία δεν έβλεπε, η άλλη ένοιωθε ριγμένη γιατί ήρθε πιο νωρίς και την έβαλαν να κάτσει πίσω, η τρίτη δεν ήθελε να κάτσει κοντά στην συνυφάδα της (που κακό χρόνο νάχει), και τέτοια διάφορα.  Μετά αρχίσανε η μουρμούρες για τα φαγητά: «Δεν κατάλαβα δηλαδή, γιατί η σαλάτα να πάει μπροστά στην Τούλα, εμείς δηλαδή είμαστε παρακατιανές;;;»

  Κάπου εκεί, ενσκύπτει ο δυστυχής τροβαδούρος της Ρωμιοσύνης, ο οποίος προσπαθώ να καταπολεμήσω την ώρα που αρνείται να περάσει γρήγορα, και –άμα λάχει- να κρατήσω και κάποια προσχήματα….  
  Αμ’  δε… 

   -Την Φραγκοσυριανή!!!
   - Την  διφραγκοσιφναία!!!!
   - Σαμιώτισσα –Σαμιώτισσα!!!
   - Κάνα χορευτιακό, καλέ!!!!
   -Κανένα νησιοτερό δεν θα παίξετε;;;

   Όλα αυτά  στα πρώτα δέκα λεπτά. Μετά έχασα τον λογαριασμό. Σαν αφηρημένες παραστάσεις, πέρασαν από μπροστά μου σκηνές απείρου κάλλους:
  -Η γυναίκα Βεληγκέκας να χορεύει νταγκλάροντας από ληγμένο σκάνκ.
  - Πάκια να πηγαινοέρχονται αδάμαστα, αδιαφορώντας για την άποψη  των ρούχων που απεγνωσμένα προσπαθούσαν να σώσουν ότι μπορεί να σωθεί…
  -Κάτω στο πάτωμα τα αναλόγια.
  -Κλωτσιές σε ένα παντέρημο σκαμπό, που απλά θα μπορούσε να σπρωχτεί πιο πέρα.
  -Γόβες βγαλμένες και ανακατωμένες στην γωνία.. 

  Την έχω δει ότι δεν υπάρχει σωτηρία, αλλά ξαφνικά έρχεται κάποια, και ζητάει το μικρόφωνο, και αρχίζει να εκφωνεί: 
  -«ΜΑΖΙ ΜΑΣ ΑΠΟΨΕ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ Η ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ **********, ΕΥΡΥΩΠΗ –ΛΑΡΥΓΓΟΠΟΥΛΟΥ- ΠΑΡΤΑΛΗ» 
  -«ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΒΟΥΛΕΥΤΗ ΤΗΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΣ ΜΑΣ, ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΜΑΣ ΣΤΗΡΙΖΕΙ, ΤΟΝ Κο ΑΡΙΣΤΙΩΝΑ ΜΠΙΝΕΛΙΚΗ !!!»   (Θερμά χειροκροτήματα, ο ερμηνευτής έχει σπαράξει στο κλάμα, ο μπουζουξής έχει πάθει υπαρξιακή τρίλιζα, μια πελάτισα εκσφεντονίζει  το Πι της πάνω στο παραλήρημα ενθουσιασμού…)
  Ξαναρχίζω. Με πιάνει μια διεστραμμένη κρίση black χιούμορ, και τους αφιερώνω «Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω». Χειροκροτούν με μανία. Το στόμα τους πάει ροδάνι. Μαθαίνω τα πάντα. Γιατί χώρισε η κόρη της με τον αλήτη,  γιατί δεν θέλει να γράψει από τώρα το σπίτι, γιατί δεν την καταλαβαίνει ο Αργύρης, γιατί οι τελευταίες εξετάσεις είναι ενδεικτικές για το δράμα που ζει.  Προσπαθώ να δουλέψω, όμως παρελαύνουν μπροστά μου στρατιές από τριγλυκερίδια, πασπαλισμένες με οκάδες υπέρταση, και γαρνί πέντε τελάρα σάκχαρο. 
Έχω γίνει ο εφτά επί Θήβας, που λέει κι ο Τσιφόρος, αλλά ηρωικά υπερασπίζομαι ό,τι  μπορώ να σώσω. 
   Και  φαίνεται τα κατάφερα τελικά, γι’αυτό και κάθομαι τώρα, 03.30, και χαμογελάω , και με ένα κεφάλι καζάνι από την πολυλογία και τις κουλές απαιτήσεις, πάω να φτιάξω ένα τοστάκι με extra τυρί και γαλοπούλα, και να πέσω να ξεραθώ. Τέρμα η τέχνη για απόψε!!!!!!!   Φιλιά!!!!        

Μη μου φοράς ταμπέλες… Σε κανέναν μη το κάνεις αυτό.
  Αν γουστάρεις, κάνε το στον εαυτό σου, δεν ξέρω, δικό σου θέμα… Αλλά εμένα μη μου το κάνεις.

  Ειδικά την ταμπελίτσα της εξιδανίκευσης δεν την μπορώ με τίποτα. Δεν είναι μόνο ότι δεν το ζήτησα ποτέ κάτι τέτοιο, είναι κι άλλα πολλά…

  Είναι – ας πούμε,- ότι σε βλέπω να ψάχνεις πρότυπα, αποδίδοντας σε κάποιον άλλον κάτι που δεν έχει.   Εγώ π.χ., είμαι τσακωμένος με την τελειότητα από το μαιευτήριο κι όλας.  Πώς θα μου προσάψεις κάτι τέτοιο; Γιατί να το κάνεις  σε κάποιον αυτό; Αφού στη πρώτη «μικρή» στιγμή που θα νοιώθεις ότι σε αφορά, θα τον απομυθοποιήσεις τον άλλον με βία περισσή, με πέτρινο νυστέρι και μηδέν αναισθητικό.  Επειδή θα νοιώθεις ότι σε πρόδωσε, ότι τσαλαπάτησε εκείνα που εσύ του είχες επισυνάψει.  Μοιάζει λίγο με φασισμό, σωστά;
  Βέβαια, υπάρχουν και εκείνοι που από μόνοι τους επιζητούν να τους εξιδανικεύσουν οι άλλοι. Το γουστάρουν. Ναρκισσεύονται. Συλλέγουν οπαδούς. Αλλά και μου είναι αδιάφοροι.
  Κάνε ότι θες. Αλλά μην μου φοράς ταμπέλες. Είμαι αυτός που είμαι.. Ούτε λιγότερος, ούτε περισσότερος. Δεν φταίω εγώ αν δεν κουβαλάω μέσα μου αυτό που σου έπεσε στον δρόμο.     

….   «Τι άνθρωπος είσαι εσύ; 
      τι σκοτεινό μουτράκι…
      έλπισα στην αγάπη σου,
       μα βγήκες κουμασάκι…» 

       Αθώο, ε;;;; ίσως και παιδιάστικο… Το τραγουδάκι συνεχίζει, έτσι αφελές και ανιστόρητο…  

   « Δεν σου γουστάρουν τα φιλιά,
     δεν αγαπάς τα χάδια,
      Έχεις μια κρύα αγκαλιά,
      κι είν’ η καρδιά σου άδεια…
     
      Δεν θες να πάμε σινεμά,
      δεν θέλεις ταβερνάκι… 
      Τα λόγια σου είναι ωμά…
      Το βλέμμα σου φαρμάκι…» 
|
       Αθώο, ε;;;;; ίσως και παιδιάστικο… το τραγουδάκι συνεχίζει,  έτσι αφελές και ανιστόρητο… 

       «Είμαι για σένα κουμπαράς,
         που θέλεις να τον σπάσεις
        Και , μόλις πέσει ο παράς, 
        γυρεύεις να το σκάσεις…» 

      Αθώο, ε;;;; ίσως και παιδιάστικο….. Το τραγουδάκι τελειώνει καταπίνοντας την ουρά του…  

    «τι άνθρωπος είσαι εσύ,
     Τι σκοτεινό μουτράκι»….

   Αυτοπυρπολείται στα νταμάρια,  ρίχνοντας πάνω του μικρές  απογνώσεις, μικρές ματιές, ένα μινόρε και δέκα υποσχέσεις. Για τους θριάμβους μας δεν ξέρω, που λέει και το φιλαράκι μου. Αλλά το τραγουδάκι αυτό, να το χαρίσω σε όλους όσους έχασαν το φυλλάδιο  με τους όρους του παιχνιδιού…Και μην ρωτάς για την απάντηση. Δεν την ξέρω... έτσι κι αλλοιώς περαστικός ήμουν... Είδα φως και προσπέρασα... Και πατήστε και το play για να το ακούσετε... Είναι οι " Χάνομαι γιατί ρεμβάζω"  αρκετά χρόνια πριν...

  
    Σε παράτησαν εδώ χάμω κάτι αλανιάρικα σύννεφα  που προσπέρασαν  και φύγανε για πέρα. Βούλιαξες στην λεωφόρο, και κάποιους καιρούς μετά, τα παραποτάμια δρομάκια σε ξέβρασαν στην πόρτα μου.

   Η βροχή που τόσο αργά ήρθε, παρέμεινε να φωτίζει σταθερά τα τζάμια με χιλιάδες μικρές απουσίες. Μικρές απουσίες που έσκαγαν στο γυαλί με την ολοδική τους μικρή στιγμή  που πρωταγωνιστούσαν, και έπειτα έπαιρναν γλιστρώντας τον δρόμο προς το αναπόφευκτο προσωπικό τους κάτω.

    Βρέχει ακόμα. Μονότονα.  Δεν έχω καταφέρει ακόμα να καταλάβω αν «εσύ» είσαι «εγώ» σε μια άλλη απροσδιόριστη εκδοχή, ή  εγώ είμαι εκείνο που παραλίγο να γίνεις. 

   Τα μάγια και τα ξόρκια της χαρτορίχτρας στην κόντρα γέφυρα, δεν άγγιξαν ποτέ το άστρο του Αλμποράν.

    Και μένω εδώ, μαζί σου, πλευρό με πλευρό, σκιές σιαμαίες. Μα όλα τα άλλα παρελαύνουν σε αλλοπρόσαλλους σχηματισμούς. Σχήματα, σώματα, βλέμματα. Αλλού κι αλλού. Μόνο οι σκιές παραμένουν αμετανόητα σιαμαίες.

    Θα βάλω να πιούμε ένα ποτήρι κόκκινο κρασί. Ποτήρι ψηλό, κολονάτο.  Θα σου χαρίσω  κι ένα σκίτσο που σκάρωσα στα 15 μου. Είναι ένα ποτάμι –σκάκι, που αντί για βάρκες κουβαλάει πιόνια, και διάφορα τέτοια παλαβά. Χαμένη παρτίδα. Μη δώσεις σημασία. Μόνο άναψέ μου ένα τσιγάρο.

    Και επειδή βλέπω ότι η φωτιά κοντεύει να σβήσει, κάνε μου τη χάρη μέχρι νά'ρθω και πέτα μες το τζάκι κανένα  παραμύθι να φουντώσει, και ένα- δυο «Σ’ αγαπώ» απ' τα δικά σου, έτσι για προσάναμμα… 

Γυάλινο πρωινό παίζει στα στόρια
  τα  μάτια σου φωτίσαν χίλια χρώματα…
    Μετά, σε ξανακέρδισε ο ύπνος
        και μοιάζεις σαν εικόνα σε λευκώματα.

 Παιχνίδι παιδικό το ξύπνημά σου:
   μια αχτίδα φως που πέφτει στο κρεβάτι σου
      πουλιά που μόλις έχουν επιστρέψει
         κι η ζαχαρένια μπάντα της αγάπης σου...

     Έβλεπα πριν λίγο στην TV το "Ράδιο αρβύλα"  με τον Κανάκη και τους αποδέλοιπους, και  περιδεής άκουσα κάτι, που άνετα και μακράν μπορεί να χαρακτηριστεί η απόλυτη μαλακία όχι της μέρας απλά, αλλά, και της εβδομάδας, και του μήνα... Αδύνατον να μην την μεταφέρω. Τέτοια πράγματα πρέπει να γράφονται με χρυσά γράμματα στην βίβλο με τις αθάνατες φράσεις.... Λοιπόν...
 Κάποιος, -κάποια παίρνει συνέντευξη απο  τον Μάρκελλο Νύχτα, έναν  ... στυλίστα. Το όλο στήσιμο και το στυλάκι του τύπου, όπως πάντα σ' αυτό το συνάφι, εξαιρετικά ιδιαίτερο  ... τέλος πάντων....

Ερώτηση : Φοβάστε τον θάνατο;  

Απάντηση :       ΟΧΙ, ΔΕΝ ΤΟΝ ΦΟΒΑΜΑΙ, ΓΙΑΤΙ...
    (απειροελάχιστη σιωπή, και...)    
                    
                       ΓΙΑΤΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΙ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ,
                ΟΛΟ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ...