αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
ΔΥΣΚΟΛΟΙ ΚΑΙΡΟΙ ΓΙΑ ΠΡΙΓΚΗΠΕΣ...
ΟΙ ΗΛΙΘΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΗΤΤΗΤΟΙ...

30 Σεπτεμβρίου 2008, 02:21
Περί Σεμέλης και Ηλιακού hangover.
Σκέψεις...  

    Κοίτα να δεις που πλάκα-πλάκα θα ξημερώσει και πάλι. Τι μονομανία κι αυτή που έχει ο ήλιος. Γουστάρω μια μέρα να ανατείλει , χάλια εντελώς, με χοντρό hangover, και να ξεκινήσει η μέρα με ηλιακές ντάγκλες και σαχλαμαρίτσες. Έτσι κι αλλιώς, όλη τη νύχτα κοπροσκυλάει.
      Να βγει τέλος πάντων βαρεμένος και κορεσμένος, με ένα ταμπελάκι στο λαιμό, που να γράφει « Είμαι χάλια, ζητώ συγνώμη» και να αποσυρθεί μέχρι να ισιώσει. Να βγει για κάποιες ώρες στη σκηνή η Σελήνη για να σώσει την παρτίδα, με βαμμένα μάτια και έξαλλο ντυσιματάκι, να πει το τραγουδάκι της, να παίζουνε τα όργανα Καν-καν και Ταραντέλες, να μας παραμυθιάσει πρωινιάτικα. Ζαρτιέρες και καλτσόν με ραφή, και χορευτικό Μουλεν-Ρουζ εκτός προγράμματος,  μέχρι να ξαναβγεί από το καμαρίνι ο μεγάλος, ο αδελφός της κυράς των αγριμιών, ξενέρωτος πια και να πιάσει πάλι δουλειά. 
     Αν τον ρωτούσες πού στο καλό αναλώθηκε όλη νύχτα, δεν νομίζω να απαντούσε. Παραείναι μεγάλος για τέτοια. Έχει κι αυτός τα δικαιώματά του. Τι να κάνουμε.  Την παρέα του την χτεσινοβραδινή σκέφτομαι…Αφημένη στο τραπεζάκι, ασάλευτη, καρβουνιασμένη, σιωπηλή. Σαν τη Σεμέλη. Νεκρή εδώ και χίλιες μικρές ευκαιρίες. Αν τυχόν αναστηθεί ποτέ, θα πρέπει να πληρώσει και τον λογαριασμό. Σε φως. Σιγά μην βρει φως σε μετρητά να πληρώσει το λογαριασμό όποιος έκατσε στο ίδιο τραπέζι με τον ήλιο. Σιγά μην βρει το κλειδί που ταιριάζει. Σιγά μην ανοίξει η πόρτα. Σιγά μην με προφυλάξει ο φόβος μου. Και φυσικά, σιγά μην πάω καλά.       

9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Σεπτεμβρίου 2008, 23:13
Σαλέπι και ξερό αντίδωρο...


   

     Άντε πάλι μια απ’ τα ίδια. Δεν πρόλαβε να πέσει η πρώτη ζόρικη βροχή στα φασκελωμένα Δυτικά προάστια, και έγινε το έλα να δεις. Μόνο με ράφτιγκ κατάφερα να πάω για τσιγάρα. Και ανακάλυψα κάτι που δεν είχα προσέξει ως τώρα: Ότι στον Κορυδαλλό με εξαίρεση τις πλατείες, δεν υπάρχουν σχάρες για να  συλλέγονται τα όμβρια ύδατα. (πσσσσς!!!!).
      Αμέσως μετά, ήρθε η δεύτερη διαπίστωση: Με το που έπεσε η βρόχα right through, πάπαλα το Internet. Αύριο με το καλό ελπίζω να έχουν φτιάξει τις γραμμές –εκτός φυσικά αν βρέχει πάλι. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά είχα τάξει στον εαυτό μου ένα χαλαρό βράδι με διαδυκτιακή κραιπάλη , και αντ΄αυτού με καμαρώνω να κάθομαι αραχτός και να απολαμβάνω μια φλυτζάνα με…. Σαλέπι, παρακαλώ. Και κανέλλα από πάνω. Το τελευταίο κόλλημά μου, που ίσως προκαλέσει αδιόρατα μειδιάματα σε μερικούς-μερικούς, αλλά δεν τρέχει τίποτα. Για αίμα βγαίνω με την Πανσέληνο. Τις άλλες βραδιές σαλέπι με πάθος. Εγώ, και μια γνωστή μου που έγινε φανατική  όταν διάβασε πάνω στην συσκευασία ότι «παράγεται από το βολβό του σπάνιου φυτού Όρχις»… 
       Ξεκινήσαμε και δουλειά, οπότε διάγομεν βίον εγκρατή και συνετόν. Επί του παρόντος, δηλαδή. Μέχρι να με πάρουν χαμπάρι και να εμφανιστούν και πάλι τα γνωστά και μη εξαιρετέα ρεμάλια, με τις αχαλίνωτες Διονυσιακές τους εξάρσεις, οπότε ΙΣΩΣ υπάρχει ένα ενδεχόμενο να παρασπονδήσω όσο πατάει η γάτα. Επί του παρόντος σαλέπι και περισυλλογή. Είναι και το κλίμα των ημερών τέτοιο, που χωρίς να το θέλεις σε εισάγει σε ένα κατανυκτικό πλαίσιο αναφοράς.
        Καταιγισμός από παραστάσεις και αναφορές σε αγιοτικά και τέτοια… Όπου και να στρέψω τα μεγάλα εκφραστικά μάτια μου, όλο Άγιους Πατέρες βλέπω. Κάτι Εφραίμ, κάτι έτσι, κάτι αλλοιώς. Και όλοι μνημονεύουν ένα πράγμα που το λένε «Βατοπέδιο» ή κάπως έτσι. Ποιος ξέρει άραγε τι να’ ναι αυτό. Κάτι καθαγιασμένο θα είναι, προφανώς, γι αυτό και δεν μπορώ να το εννοήσω εγώ ο γιός της απωλείας. Ο εκπεσών πολίτης.  Δεν το αντέχεις με τίποτα να βλέπεις όλες αυτές τις ζωντανές αγιογραφίες να σύρονται στα παράθυρα και να προσπαθούν να φέρουν σε μένα τον αμαρτωλό  το φως της αλήθειας. Σε πιάνει μιά βατοπεδίαση, και νοιώθεις μια απέχθεια για τα υλικά αγαθά, τα περιουσιακά στοιχεία, τα φιλέτα γης, τα ομόλογα δημοσίου, τις εισφορές που δεν έφτασαν ποτέ εκεί που έπρεπε, τα χρυσά άμφια, τα τιγκαρισμένα σεντούκια, τους κρυφούς λογαριασμούς, τα μισά ακίνητα του κέντρου της Αθήνας, τις επιχορηγήσεις (Τι είναι 300.000.000 για μια επισκευή; Ένα τίποτα είναι μπροστά στην αιωνιότητα ). Σε πιάνει μια διάθεση να αφήσεις όλα σου τα υπάρχοντα σ’ αυτές τις ασκητικές φιγούρες…
      Τέλος πάντων, δεν είναι –ελπίζω-  ακόμα ο καιρός μου να προβάρω φωτοστέφανα και τα σχετικά φτερά, αλλά  καθένας μας έχει και τις εμμονές του… τα φετίχ του, βρε αδελφέ… και δόξα τω θεώ, στο site ποικίλλουν τα φετίχ…  μπουρνούζια με την ούγια, μακαρονάδες  με καμμένη μυζήθρα, αντιβίωση με άρωμα ρακή, ορειβατικές αναζητήσεις σε παγόδες, ο Μπουυυφφφ ο ηδονοβλεψίας, ποιός μου πήρε το αστεράκι μου και κλαίω, φέρτε μου ένα παϊδάκι για να δείτε πως πεινώ, χαμογελώ γιατί είμαι δίπλα του-της, και δεν συμμαζεύεται…Ηλίου φαεινότερο το πόσο δικαιολογημένα νοιώθω αποενοχοποιημένος που την έχω δει με ένα φλυτζάνι σαλέπι.
Και με κανελλίτσα από πάνω…  Είναι βασικό...


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Σεπτεμβρίου 2008, 05:19
05.19 πμ


   Κάνοντας το κλασσικό νυχτερινό ραδιοφωνικό ζάπινγκ εκείνου που προσπαθεί να παρατείνει λίγο ακόμα το ξενύχτι του, έπεσα πάνω σε καινούργιο τραγούδι του Κότσιρα.«Όλο γυρίζω μια ζωή, γύρω-γύρω-γύρω απ’ την αγάπη».
     Καλά κάνει, και γυρίζει, δεν λέω. Και δεν έχω τίποτα εναντίον του Κότσιρα, αντιθέτως μου είναι συμπαθής. Άσχετα αν πιστεύω ότι καταναλώνεται σε γλυκανάλατα τραγούδια. Γνώμη μου είναι, και αυτονόητα ο καθένας μπορεί να έχει εντελώς αντίθετη άποψη. Άλλο είναι που μου έσπασε τα νεύρα, για να μην πω τίποτα χειρότερο…
     Γράφεις ένα πρώτο κουπλέ. Το παραλλάσεις κάπως και έχεις κι ένα δεύτερο. Ωραία. Λαμβάνεις μετά εν ρεφραίν (ωραία ρίμα έκανα ο μπαγάσας), και….. του αλλάζεις τα φώτα. Το τεντώνεις. Το ξεχειλώνεις. Το τραβάς από δω. Το τραβάς από κεί. Κι αφού το κάνεις να φαίνεται ικανοποιητικά μεγάλο, αρχίζεις να το επαναλαμβάνεις. Το λες καμιά δεκαπενταριά φορές να το εμπεδώσει ο ακροατής. Οι λόγοι βέβαια είναι δύο, και είναι βασικότατοι. Πρώτον, δεν είναι εύκολο να «γεμίσεις» το ρεφραίν με στίχους που να είναι ΚΑΙ αξιόλογοι, αλλά ΚΑΙ να μένουν στο μυαλό εύκολα. Δεύτερον, η συνεχής επανάληψη είναι κατά βάσιν πλύση εγκεφάλου. Σου εντυπώνεται το τραγούδι θέλοντας και μη. Για παράδειγμα ο Κότσιρας γύριζε γύρω-γύρω-γύρω απ’ την αγάπη ίσα με κανένα πεντάλεπτο. Ίσως ο ποιητής να περνά το μήνυμα ότι η αγάπη είναι ρουλέτα, ή κάπως έτσι. Και τέλος πάντων, ο Κότσιρας ψιλοαντέχεται. Στο κάτω-κάτω αυτός γυρίζει, αυτός θα ζαλιστεί στο τέλος. Το δράμα είναι ότι γενικότερα, η φιλοσοφία της σύγχρονης στιχουργικής στηρίζεται απεγνωσμένα στην εντύπωση δια της επανάληψης. Βου-α, Βα...

      Κατά τα άλλα, ήσυχη βραδιά. Ευχάριστη έκπληξη η εκπομπή του ξέσαλλου Τερμίτη με τον εμφανέστατα τρακαρισμένο  Μπρίζα. Που όμως μέσα από τα ψήγματα της θυμοσοφίας του, άφησε υποσχέσεις για μια λαμπρή ραδιοφωνική σταδιοδρομία . Αντε με το καλό, και Οδυσσέας Μπριζωάννου...(Εδώ xαιρετίζω αγωνιστικά την κατ' εξοχήν γατόφιλη ύπαρξη τού site).  Φυσικά, ακούστηκε και πάλι ο «Μπουφφφφφ». Αυτό πιά δεν είναι τραγούδι, είναι φιλοσοφική θεώρηση! Είναι στάση ζωής.!!!

      Κλείνοντας, θα παρακαλούσα την Κυρία του 2ου  όταν περνάει έτσι όπως πέρασε απόψε, να μαζεύει μετά τα κομμάτια από τα πτώματα που άφησε στο διάβα της. Ο Χρηστάκης από απέναντι, ήτανε από πάντα του κάπως ψιλοφευγάτος, απόψε ήρθε και χτύπησε κόκκινο. Δεν μου φτάναν τα δικά μου, έχω να κάνω και τον παρηγορητή. Κατάλαβες δηλαδή; Για να τρώω και δούλεμα από πάνω (ΚΙΤ-ΚΑΤ) και να με ρωτάνε κάθε πότε δέχομαι επισκέψεις….  

11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Σεπτεμβρίου 2008, 12:03
Υστεροφημία και Κατιναριό.
Σκέψεις...  

    Είναι κάτι πραγματάκια, που δεν μπορώ να αφομοιώσω. Κάτι κώδικες που παραμένουν για μένα ακατανόητοι. Ίσως γι’ αυτό να έχω κατηγορηθεί στο παρελθόν από απαστράπτουσες ιεροεξεταστικές γυναικείες φυσιογνωμίες, ότι επιμένω να λειτουργώ σαν έφηβος σε κάποια πράγματα…(ναι, ναι, είμαι ανώριμος, το παραδέχομαι).
     Ένα απ’ αυτά τα «πραγματάκια» που δεν έχω καταφέρει να αποδεχθώ –κι ούτε πρόκειται μάλλον- είναι το πώς αλλάζουν πρόσωπο οι άνθρωποι όταν πάψεις να είσαι  «Ο δικός τους άνθρωπος». Πως μετατρέπεσαι ξαφνικά σε κάτι απευκταίο (μετ.: Μπλιάχ!!!)
    Για τον ίδιο ακριβώς λόγο, ήρθε σκασμένος χτες ο φίλος. Φύσαγε-ξεφύσαγε, και ανάμεσα από τα σφιγμένα δόντια του δραπέτευαν φράσεις τολμηρές και ιδαίτερα προχωρημένες.Είχε μόλις μάθει, ότι η πρώην πεθερά του μετά από πέντε χρόνια χωρισμού από την προκομμένη κόρη της, περνάει ακόμα την ώρα της γυρνώντας δεξιά –αριστερά και στολίζοντας τον με χολερικά κοσμητικά επίθετα.

     -Και τι σου κάνει εντύπωση, δηλαδή; δεν το περίμενες;
     -Μα τι λες τώρα; Αυτή έπινε νερό στ’ όνομά μου! Χρυσή τύχη με ανέβαζε, αγαπημένο της παιδί με κατέβαζε! Με κοιτούσε και βούρκωνε, και ευχαριστούσε τον Θεό για το καλό που έκανε στην τσουράπα την κόρη της!! Έλεγε παντού ότι τέτοια αγνή ψυχή σαν τη δική μου δεν έχει ξαναδεί!!!
     -Και τι έμαθες τώρα δηλαδή και έγινες τουρμπίνα;
     -Ότι όποιον συναντήσει και έχει καιρό να τον δει, του τραβάει ένα κατεβατό για μένα που έτσι και ίσχυε το μισό, θα με έδιωχναν κι από τη χωματερή ακόμα, ως υπερβολικά μολυσματικό για τα υπόλοιπα σκουπίδια. Βρίζει εμένα. Βρίζει την οικογένεια μου. Το σόι. Τους φίλους μου. Το καναρίνι μου. Τους συναδέλφους μου. Το πατάκι στην είσοδο. Είμαι άχρηστος. Ανίκανος. Αλήτης. Ανεύθυνος. Χαραμοφάης. Απόβρασμα. Ξενύχτης. Γκομενάκιας. Υβρίδιο. Χοντροκομμένος και άξεστος. Υποκριτής και τετραπρόσωπος. «Που γλύτωσε, καλέ, το κοριτσάκι μου, από τη μαύρη τη μοίρα». 
     -Ποιο κοριτσάκι, ρε; Πλάκα μου κάνεις; Αυτή είναι 45άρα!!! Και έχει μετρήσει όλη την παραλιακή με την πλάτη απο τα 25 της!!! (αυτό το τελευταίο δεν το ξεστόμισα, το κατάπια την τελευταία στιγμή).
     -Τέτοια και χειρότερα, σου λέω. Αφού μου είπανε ότι  καλύτερα ας μη μάθω κι άλλα, γιατί θα στεναχωρηθώ…
     -Ενώ αυτά δηλαδή στα είπανε για να στρώσεις κέφι; Καλές φαρμακόγλωσσες κι αυτοί που στα προλάβανε…. Κοίτα να δεις , μεγάλε, μετά από κάθε χωρισμό κάθε μέρος συνήθως προσπαθεί να σώσει την υστεροφημία του κατηγορώντας το άλλο μέρος. Και απορώ μαζί σου που δεν σου κόβει να αντιληφθείς αυτόν τον στοιχειώδη κανόνα, και να τους αγνοήσεις δείχνοντας ανωτερότητα!!!
     -Έτσι, ε;;; και τότε εσύ γιατί τα είχες πάρει στο κρανίο με εκείνη την τριχωτή κάμπια από το Μοσχάτο; Που έμαθες ότι σε κατηγορούσε παντού, και έψαχνες να τη βρεις για  να τη στραγγαλίσεις;
     -Άλλο αυτό…
     -Τι άλλο αυτό ρε άχαρε;; Κι αφού τα ξέρεις και τα εξηγείς όλα, για πες μου σε παρακαλώ… Αυτά που σου λέω γίνανε προχτές. Και ερωτώ: μετά από ΠΕΝΤΕ χρόνια, γιατί ακόμα ασχολούνται μαζί μου;
     -Ναι, ρε όσπριο!!! Και θα έπρεπε να είσαι ικανοποιημένος!!! Γιατί αυτό σημαίνει ότι η ζωή της πρώην σου με τον τωρινό της, μάλλον δεν είναι και το καλύτερο. Άμα ήταν, σιγά μην ασχολιόντουσαν μαζί σου μετά από πέντε χρόνια!
     -Ναι αλλά πως γίνεται να είσαι τη μία «καλός και χρυσός» και την άλλη  «απόβρασμα και αλήτης»;;;;; Ποια από τις δύο συμπεριφορές είναι ψεύτικη;;;;
     -Δυστυχώς…. φοβάμαι…. και οι δύο…. 

     Κάπου εκεί κόλλησε η κουβέντα… άρχισε το ποδόσφαιρο, ήρθανε και οι μπύρες, και το βουλώσαμε, προς μεγάλη θλίψη μιας περίεργης από πίσω που δεν είχε χάσει ούτε κόμμα μέχρι στιγμής.   
     Ωραία τα καταφέρνω με τις συμβουλές. Όπως σχεδόν όλοι μας, όταν κρίνουμε καταστάσεις που αφορούν τους άλλους.  Πάντως εγώ  εξακολουθώ να μην μπορώ να κατανοήσω την ανάγκη κάποιων ανθρώπων να υπερασπίζουν την υστεροφημία τους «θάβοντας» τους άλλους. Και τέλος πάντων, ποιο είναι το πρόσωπο, και ποια είναι η μάσκα;  Και κάθε πότε μας βολεύει να έχουμε Απόκριες; 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Σεπτεμβρίου 2008, 09:42
Ο Μπούμπης, το hangover και ο ήρωας...
Χιούμορ...  

    Ξεκίνησα πρωινιάτικα να γράψω κι εγώ το κάτι τις μου, έχοντας μάλιστα υπ’ όψιν μου κάτι από κείνα που τα λέμε «σοβαρά».
      Έπεσα όμως πάνω σ’ αυτή την αριστουργηματική φωτογραφία, και ανατράπηκε όλο μου το πλάνο.  Αδύνατον να μην την δημοσιεύσω. Κατά τα άλλα, ωραία η συνάντηση στο σπίτι του Termite. Πολύ ωραία περάσαμε. Αν εξαιρέσουμε βέβαια, ότι πήξαμε στους κιθαρίστες.  Ημασταν εκεί πέρα καμιά δεκαριά.
       Επι τη ευκαιρία, να στηλιτεύσω δημόσια την ύπουλη συμπεριφορά γνωστού μέλους, που προφασιζόμενο  ότι έβγαινε να χαζέψει τη θέα στο μπαλκόνι, μάγκωνε από 2-3 λουκανοπιτάκια την φορά ρίχνοντας δραματικά τη στάθμη της πιατέλας. Έτσι όταν ήρθε η ώρα να φτιάξουμε πιατάκια, το συγκεκριμένο είδος είχε ήδη περάσει στον χώρο του μύθου. Δεν υπάρχει βέβαια περίπτωση να πω ποιος είναι, και ούτε πρόκειται να τον «ζωγραφίσω» λέγοντας ότι το όνομά του αρχίζει από «Φ» και τελειώνει σε «ίλιππος».
      Τέλος, μέσα από τις ομίχλες ενός ξεγυρισμένου Hang-over την Κυριακή, διέσωσα την έμπνευση που είχα, παρακολουθώντας τους καλεσμένους. Έναν δηλαδή απ’ αυτούς….
      Θα γράψω μια επική μπαλάντα. Δεν έχω ασχοληθεί ποτέ ως τώρα με έπος, και είναι καιρός.  Θα ονομάζεται « Ο Μπριζονέας δεσμώτης». Ήδη έχω σκεφτεί το βασικό στόρυ . Ο ήρως Μπριζονέας, που είναι κτηματοτιτάνας, κλέβει από τους θεούς το αστεράκι των premium, και το δίνει κρυφά στους ανθρώπους για να ζεσταίνονται τις νύχτες του Χειμώνα. Οι Θεοί το ανακαλύπτουν και γίνονται έξαλλοι. Ο Μπριζονέας αλυσοδένεται επιτόπου. Ένα τεράστιο όρνεο, ο φρικτός Ρούχλωνας, τον επισκέπτεται κάθε βράδι και μπροστά στα μάτια του, του τσακίζει την κάβα. Την άλλη μέρα η κάβα είναι ξανά γεμάτη, αλλά το όρνεο ξανάρχεται όταν νυχτώνει, κ.ο.κ. Κλείνω κι όλας. Πάω να γράψω την επική μου μπαλάντα….  


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Σεπτεμβρίου 2008, 11:52
...και στη διαδρομή παγώνεις.
Ελεύθερη γραφή και δοκίμια...  

« όποτε σ’αποθύμησα
σαν βράχος κατρακύλησα
στ’ απόκρημνά σου λόγια…»

    Τσιμισκή. Βρέχει. Τα αμαξάκια κορνάρουν. Προσπαθώ να αγκαλιάσω κάτι που λείπει. Δωμάτιο 419.Το κάτι που λείπει, δεν το ξέρει ότι λείπει. Νομίζει ότι είναι εκεί.
    Ίωνος Δραγούμη. Μεζεδάδικο. Δεν σου πάνε τα μαλλιά σου έτσι. Δεν με πειράζει, αρκεί να νοιώθεις εσύ καλά. Χαμογέλασες. Γέλασα. Δεν ξέρεις εσύ γιατί γέλασα. Σε άφησα να νομίζεις αυτό που σε βόλευε. Μόλυβος, εφτά χιλιόμετρα πορεία από την Πέτρα, να φτάσεις στην Κεραμωτή, στο γαμημένο πεδίο βολής. Όλο ανηφόρα και κατσάβραχα. Σαν έρωτας στο τίποτα για το τίποτα, μόνο που ο ιδρώτας ήταν τόσο αληθινός…Τώρα το όνομα έχει γίνει ακόμα λίγο κρασάκι, και δυό μεζέδες παραπάνω. Δεν ήταν όμως πάντα έτσι…
    Εγνατίας. Δεξιά κάτω. Αποβάθρα Νο 4 . Ο ταξιτζής μας ξεγέλασε. Όμως το καραβάκι θα μας πάει τσάρκα στον Θερμαϊκό. Και θα ‘ναι βράδι. Και θα  βλέπω τα φώτα του Χορτιάτη να τρεμοπαίζουν. Τα λαμπιόνια πάνε κι έρχονται. Αμαξάκια είναι. Αμαξολαμπίδες. Το ταβερνάκι που τραγούδησα κάποτε για σένα στο Επταπύργιο, δεν θα έχει κλείσει ακόμα. Αν ξαναπεράσεις με άλλον, μην ξεχάσεις το μπουκάλι με τα σχεδιάκια που είχαμε παραγγείλει.
    Ακόμα βρέχει. Θα περιμένω να γυρίσεις,  να κοιτάξουμε μαζί τις στέγες που υπομένουν. Και υπομένουν. Κι ακόμα αναρωτιέμαι ποιός θα σταματήσει την βροχή…
    Σε ντρέπομαι. Πάντα σε ντρεπόμουν. Όχι γι’ αυτό που νόμιζες. Όχι γιατί είμαι τάχα απ’ άλλη  γειτονιά, πολύ δευτεροκλασάτη. Σε ντρεπόμουν γιατί αποδέχτηκα να σταθώ με γυμνή ψυχή απέναντι στο βλέμμα σου που με βαθμολογούσε.

     Είναι τόσο μεγάλη η διαδρομή ως τον εαυτό μας. Και στην διαδρομή παγώνεις. Περνάς με 180 κάτω από τον Σείριο, περνάς το πέταλο, ανεβαίνεις Πιερία, μπαίνεις Θεσσαλονίκη, και το τραγουδάκι στο ράδιο λέει «Εγώ από από μικρό παιδί, πετροβολούσα την ζωή».
     Ε, όχι…  Τις πέτρες τις πετούσες για άλλο λόγο. Για να τις έχεις μαζεμένες. Για να μην χάσεις χρόνο. Για να έχεις υλικό να χτίσεις γρήγορα-γρήγορα την φυλακή σου. 


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Σεπτεμβρίου 2008, 01:29
Μεγάλε! Τεράστιε!! Τιτάνα!!!
σχόλια  

 Δεν σε κατάλαβα, μεγάλε…
 Ίσως γιατί το μυαλό μου δεν μπορεί να παρακολουθήσει τις τρομακτικής πολιτικής ευελιξίας και απίστευτης κοινωνικής ευαισθησίας επιλογές σου.
  Ώστε….  Τέρμα τα βαρέα-ανθυγιεινά ένσημα για τους μουσικούς, ε;;;; 
Αυτός είναι ένας από τους τρόπους που ανακάλυψες για να μπαλώσεις τα κενά από τις δαγκωματιές των ομοειδών τρωκτικών;;;; Δεν μας έφτανε που οι επιχειρηματίες προσπαθούν να μας φάνε όσα ένσημα γίνεται, -και να μην μας κολλήσουν και καθόλου, αν γίνεται-, τώρα έρχεται και η εμπνευσμένη δική σου  απόφαση, να χαρακτηρίσει την δουλειά μας ως μη συνάδουσα με την επικόλληση βαρέων- ανθυγιεινών  ενσήμων.
 Σοβαρά;;;;;
 Για πες μου Γίγαντα, πόσα βράδια στη σειρά μπορείς να ξενυχτήσεις μέχρι τις πέντε ή και τις έξι το πρωί μέσα στην κάπνα και στην φασαρία; Πόσα, ρε τεράστιε;
Πόσο καιρό αντέχεις να αντιστρέψεις το βιολογικό σου ρολόι και να κάνεις την μέρα – νύχτα και αντίστροφα; Αντέχεις, ρε Τιτάνα, για καμιά τριανταριά χρόνια; Δεν αντέχεις, ε;;; το φοβόμουνα, ρε γαμώτο...


 Αλλά ξέχασα. Μιλάμε για τους εθνοπατέρες. Το πρώτο που τους ενδιαφέρει, είναι να φηφίσουν αυξήσεις για τους εαυτούς τους.

   Για πε μου, υπερδιαπλανητικέ , από πού κι ως που η δική μου δουλειά σαν μουσικός δεν χαρακτηρίζεται ανθυγιεινή;;;;; Είμαστε με τα καλά μας τώρα;;;; Είμαστε σοβαροί;;;;;Α!!!!! ναι!!!!!  Ξέχασα.....  Καταργείται το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους σε κανένα χρόνο, οπότε σάμπως να έχεις δίκιο.  Βρε δεν …μαστε, λέω εγώ….

 Να θεωρείτε δεδομένο, ότι θα γίνει της κακομοίρας. Οι μουσικοί δεν είναι σφάγια.

  Θα ήθελα πολύ να σε βρίσω, αλλά δεν θέλω να πέσω στο επίπεδό σου. Γιατί ναι, εσύ με έβρισες, Υπερτεράστιε….   


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο



Συγγραφέας
pavel
ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΥΛΑΚΟΣ
ΜΟΥΣΙΚΟΣ
από ΝΙΚΑΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/pavel

ΜΟΥΣΙΚΗ,ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ,ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ.





Σκοτεινό μουτράκι










Tags

Σκέψεις... Αναφορές σε τραγούδια... Ελεύθερη γραφή και δοκίμια... Λογοτεχνία Σκέψεις Στίχοι μου Στίχοι μου... σχόλια Χιούμορ χιούμορ Χιούμορ...




Επίσημοι αναγνώστες (29)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης