αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Ένα παιδί κοιτάει τ' άστρα (reload)
Γιατί βαριέται να τα μετρήσει...
17 Απριλίου 2008, 10:43
Καλοκαιρινή collection 2008
50 χρόνια μπροστά...  

Λοιπόν, κάνοντας πράξη μια ιδέα ενός μέλους (pastella) και φυσικά μετά από πιέσεις και εκβιασμούς (βάζω και λίγο ίντριγκα), θα σας παρουσιάσω, μετά από ενδελεχή έρευνα που έκανα, την καλοκαιρινή collection 2008. Την προτείνω ανεπιφύλαχτα σ’ όλα μας τα θηλυκά μέλη, καθώς και στις εχθρούς τους…

Στην πρώτη φώτο έχουμε ένα λευκό συνολάκι που συνδυάζει απ’ την μία την άνεση και απ’ την άλλη την ομορφιά. Άνεση λόγω του λευκού που δεσπόζει τόσο στο φόρεμα όσο και πάνω απ’ το κεφάλι της, ομορφιά καθώς θυμίζει το αρχαιοελληνικό  κάλλος. Αυτό θα φορεθεί ειδικά από γυναίκες που δε ξέρουν που βρίσκεται ο άντρας τους, με τα κεριά να σας δίνουν τη χάρη της κερατωμένης που τον συγχωρεί (βλέπε χέρια), κι απ’ την άλλη το ρόλο του φωτιστικού για οικονομία ρεύματος…

 

 

Το δεύτερο συνολάκι θα πάρει την ονομασία «κοκκινοφουστίτσα». Τα ποτήρια αγοράζονται ασορτί με το φουστανάκι, του οποίου το μόνο ελάττωμα είναι ότι τελειώνει ακριβώς εκεί που δεν έπρεπε. Οι κοκκινοφουστίτσες θα φορεθούν από πυροσβέστριες την ώρα που ξετυλίγουν τη μάνικα, και από νοικοκυρές που ο άντρας τους μοιάζει σαν τον κακό τον λύκο.

Εδώ έχουμε μια casual εμφάνιση που θα κάνει θραύση ειδικά τον Ιούνη με το Euro. Φυσικά η Βραζιλία δε συμμετέχει αλλά η Ελλάδα θα είναι πρώτη μούρη κι έτσι χρειαζόμαστε τέτοιες (αγνές) φιλάθλους. Μπλουζίτσα όσο πιο λίγη τόσο καλύτερα (για σένα φυσικά) , σημαία υποχρεωτική, παντελονάκι προαιρετικό.  

Εδώ έχουμε την εθνική μας ενδυμασία η οποία θα σαρώσει φέτος στις παραλίες. Με το εθνόσημο στην καρδιά και το tattoo στον κ****. Μίνι ο,τι έχει μείνει, πουκάμισο see-through και γόβα στιλέτο για να θυμίζει πως πατήσαμε τους εχθρούς και είπαμε όλοι με μια φωνή «ΟΧΙ» στους Ιταλούς. Τώρα αν ήταν Ιταλίδες, για το ποια θα ήταν η απάντηση, οι απόψεις διίστανται…

 

Εδώ έχουμε ένα alternative συνολάκι που πάει ασορτί με το καπέλο αλά ιπτάμενος δίσκος, φουστίτσα και ζώνη Κολοκοτρώνη λίγα λεπτά πριν ο διαιτητής σφυρίξει την έναρξη της μάχης, μπλουζίτσα αλά Πετρουλάκη (στον πρωινό καφέ), και φυσικά με τους απαραίτητους χαυλιόδοντες και άλλα αναμνηστικά προκειμένου να δείξουμε ότι δεν είσαστε όποιες κι όποιες, έχετε φάει και πέντε-έξι ανθρώπους άμα λάχει. Θα φορεθεί απ’ όσες κάνουν σαφάρι στην Αφρική, απ’ όσες ετοιμάζονται για καθημερινό μαύρισμα χωρίς αντηλιακό, και για όσες ο άντρας τους τις κάνει μαύρες στο ξύλο και μετά δεν έχουν τι να φορέσουν προκειμένου να δικαιολογήσουν τα σημάδια….

 

Αυτό είναι μια πρόσκληση- πρόκληση για όποια επιλέξει να το φορέσει. Καπέλο cow-boy, φουστάνι σαν τραπεζομάντιλο, και λάγνα ματιά σαν να κοιτάς το φοροτεχνικό σου. Θα φορεθεί πολύ στα σπίτια των χαμηλοβλεπούσων, ενώ τον Αύγουστο στην παραλία μ’ αυτό θα μοιάζεις με αντίσκηνο.

 

Τέλος μια φωτογραφία την οποία προτείνω τόσο στις γυναίκες των φίλων μου, των παιδιών στο site, και (εννοείται) στη μέλλουσα δική μου. Καλοκαιρινό φόρεμα, απίστευτα άνετο ενώ έχει και ενσωματωμένο air-condition. Μ’ αυτό το φόρεμα θα είστε η χαρά του δικού σας, καθώς μπορεί να μη βλέπετε τη μύτη σας αλλά δεν πειράζει, την έχετε ξαναδεί. Στο δρόμο θα προκαλείτε ρίγη συγκίνησης ενώ τα σφυρίγματα θα πέφτουνε χιλιάδες από πιτσιρικάδες, καθώς θα ‘στε σαν καμήλα. Φοριέται και το χειμώνα, με το ανάλογο παπούτσι φυσικά, για να μη φαίνονται ούτε τα δάχτυλα των ποδιών σας. Μπορείτε να κάνετε οποιαδήποτε καλοκαιρινή δουλειά μ’ αυτό το άνετο φορεματάκι, με καλύτερη να κάνετε το άλογο στις άμαξες. Διατίθεται και για εγκύους.

38 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Απριλίου 2008, 03:52
Προς τη σύζυγο: Πες του να πάει να να να να...
50 χρόνια μπροστά...  

Κάποιοι φωνάζουν να ανοίξουμε την πόρτα στην εξέλιξη. Κι εμείς δεν έχουμε πρόβλημα αν η εξέλιξη είναι μια τύπισσα με ρούχα σε σμίκρυνση και εσώρουχα τρίτης γενιάς (αλλιώς λέγονται «μη εσώρουχα»). Αλλά να έρθει σα ξανθιά δίμετρη μετά με κάτι μπράτσα σα μοσχάρια και χέρια σαν του Παπαφλέσσα, μετά την εγχείρηση φύλου, αυτό πάει πολύ!

 

Ο πρώτος άντρας έγκυος στον κόσμο είναι γεγονός. Και αναρωτιέμαι: Είναι θέαμα αυτό? Δηλαδή αυτός πως νοιώθει όταν πάει για καφέ με τους φίλους του και του εύχονται «καλή λευτεριά»?

 

Και εντάξει, δε θα ρωτήσω το αυτονόητο, «πώς έμεινε έγκυος», μάλλον δε θα πήρε το χάπι της επόμενης μέρας. Αλλά θα ρωτήσω, ok, έμεινε έγκυος, το παιδί από πού θα το βγάλει όξω???  Ε? Χμμμ….  Δε θέλω να τον στενοχωρήσω αλλά υποψιάζομαι ότι το παιδί του θα βγει κωλόπαιδο…

 

Προτού πάω στη σύζυγο, θα πεταχτώ ως την έρμη τη μάνα. Η οποία θα κρύβεται μήπως κανένας γείτονας της ευχηθεί στο δρόμο «Αγοράκι σας εύχομαι, σαν το γιο σας να βγει, λεβέντης!!!». Τι κάνει τότε η έρμη μάνα?

 

Πάει στον πατέρα μήπως? Κανονικά έτσι θα γινόταν, αλλά για να βγει τέτοιος γιος, μάλλον ο πατέρας την ώρα δε θα μπορέσει να την υπερασπιστεί γιατί πιθανότατα θα βάφει τα νύχια του…

 

Θα πάει στον άλλο γιο της μήπως? Άσε καλύτερα μην του μπαίνουν ιδέες και μας αμολήσει δίδυμα!

 

Θα κλειστεί στον εαυτό της. Όπως θα κάνει και η σύζυγος. Γιατί αλλιώς τα ονειρευότανε. Να πάρει ένα θηρίο δυο μέτρα και να της αλλάξει τα φώτα. Πού να φανταζότανε ότι το θηρίο θα της έβγαινε cat-woman?

 

Και αυτό το προσπερνάμε. Αλλά το να γεμίσει το σπίτι γατάκια, αυτό δεν καταπίνεται με τίποτα!

 

Η ιατρική εξηγεί όμως και αυτό το συμβάν! (τι σου είναι η τεχνολογία…) το σπερματοζωάριο, την ώρα αιχμής, καθώς πάλευε να μπει να τη χωθεί μέσα στο ωάριο και να τη ξαπλάρει κανονικά με παντόφλα Migato, τσιγάρο και αθλητική εφημερίδα, ξαφνικά βλέπει από μακριά ένα άλλο σπερματοζωάριο που είχε κρυφτεί την ώρα της σύλληψης και δεν ήθελε να μπει μέσα στο ωάριο με τίποτα! «Βρε έλα, είναι η σειρά σου να γονιμοποιηθείς» του λέγανε, αυτό εκεί! Μουτράκια!  

 

-         τι έχεις φιλαράκο? Δε θα μπεις μέσα? Εσύ δεν έχεις βάρδια σήμερα? Είναι ωραία εκεί, έλα ρε, έχει και γκόμενες…

-         Γκόμενες? Άσε χρυσέ μου! Να μου λείπουν! Τίποτ’ άλλο έχει?

-         Και τι ψάχνεις αγαπητό σπερματοζωάριο?

-         Να μωρέ, χτες που εσύ είχες ρεπό, ο δικός μας πέρασε από συνεντεύξεις για  να μπει σε εκπομπή σε όλα τα κανάλια από όλους τους μεγαλοδημοσιογράφους και συγγραφείς και δε μπορείς να φανταστείς τι έγινε! Της Πόπης το κάγκελο!  Ποιας Πόπης δηλαδή? Μάλλον του Θανάση το κάγγελο!

-         Το γύρισε ο δικός μας δηλαδή?

-         Hellooooooo! Τι σου λέω τόση ώρα?

-         Κοίτα ρε τι πάθαμε! Από Εθνικό θέατρο γίναμε δελφινάριο... Τώρα όμως ο ξεφτίλας μας είναι με τη σύζυγο και σήμερα γονιμοποιείσαι, τι θα γίνει με την πάρτη σου? Όλοι εμείς περιμένουμε να μας κάνεις περήφανους!

-         Δεν πάω, δεν πάω, δεν πάω! Κι ο δικός σου μας τα κανε νταούλια  μέχρι να ολοκληρώσει! Ούτε στις ειδήσεις απέναντι στην Παπακώστα τέτοια δυσκολία για ολοκλήρωση! Με γκάστρωσε κανονικά! Εδώ θα μείνω να γεννήσω κι αν πάρει κανείς τηλέφωνο να με δώσεις, θα είναι το κολοβακτηρίδιο που γνώρισα χτες!

 

Άντρες έγκυοι, αθλητές τέρατα, gay με νυφικό, μήλα από ντομάτες, σουβλάκι από γάτες. Και πάνε να απαγορεύσουν και το τσιγάρο σε δημόσιους χώρους!

 

Την εξέλιξή μου μέσα!

Τραγουδάκι, έτσι για το καλημέρα, πάνω δεξιά!

14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Μαρτίου 2008, 10:18
Μπερδεύτηκα...
50 χρόνια μπροστά...  

Όταν μπερδεύεσαι, υπάρχουν δύο τρόποι να λύσεις το πρόβλημά σου. Ο συντηρητικός τρόπος που είναι απλά να ξεμπερδευτείς. Και ο προοδευτικός τρόπος που είναι να ψάξεις τα αίτια του μπερδέματος.

 

Όταν τα βρεις, υπάρχουν δύο τρόποι να τα αναλύσεις. Ο συντηρητικός τρόπος που είναι απλά να τα διορθώσεις. Και ο προοδευτικός τρόπος που είναι να πας στον ειδικό να στα εξηγήσει καλύτερα.

 

Όταν πας στον ειδικό, αυτός έχει δύο τρόπους για να σε βοηθήσει. Ο συντηρητικός τρόπος είναι να σου δώσει 150 χάπια μεγάλα σα φρατζόλες και πολύχρωμα σαν τη σημαία της Γαλλίας. Ο προοδευτικός τρόπος είναι, ως προοδευτικός ειδικός, να τα πάρει πρώτα αυτός να σου πει πώς είναι.

 

Όταν αγοράσεις τα χάπια, υπάρχουν δύο τρόποι να τα καταπιείς. Ο συντηρητικός τρόπος είναι να ακολουθήσεις πιστά τη συνταγή και να τα παίρνεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα. Ο προοδευτικός τρόπος είναι να τα πάρεις όλα μαζί.

 

Αφού τα καταπιείς, μένουν δύο λύσεις πια. Ο συντηρητικός τρόπος που είναι να γίνεις καλά, δηλαδή να ξαναγίνεις όπως πριν, άρα να ξαναμπερδευτείς. Και ο προοδευτικός τρόπος που είναι να έχεις μπει βαθιά στο πρόβλημα, να το έχεις αναλύσει, να έχεις βρει τις αιτίες του, να έχεις περάσει στην άλλη του διάσταση. Δε θα ξαναμπερδευτείς αλλά θα πλέον θα έχεις γίνει εσύ το πρόβλημα.

 (Εναλλακτικός τρόπος διδασκαλίας του «Γόρδιου δεσμού».)     

19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Φεβρουαρίου 2008, 05:31
Η αγάπη άργησε μια μέρα!
50 χρόνια μπροστά...  

Θα λεγα καμιά χοντρή μέρες που ‘ναι για τον Άγιο-Βαλεντίνο αλλά τέλος πάντων, βαρέθηκα να ασχολούμαι με τα εκκλησιαστικά.  Αλλά σίγουρα σε βάζει να ψάξεις μέσα σου κι έξω σου το κλίμα που υφίσταται γύρω σου, τι σημαίνει αγάπη… έτσι κι εγώ λοιπόν, σαν την αστυνομία στις ληστείες, θα ενεργήσω μια μέρα μετά…

 

Αγάπη είναι…

 

Να ζητάς στην αγάπη από την άλλην  αποκλειστικότητα (στη μετάδοση). Ή γυρνάτε dvd ή δε γυρνάτε!

 

Να νοιώθεις ότι με τις πράξεις της σ’ ανεβάζει στα ουράνια! Απόδειξη? Να βρίσκεις τις παντόφλες σου πάνω απ’ το ψυγείο…

 

Να νοιώθεις όταν κοιτάς μέσα στα μάτια της, και όχι μέσα στο κινητό της,  ότι μέσα τους κρύβεται όλος ο κόσμος.

 

Να την καταλαβαίνεις και να κάνετε τις δουλειές του σπιτιού μισές-μισές. Εσύ να βρωμίζεις κι αυτή να καθαρίζει…

 

Να προσπαθείς να διατηρείς τη σχέση σου φρέσκια, σα να είναι πάντα η πρώτη σας μέρα! (αφού τα έφτιαξες έτσι? μην αρχίσεις τα «χαίρω πολύ»…)

 

Να θέλει να βγει με τους φίλους της, και συ να της δείχνεις απεριόριστη εμπιστοσύνη και να μην έχεις πρόβλημα…Είναι δείγμα αγάπης! Όμως δεν έχεις εμπιστοσύνη στους φίλους της, οπότε μέσα!

 

Να θες να βγεις με την παρέα σου, εκείνη να μη θέλει να βγεις μόνος σου, και να την παίρνεις τελικά μαζί σου… (να την αφήνεις στη μάνα της και να συνεχίζεις)

 

Να μιλάει στις φίλες της με πάθος για σένα! (τι βλάκας! Τι ηλίθιος!)

 

Να μιλάς στους φίλους σου με πάθος γι’ αυτήν! (και μετά που λέτε, τη γυρνάω ανάποδα…κτλ)

 

Να προσπαθείς να γίνεσαι μέσα από τη σχέση, όλο και καλύτερος! (δε ξέρεις ποτέ τι θα σου τύχει…)

 Να είσαι πάντα ο φύλακας- άγγελός της! (αν βαριέσαι πάρε security)   

Να μη ζητάς παραπάνω απ’ όσα μπορεί να σου δώσει…Δυο χέρια έχει! Να ζητάς απλώς περισσότερες διαδρομές.

 

Να συμπαραστέκεται ο ένας στον άλλον. Όταν πονάς να σου κάνει μασάζ. Όταν πονάει να σου κάνει μασάζ…

 

Να της λες «σ’ αγαπάω»! (όχι σ’ αγαπώ, το αω κάνει πιο γκελ). Κι αν δεν την αγαπάς, μην τρελλαίνεσαι! Τσάμπα είναι…


19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Φεβρουαρίου 2008, 01:41
Μπερδέματα...
50 χρόνια μπροστά...  

Δε ξέρω αν το καταλάβατε, αλλά από αυτές τις μέρες, ξεκίνησε ήδη μια νέα εποχή. Φυσικά είναι λίγο μπερδεψούρα η φάση, αλλά έτσι είναι η κάθε νέα εποχή. Σ’ αυτή τη νέα εποχή τα πάντα είναι μεταλλαγμένα σαν τα φρούτα που τρώμε.

 

Παλιά όταν ήθελες να δροσιστείς έπαιρνες ένα πορτοκάλι και το έτρωγες, χωρίς πολλά-πολλά. Πλέον πριν το φας είναι υποχρεωμένο να σου συστηθεί πρώτα…

-         Ξέρεις, εγώ πριν ήμουν αχλάδι, αλλά καταπιεζόμουνα…πάντα μέσα μου ένοιωθα πορτοκάλι…

 

Αλλά να μου πεις δε θα μπερδευόταν το πορτοκαλοαχλάδι? Εδώ μπερδεύτηκε ολόκληρο κόμμα κι έβγαλε πρόεδρο τον Τσίπρα. Μπερδεύτηκαν οι σύντροφοι με τα ολόσωμα κασκόλ, αλλιώς δεν εξηγείται, και νόμιζαν ότι ψήφιζαν για τον ποιον θέλουν να στείλουν στη eurovision...

 

Πάντως λένε, και δεν έχω λόγο να μην τους πιστέψω, ότι ο Τσίπρας έχει ένδοξο παρελθόν στους λαϊκούς αγώνες, καθώς συμμετείχε στις καταλήψεις  του 1990! Ήταν μπροστάρης στο κλείσιμο του παιδικού σταθμού όπου τον έστελνε η μαμά του!

 

Ο Τσίπρας δήλωσε ότι έχει συγκεκριμένο σχέδιο δράσης. Αυτό είναι πολύ συγκινητικό εκ μέρους του. Θέλει λέει να εμπνεύσει τους νέους. Μακριά από την ανιψούλα μου που είναι εφτά χρονών, κι ο,τι θέλει ας κάνει!

 

Όπως μια φορά, πριν κάποια χρόνια, έγινα θύτης και θύμα αυτής νέας εποχής του μπερδέματος, κατανοώντας μ’ αυτό τον τρόπο όμως απ’ τους πρώτους, το μήνυμα και το νόημα αυτής της νέας εποχής…

 

Ένα καιρό δεν ένοιωθα καλά. Αιτία ήταν η ζωή που έκανα, η οποία ήταν γεμάτη από καταχρήσεις , τόσες, που τα τριγλυκερίδια ήταν έτοιμα να διαδηλώσουν στο στομάχι μου εναντίον των πυρηνικών …

Έτσι αποφάσισα να κάνω εξετάσεις…

-         Λοιπόν θα ‘ρθεις αύριο για εξετάσεις, αλλά την προηγούμενη μέρα πρόσεχε, μη φας τίποτα! Έτσι?

-         Αφού το λέτε σεις, βεβαίως γιατρέ! Δε θα φάω τίποτα! Ο,τι πει η επιστήμη!

-         Κι ούτε θα πιεις τίποτα! Και ιδιαίτερα αλκοόλ!

-         Καλά. (Κομπογιαννίτη…)

 

Αυτή η συζήτηση σα να μην έγινε. Αφού έφαγα του σκασμού, φτιάχτηκα κι ανάλογα με τρεις-τέσσερις μπυρίτσες, κατέβηκα το κατώφλι του νοσοκομείου κι έκανα τις εξετάσεις. Η αλήθεια είναι ότι ξέχασα να τις πάρω και πήγα σε καμιά εικοσαριά μέρες, ο γιατρός ο προηγούμενος μάλλον είχε πάρει σύνταξη, ενώ κι η ακτινογραφία μου ακόμα κινδύνευε με παραγραφή…

-         λοιπόν γιατρέ? Τι λένε οι εξετάσεις?

-         Τι να σου πω παιδί μου…

-         Τι λένε οι εξετάσεις!

-         Άστα καλύτερα…

-         Πες μου, ο,τι είναι θα το ακούσω…

-         Τι να σου πω παιδί μου, ο παππούς σου είναι σε μαύρα χάλια!

-         …………

 

13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2008, 11:44
Οι ήρωες με το νεροπίστολο...
50 χρόνια μπροστά...  

 

Γι' άλλη μια φορά γυρίζοντας αργά στο σπίτι, το σκηνικό γνώριμο. Σκοτάδι παντού, ένα λαμπατέρ στη γωνία να φωτίζει συνεχώς σα να είμαστε γηροκομείο που φωταγούνε το δρόμο προς την τουαλέτα όλη τη νύχτα μην τυχόν τους πέσει κανένας γέρος απ΄το μπαλκόνι, κι έναν αδερφό να κάθεται σαν το Βούδα μπρος στην τηλεόραση, βλέποντας άλλο ένα μεταμεσονύχτιο έργο με πρωτότυπο σενάριο, κάτι μαύροι να πλακώνονται δίπλα σ' ένα γήπεδο μπάσκετ, κάπου στο New Jersey...

 

Προτού πέσω στο κρεβάτι σα λιπόθυμος, τον ρώτησα (από ευγένεια γιατί κουτούλαγα), αν πήγε κάπου το βράδυ. Τι το θελα? Είπε ωραία πράγματα, στην αρχή βαριόμουνα αλλά μετα ξύπνησα...

 

  • είχαμε συνάντηση παλιών συμμαθητών! 11 χρόνια μετά! Χαμός!

  • Θυμήθηκες τα παλιά?

  • Τα παλιά τα θυμήθηκα, αυτούς δε θυμήθηκα!

 

Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα. 20 γυναίκες, 20 άντρες. Όλες οι γυναίκες αποκατεστημένες. Όσες σπουδάσανε μπήκανε σε ιδρύματα, νοσοκομεία, τράπεζες. Όσες δεν, είχαμε απλά μια καλή δουλειά.

 

Απ' την άλλη οι άντρες. Με τα ίδια προσόντα, ένα απόλυτο μηδενικό. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί αν επικρατεί ο φασισμός των αντρών για τις υψηλότερες θέσεις (που είναι όμως λίγες και ¨κλεισμένες¨), για τις άλλες θέσεις επικρατεί ο φασισμός των γυναικών.

 

Γιατί οι υψηλόβαθμοι, απ' το να βλέπουν κάθε πρωί τον νταγλαρά με την τσίμπλα στο μάτι να κρέμεται σα σταλαγμίτης και να ρουφά το φραπέ του σαν το μυρμηγκοφάγο στο ροζ πάνθηρα, προτιμούν απέναντί τους όμορφα κοριτσάκια, που ενίοτε (όπως αποδεικνύει η ιστορία) μπορούν να αποδειχτούν και “διαθέσιμα”...

 

Οι διάλογοι μεταξύ τους, ενδεικτικοί. Άντρες ανασφαλείς, χαμένα κορμιά, να κρύβουν τη μιζέρια τους κάτω από μυστηριώδη βλέμματα και σηκωμένους γιακάδες. Γυναίκες με λυμένα τα βασικά προβλήματά τους, εκτός απ' το αυτονόητο, για το οποίο φυσικά και οι ίδιες ευθύνονται...

 

Γιατί αν ψάχνεις άντρα αποκατεστημένο να δοθείς, πρέπει καταρχάς να μην τους παίρνεις τη δουλειά.

 

Το σκηνικό προβλέψιμο. Γυναίκες να κάθονται από τη μία σαν πάπιες όταν τις φωτογραφίζουν στο ζωολογικό κήπο, κι απ' την άλλη οι άντρες, το χαλαμανταριό της αρκούδας...

Οι άντρες ρωτούσαν με απορία τις γυναίκες...

 

  • Γιάννα, εσύ τι δουλειά κάνεις?

  • Εγώ δουλεύω σε ίδρυμα 7 χρόνια!

  • Μπράβο...μπράβο...

 

  • Εσύ Ελένη?

  • Εγώ είμαι σε μια κλινική! Μια χαρά!

  • Σε κλινική ε? Μπράβο...μπράβο...

  • Βρε συ, ομόρφυνες το ξέρεις?

 

  • Εσύ Μαρία?

  • Εγώ δε σπούδασα, υπάλληλος σε μια εταιρεία είμαι...

  • Μπράβο Μαρία...μπράβο Μαρία...

Οι γυναίκες προσπαθούσαν να δούνε τι γίνανε οι "πρώτοι" άντρες της ζωής τους...

  • Νίκο! Έχεις γίνει άλλος άνθρωπος! Δε μπορώ να το πιστέψω! Πολύ ωραίο ντύσιμο και ακριβό!

  • Τίποτα δεν είναι τυχαίο ξέρεις...

  • Τι κάνεις στη ζωή σου? Ασχολείσαι με κάτι?

  • Ε? πώς...πώς...

  • με τι?

  • Ε...να....ασχολούμαι με υπολογιστές...

  • Πολύ ωραία! Και τι κάνεις δηλαδή?

  • Τι να κάνω...ξέρω γω? Ασχολούμαι με υπολογιστές!

  • Αυτό το κατάλαβα! Τι τους κάνεις δηλαδή? Τους πλένεις?

  • Ε όχι φυσικά! Γενικότερα πράγματα...

  • (κατάλαβα...αυτός στο chat μπαίνει όλη μέρα...)

 

  • Εσύ Βασίλη?

  • Εγώ τι?

  • Τι κάνεις στη ζωή σου?

  • Κοίτα...πολλά πράγματα...

  • Όπως?

  • Κοίτα...τώρα τίποτα...αλλά έχω μεγάλα σχέδια για το μέλλον!

  • Πολύ ωραία! Τι δηλαδή?

  • Θα οργανώσουμε κάτι με κάποια παιδιά!

  • Σπουδαία! Τι δηλαδή θα οργανώσετε?

  • Ε αυτό δεν το έχουμε βρει ακόμα! Κάτσε να βρω τα παιδιά πρώτα!

  • (κατάλαβα...αυτός ψάχνεται για πέντε επί πέντε...)

 

  • Εσύ Δημήτρη?

  • Εγώ μια χαρά! Τι άλλα?

  • Δόξα τω Θεώ, βρήκα έναν άνθρωπο που κάτι έχει καταφέρει!

  • Ναι, ναι, δεν έχω παράπονο! Τι άλλα?

  • Και με τι ασχολείσαι αν επιτρέπεις?

  • Πως! Εννοείται ότι σου επιτρέπω! Αλλοίμονο! Τι άλλα?

  • Ναι αλλά δε μου πες με τι ασχολείσαι...

  • μάλιστα...πώς να στο πω...

  • Τι?

  • Κοίτα, με κάτι ασχολούμαι, αλλά δε ξέρω πως το λένε...

  • (κατάλαβα...αυτός κάνει τον κλόουν σε παιδικά πάρτυ...)

 

  • Εσύ Μιχάλη?

  • Εγώ δούλεψα πολύ, και κατάφερα δουλεύοντας να τελειώσω τη νομική!

  • Μπράβο Μιχάλη! Δικηγόρος δηλαδή!

  • Ναι αμέ!

  • Και τι υποθέσεις έχεις? Πού δουλεύεις τώρα?

  • Πουθενά.

  • Τι πουθενά? Δεν τελείωσες δικηγόρος?

  • Ναι αμέ!

  • Και τι κάνεις?

  • Περιμένω να γίνω!

  • (κατάλαβα...αν κι αυτός δεν πάει απαραίτητα χάλια...κι ένας άλλος κάτι περίμενε κάτω από ενα δέντρο και ανακάλυψε το νόμο της βαρύτητας...)

 

  • Εσύ Γρηγόρη?

  • Τι εγώ?

  • Εσύ τι κάνεις στη ζωή σου?

  • Εγώ? Ένα νέο ξεκίνημα!

  • Πολύ καλά! Δηλαδή?

  • Πέρασα στο μουσικό πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης!

  • 30 χρονών? Τώρα σου ρθε να σπουδάσεις?

  • Ποτέ δεν είναι αργά!

  • (κατάλαβα...αυτόν τον βλέπω ένα ρεσιτάλ να δίνει στη ζωή του κι αυτό να ναι στο τάβλι...)

 

Τι να πεις...όταν οι γυναίκες ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον, οι άντρες ψάχνουν συνεχώς μια καλύτερη διακαιολογία...

 

Καλημέρα!


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Δεκεμβρίου 2007, 13:24
Αποτοξίνωση
50 χρόνια μπροστά...  

Σηκώνομαι, όπως πάντα, με τις αισθήσεις να υπολειτουργούν. Δεν κατάλαβα πως έφτασα από το υπνοδωμάτιο στην κουζίνα. Η διαδρομή, με κλειστά τα μάτια μου έμοιαζε ένα ατέλειωτο ονειροδρόμιο. Οι καναπέδες που ξεπρόβαλαν στο διάβα μου μοιάζαν σα στρατιωτικά λεωφορεία, ενώ τα επιμέρους χριστουγεννιάτικα μπιχλιμπίδια θύμιζαν ναρκοπέδια.

 

Κατάφερα να ξεφύγω ενεργοποιώντας άλλη μια αίσθηση γιατί δε θα την έβγαζα καθαρή, κι εκτός των άλλων πρέπει να φτιάξω και τον καφέ, ο οποίος για άλλη μια μέρα θα με σώσει από τα μυστήρια οράματα.

 

Πριν προλάβω να βάλω το μπρύκι, χτυπάει το τηλέφωνο…

 

-         Μμμμ…

-         Καλημέρα σας! Θέλουμε να σας ειδοποιήσουμε ότι το τηλέφωνό σας έχει κάποιο πρόβλημα…

-         Μαζί σας?

-         Όχι, απλά υπάρχει ένα πρόβλημα στις γραμμές. Εσείς μιλάτε καλά?

-         Κοίτα να σου πω, αν σκεφτείς ότι ακόμα είμαι με την τσίμπλα στο μάτι και δεν έχω πιει καφέ, καλά μιλάω. Εσύ τι λες?

-         Απ’ τον ΟΤΕ είμαστε κύριε! Έχουνε μπλεχτεί οι γραμμές του τηλεφώνου σας κύριε!

-         Ε και τι θέλετε να κάνω εγώ? Να τις χτενίσω?

-         Θα πρέπει να έρθουνε τεχνικοί να σας το φτιάξουνε και όλο το Γενάρη μάλλον δε θα έχετε καθόλου σταθερό τηλέφωνο, ούτε ίντερνετ.

 

Καλά, δε με πολυνοιάζει κιόλας, αλλά το θέμα για μένα είναι γενικότερο κι έχει συμβολική σημασία…

 

Γιατί υπάρχουν 5.000.000 σταθερά. Μέσα σ’ αυτά το τηλέφωνό μου έχει μία απ’ τις καλύτερες διαγωγές. Δε μπορεί κανείς απ’ τον ΟΤΕ να του προσάψει ούτε ροζ τηλέφωνα, ούτε κλήσεις σε κάρυες με κληρονομικό χάρισμα. Ούτε καν τηλέφωνα στο BIG BROTHER για το ποιος θα φύγει!

 

Κι αν κάποια στιγμή είχε ανοίξει νταραβέρια με  κυρίες αμφιλεγόμενης ηθικής, αυτό δεν αφορά τον ΟΤΕ, είναι ζήτημα δικό μου και του τηλεφώνου μου, και δεν επιτρέπω να επεμβαίνει κανένας!!!

 

Στις συνομιλίες, το τηλέφωνό μου, ήταν πάντοτε τυπικό και διακριτικό. Πάντα σεβότανε τον απέναντι και κυρίως εμένα, έχοντας το μεγάλο χάρισμα όταν μιλάω να ακούγομαι μόνο εγώ, χωρίς να συμπεριλαμβάνονται οι κατά καιρούς αγριοφωνάρες των μέσα «ΡΕ ΜΑΝΑΑΑΑ…ΧΑΛΑΣΕ ΤΟ ΚΑΖΑΝΑΚΙ!», ή «ΑΝΑΨΕ ΤΟ ΘΕΡΜΟΣΙΦΩΝΑ, ΣΗΜΕΡΑ ΑΔΕΡΦΕ ΠΑΩ ΓΙΑ ΑΛΛΑ ΚΟΛΠΑ, ΜΠΟΥΧΑΧΑ!» κτλ…

 

Ήταν τόσο διακριτικό το τηλέφωνό μου, που ακόμα και την τελευταία στιγμή έκρυβε την αρρώστια του και το ζόρι που τραβάει προκειμένου να μη με στενοχωρήσει…κι ας είχε μπλέξει τα μπούτια του με τις γραμμές, η ADSL ήταν πάντα κυρία!!! Κι ας ήξερε πως το τέλος έρχεται κοντά, αυτό επέμενε να ζει τη στιγμή, χωρίς να δίνει δικαιώματα στα  γειτονικά τηλέφωνα να το σχολιάζουνε, σαν τις κουτσομπόλες περιμένουν στο ακουστικό τους για το επόμενο θύμα…

 

Εγώ σαν καλό αφεντικό ποτέ δεν αναμείχθηκα στα προσωπικά του. Τηλέφωνο ήταν, μπορούσε να χει κι αυτό τις διασυνδέσεις του. Αν του το απαγόρευα, θα ήτανε σαν να απαγορεύεις από αστυνομικό εν ώρα υπηρεσίας να παίζει pro revolution! Δηλαδή αδύνατο!

 

Δεν περίμενα όμως να πέσει τόσο χαμηλά. Οι διασυνδέσεις του το έκαψαν…γνήσιο τέκνο του αφεντικού του…τώρα ήρθε η ώρα να πληρώσει. Και δεν είναι αυτό το ζήτημα, μετά θα επανέλθει δριμύτερο και "καθαρό".  

Ο Μίδας, ο αρχαίος βασιλιάς, απ' την υπερβολική φιλαργυρία του, είχε κάνει την ευχή, ο,τι πιάνει να γίνεται χρυσός. Έτσι καταστράφηκε, πετρώνοντας οτιδήποτε έβρισκε μπροστά του ακόμα και την κόρη του...

Εγώ γιατί ο,τι αγγίζω, ο,τι συναναστρέφομαι μετά από λίγο να μπαίνει σε καραντίνα από την κοινωνία και να χρειάζεται αποτοξίνωση?

Και το ζήτημα για άλλη μια φορά είναι βαθιά ταξικό. Γιατί στο τέλος του Μίδα τουλάχιστον του μείνανε τα αγαλματάκια να παίζει, έχοντας φτιάξει χωρίς να το θέλει το πιο ακριβό playmobil του κόσμου (την κόρη του), ενώ εγώ έμεινα γι' άλλη μια φορά με στάχτη και μπούρμπερη! Τι να κάνεις μ' αυτά? Το πολύ-πολύ να ψήσεις κανένα καλαμπόκι...

Την κοινωνία μου...

      

21 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Νοεμβρίου 2007, 02:01
Γυναίκα εποχής...
50 χρόνια μπροστά...  

Τελικά το πιασα το θεματάκι. Οι γυναίκες λειτουργούν κυρίως με βάση την εποχή. Δεν αλλάζουν φυσικά τα διαχρονικά τους «θέλω», ούτε αφήνουν ποτέ οτιδήποτε να πάει στην τύχη, αλλά ακολουθούν πάντα μια πεπατημένη. Μόνο οι διαθέσεις αλλάζουνε…

 

Οι γυναίκες του καλοκαιριού είναι χαλαρές, έτοιμες για όλα. Σου χαμογελάνε πριν ακόμα πεις ούτε καν καλημέρα, κι είναι σοφό αυτό, γιατί αφού είναι καλοκαίρι, είναι χαζό να λες καλημέρα. Είναι σαν να ρωτάς τον άλλον, τι έχει τέσσερα πόδια, είναι πράσινος, ζει στον αμαζόνιο ή στο ζωολογικό κήπο,  είναι όλο ξάπλα και αν τυχόν του δώσεις το χέρι  για χειραψία, στο κάνει ψιλά, και στο επιστρέφει σε συνάλλαγμα…

 

Το μόνο που τις νοιάζει είναι η ουσία της υπόθεσης, και το μόνο που μετράει πια είναι αν εσύ είσαι ψυχολογικά έτοιμος να ακολουθήσεις το δρόμο που χαράζει το μυαλό τους προς το ερωτικό απόλυτο, αρκεί να μην οδηγούν εκείνες γιατί θα κάνεις να φτάσεις κανά-δυο μέρες…

 

Υπάρχουν οι γυναίκες του Φθινοπώρου. Είναι μετά το καλοκαίρι και προσπαθούν να συμμαζέψουν τα άπλυτα του καλοκαιριού. Έτσι τις βλέπεις ρομαντικές και το ψάχνουνε το πράγμα. Για να τις καταφέρεις χρειάζεσαι καμιά δωδεκάδα ραντεβού και πολύ διάβασμα. «Γιατί πέφτουν τα φύλλα απ΄ τα δέντρα?» θα σε ρωτήσει. Πρέπει να ξέρεις γιατί αλλιώς θα σε περάσει για μπήχτη. Αυτό είναι όμως μια εύκολη ερώτηση και την κατέχουμε. Μόνο μην μόνο πέσει ερώτηση για τη φωτοσύνθεση…

 

Οι γυναίκες της Άνοιξης έχουνε φόρα και γενικώς τα βλέπουν όλα ροζ. Προετοιμάζονται για το έξαλλο καλοκαίρι κι είναι γεμάτες χρώματα. Οι πιο συντηρητικές ψάχνουν από τώρα τον παρτενέρ που θα πληρώνει την ντοματοσαλάτα στο γύρο των Κυκλάδων. Οι πιο cool γυναίκες δεν αγχώνονται, θα τον βρουν εκεί (τον παρτενέρ), οι πιο παχουλές επίσης δεν αγχώνονται, θα τον βρουν εκεί (το γύρο).

 

Ο Χειμώνας είναι η πιο δύσκολη εποχή για όλους. Γιατί το καλοκαίρι μπορεί να τις απελευθερώνει τελείως, αλλά χαρίζει στις γυναίκες ένα μοναδικό άρωμα ρομαντισμού είτε από την προσμονή του, είτε επειδή περάσανε υπέροχα…ο Χειμώνας, επειδή δε συνορεύει με Καλοκαίρι, είναι τελείως μπαλτάς.

 

Γιατί απλά περιέχει τα Χριστούγεννα. Εδώ οι γυναίκες μετατρέπονται σε κομπιουτεράκια τσέπης ψάχνοντας τον ιδανικό εραστή. Ο ιδανικός εραστής θα φανεί με τη μία, δεν πρόκειται να κοροϊδέψει, κι αν τολμήσει θα τον διαψεύσουν γρήγορα τα γεγονότα…

 

Γιατί είναι η εποχή των δώρων. Ούτε χρειάζεται να προσπαθούν να μαντέψουν, ούτε να κοιτούν τη φιλενάδα τους με αγωνία, ούτε τίποτα. Ο «ιδανικός εραστής» θα σκάσει για κείνες δυο χιλιάρικα τουλάχιστον. Ο «υποφερτός», καμιά πεντακοσάρα έως χίλια.

 

 Φυσικά υπάρχουν κι οι ανυπόφοροι οι οποίοι στην καλύτερη περίπτωση πριν τα καθιερωμένα ψώνια πάνε στην αστυνομία με τη γκόμενά τους να δηλώσουν δήθεν κλοπή του πορτοφολιού τους που χε μέσα όλα τα λεφτά τους και τις πιστωτικές κάρτες, στη χειρότερη περίπτωση (εδώ είμαι μάνα!) πιστεύουν ακόμα στον Άγιο-Βασίλη, μπας και τους στείλει κανένα ουρανοκατέβατο δώρο απ’ το πουθενά να παρουσιάσουν έστω κάτι, μέρες που ‘ναι, κι ας φάνε και την κάλτσα στη μούρη…δε γαμιέται...

 

Αυτές είναι οι γυναίκες των τεσσάρων εποχών. Φυσικά όλα αυτά που αραδιάζω, δεν αφορούν όλες, γιατί προς Θεού! δεν είναι όλες ίδιες!!! (οι εποχές)

 

Μέσα απ’ αυτές τις γραμμές θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω και τη Μόνικα Μπελούτσι, η οποία κάνοντας προσωπικό ρεκόρ στην καριέρα της, φωτογραφίζεται για τρίτη φορά για το blog μου…

    

19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Νοεμβρίου 2007, 02:40
Τριάντα...να ν' οι ώρες τους!
50 χρόνια μπροστά...  

Η κριτική ταινιών δεν ήτανε ποτέ το δυνατό μου σημείο. Αλλά όταν μετά το τέλος της ταινίας, έχω φάει ήδη κατάμουτρα και αεροδυναμικά από κάτω προς τα πάνω την ήττα της ζωής μου, θα τα πω! Αλλιώς θα σκάσω!

 

Χτες ήταν μια νύχτα για σινεμά, γιατί βασικά ήταν μια κρύα νύχτα. Όχι τόσο όμως ώστε χρειαζότανε να παγώσουμε κι άλλο! «Τριάντα μέρες…νύχτα!» Το στόρι εξελισσόταν στην Αλάσκα με το χιόνι και το άσπρο φόντο να κυριαρχούν όπου κι αν γυρίσεις να κοιτάξεις, σαν τις αυθαίρετες μεζονέτες της Ανατολικής Αττικής…

 

Ο ήρωας του έργου ένας πιτσιρικάς σερίφης της πόλης που τον έσερνε απ’ τη μύτη μια γκόμενα με δόντια σαν της Αλιμπέρτη, με μάτια σαν της Βάσως Παπανδρέου, και με ενδυματολογικές επιλογές σαν του εθνικού σταρ Ευαγγελόπουλου.

 

Επειδή ήτανε σύνορα Αλάσκα, η νύχτα κρατούσε τριάντα μέρες. Εκεί λοιπόν που είχε πέσει η νύχτα κι όλοι κάνανε τραμπάλα γύρω απ’ το τζάκι, τσουπ! Σκοτώνεται ένας! Μέσα στο σπίτι εκεί που ο άλλος διάβαζε στο σαλόνι τη μικρή Λουλού, στην κουζίνα βγαίνει ένα χέρι και αρπάζει τη σύζυγο που έπλενε τα πιάτα, την αρχίζει σβούρες και παφ! την κάνει σαν προφιτερόλ!

 

Και μετά σκοτώνονται και καμιά κατοσταριά ακόμα, με χέρια να πετάγονται, κεφάλια ανθρώπων να κόβονται από άγριες μουσούδες με στόματα σαν παντόφλες, να πετάγονται αίματα, να μαζεύομαι εγώ μη μου πιτσιλίσουν το πουκάμισο, και γενικά ένας χαμός στο ίσωμα σ’ αυτήν την κατά τ’ άλλα ήσυχη και ειρηνική πόλη…

 

Ο σερίφης άρχισε να τη ψιλιάζεται τη δουλειά κι αυτό φάνηκε σε μια ομιλία του στην πόλη με τους εναπομείναντες…

- κάτι τρέχει νομίζω…αυτοί οι 1.256 συνάνθρωποί μας μάλλον, δεν πεθάνανε τυχαία…

- διάολος είσαι! (του φωνάζει ένας) Κι εγώ νόμιζα ότι πεθάνανε από εντερικά!

 

Ο Σερίφης, όπως σ’ όλα τα αμερικάνικα έργα, παίρνει πια το νόμο στα χέρια του ή μάλλον στα πόδια του. Παίρνει την γκόμενά του, το χαζό αδερφάκι του και κανα-δυο άλλους και κρύβονται σε μια σοφίτα αφήνοντας τους άλλους να παίζουν με τους λυκάνθρωπους τη Τζιγκολελέτα στην κεντρική πλατεία.

 

Όταν πια όλοι φαγώθηκαν,  εκείνοι ακόμα κρύβονταν αραχτοί στη σοφίτα, λεβέντες όλοι τους, παίζοντας «πουν’ το πούν’ το, το λυκανθρωπάκι, ψάχνει ψάχνει δε θα μας βρει!». 

 

Σε μια στιγμή ο σερίφης πετάγεται, έτοιμος ξανά να πάρει το νόμο στα χέρια του, ενώ οι λυκάνθρωποι κόβανε βόλτες κάτω στο δρόμο και μέχρι να περάσει κανένας άλλος άνθρωπος να τον κάνουν σαλαμοειδές, πλένανε τζάμια. Η γκόμενα, το χαζό αδερφάκι που απ’ το πολύ play station τα μάτια του πήγαιναν σαν ρουλέτα, και οι κανά δυο άλλοι κρεμόντουσαν απ΄ τα χείλη του σερίφη…

 

-         πρέπει να βγούμε από δω! (Λέει ο σερίφης με σιγουριά…)

-         καλά είσαι τελείως μπούας? (Του απαντά η γκόμενα με νεύρα) Δε βλέπεις ότι οι λυκάνθρωποι μας ψάχνουνε για να μας κάνουν προεκλογικό υλικό?

-         Πρέπει να συνεχιστεί το έργο! Δε βλέπεις ότι οι λυκάνθρωποι έχουν βαρεθεί τη ζωή τους? Αν κάτσουμε άλλο ένα τέταρτο στη σοφίτα, θ’ αρχίσουν να ψήνουνε από κάτω κάστανα και μαλλί της γριάς, κι από θρίλερ τρόμου «τριάντα μέρες νύχτα», η ταινία θα μετονομαστεί  «το κορίτσι του Λούνα παρκ»!

 

Έτσι υπάκουσαν και κατέβηκαν κάτω για την τελειωτική μάχη! Η σκηνή ήταν πραγματικά συγκλονιστική!

Ο σερίφης ξεκινά με έναν ανατριχιαστικό μονόλογο «πετώντας το γάντι» στους λυκάνθρωπους…

    -     Τσα!

Οι λυκάνθρωποι κάνανε το σταυρό τους. «Σε τόσες αμερικάνικες ταινίες έχουμε παίξει…ποιο μπαγλαμά σερίφη δεν έχουμε ξαναδεί…»

-         Ρε μάγκα δε γίνεσαι λυκάνθρωπος για να περνάμε την ώρα μας?  Παράτα τη γκόμενα κι έλα μαζί μας και θα χεις όσες σαύρες θέλεις!

 

Μάχη δεν έγινε. Οι άνθρωποι πήγαν στα σπίτια τους. Οι λυκάνθρωποι την κάνανε αλά γαλλικά κάνοντας και το σερίφη λυκάνθρωπο, ο οποίος όμως έβαλε όρο! Να μην αλλάξει σαύρα!

 

Και έτσι το έργο τελειώνει…

 

Αυτή ήτανε η νύχτα μου στο σινεμά. Τελικά είχε πολλή πλάκα. Οι λυκάνθρωποι με κάνανε και γέλασα. Σκιάχτηκα λίγο με το σερίφη να πω την αλήθεια! Τώρα δε ξέρω αν είναι αυτό το αποτέλεσμα που ήθελαν να πετύχουν οι υπευθυνοι της ταινίας…

 

Αφού έτσι μου ‘ρχεται να καλέσουμε τους λυκάνθρωπους για οντισιόν στη «Ζάχαρη άχνη». Ούτε τα προσχήματα δηλαδή…

  

26 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2007, 03:27
Τώρα τώρα τώρα!
50 χρόνια μπροστά...  

Λένε κάποιοι ότι  το παρελθόν είναι το πιο σημαντικό, καθώς είναι ο οδηγός της ζωής, και μπορείς να διαβάσεις μέσα από αυτό το μέλλον σου. Άλλοι πάλι λένε ότι το πιο σημαντικό απ’ όλα είναι το παρόν.

 

Ακούγοντας όλες αυτές τις φιλοσοφίες τρομάζω λιγάκι. Γιατί βάζω τον εαυτό μου μέσα σ’ αυτές.

 

Γιατί αν το παρελθόν καθορίζει το μέλλον μου, τότε το μέλλον μου δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα δέντρο που έχει γίνει ένα με τ’ αμάξι μου κάπου στην Αθήνα, με μένα να τιτιβίζω πάνω σ’ ένα κλαδί αναμαλλιασμένος,  βρίζοντας την πολιτεία που ενώ δεν άφησε δέντρο για δέντρο στην Πάρνηθα, στην λεωφόρο Αχαρνών βρήκε να ευαισθητοποιηθεί οικολογικά!

 

Γιατί όλες αυτές οι έννοιες οι χρονικές, είναι αφηρημένες. Γιατί τελικά αν το καλοσκεφτείς, τι είναι αυτό το έρμο το παρελθόν? Αυτά που δεν έζησες και βαράς το κεφάλι σου. Τι είναι το παρόν? Το ότι βαράς το κεφάλι σου. Και τι είναι το μέλλον? Ότι βαρούσες το κεφάλι σου πριν.

 

Ή μπορείς να το εξηγήσεις και διαφορετικά για τους περισσότερο ρομαντικούς της ζωής. Το παρελθόν είναι ο,τι αγάπησες και σ’ άφησε. Το παρόν είναι ο,τι σ’ έχει αφήσει αλλά δε στο ‘χουν πει ακόμα για να μην πάθεις λόξυγγα. Και το μέλλον που έρχεται μέσα απ’ αυτά φέρνει κάτι από Ρούλα Βροχοπούλου…

 

Για τις κάπως πιο άνετες τύπισσες και κάπως καλλιτεχνικές φυσιογνωμίες,  το παρελθόν ήταν διάφορες ατυχίες, διάφορα κοψίματα, που όμως διδάχτηκαν απ’  αυτά και τις έκαναν πιο έτοιμες να αντιμετωπίζουν τις δυσκολίες της ζωής. Το παρόν τους πια είναι, ευτυχισμένες απ’ την τωρινή κατάστασή τους, να περπατάν και να πετάν. Το μέλλον είναι το αυριανό πρωινό τηλεφώνημα ότι κόπηκαν κι απ’ αυτή την οντισιόν για σερβιέτες…

 

Για τα ρεμάλια της ζωής, το παρελθόν είναι τα πάντα τους, όλο τους το είναι! Κι είναι οι πρώην γκόμενες κι η μηχανή τους. Το παρόν τους είναι να σέρνονται σε κάποιο μπαρ μιλώντας στον μπάρμαν για τις πρώην γκόμενες και τη μηχανή τους. Και το μέλλον είναι οι τελειωμένοι φίλοι τους να τους απειλούν μην τυχόν ανοίξουν το στόμα τους και μιλήσουν ξανά ή για τις πρώην γκόμενες ή για τη μηχανή τους…

 

Άρα οι έννοιες αυτές είναι σχετικές. Ένα μόνο μένει. Η επιλογή. Το παρελθόν ήδη την έχει κάνει και δε θα ξαναρθεί. Το παρόν είναι στην πόρτα με το ένα πόδι έξω έτοιμο να στην κάνει κι αυτό. Και το μέλλον είναι μια ανοιχτή τηλεόραση στο σαλόνι, ένας αναμμένος υπολογιστής στο δωμάτιο και μια σακούλα πατατάκια  στο μπωλ προπέρσινα, που η γεύση τους δε διαφέρει και πολύ πια απ’ το να φας μια εφημερίδα….

 

Εσύ επιλέγεις.

 

Μην ακολουθήσεις το παρελθόν, θα χαθείς. Γιατί κι αν το βρεις ακόμα και κάνετε παρέα, πρόσεχε, μέσα του υπάρχει και ζει ακόμα και ο εαυτός σου. Ε δύο κλαψο…τέτοιοι στην ίδια παρέα πάνε πολλοί…

 

Μην ακολουθήσεις το μέλλον που σου έχει προδιαγράψει το παρελθόν. Σβήσε την τηλεόραση και γίνε εσύ πρωταγωνιστής στη ζωή σου. Και μην προσπαθήσεις να μιμηθείς τους ωραίους ηθοποιούς στα ερωτικά σήριαλ. Γιατί πρώτον δε θα είσαι ο εαυτός σου. Δεύτερον στις σκηνές πηδ…..ε ψεύτικα.

 

Ακολούθησε το παρόν που και πρόλαβε το στην πόρτα. Παρ’ το και τράβα για ένα ποτό. Κι ο,τι κάτσει...    

23 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Νοεμβρίου 2007, 03:48
Νοέμβρης αντιδραστικός...
50 χρόνια μπροστά...  

Γελάω με το Νοέμβρη. Και τον κοροϊδεύω. Γιατί νομίζει ότι είναι κάποιος. Γιατί αλλάζοντας μας κάθε τρεις και λίγο τον αδόξαστο, νομίζει ότι θα μας μείνει αξέχαστος. Αλλά είναι βαθιά νυχτωμένος…

 

Γιατί δεν είναι μόνος του σ’ αυτήν την κοινωνία. Γιατί ξεχνά ότι είναι κι άλλοι έντεκα μήνες, που με το που μας βλέπουν μας συμπεριφέρονται με το σεις και με το σας. Και γενικώς σπάζονται με το Νοέμβρη που έχει καβατζώσει όλες τις σκατομέρες και τις αμολάει όλες για πάρτη του…

 

Γιατί ζει το αιώνιο κόμπλεξ αυτών που δεν έχουν τίποτα να πουν. Γιατί ο Δεκέμβρης πχ είναι μάγκας. Έχει τα Χριστούγεννα κι όλο το νταβαντούρι των γιορτών. Ο Ιούλης κι ο Αύγουστος τις διακοπές, ο Απρίλης το Πάσχα…

 

Το μόνο που έμεινε για το Νοέμβρη είναι η 17 Νοεμβρίου, που δεν είναι αργία κι έχει σκάσει, και την αμφισβητούνε κι από πάνω αυτή τη μέρα σωρηδόν τα μεγαλύτερα παλτά της νεοελληνικής ιστορίας κι αυτό δεν καταπίνεται με τίποτα…

 

Μέχρι κι ο Φλεβάρης έχει αυτόν τον τζιτζιφιόγκο τον Άγιο- Βαλεντίνο. Τι κι αν του βγήκε ψιλοαδερφή? Είναι εθνική γιορτή και μάλιστα must, καθότι είναι η μόνη μέρα που τα παγκόσμια σαχλοκούδουνα τα μασάνε με νομοθετικό διάταγμα από τους επί γης μπούληδες…

 

Αλλά κι ο Μάιος που κι αυτός δεν έχει τίποτα, δε μας κάνει τη ζωή πατίνι. Αν και έτσι ψιλολουγκρίτσα που είναι καθώς φλερτάρει μια με την Άνοιξη και μια με το Καλοκαίρι, επινόησε τη Eurovision.

 

Αυτή την εθνική γιορτή  που όλα  τα ρεμάλια  μαζί με τις μέγαιρες-τηλεκριτικούς κάνουν το δικό τους πάρτυ με ούζα κάτω απ’ την ελληνική σημαία, , θέλοντας να μας δείξουν ότι δεν έχουν σημασία οι πράξεις και τι κάνεις κάτω απ’ τη σημαία, αρκεί απλά να έχεις ένα συμβολισμό να τις σκεπάζεις.

 

Κι όλοι εμείς νοιώθουμε εθνική υπερηφάνεια βλέποντας τους μετά την εθνική επιτυχία να ανεμίζουν την ελληνική σημαία και να κλαίνε πάνω της. Όπως νοιώθουν οι θεατές στα αισθησιακά σινεμά της Ομόνοιας βλέποντας τον πορνοστάρ να ανάβει το τσιγάρο του με αυταρέσκεια στο τέλος του έργου, φωνάζοντας όλοι με ευγνωμοσύνη «άξιος».

 

«Άξιος» φωνάζουν σ’ αυτά τα σινεμά. «άξιος» φωνάζουν στη Eurovision. «Άξιος» φωνάζουν και στην ενθρόνιση μητροπολιτών.

 

Αυτά βλέπει ο Νοέμβρης και τρελλαίνεται. Και καίει την ελληνική σημαία γιατί έτσι νομίζει ότι θα ξορκίσει το κακό. Αλλά και πάλι λάθος είναι. Γιατί μαγκιά δεν είναι να την κάψει, όταν μάλιστα ξέρει ότι αυτό περιμένουν από κείνον με ανυπομονησία όλοι, κανάλια και σύστημα.

 

Μαγκιά είναι να την αλλάξει. Να φτιάξει μια καινούργια σημαία όπως εκείνη την παλιά,  με μια μικρή παρεμβασούλα έτσι για να μη μας λένε κι ότι αντιγράφουμε. «Ελευθερία ή θάνατος (τους)» λοιπόν. Μου φαίνεται καλό.

 

Καλημέρα…

 

23 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Οκτωβρίου 2007, 11:04
Το στοιχειωμένο σπίτι...
50 χρόνια μπροστά...  

 

Προχτές είδα για άλλη μια φορά στην τηλεόραση το στοιχειωμένο σπίτι στο Νέο Φάληρο. Αυτό το σπίτι πρέπει να είναι τίγκα στο φάντασμα, αφού σ’ όσες εκπομπές έχουνε γίνει με τέτοια θέματα, το δείχνουν πρώτο-πρώτο. Κι είναι δίπλα, ακριβώς δίπλα στο σπίτι μου…

 

Εκεί μέσα λένε, έμενε μια μυστήρια τύπισσα, η οποία επειδή την είχε δει γαμάουα, έκανε ναζάκια στον τυπάκο που την πάλευε ότι δήθεν δεν τον θέλει.  Αυτός, άλλο φρούτο εποχής κι εκείνο, από την τσατίλα του που δεν τον ήθελε πήγε κι αυτοκτόνησε, όπως λέει ο ερευνητής. Δε ξέρω αν η αυτοκτονία πόνεσε ή όχι, αλλά σίγουρα βελτίωσε τη θέση του καθώς η τύπισσα το θέμα το ξανασκέφτηκε…

 

Αυτό είναι και μια συμβουλή για τους νεότερους. Ότι η ζωή δεν έχει μονόδρομους. Αν δεν αποδέχεται τον έρωτα σας μια κοπέλα, αν παίζετε με την πλάτη στον τοίχο, μην ανησυχείτε. Το μόνο πιθανό αποτέλεσμα δεν είναι μόνο η ήττα. Μπορεί να πέσει κι ο τοίχος να σας πλακώσει.

 

Η τύπισσα λοιπόν βλέποντας την αυτοκαταστροφή του βλακάκου που πήγε και τη  φούνταρε στα καλά καθούμενα, δεν έμεινε με σταυρωμένα τα χέρια. Αφού τον μούτζωσε, ξανασκέφτηκε το όλον θεματάκι αλλά δε βρήκε λύση.

 

Γιατί έτσι είναι οι γυναίκες. Όταν τις θέλεις  σου το παίζουνε Υπολοχαγός Νατάσσα, αλλά αν τις γράψεις κανονικά, τότε σου το παίζουνε κλαμμένη Μανταλένα και «άλλος για τη βάρκααααααα μααααααααας». Εδώ έγκειται κι η επιτυχία της Βουγιουκλάκη. Είχε πιάσει ακριβώς όλο το  φάσμα των γυναικείων συμπεριφορών…

 

Αυτή λοιπόν κλείστηκε σπίτι της. Και αυτοκτόνησε. Άλλοι λένε από μελαγχολία. Άλλοι από περιέργεια. Γιατί όταν ερωτευτείς έναν μπίτι ηλίθιο, και να σαι έξυπνη, κλέβεις λίγο απ’ τη μαγεία του. Και το στοίχειωσε το σπιτάκι. Και γυρίζει εδώ και κει και τρομάζει τους περαστικούς, καθώς και τον ερευνητή που έκανε την έρευνά του.

 

Γιατί βλάκας με βλάκα διαφέρει. Ποιος είναι πιο βλάκας? Αυτός που αυτοκτονεί για ένα βούρλο? Αυτή που αυτοκτονεί για ένα πρώην βούρλο? Ή αυτός που γυρίζει γύρω-γύρω από το σπίτι ελπίζοντας να ακούσει καμιά βουρλοσυζήτηση?


26 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Οκτωβρίου 2007, 00:45
Ο διαχειριστής
50 χρόνια μπροστά...  

Το ομολογώ. Τη βρίσκω και γω να διαβάζω ίντριγκες. Είναι χάρμα οφθαλμών να βλέπεις τον καθένα να βρίζει το διπλανό του ή και να διαφημίζει ο ίδιος συνέχεια τον εαυτό του.

 

Γιατί η ίντριγκα θέλει γερό στομάχι, καθώς εκτός του γεγονότος ότι χρειάζεται λίγο θράσος, θέλει και μεγάλη φαντασία…

 

Γιατί ίντριγκα σημαίνει εκβιάζω. Αλλά και εκβιάζομαι. Σημαίνει μπαίνω σε μια διαδικασία αυτοδιαφήμισης, αυτολογοκρισίας, και αυτοκοροϊδίας. Όλη αυτή η διαδικασία δε σε αφήνει στη θέση σου. Σε πετάει ψηλά ή σε ρίχνει κάτω. Αλλά και να πετάξει ψηλά πάλι θα πέσεις. Γιατί o,τι ανεβαίνει κατεβαίνει…

 

Άρα, κατά κάποιο τρόπο έχεις τελειώσει. Αλλά αυτό δεν είναι το μαρτύριο. Εγώ είμαι χρόνια τελειωμένος αλλά δεν έχω πάθει και σπουδαία πράγματα. Το βασανιστήριο είναι να μην το χεις καταλάβει. Και να νομίζεις ότι «σκίζεις» στις συνειδήσεις των άλλων…

 

Αλλά η συνείδηση είναι ένα πολύπλοκο πράγμα. Γιατί εκεί μέσα κάπου υπάρχει και το μυαλό και η αντίληψη αυτών που σε παρακολουθούν. Δε μπορείς να κοροϊδεύεις για πολύ, γιατί αυτό που σημαδεύεις με το δάχτυλο σου, αν το φιλοσοφήσεις είναι τελικά το ίδιο το δάκτυλο σου…

 

Έτσι κι εδώ. Κοροϊδεύουμε και κοροϊδευόμαστε. Δύσκολα πράγματα για μια τόσο μικρή κοινωνία. Λοιδορούμε και λοιδορούμαστε. Για μια θέση στον ήλιο της καρδιάς του καθενός μας. Δε βάζεις όμως υποψηφιότητα για δήμαρχος αν δε ξέρεις καλά-καλά αν θα σε ψηφίσει ο γιος σου.

 

Και στη τελική,  ο,τι και αν κάνεις, από την αποστολή βοήθειας σε μια χώρα μέχρι αυτό το απλό, τη συγγραφή ενός blog, αν δεν έχεις όραμα μέσα σου και στόχο, είσαι χαμένος. Όπως έλεγε κι ο Ανδρέας Παπανδρέου  «Το όραμα πρέπει να ενυπάρχει στη δημιουργία οτιδήποτε καινούργιου που επιζητά να εδραιωθεί στις συνειδήσεις των πολλών.  Χωρίς όραμα είσαι μόνο, ένας απλός διαχειριστής». Διαχειριστής εξουσίας ή και πολυκατοικίας. Όπως διαχειριστής ενός blog.

 

11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Σεπτεμβρίου 2007, 00:29
Στον αστερισμό της Παρθένου...
50 χρόνια μπροστά...  

Λένε ότι όταν γεννιέσαι, όλοι οι πλανήτες συνομωτούν μεταξύ τους και σου φτιάχνουν έναν εαυτούλη μούρλια!

 

Όμως αυτό δεν ισχύει για όλους, καθώς υπάρχουν που και που πλανητικές διαρροές και ανά πέντε περίπου καλούπια ανθρώπων που γεννιούνται  τζιτζί,  γεννιέται κι ένας βλαμμένος από τα περισσεύματα…

 

Δηλαδή, στη στιγμή της γέννησης σου, εκεί που ο Ερμής είναι κύριος, έχει πάρει θετική όψη, σου  κουνάει τις φτερούγες στα πόδια του και σου φωνάζει «βγες!», εκεί που  η Αφροδίτη σου ποζάρει ναζιάρικα και σου τινάζει το ποπό σαν τον Μίστερ Εθνικά Μπούτια , σου σκάει  ο Δίας το χούφταλο με κάτι μούτρα μέχρι το πάτωμα και σου γ…… το σύμπαν!

 

Έτσι λοιπόν, από μια στιγμή αδυναμίας κάποιου πλανητικού ραμολιμέντου, εσύ μοιραία πια θα σέρνεσαι μια ζωή, θα ψάχνεις την αυτοκυριαρχία σου στο  φωταγωγό, και το άρωμα που θα αφήσεις στην ιστορία θα έχει γεύση το πολύ πετρελαιοκηλίδας…

 

Και τίθεται το μέγα ερώτημα: Γιατί ρε συ Δία φέρεσαι σε μένα έτσι σκουληκιάρικα? Αν σου λεγα να πάρεις τον κεραυνό που κουβαλάς όλη την ώρα πάνω σου σα μπρελόκ και να τον έβαζες κάπου που θα σου πρότεινα, θα σ’ άρεσε? Αν δε σε φώναζα  Δία και σε φώναζα Αηδία πώς θα σου φαινότανε? Γιατί εμένα επέλεξες για μαλακιστήρι σου, μου λες?

 

Ερωτήσεις ρητορικές, χωρίς απόκριση. Αλλά δεν είναι ο μοναδικός υπεύθυνος που εμπνεύστηκε το μέλλον μου να φαντάζει τρικολόρε. Φταίνε γι’ αυτό κι ένα μάτσο άλλοι, που όταν έρθει η ώρα θα τους έρθει  αυτό που μου κάνανε πίσω σαν «παλλινδρόμηση», λαϊκιστί «μπούμερανγκ»!  

 

Κάτσε ρε μάνα, αφού ζεις στην κοινωνία και βλέπεις, οι Παρθένοι σα ζώδιο είναι για κλωτσές! Περίμενε ρε παιδάκι μου και γέννησε με δυο μέρες μετά που μπαίνουν οι Ζυγοί που είναι όλοι τους τρεις λαλούν και δυο χορεύουν!

 

Εκείνη εκεί! «ΟΧΙ ΕΓΩ ΤΩΡΑ ΤΟΝΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΒΓΕΙ! ΑΣ ΒΓΕΙ ΖΩΔΙΟ ΠΑΡΘΕΝΟΣ! ΧΕΣΤΗΚΑ!»Ε λοιπόν πάρε τον κλαψομ…. σου τώρα και μη μιλάς!

 

Γιατί οι παρθένοι, η ιστορία έχει  δείξει, ότι γενικώς δεν παλεύονται…

 

Ο Στέλιος Καζαντζίδης, πρώτος παρθένος. Φοβερός τραγουδιστής, αλλά η  κλάψα του δεν είχε προηγούμενο. Οι από κάτω, στο τέλος του προγράμματος φεύγανε με μώλωπες στο κεφάλι από τις αποτυχημένες απόπειρες αυτοκτονίας τους στο μπουζουκσίδικο. Γιατί τα τραγούδια του σε στέλνανε από κει που ήρθες, αλλά δε σου  λεγαν από πού να  πας! Έτσι, συνωστίζονταν όλοι μαζί και κουτούλαγε ο ένας τον άλλον. Γι’ αυτό και τα τραγούδια του τα θυμούνται όλοι με πόνο…

 

Δεύτερος παρθένος ο Δημήτρης Παπαμιχαήλ. Μία φορά αγάπησε κάπου στο 1966, και  κει σταμάτησε ο χρόνος…κι ενώ η άλλη έκανε «άλλα κόλπα», εκείνος έβγαινε από δω κι από κει και νοσταλγούσε τις στιγμές του 1966. Γιατί ρε φίλε, αγρότης είσαι? Αλλά και αγρότης να ήσουνα, και στατιστικά να το πάρεις, και κάποια άλλη χρονιά θα σου καθότανε! (εκτός αν προσπαθούσες να φυτέψεις χάμπουγκερς…)

 

Τρίτος παρθένος ο Michael Jackson. Χόρευε απίθανα αν και αμφιβάλλω αν ήξερε πού πάταγε. Όταν ήταν μικρός αντί να πέσει στη χύτρα με το μαγικό ζωμό, ως γνήσιος παρθένος, μπερδεύτηκε και έπεσε στη  διπλανή που είχε ασβέστη. Συνήθως στους παρθένους πέφτει το ηθικό τους τουλάχιστον μέρα παρά μέρα, εκείνος όμως σαν καραπαρθένος, εκτός απ’ το ηθικό του που το βλεπε με κυάλια, του πέφτανε και μύτες και σαγόνια και στομάχια κι ο,τι  τέλος πάντων  είχε ασβεστώσει. Γιατί οι παρθένοι γενικώς παρατάνε τον εαυτό τους και γενικώς δε φρεσκάρονται και δεν ανανεώνονται. Όμως και σπίτι να ασβεστώσεις, θέλει κάθε πέντε-έξι χρόνια ένα φρεσκαρισματάκι! Όχι φάτσα, που εδώ που τα λέμε κάνει και τις γκριμάτσες της και κάνει ρωγμές. Αφήστε που κουνιότανε όλη την ώρα  πάνω-κάτω! Εδώ τοίχος είναι και με τρία ρίχτερ πάει για αλλαγή φύλου, η φάτσα θα μείνει όρθια ?

 

Πάντως ως παρθένος το ελάττωμα το έκανε προταίρημα και γλίτωσε τη «στενή». Γιατί και που τον βάλανε μέσα, τι καταλάβανε? Την έκανε μέσα σε δυο μέρες! Πώς? Όπως  καθόταν στο κελί, πέταγε έξω απ’ το  παράθυρο ένα-ένα τα πράγματά του. Πρώτα τη μύτη του, μετά το σαγόνι, μετά το αριστερό του πόδι και πάει λέγοντας, κι έτσι την έκανε κανονικά και με το νόμο ο μόρτης ο λεβέντης ο αρχιληστής…

 Για όλους εμάς θα λογοδοτήσουν όλοι αυτοί κάποια στιγμή, και  θα  πάρουμε το αίμα μας πίσω. Η Ζωούλα η Λάσκαρη με κείνη την ταινία για όσκαρ «στον αστερισμό της Παρθένου» μας άνοιξε τα μάτια κι είδαμε τι  μπορούμε, αν θέλουμε, να πετύχουμε!  Αρκεί για άντρας να είσαι λίγο φατσαδούρα, ή για γυναίκα λίγο σουρλουλού...  

13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


20 Ιουλίου 2007, 00:32
Πριγκηπικά δώρα...
50 χρόνια μπροστά...  

Τελικά το ‘πιασα το  θεματάκι. Το να διαλέγεις δώρα απαιτεί ταλέντο. Άλλος το ‘χει και πουλάει μέσω αυτών χαμόγελα. Άλλος δεν το χει και μόλις μπαίνει στα πάρτυ του φωνάζουν «καλώς τον Mr κορνίζα!»

 

Εγώ δυστυχώς ανήκω στην κάτω κατηγορία. Το γούστο μου στα δώρα συγκρίνεται μόνο με το γούστο του Καρόλου της Αγγλίας στις γυναίκες…

 

Και γω και ο Κάρολος όμως, είμαστε παρεξηγημένα τυπάκια. Γιατί στην τελική σημασία έχει τι είσαι κι όχι τι κουβαλάς. Σημασία έχει ότι ο Κάρολος είναι πρίγκηψ, κι όχι ότι κουβαλάει 80 κιλά βλακείας…

 

Γιατί σήμερα δεν υπάρχει πιο βλακώδες από το να αποκαλείσαι πρίγκηψ. Δηλαδή άχρηστος που οι αρμοδιότητες σου δε διαφέρουν και πολύ απ’  αυτές του Ρουβά. Είναι κλεισμένοι  σπίτια τους κι όποτε βγαίνουν έξω σκίζουν τα ρούχα τους. Στην Ελλάδα οι ρουβίτσες, στην Αγγλία οι καρ(ι)ολίτσες…

 

Και δε μαθαίνεις τίποτα. Γιατί απλά δε μπορούν να μιλήσουν. Μόνο σα σκάσει καμιά κάμερα του χουν πει του Σάκη να γελάει συνέχεια. Τον Κάρολο δε θα τον δεις να γελάει, γελάνε όμως οι υπόλοιποι…

 

Το μόνο που μαθαίνεις απ’ αυτούς είναι πώς κάνουν σεξ. Σ’ ένα ράδιο άκουσα ότι βγήκαν τα’ άπλυτα του πρίγκηπα στη φόρα, ο οποίος απ’ όσα ακουστήκαν δίκαια μπορεί να αισθάνεται όσον αφορά τις επιδόσεις του στο σεξ ισάξιο με τον Αιμίλιο το μήλο…

 

Η (θλιμμένη) πριγκήπισσα, λένε, δε μπορούσε να του ανεβάσει τη λίμπιντο με αποτέλεσμα  να τη ψάχνουνε κάτω απ’ τα χαλάκια του Μπάκινχαμ. Η βασίλισσα και μαμά του μπούλη όταν τους έβλεπε να μπουσουλάνε στο πάτωμα τους ρώταγε «τι ψάχνετε κει πέρα?» κι απαντούσαν «τη λίμπιντο μαμά!», «πριν καθαρίσανε εδώ και δε βρήκανε κανέναν, ούτε τον  λίμπιντο» απάντησε εκείνη, κι η (θλιμμένη) πριγκήπισσα άρχισε να το παίρνει πρέφα ότι χαΐρι δεν πρόκειται να δει…

 

Ο πρίγκηψ όμως υποκρινόταν καθώς τη λίμπιντο την είχε χαρίσει σε μιαν άλλη, με κίτρινο τρίχωμα, ψηλή που  και αυτή ζούσε μια έρημο καθώς τον είχε γκόμενο. Έτσι, τιμητικά ονομάστηκε καμήλα…

 

Αυτή, όπως δήλωσε ο πρίγκηψ, τον απελευθέρωνε σεξουαλικώς κάνοντάς του τα πιο απίθανα κόλπα! Το πιο ωραίο κόλπο μάλιστα ήτανε όταν νόμιζε ότι κάνει σεξ ενώ δεν έκανε!

 

Είδε λοιπόν τελικά ο πρίγκηψ ότι το σεξ δε θέλει κόπο αλλά τρόπο. Όχι σαν τη νόμιμη που του έβγαζε τον αδόξαστο με τις διαδικασίες της! Καταρχάς έπρεπε να ξεντυθεί!

 

Ερωτεύτηκε παράφορα την καμήλα αλλά παντρεύτηκε την άλλη με τη λαϊκή καταγωγή για λόγους διευκόλυνσης. Γιατί όταν προέρχεσαι από βασιλική οικογένεια το πιο εύκολο είναι να καβαλάς το λαό. Το δύσκολο είναι να καβαλάς την καμήλα!

 

Η πριγκήπισσα έφυγε γι’ άλλού κι ο Πρίγκηψ, ζωντοχοίρος πια, έκανε ένα δώρο στον εαυτό του! Έβαλε στο σπίτι  μια καμήλα!

Ούτε εγώ ούτε ο πρίγκηψ ξέρουμε να κάνουμε δώρα. Γι’ άλλους κορνίζες, γι’ άλλους καμήλες, ανάλογα με το budget…Αλλά όπως πάντα οι βασιλείς πιάνονται κοροΐδα! Γιατί στην κορνίζα χωράει μια καμήλα, στην καμήλα χωράει μια κορνίζα???

 

16 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Ιουλίου 2007, 16:57
Όταν κοιμάσαι, θεωρείσαι ακόμα ανόητος?
50 χρόνια μπροστά...  

Έρχονται και με ξυπνάνε (γι’ άλλη μια φορά πρωί)

 

-         Πότε άλλαξες για τελευταία φορά λάδια στο αμάξι σου? (η ερώτηση η συγκεκριμένη σε έναν αγουροξυπνημένο χαρακτηρίζεται επιεικώς από φρικαλέα, ως προβοκατόρικη)

-         Το πάλαι ποτέ! (την ζήταγε ο οργανισμός τους  τη Λαίδη Άντζελά τους πρωινιάτικα!)

  

Τελικά στον κόσμο ένα πράγμα κατάλαβα. Η ανοησία είναι η μόνη ιδέα που θα μείνει αήττητη για πάντα.

 

Ξέρω ότι κάποιοι (οι γνωστοί- άγνωστοι) δεν αντέχουν, λένε, να με βλέπουν να κοιμάμαι ως τις μία το μεσημέρι σαν περιθωριακός. Και δεν καταλαβαίνω το λόγο. Γιατί ρε π…… μου δηλαδή, δεν κατάλαβα! Στο αμάξι τους κοιμάμαι? Ή στο ασανσέρ?

 

Όλα τα παιδιά του κόσμου, λένε, βρίσκονται σε εγρήγορση. Εγώ να δεις σε τι εγρήγορση βρίσκομαι! Αλλάζω πλευρό μέχρι να πεις κύμινο!

 

Κι εντάξει το παραδέχομαι. Μέχρι το μεσημέρι δεν μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Αλλά μετά το απόγευμα επιταχύνω! Την πέφτω γρήγορα-γρήγορα…

 

Η κοινωνία είναι όμως έτσι διαμορφωμένη, ώστε εμείς, που σκεφτόμαστε χαμηλόφωνα και με σβηστά τα φώτα, να αποτελούμε μια τραγική μειοψηφία…

 

Η πλειοψηφία αποτελείται από ανθρώπους που γουστάρουν, τρελλαίνονται, σκίζουν τα ρούχα τους το πρωί να πάνε στην εφορία, στο ταχυδρομικό ταμιευτήριο, στο Ι.Κ.Α., στην τράπεζα και σε χίλια δυο άλλα που δεν πλησιάζω προσωπικά ούτε απ’ το απέναντι πεζοδρόμιο…

 

Εδώ μου είχανε δώσει μια κάρτα να τη βάλω στο βιβλιάριό μου, είπανε, για τη νοσηλεία μου στο Ι.Κ.Α. Την κάρτα αυτή την έχασα. Κι όταν με ρωτήσανε «πού είναι η κάρτα σου αγόρι μου?», εγώ τους απάντησα να μην ανησυχούν γιατί κι αν την έχασα, είναι μαζί με το βιβλιάριο, όπως μου είπανε να κάνω δηλαδή! Γιατί το βιβλιάριο, το ‘χω χάσει μήνες τώρα…

 

Αλλά αυτά είναι πράγματα της καθημερινότητας που δε με πολυκαίνε. Αυτό που προσπάθησα και πέτυχα τον τελευταίο καιρό είναι να κάνω τον ύπνο μου πιο άνετο, και να λάβω όλα τα αναγκαία μέτρα ώστε και να θέλουν οι γνωστοί-άγνωστοι να μου κάνουν κακό (να με ξυπνήσουν), να μη μπορούν!

 

Άλλαξα κλειδαριά στο δωμάτιο και το κλειδί είναι μόνο ένα, και για λόγους ασφαλείας το έχω πάντα πάνω μου. Επέβαλα (με τα γνωστά σαρωτικά αποτελέσματα….τέλος πάντων) να κλείνει και η ενδιάμεση πόρτα που επικοινωνεί με το χωλ όπου βρίσκεται η τηλεόραση (κι όλο το χαλαμανταριό). Κλείνω το κινητό και βάζω ανακοίνωση έξω απ’ την πόρτα «σας παρακαλώ μη φωνάζετε, ξάπλωσα γιατί δεν ένοιωθα καλά»

 

Αλλά το κοινό λάθος που κάνουν όλοι όσοι θέλουν να κατασκευάσουν κάτι άτρωτο είναι ότι υποτιμούν την εφευρετικότητα της ανθρώπινης ανοησίας. Γιατί τώρα, καλοκαιράκι, κοιμάμαι με τη μπαλκονόπορτα ανοικτή, γεγονός που αφήνει ευάλωτο, καθώς επικοινωνεί απευθείας με την κρεβατοκάμαρα…

 

Γιατί  τελικά η ανοησία δεν κρύβεται εκεί που νομίζουμε. Πλέον παίρνω πίσω όσα είπα κι αρχίζω να τη ψάχνω μέσα μου. Και δε λέω άλλα. Γιατί είναι καλύτερο να μένω σιωπηλός κι οι άλλοι να υποπτεύονται πως είμαι ανόητος, παρά να ανοίγω το στόμα μου και να γκρεμίζω κάθε αμφιβολία…

 

8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


29 Ιουνίου 2007, 01:55
Το έτερον ήμισυ...
50 χρόνια μπροστά...  

Δύσκολο να  βρει κάποιος το έτερον ήμισυ στη ζωή του, αλλά πιο δύσκολο είναι να το αντέξει. Γιατί παίρνοντας παράδειγμα εμένα, αν μοιάζει το έτερον με το πρώτο μισό, δε θέλω ούτε την καλημέρα του!

 

Γιατί εσύ μπορεί να είσαι δω και το έτερον ήμισυ σου να κόβει δέντρα και να τον κυνηγούν αρκούδες στα πυκνά δάση του Καναδά.  Πόσες πιθανότητες έχεις να αλλάξεις ρότα στη ζωή σου και να βρεθείς ξυλοκόπος κάπου στη Βόρεια Αμερική? Περισσότερες πάντως πιθανότητες είναι να έρθει να σε βρει αυτός. Το κακό είναι ότι μπορεί από πίσω να είναι κι οι αρκούδες…

 

Αντίθετα το έτερον ήμισυ μπορεί να κρύβεται στη διπλανό διαμέρισμα αλλά εσένα προς το παρόν να μη σου κάνει κάτι. Εκτός αν ξεχάσει το μάτι της κουζίνας ανοικτό, οπότε κάτι θα σου χει κάνει (και σ’ όλη τη γειτονιά…)

 

Πολλές φορές όμως συμβαίνει το έτερον ήμισυ το δικό σου, να συμπίπτει με το έτερον ήμισυ κάποιου άλλου. Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να στη φέρει ο άλλος στα ίσια και να πολεμήσετε μέχρις εσχάτων για την καρδιά της! Αφού όμως έχετε το ίδιο έτερον ήμισυ πάει να πει ότι ταιριάζετε και μεταξύ σας! Δηλαδή μπορεί να στη φέρει από πίσω…

 

Και μπορεί να βρήκες το έτερον ήμισυ. Και τι έγινε? Αυτή μπορεί να γουστάρει άλλον.  Τότε η τακτική είναι μία και δοκιμασμένη. Γίνεσαι ο παρηγορητής της, στην αρχή δικαιολογείς τις βλακείες του, μετά δήθεν σε ενοχλούν λιγάκι, και στο τέλος τον βγάζεις μέθυσο, χαρτοπαίκτη, με τρία παιδιά, ελεεινό, έμπορο ναρκωτικών και καταλήγεις στο συμπέρασμα ότι όλοι οι άντρες είναι ίδιοι.  Οι πιθανότητες  να τον χωρίσει είναι πάνω από 90%. Οι πιθανότητες να γίνει λεσβία ακόμη μεγαλύτερες…

 

Γι’ αυτό ας μη ψάχνουμε το τέλειο στο έτερον ήμισυ! Γιατί για να λέγεται έτερον ήμισυ, λογικά θα μοιάζει στο υπόλοιπο…


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Ιουνίου 2007, 00:42
Άντρες της νέας εποχής...
50 χρόνια μπροστά...  

Οι άντρες της νέας εποχής δεν είμαστε χειρότεροι από τους προηγούμενους.. Δε παίζουμε ξύλο, δε βρίζουμε πολύ, δε φερόμαστε άσχημα και γενικώς δεν αγνοούμε (…όσο θα έπρεπε) το έτερον ήμισυ…

 

Αλλά μου φαίνεται πως έχουμε μείνει λίγο στάσιμοι. Σέρνουμε μέσα μας, στο DNA μας νοοτροπίες τουρκοκρατίας, που μας γεμίζουν συμπλέγματα και μας κάνουν να κοιτάμε την νέα πραγματικότητα που δημιουργείται σαν Κινέζοι τουρίστες με φουστανέλα και τσαρούχια από το βράχο της Ακρόπολης…

 

Ποια είναι η νέα πραγματικότητα? Οι γυναίκες της νέας εποχής. Αυτές που χωρίς να προσπαθήσουν να μας υποσκελίσουν, μορφώθηκαν και χρησιμοποίησαν το μυαλό τους. Δεν παρακαλάνε πια για γάμο, τα όνειρά τους δεν περιορίζονται στο να κυνηγάνε δυο σκασμένα με το  φαγητό στο χέρι.

 

Δεν έχουν τον εκάστοτε άντρα τους τιμή τους και καμάρι τους αλλά αξιολογούν το καθετί καθημερινά και κυνηγάνε το απόλυτο παντού. Ο,τι κάναμε ή ο,τι κάνουμε τέλος πάντων εμείς εδώ κι αιώνες…

 

Έχουν κι αυτές τα χιλιάδες προβλήματά τους, που τα λέμε πού και πού, αλλά τώρα βαριέμαι να τα ξαναγράφω.

 

Όμως η μαγκιά τους είναι όχι ότι μπήκανε στη νέα πραγματικότητα, αλλά ότι τη διαμορφώσανε.

 

Ενώ εμείς μείναμε στα δασκαλίκια του παππού και του μπαμπά. Στη μαμά που τα ‘χει όλα στην εντέλεια. Στην «αυτονόητη ανωτερότητά μας», στην ικανότητά μας να υποτάξουμε την οποιαδήποτε μ’ ένα αυστηρό βλέμμα, με μια χειρονομία και στη χειρότερη μ’ ένα καντήλι.

 

Αλλά πρέπει να μάθουμε ότι για να μαλώσει κάποιος, απαραίτητη προϋπόθεση είναι να έχει ένας άλλος τη διάθεση να σε ακούσει. Κι απ’ ότι αντιλαμβάνομαι γύρω μου, έχουν σημαντικότερα πράγματα να ασχοληθούν…


14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιουνίου 2007, 00:39
Το τέλος πριν ακόμα ρθει...
50 χρόνια μπροστά...  

Το Φλεβάρη, αν με ρωτούσε κάποιος τι σημαίνει βροχή, θα του εξηγούσα όπως ο παππούς μου μού διηγιοταν ιστορίες του, του β' παγκοσμίου πολέμου.

Τώρα όμως, η βροχή, μες στο καλοκαίρι, είναι μια πραγματικότητα. Καλοκαιρινές Αλκυονίδες που ήρθαν για να μας δροσίσουν, δώρο ανέλπιστο, πριν σκεβρώσουμε απ' την αφόρητη λιακάδα, μήνες τώρα...

 

Κάθε φορά που βρέχει, γυρίζω πίσω. Ανατρέχω στα παλιά, σε ιστορίες που σκέφτομαι και γελάω πολλές φορές μόνος μου, θυμάμαι πρόσωπα, αλλάζω ψυχολογίες, αλλάζω το τέλος.

Γιατί στις καθημερινές ιστορίες που ζούμε, το καλό τέλος είναι ζήτημα πολλών συμπτώσεων και κλείσιμο του ματιού της τύχης, όσο ο καθένας μας θα ζει για τον εαυτό του κι ο Θεός εναντίον όλων.

Γιατί το τέλος μιας ιστορίας δεν παίζει τόσο σημαντικό ρόλο στην εξέλιξή σου και σ' αυτά που σου δίνει ως εμπειρίες. Όμως είναι καθοριστικό για τον αν θες να ξανακούσεις την ιστορία ή όχι.

Θα μπορούσε κάλλιστα μια ιστορία να ξεκινά με το τέλος της. Εκεί κερδίζει σχεδόν πάντα ο πιο ισχυρός, αυτός που εχει τις προδιαγραφές και το άστρο του νικητή. Να μην υπάρχει αυτή η διαδικασία της ανατροπής περίπου στα μέσα της ιστορίας, όταν έρχονται τα πάνω-κάτω.

Αυτό όμως είναι και το μεγαλείο της. Γιατί αν το τέλος έχει εφευρεθεί για να μας επιβάλλει ενδόμυχα το λόγο που πρέπει να προσκυνάμε τον πιο δυνατό, ή τον πιο ωραίο, ή τον πιο πλούσιο, η αρχή κι η μέση ανήκει στο θάρρος και στις ιδέες των κατεξοχήν ηττημένων.

Δείχνουν την προσπάθεια, και χαρακτηρίζουν το τέλος. Δίκαιο ή άδικο, αν αυτός που επικράτησε είναι άλλος ένας τύπος καθεστωτικός που επιβάλλεται από τα πράγματα ή κάποιος που με τα ιδανικά του διέλυσε κάθε εκπρόσωπο κάθε μορφής εξαναγκασμού.

Στην τελευταία περίπτωση, ίσως ακολουθήσει και 2ο μέρος...

Οι ιστορίες γύρω μου,μέσα μου, ρομαντικές στην αρχή, ιδανικές στη μέση, με καταστροφικό το τέλος.

Ψάχνω, έτσι νευρικά κι αγχωτικά αν έχω πάρει κάτι απ' αυτή τη διαδικασία.

Τίποτα. Μόνο ανάσες που σφυρίζουν εκκωφαντικά στα αυτιά μου, σκιές που σκεπάζουνε κάθε βλέμμα μου στο μέλλον, δημιουργώντας εικόνες κι ομιλίες "πειραγμένες", απορίες λυμμένες και μοίρες ανθρώπων που τρέμουν σαν κλωστές και δε σφίγγουν σαν αλυσίδες. Τελικά αυτό είναι που κέρδισα. Τη φαντασία μου...


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Μαΐου 2007, 07:45
Παγκόσμιοι έρωτες...
50 χρόνια μπροστά...  

Διάβαζα τις προάλλες μια συνέντευξη σ’ ένα περιοδικό μια συνέντευξη. Ήταν  η Εύα Λονγκόρια που απαντούσε. (η ερώτηση και η απάντηση έχει υποστεί λογοκρισία γιατί δεν τα θυμάμαι απέξω…)

-         Πώς αντέχει η σχέση σας (αυτό τέλος πάντων που πηγαινοφέρνει) με τον κρεμανταλά (μου διαφεύγει το όνομα) κείνον ντε , που σέρνεται δίπλα σου σα χαμένο, καθώς ζείτε σε άλλες πόλεις λόγω υποχρεώσεων? (γειά σου Εύα με τις «υποχρεώσεις» σου)

-         Ωωω! (δικό μου κι αυτό) Όταν υπάρχει αγάπη, σεβασμός, αμοιβαία εμπιστοσύνη, αυτά είναι λεπτομέρειες. Με τον τυχάρπαστο (ακόμα να το θυμηθώ…) κάθε πρωί ανταλλάσσουμε e-mail!!! (ναι, ναι το ‘ πε η  αφιλότιμη!)

 

Όταν ακούω σχέσεις με εμπιστοσύνη, ζήλια μηδέν, αλληλοεκτίμηση, αλληλοσεβασμό, νοιώθω σα Φιλανδός. Έλεος πια! Ντιπ για ντιπ πια? Καθόλου νεύρο? Αν είχα δίπλα μου μια που να ένοιωθα για κείνη τέτοιου είδους και τέτοιου βεληνεκούς συναισθήματα, το ανώτερο που θα μου έβγαινε να της προσφέρω, το καλύτερο που θα μπορούσα να κάνω γι’ αυτήν, θα ήταν να τη ψηφίσω! Τι άλλο?

 

Γιατί αν νοιώθεις εκτίμηση, θαυμασμό, αλτρουισμό, ωχαδερφισμό και όλα τα σε –ισμο, το καλύτερο για μένα από το να τραβολογιέμαι άσκοπα από δω κι από κει, θα της ζήταγα ένα αυτόγραφο να ολοκληρώσουμε τη σχέση μας να τελειώνει το πράγμα!

 

Γιατί αν δεν τρελλαθείς,  αν δεν την πάρεις στα άγρια μεσάνυχτα να της πεις κάτι που σου ήρθε (άλλο τι θ’ ακούσεις μετά), αν δεν κοπανήσεις το κεφάλι σου από νεύρα στο ντουλάπι της κουζίνας, τι να λέει?

 

Αν δεν ανοιγοκλείνεις το κινητό, δήθεν αδιάφορος, αν δε σε νοιάζει τι έκανε το πρωί μόλις ξύπνησε, αν δε δεις τα διαφορετικά ωράριά σας ως αφορμή να γουστάρετε περισσότερο, καλύτερα παίξε με τον πιτσιρίκο ανιψιό σου-καραμούζα καουμπόηδες και ινδιάνους. Ασχολήσου με την κομμωτική, ρίξε καμιά πασιέντζα, παίξε στην τελική μονόπολυ!  Αλλά το άθλημα του έρωτα άστο, γιατί απλά, δεν κάνεις!

 

Βλέπω λαμπερά ζευγάρια σε gossip εκπομπές που κάθονται ο ένας δίπλα στον άλλον σαν να περνούν πρωινή επιθεώρηση. Ο τύπος, με το αυστηρό βλέμμα ενοχλημένος απ’ τα φώτα και τη δημοσιότητα που διεισδύει στην προσωπική του ζωή. Μόνο η καρδούλα του ξέρει όμως πόσο ιδρώτα έχυσε και από πόσα κρεβάτια σκηνοθετών, τραγουδιστών, managers πέρασε, προκειμένου να βγάλει αυτή την έρμη φωτογραφία…

 

Κι η άλλη να χασκογελάει δίπλα δυνατά, σαν κουφάλα, προσπαθώντας να κρύψει την αμηχανία που τη διακατέχει αλλά και τον τρόμο της, ότι πάλι αύριο τα 2,3,4 παιδιά που έχει αμολήσει από τους 2,3,4 γάμους της, θα τη βλέπουν να μοστράρει γι’ άλλη μια φορά πρώτη μούρη στα κουτσομπολίστικα με τον 16ο κατά σειρά γκόμενό της που τον περνάει και μια εικοσαετία, και θα ντρέπονται για λογαριασμό της…

 

Κι οι απαντήσεις τους? Φτηνές κι αναμενόμενες. Κοκτέιλ από εμπιστοσύνες,  σεβασμούς, περηφάνια κι άλλες αηδίες, λες και τους ρωτήσανε τι νοιώθουνε που η Λάρισα κατέκτησε το κύπελλο Ελλάδος…

 

Κανείς δε ζηλεύει κανέναν. Μόνο εγώ ζηλεύω. Όλους αυτούς τους ευνουχισμένους που τα συναισθήματά τους τα φυλάνε σαν κόρη οφθαλμού, τα κρύβουν μην τους τα πάρει κανείς, τα κρατάνε όλα για πάρτη τους. Κι εγώ έτσι θα γίνω. Φτάνει να μου τα φέρουν πίσω…

  

10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Μαΐου 2007, 01:19
Ζώα: Οι φίλοι μας οι άνθρωποι
50 χρόνια μπροστά...  

Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι δύσκολες. Αντίθετα με τα ζώα που δε θα κάτσουν ν’ ασχοληθούν με σχόλια τύπου «μ’ έγραψε στα παλιά του τα πέταλα», «γιατί μου το μούγκρισε αυτό», «πάμε γι’ άλλα (ζώα)» κτλ…

 

Αρκεί ένα βλέμμα του γαϊδουρίνου στη γαϊδουρίνα, πριν αρχίζουν να γκαρίζουν πίσω από τους θάμνους. Να χλιμιντρίζουν τα άλογα, να σφυρίζουν τα κουνούπια, να παίζουν μπουνιές οι γορίλες, να μπουγελώνονται οι ιπποπόταμοι και τα παπαγαλάκια να φωνάζουν «τι  μου κάνεις?»

 

Αντίθετα οι άνθρωποι δυσκολεύονται. Όχι να παίζουν μπουνιές και να γκαρίζουν, αυτό γίνεται συνέχεια, αλλά να τα «βρουν» διαπροσωπικά…

 

Γιατί  τον έρωτα τον έχουμε φορτώσει ένα σωρό αηδίες. Τον κοινωνικό αντίκτυπο, τη συγκατάθεση άσχετων -με το συναίσθημα- τύπων, το  οικονομικό εκτόπισμα κι ένα σωρό άλλα…

 

Γιατί είμαστε άνθρωποι. Κι έχουμε αδυναμίες. Όπου μας συμφέρει όμως. Γιατί κατά  τ’ άλλα, κι ειδικά όταν χωρίζουμε, συμπεριφερόμαστε σα ζώα…

 

Αντίθετα τα ζώα χωρίζουν σαν άνθρωποι. Δίνουν ένα γλωσσόφιλο,  ανταλλάσσουν θερμή χειραψία με τις μουσούδες τους, και πάνε για νέα συνομοταξία…

 

Οι άνθρωποι κι εδώ όμως έχουν πρόβλημα. Δε φτάνει που μέχρι να αποφασίσουν να προχωρήσουν ο άλλος έχει αλλάξει τηλέφωνο, έχουνε και  στάνταρ!

 

Πρέπει να ανήκει τουλάχιστον στην ίδια κοινωνική ομάδα το έτερον ήμισυ. Αλλιώς θα σιχτιρίσουν κάποια μέρα όλοι μαζί την ώρα και τη στιγμή. Κι αν το ζεύγος δεν έχει πρόβλημα, τα  γύρω πεθερικά καραδοκούν, κι είναι ζήτημα για πότε τα παίρνεις στο κρανίο, γίνεσαι  Βασιλάκης Καΐλας στο «Λουστράκο» κι αρχίζεις να πετάς τις βούρτσες και τα camel στα μούτρα της τύπισσας με το γουναρικό…

 

Γιατί σου λένε: «Δεν έχει το μορφωτικό επίπεδο του παιδιού μας!» Εσύ τι να τους πεις? Ότι δεν τα φτιαξες με την άλλη για να ανακαλύψεις το φάρμακο κατά της ποδάγρας? Δεν πείθεις…

 

Θα σου πουν: «Δεν έχετε τα ίδια γούστα!» Εσύ? Τι θα πεις? Ότι αν είχατε τα ίδια γούστα θα ήσασταν φιλενάδες? Ούτε αυτό…

 

Θα σου πουν: «Το παιδί μας το μεγαλώσαμε στα πούπουλα να το δούμε μια μέρα βασιλόπουλο!» Τι θα τους πεις? Εκεί δε σώζεσαι με τίποτα! (εκτός αν το επίθετό σου είναι Βασιλόπουλος…)

 

Θα σου πουν: «Το παιδί μας έχει χρήματα! Εσύ?» Τι θα τους πεις? Ότι έχεις φιλότιμο? Χαχαχαχαχα

 

Και  τέλος θα αναφωνήσουν: «Ανάθεμα την ώρα! Κατάρα τη στιγμή!» Εκεί τι θα τους πεις? Σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί? Μάλλον δε θα ψάχνουν για τρίφωνο, και παράλληλα τους βάζεις και ιδέες…

 

Γιατί τα ζώα είναι πιο ειλικρινή. Δεν έχουν ευθύνες, δε δίνουν λογαριασμό, δεν κουβαλάνε προίκα (εκτός απ’ τις χελώνες). Κι άμα λάχει πουλάνε και κανένα παραμύθι σαν του Αισώπου και μας τη λένε κι από πάνω!


20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Απριλίου 2007, 01:07
Μαθήματα ψυχολογίας
50 χρόνια μπροστά...  

Όταν η ψυχολογία σου είναι στο πάτωμα, η πρώτη λύση είναι να την ανυψώσεις. Φυσικά αυτό είναι δύσκολο γιατί αν ήταν τόσο εύκολο, θα το ‘χες κάνει ήδη. Μια δεύτερη λύση είναι να ρίξεις τη ψυχολογία των γύρω σου, να πηγαίνετε ασορτί…

 

Αυτό είναι επίσης δύσκολο γιατί θέλει έμπνευση. Αλλά αν είχες έμπνευση θα ασχολιόσουνα με τίποτε άλλο που θα σε ανέβαζε και δε θα χρειαζόταν να ζαλίζεις του καθενός το ταμ τιριρίμ…

 

Άρα φτάνουμε στην Τρίτη λύση που είναι κι η πιο ενδεδειγμένη. Φτιάχνεις μια εικονική πραγματικότητα που όλοι έχουν τα απόχαλιά τους, και βλέποντας τους να κοπανιούνται σα χαροκαμένοι, θα ‘λεγες κι ευχαριστώ που ‘σαι ζωντανός…

 

Βάζεις ένα ψυχολογικό θρίλερ. Η τρελλοκοτσιδου- πρωταγωνίστρια, όπως συνηθίζεται, είναι στην κοσμάρα της και ξεκινά για τρελλό weekend στην εξοχή. Μαζί κι ο γκόμενος- άλλο βόδι κι αυτό- ο οποίος είναι στο αμάξι όλο πειράγματα και ζουζουνιές. Για να μην τελειώσει η ταινία σε 10 λεπτά, κουβαλάνε μαζί κι ένα άλλο έρμο ζευγάρι που θα πρέπει να θυσιαστεί στο τάκα-τάκα για τις ανάγκες της τέχνης. Έτσι το μόνο που δεν κάνουν είναι να τραγουδούν στο πίσω κάθισμα «Αυτή η νύχτα μένει…»

 

Μετά? Ήχοι και τριξίματα, κουρτίνες να κουνιούνται απ’ τα μποφόρια που έρχονται απ’ την τραπεζαρία, και στο πατάρι μια παλιά αποθήκη που έχει να μπει καθαρίστρια από το κραχ του ’29.

 

Μετά, το έλα να δεις. Το φιλικό ζευγάρι ήδη έχει γίνει αρνάκι του γάλακτος, ενώ κι ο γκόμενος μετά από λίγο κοσμεί το υπνοδωμάτιο του φαντάσματος ως αφίσα. Η τρελλοκοτσιδού— πρωταγωνίστρια ψάχνει να τον βρει μ’ ένα φακό στο σκοτάδι, λες κι έχασε αναπτήρα.

 

Η συνάντηση της τρελλοκοτσιδού-πρωταγωνίστριας με το φάντασμα, εμπλουτίζεται στο τέλος της ταινίας από έναν εμπνευσμένο και πρωτότυπο διάλογο, στον όποιο διαφαίνονται οι δημοκρατικές ευαισθησίες του φαντάσματος (το συζητά, δεν την τρώει απ’ ευθείας), αλλά και η αυταπάρνηση κι ο ηρωισμός της αλληνής…

- Θα σε φάω

- Εγώ θα σε φάω

- Όχι, εγώ θα σε φάω

- Καλά, θα δούμε. Ξεκινάμε?

 

Κι αρχίζουν οι καρατιές.

 

Στο τέλος συνήθως δεν καταλαβαίνει κανείς τίποτα. Η τρελλοκοτσιδού-πρωταγωνίστρια τρέχει σε κάτι χωματόδρομους σαν παρλιακό, ενώ το φάντασμα στην τελευταία σκηνή του έργου δεν ξέρει τι του γίνεται και μοιάζει να κάνει νοήματα στο σκηνοθέτη, «Να βγω  ή να μη βγω?»

 

Το αποτέλεσμα είναι η «κάθαρση». Η ψυχολογία ανεβαίνει κατακόρυφα, ειδικά αν τηλεφωνήσεις στους δικούς σου και σε διαβεβαιώσουν ότι δε σε ζήτησε κανένα φάντασμα στο τηλέφωνο όσο έλειπες…

 

Κι είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις όσους σου χαλάνε τη ψυχολογία κατάφατσα. Χωρίς απειλές, κλάματα ή κατινιές. Απλώς μ’ ένα ρομαντικό weekend στην εξοχή…(χιχιχι)


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Μαρτίου 2007, 14:44
Άντρες του "νωρίς", γυναίκες του "αργά"...
50 χρόνια μπροστά...  

Η σχέση των δύο φύλων με το χρόνο είναι ως γνωστόν διαφορετική σε όλα τα επίπεδα. Στο ρολόι μπορεί να δεσπόζει η ώρα Γκρήνουιτς, η αίσθηση του χρόνου όμως θυμίζει τη σχέση Αργεντινής- Σιβηρίας…

 

Για παράδειγμα. Τα φτιάχνει ένα ζευγάρι. Η τύπισσα θα πει το τετριμμένο, «Αγάπη μου, ήρθες λίγο αργά στη ζωή μου, μακάρι να σ’ είχα γνωρίσει πριν τον πρώην μου…». Ο τύπος απαντάει, «Ναι καρδούλα μου έχεις δίκιο, ίσως είναι ακόμα νωρίς, να τ’ αφήσουμε εδώ τότε…». Ανήσυχη η τύπισσα που δεν «έπιασε» η ατάκα περί αργοπορίας του λέει, «Όχι δεν εννοούσα αυτό, να κάνουμε σοβαρή σχέση προλαβαίνουμε…», κι ο τύπος απαντάει, «Μήπως είναι λίγο νωρίς? Κάτσε να ωριμάσει η σχέση μας μέσα στο χρόνο (σαν το Jack Daniels, καμιά δεκαετία)…»

 

Όταν κάνουν έρωτα η τύπισσα πάντα διαμαρτύρεται, «Πιο αργά αγάπη μου, δεν παίρνεις την Πόλη…» κι ο τύπος ανασηκώνει το κεφάλι του, βλέπει το ρολόι στο κομοδίνο και σκέφτεται…  «Τι πιο αργά κι αηδίες, σε λίγο ξεκινάει ο αγώνας και πρέπει να πάω με τα παιδιά να πιάσουμε θέσεις νωρίς…»

 

Μετά από ένα πολύ όμορφο ραντεβού σ’ ένα κυριλέ εστιατόριο, η κοπέλα κι ο άλλος ανεβαίνουν σπίτι του για ένα ποτό. Αυτός πέρασε υπέροχα καθώς ήταν παλιό του στέκι (το βρήκε από το exodοs και παράλληλα με τον λογαριασμό του ήρθε και το εγκεφαλικό). Ο τύπος βάζει το «καθιερωμένο» χέρι στην τύπισσα, η οποία πετάγεται σαν την τσίμπησε καμηλοπάρδαλη «Μάλλον είναι αργά! Πρέπει να γυρίσω…». Κι ο τύπος απαντά, «Νωρίς είναι ακόμα, κάτσε να πιούμε 3,4,5,6 ποτάκια και σε γυρίζω εγώ…»

 

Κατάφερε η τύπισσα να ψήσει τον τύπο να βγει με τον κύκλο της, ο οποίος παρεμπιπτόντως πίσω από την πλάτη της σχολιάζει, πώς τα έφτιαξε μ’ αυτόν το βάρβαρο, και πως υποτιμά το ρόλο της ως γυναίκα, που τον φροντίζει και που τον ζηλεύει (μέχρι να το κάνουν κι αυτές όταν τον βρουν επιτέλους). Η τύπισσα φωνάζει «Άντε, κλείσε επιτέλους την τηλεόραση, αργήσαμε!» κι ο τύπος απαντά «Νωρίς είναι ακόμα, μέχρι να χαθούν δυο-τρεις φορές για να φτάσουν στο μαγαζί, εμείς θα ‘χουμε πάει…»

 

Γνωστότερη απόδειξη ότι ο άντρας κι η γυναίκα λειτουργούν μ’ αυτόν τον τρόπο είναι τα ραντεβού. Ο άντρας πάει νωρίς κι η γυναίκα αργά. Πολύ αργά

  

8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Μαρτίου 2007, 21:35
Πάλι εκτός κλίματος...
50 χρόνια μπροστά...  

Επειδή ξαναμπαίνουν γιορτές κι επειδή πάντα με κατηγορούν ότι γενικώς δεν τις βιώνω κι είμαι εκτός κλίματος, αποφάσισα κι εγώ με τη σειρά μου να μπω στο τρυπάκι, και να κάνω ο,τι κάνουν κι  άλλοι…

 

Την περίοδο των Χριστουγέννων ήμουνα από τους λίγους που δεν ήθελαν (και αντιδράσαμε βίαια γι’ αυτό) να φύγει ο προηγούμενος χρόνος. Βασικό μας επιχείρημα ήταν ότι πέρασε και δεν ακούμπησε, να τον αφήναμε λιγάκι ακόμα μπας και πραγματοποιήσει όσα υποσχέθηκε…

 

Τελικά οι αλλαγές του χρόνου είναι σαν τις εκλογές. Ξέρεις ότι θα συμβούν ακριβώς τα ίδια πράγματα με την αλλαγή, θα  ρίχνεις τα ίδια ακριβώς μπινελίκια, αλλά πανηγυρίζεις σα μουρλός νομίζοντας ότι  χάρις σε σένα  «βγήκε» κι  αυτό θα στο χρωστάει. Αντίθετα το Πάσχα είναι πιο flat…

 

Δε σου τάζει τίποτα, μόνο στα προβατάκια. Ότι αν γίνουν Αθανάσιοι Διάκοι, τους περιμένει μια ζωή μετά τη «στάυρωσή»  τους, γεμάτη πιλάφια και γυμνές χανούμισσες. Γιατί όταν κάτι αφορά την κοιλιά μας, για πλάκα το ‘χουμε το ποτ-πουρί χριστιανισμού-μουσουλμανισμού κι ο,τι άλλο κάτσει προκειμένου να την τουρλώσουμε…

 

Κι η Μεγάλη βδομάδα, μόνο κατ’ όνομα είναι. Επτά μέρες έχει, κι όλο σου λένε μη και μη. Πας να φας κρέας, σου λένε Στοπ! Πας να πιεις ένα φραπόγαλο, σου σκοτίζουν τον έρωτα. Πας να παίξεις ένα τάβλι σε μια καφετέρια, «Μα δε σέβεσαι τίποτα πια?»

 

Πας το μεγάλο Σάββατο στην εκκλησία την ώρα του λαού (12 παρά ένα- 12 και ένα),  κι ο παπάς να σε ψέλνει παράλληλα με το «Δεύτε λάβετε φως…» γιατί δεν ήρθες από τις εννιά παρά και γιατί φεύγεις στο καπάκι. «Τι να κάνω Πάτερ? Αφού ξέρω τι  θα γίνει στο τέλος!»

 

Κι έχεις όοοοολη αυτή την περίοδο εκείνο το ηλίθιο πιτσιρίκι στο  ALTER, που μοιάζει σαν απόβλητο του Ευαγγελάτου, να σου τρυπάει τ’ αυτιά  με το «ίνα κράαααζω σοί…»

 

Τελικά δηλαδή αυτό που περιμένεις από το Πάσχα είναι η επιστροφή του αυτονόητου.

 

Γι’ αυτό κι εγώ, επειδή δε γουστάρω τα πολλά μη και μη, και επειδή τρελαίνομαι για παραμύθι, αλλάζω  τροπάριο και το ρίχνω πάλι στα  Χριστούγεννα! Εκεί τουλάχιστον δε φοβάσαι μη σου πάρουν τη μπουκιά από το στόμα! Χα!

  

5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Μαρτίου 2007, 00:39
Περί μαγειρικής...
50 χρόνια μπροστά...  

Δε ξέρω τι έχω πάθει τον τελευταίο καιρό, αλλά έχω «κολλήσει» με την εκπομπή του Μαμαλάκη.

 

Ανέκαθεν η σχέση μου με τη μαγειρική ήταν συμπληρωματική. Μπορεί να μη ξέρω να φτιάχνω ούτε σούπα, αλλά δεν είμαι και άσχετος! Ξέρω να τρώω τα δυσκολότερα φαγητά.

 

Αλλά ο Μαμαλάκης καταφέρνει να σε κάνει να ξαναπεινάσεις , κι ας μόλις σηκώθηκες από το τραπέζι.

 

Γιατί πάει από δω πάει από κει, περνάει δάση, χωριά και  γέφυρες, δε ξέρω αυτός τι κάνει, πάντως εγώ λαχανιάζω βλέποντας τον και μου ανοίγει η όρεξη.

 

Κι αρχίζει κάτι περίεργες συνταγές που τις βλέπω κι αλληθωρίζω, και αναρωτιέμαι γιατί ο Θεός δεν μ’ έκανε γιο του κι ας ήμουν σα γιουβαρλάκι.

 

Αλλά η εκπομπή αυτή δεν είναι μόνο μαγειρικής, εντάσσει και ιστορία μέσα και πολιτισμό που βοηθά στη δίαιτα…

Άσχετο? Όχι και  τόσο!

 

Σου φτιάχνει ένα πανέμορφο πιάτο που ‘χει μέσα της Παναγιάς τα μάτια, ντοματούλες, τυράκια, αγγουράκια, αυγουλάκια, σαχλαμαράκια.   Καθώς μαγειρεύονται έχει κάτσει ο τύπος και σου ‘χει πει όλη την ιστορία της ντοματούλας (Πώς ξεκίνησε, πώς μεγάλωσε, πώς έκανε τα πρώτα της βήματα στον κήπο και άλλα βιογραφικά στοιχεία). Μετά σου τη βάζει  στο  τραπέζι να  τη φας. Θα μπορούσα ειλικρινά να ανταλλάξω τηλέφωνα πιο εύκολα μαζί της, από το να κάτσω να φάω ένα λαχανικό με τέτοια υποδομή.

 

Και πιστεύω ότι προσφέρει μεγάλο κοινωνικό έργο. Ένας γνωστός μου έλεγε πριν μέρες πως η μάνα του του μαγείρεψε να φάει νερόσουπα. Εγώ τη δικαιολόγησα βέβαια λέγοντας ότι μπορεί να νόμιζε η μάνα του ότι διψούσε (δεν έπιασε…), και πως είναι το μοναδικό φαγητό που μόλις το τρως το πιάτο θεωρείται πλυμμένο (ούτε αυτό…).

 

Αν έβλεπε Μαμαλάκη, θα πέταγε μέσα κανά δυο μπαρμπούνια, ένα μήλο, τρία σκόρδα, και το παιδί μπρος σ’ αυτό το αίσχος θα ζήταγε τη νερόσουπά του πίσω!

 

Γιατί το παν στη μαγειρική είναι…να μαγειρεύει ο άλλος!

 

5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Μαρτίου 2007, 01:13
Εκεί που σταματά η λογική...
50 χρόνια μπροστά...  

Οι άντρες σήμερα ακολουθούν ένα κανόνα. Να βρουν ένα θηλυκό «παλτό» να γεμίσουν το επόμενο βράδυ τους. (Να αλλάζουν παραστάσεις όπως λεν…)

 

Οι γυναίκες κι αυτές ζουν μ’ ένα όνειρο. Να βρουν ένα αρσενικό «παλτό» να τους τα ακουμπάει. (Να αισθάνονται ασφάλεια όπως λεν…)

 

Το σύστημα είναι έτσι ώστε να ικανοποιεί αυτές τις δύο λογικές και απερίσπαστο απ’ τη γκρίνια της μάζας, να πατάει στο λαιμό τον κόσμο που ζει στην κοσμάρα του…

 

Έτσι έφερε τα Cherokee, τις γραβάτες και τις χωρίστρες, για να ξεχωρίζουν από μακριά τα κοροΐδα. Έφτιαξε και τις τουαλέτες-μπικίνι μες στο χειμώνα για να κάνουν μπαμ οι υποψήφιες.

 

Αλλά όλοι αυτοί δεν είναι ντε και καλά διατεθειμένοι να υποκύψουν. Το σύστημα όμως αυτό δεν το ενδιαφέρει, καθώς φούστες-μινιατούρες φοριούνται σχεδόν αποκλειστικά απ’ όλες λόγω μόδας, κι έχουμε γεμίσει Cherokee πνιγμένα στα δάνεια.

Γιατί το σύστημα δεν το ενδιαφέρει τι συμβαίνει πραγματικά, αλλά περισσότερο να διατηρεί το μύθο ότι όλες είναι «εύκολες» κι όλοι «ματσό».

 

Γιατί ξέρει καλά πως, αν το  σεξ κι η ασφάλεια έναν άνθρωπο λιγάκι τον χαλαρώνουν, οι συνεχείς αποτυχημένες απόπειρες  για σεξ και ασφάλεια, τον αποχαυνώνουν.

 

Έτσι γεμίζει τα καλάθια με εσώρουχα σα δακτυλήθρες, τις κρεμάστρες με κυριλέ σακάκια των 10 ευρώ. Γεμίζει τις γυναίκες με τύψεις, μέσω των υστερικών σήριαλ, επειδή ζητούν σεξ χωρίς ενοχές. Γεμίζει με ανασφάλεια τους άντρες, μέσω των περιοδικών της θλίψης, ότι σώνει και καλά στα 25 του πρέπει να είναι πετυχημένοι, φτιαγμένοι, με μούτρα γιαποειδή…

 

Αλλά υπάρχει κι ένας άλλος κόσμος. Περπάτησα σήμερα το πρωί στο κέντρο της Αθήνας, ανάμεσα στα χιλιάδες παιδιά που διαδήλωναν. Είδα πρόσωπα  χαμογελαστά, ζευγάρια που πάλευαν χέρι-χέρι για ένα καλύτερο αύριο.

 

Το σεξ γι’ αυτά δεν είναι σύνθετη διαδικασία, ούτε αποτέλεσμα μαθηματικών πράξεων, ούτε ζωωδών ενστίκτων.

Η ασφάλεια γι’ αυτά σημαίνει απλά η δοκιμασμένη παρουσία του άλλου δίπλα, κι όχι το οικογενειακό budget.

 

Κι οι «εκπρόσωποι» του  συστήματος παρατεταγμένοι γύρω-γύρω να τους έχουν περικυκλώσει. Σα να φοβούνται την έκρηξη συναισθημάτων…

 

Εκεί που οι λογικές του συστήματος απλά, συντρίβονται…

 

10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Φεβρουαρίου 2007, 21:35
Λήθαργος
50 χρόνια μπροστά...  

Ζω σ’ ένα λήθαργο. Που και που βγαίνω από αυτόν. Μαθαίνω νέα για τον έξω κόσμο. Το σκυλομετανοιώνω και επιστρέφω στο λήθαργο.

 

«Πέθανε ο Βαρθολομαίος» μου λεν. «Ο αρχιμανδρίτης?» τους λέω. «Ακόμα πιο ψηλά!» μου λεν. «Δεν έχει» τους λέω. «Ο διοικητής του ΙΚΑ!» μου λεν. «Ποιος είναι αυτός?» τους λέω. «Καλάαα» μου λεν…

 

Ενημερώθηκα δεόντως. Και μου ‘ρθε μια ναυτία με τη λογική του κόσμου που υποτίθεται ότι παρακολουθεί εμβρόντητος όλο αυτό το σκηνικό.

 

Και δεν παίρνω το μέρος κανενός. Απλά προσπαθώ να αναλύσω τη ψυχολογία του κόσμου. Κι επειδή ήταν ο Βαρθολομαίος? Δεν επιτρεπόταν να απατά τη γυναίκα του? Σε τι διέφερε από τους άλλους πετυχημένους εβδομηντάρηδες? Μάλλον στο ότι οι υπόλοιποι πάνε με 30 χρονών και κάτω κοπελίτσες, ενώ αυτός περιορίστηκε σε μια σχεδόν 50…

 

Και δεν είμαι υπέρ της μοιχείας. Απλά δε μπορώ τα κηρύγματα και ιδίως από τους πάμπλουτους δημοσιογράφους της φτωχολογιάς που ενώ on air την καταγγέλουν, πίσω από τις κάμερες έχουν στείλει στα τσακίδια την πρώην σύζυγο, της οποίας τα κέρατα πριν είχανε γίνει κυπαρρίσια από τον ατέλειωτο ποδόγυρο τους, παντρεύτηκαν πλέον την πιτσιρίκα η οποία προσεύχεται κάθε βράδυ στο προσκέφαλο να «πάει» αυτός από κάτι γρήγορο, ώστε να τον κληρονομήσει άμεσα από το να τη ζαλίζει «πιάσε μου το χάπι» ή «πάρε μου την πίεση…»

 

Αλλά ο λαός τις αδυναμίες του τις βάφτισε «ηθική», για να κρύψει την απίστευτη ιδεολογική του γύμνια.

 

Γιατί οι «δυνατοί» μπορεί να έχουν σαρώσει οικονομικά τον πλανήτη, τους κώδικες συμπεριφοράς όμως και τον πολιτισμό ανέκαθεν τους διαμόρφωναν οι «αδύνατοι».

 

Οι «αδύνατοι» λοιπόν από την αρχαιότητα κατάλαβαν τις «αδυναμίες» τους. Μελέτησαν τη φύση του άνδρα και της γυναίκας. Κι οι δυο εν τέλει είναι φύσει πολυγαμικά όντα. Ο άντρας μονομαχεί γι' αυτό που θέλει.Σπανίως χρησιμοποιεί το μυαλό σ' αυτές τις υποθέσεις. Αντίθετα η γυναίκα παρατηρεί. Στο τέλος επιλέγει τον νικητή και τον πιο ισχυρό. Αυτό το αντιλήφθηκαν όλοι και είδαν ότι τις περισσότερες επιλογές τις είχαν οι πιο δυνατοί, ενώ οι άλλοι ζούσαν με το περίσσευμα.

 

Έτσι ανακάλυψαν το γάμο, πέρασαν στο  DNA τη μονογαμία, για να προστατευτούν από τους μοναχοφαγάδες «δυνατούς».

 

Βγάλανε κι από το στομάχι τους τις δέκα εντολές για να μπορούν να μπεκροπίνουν το βράδυ πιο ήσυχοι μακριά από τις γυναίκες τους.

 

Αλλά ο,τι δεν έχει βάση την αλήθεια, στην πράξη γελοιοποιείται. Έτσι οι «αδύνατοι» ενώ έγραφαν και τραγουδούσαν την πίστη στη μονογαμία, τις νύχτες έσερναν την ηθική τους στα πιο βρώμικα πεζοδρόμια, αφήνοντας τη συνείδησή  μαζί με την ταυτότητά τους στη ρεσεψιόν.

 

Όταν όμως η ζωή ενός «ισχυρού» έβγαινε στη φόρα, όλη η κοινωνία τον κατασπάραζε, ρουφώντας  και την τελευταία ρανίδα αξιοπρέπειας που του έχει απομείνει. Γιατί όπως λέει άλλωστε  και ο Όσκαρ Ουάιλντ, «οι αδύνατοι θεωρούν ότι η ανηθικότητα η χαρτοπαιξία κι ο αλκοολισμός τους ανήκουν. Δε αντέχουν αυτή τη συμπεριφορά από έναν ισχυρότερο γιατί θεωρούν ότι απειλούνται».

 

Και δε δικαιολογώ τους «ισχυρούς». Απλά σε κάτι τέτοια θέματα τους καταλαβαίνω. Γιατί δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να ακολουθούν τους δικούς μας νόμους. Άλλοτε πετυχημένα, άλλοτε σαν το Βαρθολομαίο.

 

Αλλά όσο ηθικοπλαστικές λογικές κυριαρχούν, όσο συντηρητικοί διδάσκαλοι του γένους με το Viagra στην κωλότσεπη, μας επιβάλλουν που θα βαδίσουμε κι ας το βλέμμα μας «πετάει» σε κάποιο άλλο πιο όμορφο αλλά απαγορευμένο απ’ την κοινή λογική μονοπάτι, όσο μας φορτώνουν τις ενοχές της πρωινής τους ξεπέτας με μια μικρούλα με όνειρα για το μέλλον, τόσο θα συνεχίζω να ζω στον λήθαργο.

 

Γιατί κάπου πριν λίγες μέρες άκουσα κάτι πολύ έξυπνο που πιστεύω μας εκφράζει…

« Αν δεν κοιτάς εκεί που πας, πήγαινε εκεί που κοιτάς…»

 

Γιατί εκεί που τελειώνει η φιλοσοφία, ξεκινάει η ζωή. Κι οι άνθρωποι το μόνο που δε ξέρουν να κάνουν καλά είναι να ζήσουν…

 

Θα καταφέρουν να αποδράσουν από τα ταμπού της «κοινωνικής ηθικής» μόνο όταν αντιληφθούν την έννοια της αυτοδιάθεσης…

 

Αλλά η αυτοδιάθεση, για να την κερδίσεις, χρειάζεται μόρφωση και δυναμισμό. Κάτι που απουσιάζει από τους «ισχυρούς» λόγω αλαζονείας, από τους  «αδύνατους» λόγω τεμπελιάς…

 

Αν η αρκούδα κοιμηθεί τελικά (δεν έχω ενημερωθεί σχετικά), ξυπνήστε με…


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


02 Φεβρουαρίου 2007, 01:51
Στην κοσμάρα μας...
50 χρόνια μπροστά...  

Τελικά είναι ωραίο να είσαι στον κόσμο σου…

 

Κάποτε υπήρχε μια υπάλληλος. Τέλεια σε όλα. Εκεί που ήταν ήθελε να μείνει. Προσεχτική, επιμελής, όλα τα καλά του κόσμου…

 

Ήταν δίπλα της ένας περίεργος και σκοτεινός τύπος ο οποίος αυτοαποκαλείτο υπάλληλος . Μέτραγε τις μέρες για να φύγει και τις χάραζε στον τοίχο όπως ο Κουφοντίνας. Σήκωνε το χέρι του μόνο για να πάρει τον καφέ του όταν (ο καφές) τόλμαγε να  του χαλάσει την οπτική του γωνία. Το μυαλό του δούλευε μόνο όταν έρχονταν κυρίες άνω του 1.80…

 

Η κακιά στιγμή είναι όμως σαν μια νταλίκα. Δε πα να πηγαίνεις με το αυτοκίνητο των Φλινστόουνς, αν σ’ έχει σταμπάρει, δε γλιτώνεις  με τίποτα την αφισοκόλληση σου στο δέντρο της πλατείας δίπλα στην Φιλιώ Πυργάκη…

 

Έτσι κι αυτή. Μια φορά δεν πρόσεξε, λάθος στα χαρτιά της εφορίας, τα παίρνει στην κράνα ο πρόεδρος….σουτ….και από δω παν κι άλλοι…

 

Ενώ στον άλλον…

-         Πρόεδρε, ο τέτοιος πάλι μ…… έκανε.

-         Πάλι? Καλά, αφήστε  τον σε μένα…

 

Μπαίνει μέσα…

-         Γιατί βρε τέτοιε μου, τα κάνεις αυτά? (θα σε μαλώσω)

-         Έχετε δίκιο πρόεδρε, δε θα ξαναγίνει…(σήμερα)

-         Καλά καλά, πώς είδες τον Ολυμπιακό?

Κτλ κτλ…

 

Γιατί αν είσαι τύπος μποέμ, ή σε διώχνουν από την πρώτη ώρα, ή δεν κάνουν χωρίς εσένα…

 

Γιατί για τον καθένα η κάθε δουλειά είναι κουραστική. Και περνάς εκεί το μισό της μέρας σου και πάνω.

 

Προτιμάς να βλέπεις έναν τύπο που δε μιλάει σε κανένα και κινείται στο χώρο λες και κάνει πατινάζ, ή ένα σαχλάκια που ναι μεν κάθε στιγμή της ημέρας εξαιτίας του κινδυνεύεις να πας στη στενή εξαιτίας δεκάδων λαθών και παρατυπιών, που όμως  σε κάνει και ξεχνιέσαι και σε ταξιδεύει που και που με το αδιανόητα πολύπλοκο, συμπλεγματικό και απροσάρμοστο μυαλό του?

 

Ο Ωνάσης έλεγε ότι προτιμά για συνεργάτες ανθρώπους του ρίσκου, τρελλούς, που να μην υπολογίζουν το κόστος, παρά τετράγωνους στεγνούς υπολογιστές…

 

Γιατί γνώριζε, όντας κι εκείνος τρελλός, ότι μόνο αυτοί μπορούν με μια ιδέα να απογειώσουν το σύμπαν…

 

Γιατί απλά κάποιοι άνθρωποι ζουν στον κόσμο τους…

Και σίγουρα ο κόσμος τους είναι έτη πιο μπροστά από το δικό μας…

Και θέλει προσπάθεια, όραμα, φώτιση, θεία έμπνευση να τον δημιουργήσεις…

Κι ας μη χρειάζεται εφτά μέρες για τη δημιουργία του, παρά μόνο πέντε λεπτά!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Ιανουαρίου 2007, 13:20
Παρά πέντε (ο Γκούφυ κι η παρέα του)
50 χρόνια μπροστά...  

Είναι πέντε περίεργοι τύποι.

 

Ο πρώτος δεν είναι πολύ έξυπνος. Κάνει παρέα με τις γιαγιάδες του και τη βρίσκει. Η παρέα που έτυχε να έχει είναι για φάπες. Οι σεξουαλικές του ορμές εξαντλούνται στο «χαίρω πολύ». Αντί να τον μαζεύει η γιαγιά του, τη μαζεύει αυτός. Έχει μια «περίεργη» προφορά και έχει βλέμμα σαν την αγελάδα του Αρναούτογλου (ή τον ίδιο)

 

Ο δεύτερος, κι αυτός, είναι λίγο «τρίκι τρίκι μάνα μου». Επίσης με «περίεργη» προφορά, είναι, υποτίθεται λίγο έξυπνος. Είτε γυναίκα του φέρεις μπροστά του, είτε ένα κιλό πατάτες, γι’ αυτόν είναι ακριβώς το ίδιο. Το τσουλούφι προδίδει τον trendy χαρακτήρα  του: Ευφυής (μόνο σ’ ότι αφορά τα computers), χαζός (σ’ ότι αφορά όλα τ’ άλλα), πονόψυχος και ευνουχισμένος. Τσουρομαδίζεται με τη ξαδέλφη του, πράγμα που δείχνει τον ασυμβίβαστο και  «αρρενωπό» χαρακτήρα του.

 

Η Τρίτη, είναι η πιο πλούσια γυναίκα της Ελλάδας. Υποτίθεται ότι είναι και κολλητή με τους άλλους που δεν έχουν να φάνε. Κι αντί να τους βρει καμιά δουλειά, κάθεται και τους κοιτάει σαν ηλίθια, κι οι άλλοι συνεχίζουν να της μιλάνε. Δε ξέρει τι της γίνεται ενώ αυτό δεν το εκμεταλλεύονται οι συνεργάτες της και δεν την κλέβουν. Κάθεται και κάνει τον ντέντεκτιβ ενώ μ’ ένα τηλεφώνημα ή με λίγα χρήματα θα μπορούσε να τους κάνει άνω- κάτω και να τελειώσει το σήριαλ σε δύο επεισόδια. Ο έρωτας για κείνη είναι ο,τι σ’ εμάς τα πεντόβολα. Το έπαιζαν οι παλιοί, αλλά ο κόσμος προχώρησε…

 

Η τέταρτη είναι μια μεγάλης ηλικίας από το χωριό. Το  χιούμορ της περιορίζεται σε άναρθρες κραυγές που εκείνη τη στιγμή πρέπει όλοι μας να γελάμε. Πώς ταιριάζει με τους άλλους ή το αντίστροφο είναι ένα μεγάλο ερώτημα, αλλά να μου πείτε, ο άλλος κάνει παρέα με τις γιαγιάδες του. Ενώ είναι φοβητσιάρα, δε φοβάται να συνεχίζει να κυνηγάει τους εκπροσώπους του διεθνούς εγκλήματος.  

 

Η Πέμπτη είναι υποτίθεται ρεμάλι. Όπως κι από πάνω, οι άντρες γι’ αυτήν είναι κάτι ανάμεσα σε Σεραφίνο και Σούπερ-Γκούφυ. Το μόνο που τη νοιάζει είναι ότι δεν έχει λεφτά. Ότι φίλη της είναι ας πούμε η πιο πλούσια της Ελλάδας είναι μια λεπτομέρεια. Περπατάει σαν τον Καραπιάλη στις δόξες του, και μιλάει σαν τον Σταύρακα. Αντιλαμβάνεται, ως ανήσυχο νιάτο, το πρόβλημα  του φίλου του που δε μπορεί να μαζέψει τις γιαγιάδες του.

 

Αυτή  η σειρά είναι δημοφιλής σ’ όλες τις ηλικίες. Τελικά μάλλον καταλάβαμε πως το μοναδικό φάρμακο να ξεπεράσουμε την ανασφάλειά μας είναι απλώς να τη ξεχάσουμε, όπως μας διδάσκουν όλοι αυτοί. Αν ήταν κινούμενα σχέδια, θα τα χαρακτήριζα απλώς κακογραμμένα…Τώρα για σειρά με ανθρωπάκια αληθινά, θα τα χαρακτήριζα…αχαρακτήριστα!

 

(Το ερέθισμα μου δόθηκε μετά από μια αναφορά του Αρναούτογλου για τη συγκεκριμένη σειρά…Άνετα θα μπορούσε να ήτανε ο έκτος της παρέας….Νομίζω? )


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Ιανουαρίου 2007, 03:51
Τα θερμοκήπια, οι Έλληνες και οι καμήλες...
50 χρόνια μπροστά...  

Κάτι άκουσα για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Λένε ότι σε 50 χρόνια θα γίνουμε Σαχάρα. Ωραία, και τα θερμοκήπια πού είναι?

 

Και καλά, εμείς θα γίνουμε Σαχάρα. Η Σαχάρα τι θα γίνει?

 

Εγώ γενικώς δε φοβάμαι. Αλλά βλέπω τους άλλους να φοβούνται και τρομάζω. Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, λένε οι επιστήμονες, θα γίνουν σαν τα μούτρα τους. (δηλαδή χάλια)

 

Κι εμείς οι Έλληνες είμαστε απαράδεκτοι μου φαίνεται (πάντα μαζί με τους Πορτογάλους). Είμαστε οι μοναδικοί που αυξήσαμε τους ρύπους την τελευταία δεκαετία, ενώ όοοοοολοι οι άλλοι τους μειώσανε.

 

Κι όλο αυτό συνεχίζεται, αν και έχουμε καλές προθέσεις. Σου λέει ο Έλληνας: « Εντάξει, δε θα πάρω το αμάξι για να μη μολύνω κι άλλο το περιβάλλον!» Ως εδώ σωστό. «Θα πάρω ταξί!»…

 

Αν γίνουμε Σαχάρα θα έχουμε μεγάλα προβλήματα. Καταρχάς οι Σαχαραίοι θα μας βάλουν βέτο στον ΟΗΕ να αλλάξουμε όνομα.

 

Θα επιβεβαιώσουμε τη θεωρία ενός τρελλοεπιστήμονα, που έλεγε ότι ο Σωκράτης ήταν μαύρος (και δε θα υπήρχε πρόβλημα, απλά δεν ήταν)

 

Δε θα ρωτάμε πια πόσα άλογα έχει το αμάξι, αλλά πόσες καμήλες.

 

Τώρα, πλάκα-πλάκα το Αιγαίο έχει ψιλοερημώσει. Στις Κυκλάδες δεν υπάρχει δέντρο ούτε σε πίνακα ζωγραφικής. Με εξαίρεση τις «συκιές» που σκάνε το καλοκαίρι.

 

Αν και πιστεύω ότι είναι λίγο υπερβολικοί. Κι η Σαντορίνη δηλαδή τι έπαθε με το ηφαίστειο? Μαύρισε η θάλασσα και τώρα μάτσο οι τουρίστες και τα ζευγαράκια βγάζουν τα μάτια τους μέσα στον κρατήρα.

 

Αλλά είναι λίγο σπάσιμο η όλη φάση. Στα τέλη του 19ου αι. ο Τρικούπης άνοιξε τον ισθμό. Κάναμε αμάν και πως, εκατό χρόνια, να φτιάξουμε αυτήν την κ…γέφυρα. Και τώρα που τη φτιάξαμε, αμέσως να διώξουν το νερό! Ε δε μας θέλει μου φαίνεται!

 

Και δεν είναι μόνο αυτό το θέμα. Θα πάθουμε μεγάλη ζημιά και ιστορικά, όπως αυτά που τραβάμε για τη Μακεδονία. Θα λέμε για την ένδοξη ναυτική μας ιστορία και δε θα μας πιστεύουνε. Κι όχι μόνο αυτό, να περιμένουμε και την ίδρυση κανενός διεθνούς αεροδρομίου στη Ζιμπάμπουε με την ονομασία «Ανδρέας Μιαούλης», να δέσει το γλυκό.

 

Πάντως είμαστε και μεις περίεργοι. Στην Αθήνα βρίζουμε που βρέχει μια φορά στα δέκα χρόνια. Στα χωριά βρίζουν που χιονίζει κι έχουν τρελαθεί στις τούμπες. Μια βροχή θα μας σώσει μου φαίνεται…

 

Κι από φαινόμενα ένα σωρό, τα βλέπουμε ήδη μπροστά μας.

 

Τα θερμοκήπια πού βρίσκονται?      


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Δεκεμβρίου 2006, 00:23
Η γλώσσα της αλήθειας...
50 χρόνια μπροστά...  

Οι άνθρωποι προκειμένου να καλύψουν την ανικανότητα τους να πουν την αλήθεια, καταφεύγουν στους όρκους.

 

Πόσο δύσκολο είναι όμως να πεις την αλήθεια?

  

Για να απαντήσουμε σ’ αυτό πρέπει πρώτα να δούμε τι σημαίνει αλήθεια.

 

Αλήθεια είναι αυτό που βλέπουμε.

Αλήθεια είναι αυτό που νιώθουμε.

Αλήθεια είναι αυτό που προσπαθούμε.

  

Αυτό που βλέπουμε όμως συχνά δεν είναι αυτό που υπάρχει. Η εικόνα εύκολα καμουφλάρεται μέσα σε ένα  ειδυλλιακό πακέτο, παρουσιάζοντας τη μισή αλήθεια που, όχι σπάνια, αποδεικνύεται χειρότερη από το ψέμα.

 

Μέσα στο κουτί οι άνθρωποι τοποθετούν το σάπιο, την πραγματική εικόνα της κατάστασης που θέλουν να πλασάρουν.

 

Γιατί οι μισοί άνθρωποι γεννήθηκαν για να εξαπατούν και οι άλλοι μισοί για να εξαπατώνται.

 

Οι τελευταίοι έχουν τη συμπάθειά μας. Οι πρώτοι τα λεφτά μας.

 

Έτσι λοιπόν η εικόνα μπορεί να αποδειχτεί συνεργός στη διακίνηση του ψέματος και στην απόκρυψη της αλήθειας.

   

Αυτό που νιώθουμε επίσης συχνά δεν υποδηλώνει το κυρίαρχο συναίσθημα. Τα συναισθήματά μας, επειδή ακριβώς είναι συναισθήματα, γίνονται τραγικά θύματα μιας πλάνης του μυαλού.

 

Βιώνουν καταστάσεις, δημιουργούν έναν κόσμο, ο οποίος πολλές φορές βρίσκεται εκτός πραγματικότητας. Άλλες φορές τα συναισθήματά μας, επειδή αφορούν το έσχατο σημείο της ψυχής μας, φαίνονται λίγο ακαταλαβίστικα στον κόσμο που απευθύνονται. Έτσι παρουσιάζεται μια αλήθεια συγκεχυμένη η οποία ξεφεύγει απ’ την ουσία της.

 

Γιατί οι μισοί δημιουργούν συναισθήματα κι άλλοι μισοί τα υπομένουν.

 

Οι τελευταίοι έχουν τη συμπάθειά μας. Οι πρώτοι όλα τα άλλα.

   

Αυτό που προσπαθούμε, συχνά επίσης ακροβατεί στα όρια της αλήθειας, Γιατί πολλές φορές, ειδικά σε νεαρή ηλικία, εξαναγκαζόμαστε να κάνουμε πράγματα. Ανεχόμαστε καταστάσεις που αντίκεινται στις ιδέες μας, στις συνήθειες μας, στις αξίες που ακολουθούμε. Υποκρινόμαστε μόνο και μόνο για να βρεθούμε αύριο σε μια φάση που θα είμαστε κύριοι του εαυτού μας.

 

Ο άνθρωπος δυστυχώς όμως έχει γεννηθεί για να εξαρτάται. Κι είναι όλο αυτό ένας μυστηριώδης φαύλος κύκλος, καθώς όσοι προσπάθησαν να αποτινάξουν τα δεσμά της εξάρτησης, οι μηχανισμοί της κοινωνίας τους διέλυσαν σωματικά και ψυχολογικά.

Άρα η υποκρισία έχει καθημερινά ενεργό ρόλο στις αποφάσεις και στον τρόπο που λειτουργούμε. Το τεράστιο ψέμα που βιώνουμε είναι προφανές κι η αλήθεια, αν κάποιος δε θέλει να μείνει στάσιμος, φιμώνεται ή απλώς παραλείπεται…

 

Γιατί οι μισοί παίρνουν αποφάσεις κι οι άλλοι μισοί τις εκτελούν.

 

Οι τελευταίοι είμαστε εμείς. Οι πρώτοι είναι όλοι οι άλλοι εκτός απ’ τον εαυτό μας.

   

Γι’ αυτό η αλήθεια δεν μπορεί να οριστεί με βάση τα χαρακτηριστικά που τη διέπουν, τα οποία στο απόλυτό τους βαθμό διαμορφώνουν μια πραγματικότητα στεγνή και απροσάρμοστη.

 

Γιατί στην αλήθεια ενυπάρχει κι η φαντασία. Υπάρχουν και τα κατά συνθήκη ψεύδη. Υπάρχει κι η μισή αλήθεια , που μπορεί να μην ανταποκρίνεται ακριβώς στην αφυδατωμένη πραγματικότητα, αναμφισβήτητα όμως την ωραιοποιεί.

 

Και η ομορφιά είναι μια μεγάλη αλήθεια, στην οποία λαμβάνει μέρος  και η φαντασία. Γιατί σημασία δεν έχει μόνο να βλέπεις ή να νοιώθεις κάτι όμορφο. Εξίσου σημαντικό είναι και να την αξιοποιείς, να την κάνεις κτήμα σου, να την εξιδανικεύσεις. Και η αλήθεια εδώ δεν έχει καμιά συμμετοχή.

 

Γιατί σε κάποιες στιγμές μας η αλήθεια γίνεται απλώς περιττή…

  

2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Νοεμβρίου 2006, 20:03
Έτσι...αμφίδρομα!
50 χρόνια μπροστά...  

Τη βλέπεις. Σου αρέσει. Την πας βόλτες. Πληρώνεις μέχρι και τις μαστίχες της από το περίπτερο. Την πας στους φίλους σου. Σε κράζουν. Φουσκώνεις και ξεφουσκώνεις. Ανακαλύπτεις ότι δεν μπορείς χωρίς αυτήν. Ανάβεις το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Δε σου φτάνουν τα λεφτά. Ανοίγεις το πορτοφόλι της μάνας σου. Η μάνα σου διαμαρτύρεται πόσο ακρίβυναν οι πατάτες. Αρραβωνιάζεσαι. Οι φίλοι σου είναι παρελθόν. Οι φίλες της παρόν. Η μάνα της το μέλλον. Δουλεύεις περισσότερο. Δουλεύει λιγότερο. Μαζεύεις λεφτά. Αγχώνεσαι. Τρακάρεις. Πάνε τα λεφτά! Γάμος. Με τα χίλια ζόρια. Παιδί. Η τέτοια αντιλαμβάνεται πως παντρεύτηκε μικρή και της κατέστρεψες την τύχη. Ξανακαπνίζεις. Ξανααγχώνεσαι. Ξανατρακάρεις. Γεμίζεις δάνεια. Στο όνομά σου. Αποφασίζει ότι αξίζει κάτι καλύτερο. Χωρίζεις. Σου παίρνει το παιδί. Πληρώνεις διατροφή. Ξανακαπνίζεις. Γυρίζεις στη μάνα σου. Βρίσκεις καινούργια. Άντε πάλι τα ίδια…

 

Τον βλέπεις. Σ’ αρέσει. Σε πάει βόλτες. Σου πληρώνει μέχρι και τις μαστίχες σα να είσαι μωρό. Σε πάει στους φίλους του. Σου την πέφτουν. Το καταπίνεις. Ανακαλύπτεις πως δε μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτόν. Θέλεις να αρραβωνιαστείς. Θέλει να γυρίζει. Αρραβωνιάζεσαι. Οι φίλοι του εξαφανίζονται. Οι φίλες σου σε θάβουν. Η μάνα του το μέλλον. Λέει ότι δουλεύει. Λέει ότι δε δουλεύεις.. Λεφτά δεν έχεις. Γάμος. Με τα χίλια ζόρια. Παιδί. Ο τέτοιος αντιλαμβάνεται πως παντρεύτηκε μικρός και γυρίζει με μικρούλες. Αρχίζεις το κάπνισμα. Γεμίζεις με νεύρα. Τρελαίνεσαι. Αποφασίζει ότι αξίζει κάτι καλύτερο. Χωρίζεις. Σου φορτώνει και το παιδί. Διατροφή για κλάματα. Ξανακαπνίζεις. Γυρίζεις στη μάνα σου. Βρίσκεις έναν χειρότερο. Και ξανά…


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Νοεμβρίου 2006, 16:27
Λύσεις...μποέμ!
50 χρόνια μπροστά...  

Για όλα υπάρχουν λύσεις.

 

Γι’ αυτούς που δεν έχουν μαθηματικό μυαλό τα πράγματα μάλλον είναι δύσκολα.

 

Αλλά σίγουρα πιο rock.

 

α) Όταν στη ζωή σου έρχονται δυσκολίες, μην το βάζεις στα πόδια. Είναι κουραστικό. Να φεύγεις με ελαφρά πηδηματάκια.

 

β) Αν δεν αποδίδεις στη δουλειά σου μη στενοχωριέσαι. Περίμενε να σε διώξουν πρώτα.

 

γ) Αν αγαπάς τα μπουζούκια μην αναρωτιέσαι πώς τον/την αγάπησες. Ένα μπουζούκι παραπάνω.

 

δ) Αν σε παρατήσει το έτερον ήμισυ μη σε παίρνει από κάτω. Εξάλλου έμεινε μόνη της.

 

ε) Αν  η μάνα σου σε πιέζει να παντρευτείς, δεν είναι ότι θέλει να σε δει ευτυχισμένη. Παρέα ψάχνει.

 

στ) Αν τα δίνεις όλα στη δουλειά σου στη σχέση σου και περιμένεις να αναγνωριστεί, καιρός να σου αποκαλύψουνε ότι δεν υπάρχει ο Αη-Βασίλης.

 

ζ) Αν θες να επαναστατήσεις και να φύγεις από το σπίτι σου γιατί δεν αντέχεις άλλο, νοίκιασε το διαμέρισμα στον πάνω όροφο, να τρως και ένα φαγητό της προκοπής.

 

η) Αν πάρεις τη θέση που κυνηγούσες για καιρό  και παραδεχτείς ότι υπάρχει Θεός, κάποιος άλλος κατεβάζει καντήλια.

 

θ) Αν τη νύχτα, μόλις ανοίξεις την πόρτα και μπεις στο σπίτι σου κατάκοπος, συνειδητοποιήσεις ότι  όλα είναι μαύρα και το μέλλον σου διαγράφεται σκοτεινό, απλά άναψε το φως!

 

- Στείλε Σχόλιο


07 Νοεμβρίου 2006, 09:45
Ζουν ένα δράμα!!
50 χρόνια μπροστά...  

Επειδή είμαι ολίγον τι περίεργο παιδάκι και μ’ αρέσει να ασχολούμαι με τη ψυχοσύνθεση των άλλων και να την αναλύω, πρόσφατα μου μπήκε η ιδέα να βιώσω τον πόνο εκείνων που ανελλιπώς παρακολουθούν αυτά τα καθημερινά και εβδομαδιαία δακρύβρεχτα σήριαλ, και λιώνουν και στενάζουν και σπαράζουν. 

Από μια πλευρά τους καταλαβαίνω. Στ’ αλήθεια, έχουμε γίνει πολύ συναισθηματικά εσωστρεφείς. Ο οργανισμός μαζεύει συμπλέγματα απ’ την καθημερινότητα  και κάπου όλο αυτό πρέπει να ξεσπάσει. 

Απ’ την άλλη όμως εκνευρίζομαι. Όχι, δε δέχομαι να βλέπω την κουκλάρα, 1,90 με κορμί κορδόνι, φάτσα κορνίζα και με πόδι δύο χιλιόμετρα να το παίζει ευαίσθητη μέχρι θανάτου, ιδεολογικά μονογαμική και να κάθεται να μιξοκλαίει στην ασχημούλα φίλη της (η οποία κινείται μεταξύ Μόνικα Μπελούτσι και θεάς Αφροδίτης) για το γκόμενο που την παράτησε, για τον πλούσιο ψυχικό του κόσμο (α πα πα) και το  χειρότερο? Ότι θα κάτσει να τον περιμένει!! (Αυτά ούτε στον άρχοντα των δακτυλιδιών) 

Ίσως φυσικά να μην έχει τα προσόντα να βρει άλλον. Καθώς, εκτός της λεπτομέρειας ότι είναι γυναικάρα, ότι διαθέτει μια μικρή βιλίτσα με πισίνα, ένα κάμπριο για τα καθημερινά της ψώνια και μια νταντά για το άφαντο παιδί της, κατά τα άλλα έχει προβλήματα! Και αν την κάνει μια φορά το μήνα στο Λονδίνο για ψώνια και τι μ’ αυτό? Εδώ ο Παπακαλιάτης στα σήριαλ σηκώνεται 6 το πρωί και 8 είναι στο Παρίσι για να σκεφτεί το μέλλον της σχέσης του (με τη Γαλλική κυβέρνηση? α πα πα) 

Κι ο άντρας της που ‘αναγκάστηκε’ να τη χωρίσει (λόγω συνθηκών βεβαίως βεβαίως) είναι κι αυτός μια τραγική περίπτωση με τη σειρά του. Πρόσωπο μυτερό, γκρίζες γωνίες παντού, μάτια κουμπότρυπες, στήθος άσφαλτος και μπράτσα σα σακούλες σούπερ- μάρκετ. Αυτός λοιπόν ο σκοτεινός τύπος με το μπόλικο χιούμορ και μια βαλίτσα κατανόηση μπλέκει τα μπούτια του διαρκώς (από αγάπη). Αμολάει με τη γυναίκα του ένα παιδί (το άφαντο) αμολάει και κανά-δύο ακόμη και το παίζει εθνοπατέρας. 

Ο πατέρας του- ο οποίος έχει τουλάχιστον ένα κολοσσό- τον καταλαβαίνει απόλυτα, καθώς τα εξώγαμα κι αυτουνού ξεπηδάνε το ένα μετά το άλλο σαν μπαλάκια του τένις, ενώ η καλή του γραμματέας, μάνα, και γκόμενα φέρνει ελάχιστα στην Κλόντια Σίφερ. Αγαπάει με πάθος τη γυναίκα του που έχει να τη δει δύο βδομάδες, η οποία τα χει κι αυτή μ’ ένα τεκνό έτσι κι  έτσι (σαν τον Αντόνιο  Μπαντέρας) ο οποίος την αγαπάει αληθινά κι ας έχει γίνει σα χτικιό! 

Της γυναίκας η μάνα είναι μια ταλαιπωρημένη βιοπαλαίστρια με ένα βιογραφικό στα μαγειρέματα σαν του Μπιλ Γκεητς! Τον πατέρα τον έχει στείλει πρόωρα στα θυμαράκια (ε-ε-έρχεται σαν το Λάζαρο). Ο πατριός πάλι (σαραντάρης, γιάπης με μαλλί ψαρό σα ζέβρα και με χαμόγελο ταπετσαρία ) που είναι ένας βέβηλος, τα ρίχνει στη μικρή, έχει παιδί (άντε!) με την άσχημούλα που λέγαμε, και παλιότερα είχε σχέσεις με τη μάνα του συζύγου της θετής του  κόρης!(α πα πα)  

Για το τέλος? Μοιχείες πολλες, εγκυμοσύνες τρελλές, μια αυτοκτονία, μια νεκρανάσταση, μια πτώχευση, και μελαγχολικά ταξίδια στην εξωτική Κούβα, στις Μαλβίδες, στη Σιγκαπούρη, για να ξεχάσουν…(τα ελληνικά τους μάλλον) 

Βγαλμένα δηλαδή απ’ τη ζωή!!!! (α πα πα) 


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Οκτωβρίου 2006, 20:49
Αιώνιες μαθητικές ατάκες ή... όταν η παιδική φαντασία καλπάζει!!!
50 χρόνια μπροστά...  

Όλοι κάνουμε λάθη. Αρκεί αυτά να μη μένουνε στην ιστορία. Κάποιοι από μας όταν τα διαβάσουν ίσως απλά χαμογελάσουν. Κάποιοι άλλοι ίσως θυμηθούν τα μαθητικά τους χρόνια. Όχι, τα παρακάτω δεν αποτελούν δείγμα χαμηλής νοημοσύνης, αλλά υψηλής έμπνευσης και μοναδικής δημιουργίας. Αν μη τι άλλο χρειάζεται μεγάλη φαντασία για τη σύλληψή τους και μοναδικό χιούμορ για τη διατύπωσή τους. 

 

  

Τα Χερουβίμ και τα Σεραβίμ ήταν μικρά αγγελάκια που πετούσαν δεξιά κι αριστερά στο πλάι των μεγάλων αγγέλων. Τα Χερουβίμ χερούβιζαν (δεξί πέταγμα) και τα Σεραβίμ σερούβιζαν (αριστερό πέταγμα). Στην ανάγκη υπήρχαν και τα πτερουβίμ για πέταγμα κατευθείαν στη μέση.

           Από γραπτό μαθήτριας σε διαγώνισμα στα θρησκευτικά σε σχολείο της Αθήνας 1990.   

                                                                                                                              

Ο πρατήρας είναι λέξη δυσανόητη, δηλαδή με δυο έννοιες. Μια όταν είναι σε ηφαίστειο και μια όταν δουλεύει σε πρατήριο.        

Από έκθεση μαθητή στη γεωγραφία, δημοτικό σχολείο Μανωλάδας.  

 

Η παρτιτούζα είναι οι νότες που έχουν μπροστά τους οι μουσικοί της συμφωνικής ορχήστρας. Ο μαέστρος δε θέλει παρτιτούζα. Αυτός και μόνο αυτός κρατάει τη βακέτα τεντωμένη και την κουνάει δώθε-κείθε, έχοντας κάτι το κοινόν στα οπίσθιά του. Το κοινόν δεν παίρνει μέρος σ’ όλα αυτά, μόνο βλέπει και ακούει έντονα καταγοητευμένον απ’ τη διεγερσιν.      

Γραπτό μαθήτριας Α’ τάξης λυκείου, Κόρινθος 1986.  

 

Ενεργητική φωνή: Κυνηγάω το λαγό.

Παθητική φωνή: Ο λαγός με κυνηγάει.

        Από διαγωνισμό στα Ελληνικά, Α’ τάξη γυμνασίου, Κομοτηνή 1990. 

 

Ο πατέρας μου έχει συνεργείο και φτειάχνει ντίζες για τα αμπραγιάζ, φρένα, εξωλέμβιες. Η μάνα μου τον λέει ντιζάινερ και γελάμε όλοι κι ο πατέρας.      

 Από μαθητική έκθεση δημοτικού σχολείου, Νέα Σμύρνη 1989.  

 

Κι οι Ρώσοι ανέδειξαν μεγάλους ποιητές, ο Πούσκας, ο Λένιν, ο Τρότσκυ κι ο Ιβάν ο τρομαχτικός. Από τη ποίηση αυτή τη στιγμή σώζεται η Σιβηρία με την παγωμένη λίμνη των κύκνων που ο Τόακ(?)  Κόφσκη την έκανε πλατεία.      

 Γραπτό μαθητή στην ιστορία, γυμνάσιο Κορίνθου 1988. 

 

Η γωνία Α στην κορυφή του τριγώνου λέγεται Αγωνία. Στον πάτο της βάσης δεξιά κι αριστερά λέγονται Παταγωνία.

  Διαγωνισμός γεωμετρίας, γυμνάσιο Αργυρουπόλεως.  

Οι βηταμίνες βρίσκονται ακριβώς ανάμεσα στις αλφαμίνες και τις γαμαμίνες.

     Γραπτό διαγώνισμα ανθρωπολογίας, γυμνάσιο Χαλκιδικής 1986.  

 

Η τάξη μου έχει 29 μαθητές.Απ’ αυτούς οι 12 είναι μαθήτριες.    

Γραπτό μαθητή σε πρόχειρο τετράδιο. Σχολείο Αηδονοπούλου 1990. 


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Οκτωβρίου 2006, 00:13
Η περιέργεια που σκότωσε τη γάτα...
50 χρόνια μπροστά...  

Αφού ο Μεταξάς είπε ‘όχι’ στους Ιταλούς, όταν πήγαν οι Έλληνες στον πόλεμο ο αρχηγός του ΓΕΣ, δε θα έπρεπε να λέγεται αρχηγός του ΝΟ?

 

Όταν δίνουμε τα παλιά ρούχα στις εκκλησίες για τους  φτωχούς της ενορίας, είμαστε σίγουροι ότι τα γυναικεία καταλήγουν στον προορισμό τους?

 

Για το γεγονός ότι ποτέ δεν προλαβαίνουμε μια προκήρυξη που τρέχει, πιθανώς δε φταίει το τσιγάρο…

 

Διάβασα κάπου ότι ο νέος δήμαρχος της Αθήνας συνεργάζεται στενά  με το δήμαρχο του Σικάγο. Εκτός από τζαμί στην Αθήνα θα φτιάξουνε και σαλούν?

 

Η Ελλάδα, λένε, έχει τα φτηνότερα μέσα μαζικής μεταφοράς στην Ευρώπη. (και τους ακριβότερους δρόμους)

 

Οι θάλασσες σ’ όλη την Αττική, ανήκουν σε ιδιώτες. (Ελπίζουμε και τα ψάρια να μην έβγαλαν δήμαρχο)

 

Οι υπεύθυνοι μας λένε ότι  ναι μεν ανεβαίνει η τιμή του πετρελαίου, κατεβαίνει όμως η θερμοκρασία!!

 

Ο Μπους παραδέχτηκε ότι οι δυνάμεις του στο Ιράκ δεν πάνε τόσο καλά( Ελπίζουμε να μην έχει καλό πάγκο)

 

Όταν λέμε ότι ο Ολυμπιακός δεν πάει καλά στην Ευρώπη, υπονοούμε κι ότι θα πάρει το πρωτάθλημα?

 Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί  υπάρχει περιοδικό για το βυθό της θάλασσας. Έχετε δει ποτέ κανένα καλαμάρι με φραπέ κι εφημερίδα? 

Γιατί όταν ένας Έλληνας τραγουδιστής μιλά για καριέρα στο εξωτερικό, συνήθως εννοεί τους ομογενείς στη Γερμανία?

 

Πόσο εκτιμάται το έργο ενός δημάρχου όταν μια περιοχή σου επιμένει να αποκαλείται Τούμπα?

 

Αυτό θα πει φαντασία στην εξουσία: Στις βροχές αντί για αποχετευτικά έργα να καλέσουμε να μας τραγουδήσουν τα Υπόγεια ρεύματα!

 

Διάβασα κάπου στο site, κάτι παίχτηκε με μια συνέντευξη του Σ.Μ. Καλά, όλοι εσείς που σχολιάζετε, ποτέ δεν έχετε μιλήσει στον καθρέφτη για πράγματα που σας απασχολούν?

 

Η αρρώστια που βαράει έναν άνθρωπο να κάνει τηλεφωνικό σεξ είναι περαστική ή υπεραστική?

 

Λέω κι εγώ με τη σειρά μου να επιστρέψω στην ποιότητα. Αλλά πού να τρέχω τώρα, καλά είμαι δω!


- Στείλε Σχόλιο


22 Οκτωβρίου 2006, 14:44
Οδηγίες προς...λουόμενους!
50 χρόνια μπροστά...  

 Διαπίστωση πρώτη: Όταν σου λέει είσαι για μένα το Νο1, μη χαίρεσαι! Υπάρχει και Νο2 και Νο3 κτλ… 

Διαπίστωση δεύτερη: Όταν σου λέει ‘δεν υπάρχει άλλος/άλλη, εννοεί ότι δεν είναι άλλος από αυτόν που εννοείς… 

Διαπίστωση Τρίτη: Όταν κοιτάει το κινητό όταν είσαι στον ίδιο χώρο, σίγουρα δεν κοιτάει αν του τηλεφώνησες… 

Διαπίστωση τέταρτη: Όταν σε χουφτώνει στο πρώτο ραντεβού, αν δεν είσαι  το κάρμα του/της, σου πήρε το πορτοφόλι… 

Διαπίστωση Πέμπτη:  Αν σου κάνει το τραπέζι μην τολμήσεις και πας νωρίτερα γιατί μπορεί να μην έχει έρθει ακόμα το delivery… 

Διαπίστωση έκτη: Αν σου ζητήσει να δώσετε λόγο, παίχτο Μαρτάκης… 

Διαπίστωση έβδομη: Αν σου ζητήσει να αλλάξετε δακτυλίδια, το δικό του/της το χει κερδίσει στο λούνα παρκ… 

Διαπίστωση όγδοη: Αν το παίζει πάπια μπροστά στους δικούς σου, κάνε την κότα, αλλά ποτέ μην στρουθοκαμηλίσεις… 

Διαπίστωση ένατη: Αν πηγαίνει στο διαχειριστή/στρια συνέχεια να ρωτήσει για το πετρέλαιο, κάποια πράγματα στην πολυκατοικία είναι κοινόχρηστα…

 Διαπίστωση δέκατη: Αν έχεις τύψεις που τον/την κεράτωσες υπάρχει λύση: Πες τα στο κους-κους. Θα τα μάθει όλη η Ελλάδα εκτός από τον ενδιαφερόμενο… 

Διαπίστωση ενδέκατη: Σιγουρέψου ότι υπάρχει περίπτερο κοντά στο σπίτι για να πάρεις τσιγάρα, σε περίπτωση που δεν έχει σπίτι στ’ όνομα του/της… 

Διαπίστωση δωδέκατη: Αν βγαίνεις συνέχεια δήθεν για ‘συμβούλια’ ή για ‘επαγγελματικά ραντεβού’, παίρνε μαζί σου κανένα φάκελο, μη φεύγεις με άδεια  χέρια, κάνεις μπαμ! 

Διαπίστωση δέκατη Τρίτη: Αν εκείνος/η βγαίνει συνέχεια για ‘συμβούλια’ ή λείπει για ‘υπερωρίες’, όταν γυρίσει μη ρωτήσεις θυμωμένα ‘Τι το παίζω τώρα εγώ εδώ?’ γιατί η απάντηση είναι προφανής… 

Διαπίστωση δέκατη τέταρτη: Αν σε ρωτήσει αν την κεράτωσες ποτέ, μη συμπεριλάβεις το ανατολικό μπλοκ στην απάντηση σου, καθότι δεν έχουν ακόμα γίνει μέλη της Ευρωπαϊκής ένωσης…  

 Διαπίστωση δέκατη Πέμπτη: 

Αν  ύστερα από δυο χρόνια σχέσης παραμένεις ερωτευμένος-η μαζί του/της μην του το δείξεις, το χει ξαναδεί...


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
mprizas
Γιώργος
Πετάω πέτρες
από ΝΕΟ ΦΑΛΗΡΟ
29 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/mprizas

Ζω ένα δράμα...













Tags

50 χρόνια μπροστά... Grande Bretagne Haute-culture... see through συντακτικό τζιβάνες ααα... αλλαξοκωλιές Βζζζζουμ Γκόρτσος! Γκόρτσος! Δρακουμέλ Ελλάδα- Αχ πατρίδα μου γλυκειά! Επίκαιρα: Ούτε που τα θυμάμαι Ευτυχισμένοι μαζί Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη... θου κύριε καλλιγραφία αδερφή γιαπί κάργες Καρχαρίες Κοκό κουλτούρα μας να φύγουμε Λίγο καλύτεροι από μένα... λοίμωξη Μάγια η μέλισσα καραμπουζουκλής τσόντα Μελέτη σκιάχτρο Συγγρού Μόγλης μπατανόβουρτσες μπουρμπουλήθρες Μπουτάκια Ντάμπο το ελεφαντάκι ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι... Οι ηττημένοι της ιστορίας... Όταν ήμουνα παθιάρης... πηγάδι μεγιεμελέ juventus πολυμίξερ αστροφεγγιές captain-Iglo προφήτης Ηλίας φάλαινα Τσε σαμιαμίδι φουλ της ντάμας αστερίας Τις πταίει Ψώνια στο καμπαναριό




Επίσημοι αναγνώστες (48)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTENΌροι Χρήσης