αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ηλιαχτίδες
Όπου μαυρίλα κλώθεται και γνέθεται./Ήλιοι μικροί γενείτε κι όλο αλέθετε.
30 Νοεμβρίου 2006, 18:38
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ:Pierre-Auguste Renoir
Εικαστικά  

Μια σύντομη ματιά στη ζωή του

 

1841:Γεννιέται στη Λιμόζ, στις 25 Φεβρουαρίου, έκτο από τα εφτά παιδιά ενός ράφτη και μιας εργάτριας.

1844:Η οικογένειά του μετακομίζει στο Παρίσι. Σε ηλικία 13 ετών ξεκινά να εργάζεται ως διακοσμητής πορσελάνης.

1861:Ξεκινά τη συνεργασία του με το ζωγράφο Σαρλ Γκλέρ, στο εργαστήριο του οποίου γνωρίζει τον Μπαζίλ, τον Μονέ και τον Σισλέ.

1862:Επιτυγχάνει στις εισαγωγικές εξετάσεις της σχολής Καλών Τεχνών.

1864:Ένα έργο του γίνεται δεκτό στο Σαλόν.

1871:Κατατάσσεται στο στρατό για να πολεμήσει στον γαλλοπρωσικό πόλεμο.

1874-76:Συμμετέχει στις εκθέσεις των ιμπρεσιονιστών.

1881:Επισκέπτεται την Ιταλία, όπου δέχεται την επιρροή της κλασικής αναγεννησιακής τέχνης.

1890:Παντρεύεται την Αλίν Σαριγκό, με την οποία έχει ήδη έναν γιο. Αργότερα αποκτούν άλλους δύο.

1897:Σπάει το χέρι του. Το πρόβλημα των ρευματισμών, που τον βασανίζει, επιδεινώνεται.

1900:Η γαλλική κυβέρνηση του απονέμει τον τίτλο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής.

1907:Αγοράζει ένα κτήμα στην κωμόπολη Κάνι-σιρ-Μερ, κοντά στη Νίκαια. Στο σπίτι που χτίζει εκεί θα περάσει τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

1915:Πεθαίνει η σύζυγος του.

1912:Καθηλώνεται σε αναπηρικό καροτσάκι, αλλά συνεχίζει να ζωγραφίζει. Τον επόμενο χρόνο ασχολείται και με την γλυπτική.

1919:Πεθαίνει σε ηλικία 78 ετών από πνευμονικό οίδημα.

 

Η ζωγραφική του

 

Η ζωγραφική υπήρξε για τον Renoir, εκτός από επάγγελμα, η αγαπημένη του ασχολία, τρόπος ξεκούρασης και-τα τελευταία χρόνια της ζωής του-ο μοναδικός λόγος της ύπαρξής του.

Υπήρξε απίστευτα παραγωγικός. Ζωγράφισε γύρω στους 16.000 πίνακες! Αντλούσε τα θέματα του από την καθημερινότητα και δεν έπαψε ποτέ να εξυμνεί τη χαρά και την ομορφιά της ζωής. «Για μένα ένας πίνακας πρέπει να είναι ευχάριστος, συμπαθητικός και χαρούμενος, πολύ χαρούμενος! Υπάρχουν τόσα άσχημα πράγματα στη ζωή μας, δεν υπάρχει λόγος να δημιουργήσουμε κι άλλα», συνήθιζε να λέει. Ενδιαφέρθηκε ελάχιστα για την πνευματική ερμηνεία των έργων τέχνης. «Δεν μπορώ να ανεχτώ τέτοιου είδους αερολογίες», έλεγε.

Ταυτίστηκε με τους ιμπρεσιονιστές, πέρασε όμως μια μεγάλη κρίση στη δουλειά του μέχρι να βρει το ύφος που του ταίριαζε.( «Πήρα τα πάντα από τον ιμπρεσιονισμό, τα εξάντλησα και κατέληξα στο συμπέρασμα ότι δεν ήξερα ούτε να ζωγραφίζω, ούτε να σχεδιάζω»). Για τον λόγο αυτό επισκέφτηκε την Ιταλία, όπου ήρθε σε επαφή με την κλασική αναγεννησιακή τέχνη, που οδήγησε την τεχνοτροπία του σε μεγαλύτερη σχηματική αυστηρότητα. Άρχισε να αναπτύσσει ένα δυναμικό και ταυτόχρονα ελεύθερο ύφος, που συνδύαζε την αμεσότητα του ιμπρεσιονισμού με το  μεγαλείο της κλασικής τέχνης. Μετά την Ιταλία αποφάσισε να επικεντρωθεί κυρίως στον ορισμό των σχημάτων, ενώ στην τελευταία φάση της καριέρας του απέκτησε ακόμα πιο ελεύθερο ύφος και οι πινελιές του έγιναν πιο ακανόνιστες.

 

Πίνακες παιδιών

Είναι λίγα τα έργα των καλλιτεχνών που αποκαλύπτουν τόσο μεγάλη κλίση στην απεικόνιση παιδιών. Ο Renoir αποδείχτηκε δεξιοτέχνης, καθώς απέδωσε με μοναδικό τρόπο τη γοητεία και την έντονη εκφραστικότητα τους, χωρίς να παρασυρθεί σε συναισθηματισμούς. Η επιτυχία του στο είδος αυτό συνδέεται με το χαριτωμένο ύφος του και με την ταχύτητα με την οποία  ζωγράφιζε, αφού τα νεαρά μοντέλα του δεν υποχρεώνονταν να ποζάρουν για πολλές ώρες και να κουράζονται.

Το Κοριτσάκι με το Ποτιστήρι είναι πίνακας του 1876 και βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη της Ουάσιγκτον. Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί πυκνές και ευκρινείς πινελιές για να δημιουργήσει οικειότητα και αρμονία μεταξύ του μικρού κοριτσιού και του φυσικού περιβάλλοντος του κήπου.

 

Πόσο κοστίζει ένας  Renoir;

Στις 17 Μαΐου 1990, ο οίκος Κρίστις στη Νέα Υόρκη, πούλησε το «Μουλέν ντε λα Γκαλέτ» -έναν από τους δυο πίνακες που είχε αφιερώσει ο  Renoir στους χορευτές του Καφέ της Μονμάρτης- προς 65.000.000 ευρώ! Αν και είναι ακόμα πιθανόν να πουληθούν χαρακτικά του σε χαμηλές τιμές (εκτός από τα πιο σπάνια που ξεπερνούν τις 80.000 ευρώ), τα σχέδια του αρχίζουν να μετατρέπονται σε σημαντικές επενδύσεις, που υπερβαίνουν τις 50.000 ευρώ, ενώ οι πίνακές του απευθύνονται πλέον μόνο σε μεγάλους συλλέκτες….

(Πηγές: 1. Art Gallery, Pierre-Auguste Renoir, DeagostiniHellas, 2. www.peri-grafis.com, 3. Artbook  Pierre-Auguste Renoir από την Ημερησία)


- Στείλε Σχόλιο


29 Νοεμβρίου 2006, 14:21
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ: Όταν το αίμα γίνεται φωτιά-Μανουέλ Κοφίνιο
Ξένη λογοτεχνία  

(Εκδόσεις Σύγχρονη εποχή, Μετάφραση:Σταυρούλα Παπαδάκη, Κλαίρη Σταθάτου)

Ο Μανουέλ Κοφίνιο γεννήθηκε στην Αβάνα το 1936. Σπούδασε Δημοσιολογία, Φιλοσοφία και Φιλολογία. Υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Διοικητικών Στελεχών του Υπουργείου Παιδείας της Κούβας και μέχρι το τέλος της ζωής του δούλευε στο Υπουργείο Δικαιοσύνης. Το 1969 πήρε το βραβείο των Ενόπλων Επαναστατικών Δυνάμεων για τα διηγήματα του «Χρόνος της αλλαγής» και το 1971 πήρε το βραβείο «Κάσα ντε λας Αμέρικας»   για το μυθιστόρημα του «Η τελευταία γυναίκα και η επόμενη μάχη». Πέθανε το 1987 στην Αβάνα.

«Ένας νεαρός μιγάς, εργατικής καταγωγής, γίνεται μύστης μιας αφρικανικής θρησκείας (νιάνιγο), πιστεύει στους θεούς της Αφρικής και συμμετέχει στον παράνομο αγώνα ενάντια στη δικτατορία του Μπατίστα. Μετά τη νίκη της Κουβανέζικης Επανάστασης αρχίζει η πάλη ανάμεσα στις θρησκευτικές του πεποιθήσεις και τον επαναστατικό του ενθουσιασμό, που καταλήγει στην απόρριψη των θεών του και στο ολοκληρωτικό δόσιμο στην επανάσταση και στην ιδεολογία της».

 

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

-Δεν ραγίζει πρώτα το πεζοδρόμιο και μετά γεννιέται το χορτάρι. Το χορτάρι με τη δύναμή του είναι αυτό που σπάει το τσιμέντο.  […] Υπάρχουν πράγματα που μοιάζουν αδύνατα κι όμως γίνονται.

-Έζησε, υπόφερε και μίσησε μέσα στην άγνοια. Έζησε μες στο σκοτάδι, ψηλαφίζοντας όπως ο τυφλός. Δεν έφταιγε. Δεν ήξερε τίποτε άλλο. Υπήρξε πιστή σ΄ αυτό που ήξερε. Πάντα με το φόβο της τιμωρίας, προσκολλημένη στους θεούς της, ζητώντας συγκατάθεση από τους αγίους και τα βοτάνια της, γυρεύοντας απάντηση μέσα από το μελέτημα των οιωνών. Δεν είχε τίποτα δικό της, κι αυτοί που δεν έχουν τίποτα δικό τους έχουν τους θεούς τους. Είναι το λιγότερο που μπορούν να έχουν.

-…Με το θάνατο της Αιμέ ανακάλυψε ότι η απώλεια  είναι αυτό που μας δένει με την αγάπη και μας μαθαίνει να υπάρχουμε΄ ανακάλυψε πως δεν υπάρχει ευτυχία ή δυστυχία, αλλά περίοδος ευτυχίας και δυστυχίας που εναλλάσσονται ΄ κι όλα πορεύονται προς την ανάλωση και την αναγέννηση, γιατί το μίσος κι η αγάπη βρίσκονται εδώ, γεννιούνται και πεθαίνουν ασταμάτητα. Έμαθε ακόμα πως η ζωή είναι δυνατή, πάντα δυνατότερη από το θάνατο, γιατί συνεχίζει και προσθέτει καινούριες μέρες στις παλιές, και πως τίποτα δεν δύει χωρίς ν΄ ανατείλει κάτι νέο.

Καλές αναγνώσεις....


- Στείλε Σχόλιο


27 Νοεμβρίου 2006, 07:13
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:Τι να τους κάνω τους στίχους σας;
Το ποίημα της εβδομάδας  

ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΩ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΣΑΣ;

 

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Τραγούδια γεννημένα σε άνετα διαμερίσματα

Ή και σε λόχμες που τις περιφρονεί ο ήλιος

Μεγαλωμένα με ασφάλεια σε μέρες τρόμου

Πλάι σε φυλακές όπου στενάζουν τιμωρημένοι

Ποιητές γιατί ανέπνεαν πλατιά.

 

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Το άγχος σας δε με εξαπατά

Η μαθητεία σας στον περσοναλισμό

Δε με γελάνε τα χαμόγελά σας στη θεία ελπίδα

Σαν τη μοιράζουν τα μικρόφωνα της Κυριακής,

Ο πανικός σας μπροστά στο δικό σας θάνατο

Η αδιαφορία μπροστά στο θάνατο των άλλων.

 

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Δε μπορώ να παίζω μ΄ εύθραυστα παιχνίδια

Με χάρτινα λουλούδια να στολίζομαι

Μισώ τα γλυκερά τα χρώματα κι ανοίγω

Τα μπράτσα μου να χαιρετίσω τις κατεβασιές

Μου παίρνουν με ιαχές τους προαιώνιους δρόμους

Ντυμένες μπλούζες με το χρώμα της αυγής.

 

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Προσμένω να ιδώ φεγγάρια να πέφτουνε στα βάραθρα

Κόσμο σακάτη ν΄ αρματώνεται μ΄ αχτίνες

Περιμένω την εποχή  ν΄ αλλάξει φόρεμα

Περιμένω έναν κατακλυσμό να ξεδιψάσω

Τις σάλπιγγες που δεν ανέχεται η ακοή σας.

 

Τι να τους κάνω τους στίχους σας;

Φορώ γιακά την άσπρη σφαγή και με πνίγει

Έχω στην καρδιά μου την έκρηξη της Χιροσίμα

Έχω στα μάτια μου την έρημο της Νεβάδα

Νιώθω το κρύο εκατομμυρίων αστέγων

Έχω την περηφάνια των παιδιών που προτίμησαν το μαρτύριο

Και της συκοφαντίας σας τη μαχαιριά στις πλάτες.

 

ΤΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΚΑΝΩ ΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ ΣΑΣ;

ΝΙΚΟΣ ΠΑΠΠΑΣ

 

Καλή μέρα και καλή εβδομάδα :)


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Νοεμβρίου 2006, 11:25
ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ…: «Ο γρύλος και ο λαγός»
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Ένας λαγός κι ένας γρύλος ζούσαν στην καρδιά ενός γέρικου δέντρου. Είχαν γίνει φίλοι και περνούσαν πολλές ώρες μαζί. Ο λαγός σκεφτόταν: «Ο γρύλος είναι υπέροχος τραγουδιστής. Είμαι τόσο περήφανος που μ΄ αγαπά!». Και ο γρύλος σκεφτόταν: «Ο λαγός τρέχει σαν βολίδα. Απορώ που εκτιμά την φιλία μου!».

Μια νύχτα ξέσπασε πυρκαγιά στο δάσος. Πανύψηλες φλόγες τύλιξαν τα δέντρα και παντού ακουγόταν το τρίξιμό τους καθώς καίγονταν. Ο γρύλος πετάχτηκε από τον ύπνο του τρομαγμένος, αλλά πριν εγκαταλείψει το δάσος έτρεξα να ειδοποιήσει το φίλο του το λαγό. «Ξύπνα! Ξύπνα!», του φώναζε, αλλά μάταια. Ο λαγός συνέχιζε να ροχαλίζει. Ο γρύλος επέμεινε πολύ και στο τέλος ο λαγός ξύπνησε. Όμως ο γρύλος τον ακολουθούσε με δυσκολία και, όταν ο λαγός το κατάλαβε, πήρε το φίλο του στην πλάτη του κι έτρεξε για να σωθούν μαζί.

«Σ΄ ευχαριστώ, φίλε μου», είπε ο λαγός, «αν δεν με ξυπνούσες…». «Όχι, όχι…, εγώ σου χρωστώ τη ζωή μου!», μουρμούρισε ο γρύλος, «…αν δεν ήσουν τόσο γρήγορος…». Πράγματι, αυτό που είχε μεγαλύτερη σημασία και για τους δύο ήταν να δίνουν και όχι να παίρνουν!

Παραμύθι από την Ισπανία

(Κάθε μέρα κι ένα παραμύθι, Εκδόσεις Π. Τραυλος)


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


23 Νοεμβρίου 2006, 14:47
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ:Paul Cézanne
Εικαστικά  

Μια σύντομη ματιά στη ζωή του

1839:Γεννιέται στο Aix-en-Provance της Γαλλίας.

1844: Παντρεύονται οι γονείς του.

1857-58:Παίρνει τα πρώτα μαθήματα σχεδίου.

1858-59:Εγγράφεται στη Νομική σχολή, χωρίς να φοιτήσει ποτέ.

1861:Μετακομίζει στο Παρίσι για να σπουδάσει Τέχνη, αλλά μετά από μερικούς μήνες επιστρέφει στο σπίτι του.

1862:Ξαναπηγαίνει στο Παρίσι, αποφασισμένος να ικανοποιήσει τις προσωπικές του καλλιτεχνικές φιλοδοξίες.

1864-66:Τα έργα του απορρίπτονται από το Σαλόν.

1869:Γνωρίζει την Ορτάνς Φικέ, μοδίστρα και μοντέλο, και συζούν.

1872:Γεννιέται ο γιος του και μετακομίζουν στην Ποντουάζ.

1874:Επιστρέφει στο Παρίσι και συμμετέχει στην πρώτη έκθεση των ιμπρεσιονιστών.

1876:Συμμετέχει και στην δεύτερη έκθεση.

1877:Εκθέτει για τρίτη φορά. Το έργο του κατακεραυνώνεται από τους κριτικούς και αποφασίζει να αποτραβηχτεί από τους ιμπρεσιονιστές. «Τα παιδιά που μουντζουρώνουν χαρτιά όταν παίζουν ζωγραφίζουν καλύτερα από τον Cézanne», αναφέρουν.

1878:Ο πατέρας του μαθαίνει για την σχέση του και την ύπαρξη του γιου του και διακόπτει κάθε οικονομική βοήθεια.

1886:Διακόπτει τη μακρόχρονη φιλία του με τον Εμίλ Ζολά , πιστεύοντας ότι τον έχει ειρωνευτεί στο πρόσωπο ενός ήρωά του (του Κλωντ Λαντιέ).

Πεθαίνει ο πατέρας του αφήνοντάς του μέρος της μεγάλης του περιουσίας.

Παντρεύεται την Ορτάνς.

1895:Ο Αμπρουάζ Βολάρ οργανώνει την πρώτη προσωπική έκθεση του ζωγράφου.

1901:Ανοίγει ατελιέ, όπου αφοσιώνεται στη ζωγραφική.

1906:Στις συζητήσεις με τους φίλους του αναφέρει ότι θέλει να πεθάνει ζωγραφίζοντας. Στις 15 Οκτωβρίου, καθώς σχεδίαζε ένα τοπίο, έπιασε δυνατή βροχή. Έμεινε να ζωγραφίζει χωρίς να κουνηθεί από τη θέση του. Όταν αποφάσισε να γυρίσει στο σπίτι του  έτρεμε από πυρετό, λιποθύμησε και τον βρήκε μετά από ώρες ένας αμαξάς. Μια βδομάδα αργότερα πέθανε από πνευμονία, σε ηλικία 67 ετών.

 

Η ζωγραφική του

Ο Paul  Cézanne θεωρείται από πολλούς ο μεγαλύτερος ζωγράφος των τελευταίων 100 και πλέον χρόνων. Δεν υπάρχει κανένας αξιόλογος καλλιτέχνης του 20ου αιώνα που να έμεινε ανεπηρέαστος από κάποια πλευρά του έργου του. Μέσα από την τέχνη του Cézanne άλλωστε γεννήθηκε η νεώτερη ζωγραφική. Άνοιξε τον δρόμο στην αφαίρεση και θεωρείται πρόδρομος του κυβισμού.

Παρόλο που ταυτίστηκε με τους ιμπρεσιονιστές είχε βασικές διαφορές από αυτούς στον τρόπο που ζωγράφιζε. «Η ζωγραφική μέθοδος του Cézanne ήταν να διαλέγει πρώτα το θέμα και μετά να  δίνει ζωή στην οπτική του αντίληψη για το θέμα, χωρίς σ΄ αυτή τη διαδικασία το θέμα να χάσει τίποτα από τη ζωντανή ένταση που έχει η υλική του υπόσταση. Ένας χαρακτηριστικός ιμπρεσιονιστής (π. χ. Μονέ) ήταν έτοιμος να βρει το θέμα του οπουδήποτε, γιατί όλο του το ενδιαφέρον περιοριζόταν στις εντυπώσεις του φωτός».

Η ιδιοσυγκρασία του ήταν βασικά κλασική. Ζητούσε οπωσδήποτε μια δομή, δηλαδή ένα ύφος ριζωμένο στη φύση των πραγμάτων κι όχι στα υποκειμενικά αισθήματα, που ήταν πάντοτε «συγκεχυμένα».

 

Νεκρή φύση

«Μια σύνθεση νεκρής φύσης στο ατελιέ του έκανε τον Cézanne να περνά μέρες, ακόμη και μήνες, μελετώντας το ίδιο σύνολο αντικειμένων. Αυτό του πρόσφερε τη δυνατότητα να πειραματιστεί με ό, τι τον μάγευε περισσότερο από καθετί άλλο –την αναπαράσταση ενός αντικειμένου από ποικίλες οπτικές γωνίες».

Ο εικονιζόμενος πίνακας βρίσκεται στο Παρίσι, στο Musee d’  Orsay .  Σε σχέση με άλλες νεκρές φύσεις του  Cézanne, ο πίνακας αυτός φαίνεται υπερβολικά «φορτωμένος»: δεν υπάρχει καθόλου άδειος χώρος. «Δυο διαφορετικά υφάσματα καταλαμβάνουν το φόντο του πίνακα, ενώ στο πρώτο πλάνο κυριαρχεί το λευκό τραπεζομάντιλο. Στο αριστερό μέρος, το ύφασμα με τα ορθογώνια σχέδια στο χρώμα της σκουριάς εμφανίζεται σε πολλές νεκρές φύσεις της ώριμης περιόδου. Όπως πάντα ο Cézanne έχει μελετήσει σχολαστικά τους χρωματικούς συσχετισμούς. Για παράδειγμα, το μικρό πράσινο φρούτο στα αριστερά, που μισοκρύβεται από το τραπεζομάντιλο και το πιάτο,  εναρμονίζεται με το πράσινο κάλυμμα του καναπέ. Ανάλογοι συνδυασμοί δημιουργούν μια σύνθεση αρμονική απ΄ άκρη σ΄ άκρη.»

(Πηγές: 1. Χέρμπερτ Ρηντ, Ιστορία της μοντέρνας ζωγραφικής, εκδόσεις υποδομή, 2. Nikola Nonhoff, Cézanne, Konemann, 3. Art Gallery, P. Cézanne, DeagostiniHellas, 4. Εφημερίδα Το Βήμα, 5. www.peri-grafis.com, 6. www.abcgallery.com, 7.www.atelier-cezanne.com)


- Στείλε Σχόλιο


22 Νοεμβρίου 2006, 14:50
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ: Ο γέρος και η θάλασσα-Έρνεστ Χέμινγουεϊ
Ξένη λογοτεχνία  

(Ο γέρος και η θάλασσα-Έρνεστ Χέμινγουεϊ, εκδόσεις Σ. Ι. Ζαχαρόπουλος, Μετάφραση Αλεξίου Γεωργία, Επίλογος Earl Rovit.)

Ένα από τα πιο αγαπημένα μου βιβλία, που το ‘χω διαβάσει πολλές πολλές φορές και είμαι σίγουρη ότι θα το διαβάσω άλλες τόσες, είναι «Ο γέρος και η θάλασσα». Κλασικό βιβλίο του Χέμινγουεϊ, σύντομο, απαλλαγμένο από περιττά βάρη, με νόημα συμβολικό.

Η πλοκή του βιβλίου έχει ως εξής: ο γέρος Σαντιάγκο ψαρεύει 84 μέρες χωρίς να πιάσει ούτε ένα ψάρι. Τις πρώτες 40 έχει μαζί του ένα παιδί, τον Μανολίνο. Έπειτα συνεχίζει μόνος του και, την 85η μέρα, ανοίγεται περισσότερο από τα συνηθισμένα. Στο αγκίστρι του πιάνεται ένας τεράστιος ξιφίας. Το ψάρι παρασύρει το βαρκάκι του και ο ίδιος προσπαθεί να χρησιμοποιήσει όλη του την μαστοριά για να τα καταφέρει. Τελικά καμακώνει το ψάρι και ετοιμάζεται για το ταξίδι της επιστροφής. Η μυρωδιά όμως από το αίμα του ξιφία αρχίζει να τραβάει τους πρώτους καρχαρίες. Ο Σαντιάγκο δίνει απελπιστική μάχη εναντίον τους και μέχρι τα μεσάνυχτα απομένει μόνο ο τεράστιος σκελετός του ψαριού. Ο γέρος επιστρέφει στο λιμάνι και ανηφορίζει στο καλύβι του, όπου κουρασμένος κοιμάται και βλέπει στον ύπνο του λιοντάρια που παίζουν στην παραλία….

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Τα Νέα» (Αρ. Φύλλου 16194, Τετάρτη
22 Ιουλίου 1998): Ο Γκρεγκόριο Φουέντες Μπετανκούρ,ο «Γέρος» ψαράς, που ενέπνευσε τον Χέμινγουεϊ ­ ζει στο Κότζιμαρ, μία συνοικία της Αβάνας, και θυμάται ακόμη έντονα, και με συγκίνηση, τον μεγάλο συγγραφέα, τον οποίο γνώρισε το 1928. Η ιδέα για το έργο, «Ο Γέρος και η θάλασσα», γεννήθηκε στον Χέμινγουεϊ από τον ίδιο τον «θαλασσινό» Γκρεγκόριο. Μία ημέρα και ενώ έκανε μία βόλτα στη θάλασσα, ο Χέμινγουεϊ είδε ένα γέρο πάνω σε μία μικρή βάρκα, ο οποίος ψάρευε παρέα με ένα μικρό αγόρι και αγωνιζόταν να πιάσει ένα μεγάλο ξιφία. Ο Χέμινγουεϊ και η παρέα του αντήλλαξαν κάποιες κουβέντες με τον γέρο. Έπειτα, ο Χέμινγουεϊ έγραψε κάποιες φράσεις στο σημειωματάριό του, που ποτέ δεν αποχωριζόταν: «Πάνω σ' αυτό το "επεισόδιο" θα γράψω ένα βιβλίο». Και γεννήθηκε έτσι το περίφημο μυθιστόρημα...

Ο Earl Rovit, στον επίλογο του βιβλίου, αναφέρει: «είναι η πιο πολύπλοκη εργασία του Χέμινγουεϊ, έντονη και διαυγής στην επιφάνεια, αλλά υπονοεί μυριάδες στρώματα από διάφορες έννοιες που δεν μπορεί κανείς να τις προσεγγίσει εκεί στα σκοτεινά βάθη. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι σκόπευε σε έναν συμβολικό μύθο..».

Ο ίδιος ο συγγραφέας είπε κάποτε σε έναν δημοσιογράφο: «Προσπάθησα να δώσω έναν αληθινό γέρο, ένα αληθινό παιδί, μια αληθινή θάλασσα, ένα αληθινό ψάρι και αληθινούς καρχαρίες. Μα αν τα έδωσα αυτά καλά κι αληθινά, τότε θα μπορούσαν πολλά να σημαίνουν».

Αποσπάσματα από το βιβλίο:

-…Λυπότανε πολύ τα πουλιά, και μάλιστα τα μικρά και λεπτοκαμωμένα, σκουρόχρωμα θαλασσοπούλια, που ολοένα πετούσανε ψάχνοντας, και σχεδόν ποτέ δε βρίσκανε κάτι. Και σκεφτόταν: είναι πιο σκληρή η ζωή των πουλιών, από τη δική μας, εξόν βέβαια από τα αρπαχτικά και τα πολύ μεγάλα και δυνατά. Γιατί η φύση έκανε τόσο λεπτοκαμωμένα κι όμορφα πουλιά, όπως αυτά τα θαλασσοπούλια, όταν ο ωκεανός είναι τόσο σκληρός;

-…Μόνο που δεν έχω πια τύχη. Άλλα ποιος ξέρει; Μπορεί σήμερα να χω. Το κάθε σήμερα είναι μια καινούρια μέρα. Είναι καλύτερα να ‘σαι τυχερός. Μα προτιμώ να είμαι εντάξει στη δουλειά μου. Έτσι, σαν έρθει η τύχη, είσαι έτοιμος.

-Μα ο άνθρωπος δεν είναι φτιαγμένος για να νικιέται, είπε. Ο άνθρωπος καταστρέφεται, μα ποτέ δε νικιέται…

Καλές αναγνώσεις….


- Στείλε Σχόλιο


20 Νοεμβρίου 2006, 07:57
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Η δίκη
Το ποίημα της εβδομάδας  

Ήταν οι μέρες εκείνης της περίεργης δίκης που έκανε τόσο

θόρυβο.

Απ΄  το πρωί κόσμος πολύς συνωστιζόταν στη μεγάλη αίθου-

σα και τους διαδρόμους,

και παρ΄ όλο που έβρεχε κι άλλος κόσμος στα πεζοδρόμια,

πολλά τετράγωνα γύρω. Καθένας θυμόταν τη ζωή του. Πολ-

λοί κλαίγανε.  Άλλοι ήταν πιωμένοι

και βλαστημούσαν. Μα όταν ήρθε η στιγμή και μπήκαν οι

δικαστές

έγινε απέραντη ησυχία. Και σε λίγο, ύστερ΄ από κάπως σύν-

τομη, βέβαια, διαδικασία,

έβγαινε η απόφαση. Πρόδωσες: θάνατος, ακούστηκε η αμεί-

λιχτη φωνή της δικαιοσύνης.

Ένα  κύμα ανακούφισης πέρασε πάνω απ΄ το πλήθος. Μακριά

ακούστηκαν καμπάνες,

ίσως ακόμα και βελάσματα. Μα πάλι όλα πάψανε ξαφνικά

σα βγήκε η δεύτερη απόφαση. Δεν πρόδωσες:

θάνατος, ακούστηκε ξανά η αμείλιχτη φωνή  της δικαιοσύνης.

Κι άρχισε τότε η μια απόφαση ν΄ ακολουθεί την άλλη.

Μίσησες: θάνατος. Αγάπησες: θάνατος. Αρνήθηκες: θάνα-

Τος. Υπάκουσες:  θάνατος.

Και περνούσαμ΄ ένας-ένας μπροστά απ΄ τους δικαστές

που ύστερ’ απ΄ την στερεότυπη, μικρή διαδικασία

βγάζανε την απόφαση. Δείλιασες: θάνατος. Τόλμησες: θάνα-

τος.

Αδίκησες: θάνατος. Συγχώρεσες: θάνατος.

 

Και γυρίζαμε στα σπίτια μας και το ζεστό μας δείπνο

ήσυχοι πως ξοφλήσαμε το χρέος μας

μ΄  αυτή την καταδίκη.

 

(ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ: Ποιήματα 1958-1964, Κέδρος, 1984)

 

Καλημέρα και καλή εβδομάδα.


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


19 Νοεμβρίου 2006, 10:31
ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ…: «Η Χώρα Χωρίς Γάτες»
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Για σήμερα επέλεξα να μεταφέρω ένα από τα πιο όμορφα έμμετρα παραμύθια του αγαπημένου μου Ευγένιου Τριβιζά. Για οικονομία χώρου, δεν χρησιμοποιώ την ακριβή μορφή του (με στίχους, σαν ποιήμα). Παρόλ’ αυτά, το νόημά του παραμένει το ίδιο απολαυστικό και διδακτικό! Το παραμύθι κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κέδρος και είναι αφιερωμένο «σε όλους εκείνους που αναζητούν τη Χώρα Χωρίς Γάτες»…Ξέρω, είναι αρκετά μεγάλο, όμως αποζημιώνει με τον καλύτερο τρόπο τον αναγνώστη! Όσοι…πιστοί, α π ο λ α ύ σ τ ε το!

 

Ζούσε κάποτε ένα ποντίκι, που ένιωθε φρίκη κάθε φορά που μια γάτα, όταν έπαιζε βιολί, του φώναζε: Σταμάτα! Δε μ΄ αρέσει η μουσική! Ή όταν έτρωγε λίγο τυρί (μια σταλιά, όχι πολύ), του φώναζε η γάτα: Κλέφτη, το τυρί παράτα!

Κι ένιωθε φρίκη ακόμα όταν χιμούσε η γάτα μ΄ ανοιχτό το στόμα κι άλλαζε χρώμα κι έπαιρνε δρόμο κι έτρεμαν τ΄ αυτιά του κι η μακριά ουρά του από τον τρόμο!

Πάει μια μέρα στο γιατρό και με δάκρυα του λέει: Γιατρέ μου, δεν μπορώ! Έχω μια φοβία! Νιώθω φρίκη κι αγωνία όταν η γάτα αγριεμένη με στριμώχνει στη γωνία, ή όταν κάνω από το ράφι με το γιαούρτι να πηδήξω: «Θα σου κάνω!», μου φωνάζει, «Θα σου δείξω!», ή όταν του καλού καιρού κοιμάμαι, με ξυπνάει και μου λέει: «Πάμε, φίλε! Τελειώσανε τ΄ αστεία, δε μ΄ αρέσει η νηστεία!».  Και να ‘ταν μόνο αυτό το μαρτύριό μου το φριχτό; Νιώθω μια φρίκη ακόμα και μου ΄ρχεται η ψυχή στο στόμα, άμα τύχει  να δω της γάτας το νύχι το μεγάλο και γαμψό! Γι΄ αυτό, γιατρέ μου, σε παρακαλώ, δως μου ένα γιατρικό!

Και είπε ο γιατρός που ήτανε σοφός και από τους ειδικούς ο παρα-ειδικός. Είπε: Δυστυχώς δεν υπάρχει γιατρικό για τα συμπτώματα σου και την τρεμούλα της ουρά σου! η ασπιρίνη δεν το λύνει το πρόβλημά σου, και κλύσμα δε γλιτώνεις από της γάτας το πείσμα και η ποντικοβιταμίνη πι που κάνει τα ποντίκια σαν αστραπή γοργά και τόσο αγριωπά που οι γάτες κάνουν πιπί δεν έχει ακόμα ανακαλυφτεί! Είναι φυσικό, βλέπεις, για ένα ποντίκι να νιώθει αγωνία όταν η γάτα το στριμώχνει στης κουζίνας τη γωνία κι όταν η γάτα ανοίγει το στόμα δέκα πήχες ν΄ αλλάζει χρώμα και να του σηκώνονται οι τρίχες! Αλλά…υπάρχει λύση! Για να μην τρέχουν δάκρυα σαν βρύση, σου συνιστώ, να πας στη Χώρα Χωρίς Γάτες που οι γάτες είναι φευγάτες, δηλαδή δεν υπάρχουν γάτες, για να κάνουνε απάτες κι οι τυρόπιτες είναι αφράτες! Νόστιμο τυρί γεμάτες!

Ευχαριστώ, γιατρέ μου!, είπε το ποντίκι. Να σαι καλά! Σ΄ αποχαιρετώ! Πάω στη Χώρα Χωρίς Γάτες να εγκατασταθώ!

Έτσι, λοιπόν, μια και δυο έβγαλε διαβα-τύριο, αγόρασε εισι-τύριο, και μια πυξίδα και κίνησε για το μακρινό ταξίδι με χαρά κι ελπίδα! Ταξίδεψε με αερόστατο, με φορτηγό, κάρο, μαούνα και θαλαμηγό, πέρασε από τη Φομφάη, το Πιπερού και τη Βαραγουάη, τις θάλασσες τις φουρτουνιασμένες τις εννέα και τα βουνά τα Πιρουνέα και του Πυρός την παγωμένη γη κι έφτασε στη  Χώρα Χωρίς Γάτες μια ροδόλουστη αυγή!

Αλλά, δυστυχώς, ναι δυστυχώς, η Χώρα Χωρίς Γάτες ήτανε γεμάτη φάκες! Κι ο ποντικός μας ο φτωχός ένιωθε φρίκη και σκοτοδίνη κάθε φορά που άκουγε μια φάκα –χραπ- να κλείνει! Κι όποτε έβλεπε λίγο τυρί, φοβόταν ότι δε μπορεί, θα ‘ναι και μια φάκα κάπου εκεί!

Πάει ξανά σ΄ ένα γιατρό, πιο σοφό, πιο ειδικό και του λέει: Γιατρέ μου, έχω μια φοβία! Πάντα η ίδια ιστορία κάθε φορά που ακούω μια φάκα –χραπ- να κλείνει! Κι όποτε από το κελάρι φεύγω με βιάση, φοβάμαι ότι κάποια φάκα θα με πιάσει! Αχ, γιατρέ μου, δεν μπορώ! Φάκες το δρόμο μου κλείνουν, δε μ΄ αφήνουν να διαβώ! Φάκες από κει! Φάκες από δω! Άσε που η φοβία μου αυτή έχει τόσο πολύ γενικευτεί που φοβάμαι άμα βλέπω φάκες ή φακιόλια ή φακούς ή φύκια ή ακόμα και φακή! Γι΄ αυτό, γιατρέ μου, σε παρακαλώ, σε ικετεύω, δως μου ένα γιατρικό για να μπορώ, ανάμεσα στις φάκες συρτάκι να χορεύω!

Και είπε ο γιατρός που ήτανε σοφός κι από τους ειδικούς ο παρα παπα-ειδικός. Είπε: Δυστυχώς δεν υπάρχει γιατρικό για τα συμπτώματα σου, την τρεμούλα της ουράς σου, τη φοβία και τη σκοτοδίνη! Η ασπιρίνη το πρόβλημά σου δε το λύνει, αν σου κάνω ενέσεις, θα πονέσεις! Και η ποντικοβιταμίνη πι που κάνει τα ποντίκια τολμηρά και τα δόντια τους τόσο γερά που τις φάκες τις λυγίζουν, τα σίδερά τους τραγανίζουν και τα καταπίνουν στη στιγμή, ακόμα να ανακαλυφτεί! Είναι φυσικό, βλέπεις, για ένα ποντίκι να φοβάται ότι κάποια φάκα θα το πιάσει και τη ζωούλα του θα χάσει κι όταν ακούσει φάκα που κλείνει στην αυλή, να του κόβεται η χολή! Άλλα, αλλά λέω, υπάρχει μια λύση! Για να μην τρέχουν τα δάκρυά σου βρύση, σου συνιστώ να πας στη χώρα της ευτυχίας και της χαράς, δηλαδή στη  Χώρα Χωρίς Γάτες και Χωρίς Φάκες! Που οι γάτες είναι φευγάτες και δεν υπάρχει ούτε μία φάκα έτσι για πλάκα, δηλαδή υπάρχει μια φάκα, αλλά έχει σκουριάσει και ποτέ της ποντίκι δεν έχει πιάσει! Και, που’ σαι, περιττό να σου πω ότι σ΄ αυτά τα μέρη φυτρώνει στα δέντρα το κασέρι!

Ευχαριστώ, γιατρέ μου, αυτό θα κάνω! Δε θα χαραμίσω τη ζωή μου εδώ σαν τους άλλους ποντικούς τους βλάκες, θα πάω με το πρώτο αεροπλάνο στη Χώρα που δεν έχει ούτε φάκες!

Κι αμέσως το ποντίκι βιαστικό αποχαιρέτησε τους φίλους του μ΄ ένα μαντήλι, μ΄ ένα λυγμό, πήγε τρεχάλα στο σταθμό, πήρε το τρένο με τα χρυσά βαγόνια, ταξίδεψε δυο μήνες και δυο χρόνια και κάτι στιγμούλες παραπάνω, μετά πήρε το αεροπλάνο, το καΐκι της γραμμής, ένα κρις κραφτ, ένα οτομοτρίς κι επιτέλους ένα βράδυ έφτασε κατά τις τρεις στη χώρα με τα δυο υπέροχα χωρίς! Τι όνειρο ήταν αυτό! Τι ευτυχία! Τι φούρνοι! Τι παντοπωλεία! Φιστίκια, κουλούρια και καρβέλια, αμυγδαλωτά στα ζαχαροπλαστεία, λίμνες από σιρόπι και παστέλια, βουνά από τυρί και φρυγανιές, μπισκότα, μακαρόνια και φιδές, και κουραμπιέδες και τσουρέκια αφράτα, κι ούτε μια φάκα τόση δα, ούτε μουστάκι από γάτα πουθενά!

Το ποντίκι ζούσε εκεί ζωή άνετη και τρυφηλή, με το χαμόγελο στα χείλη σαν να είχε επιτέλους βρει το τετράφυλλο τριφύλλι! Δοκίμαζε απ΄ όλα, τραγάνιζε και μασουλούσε και πολύ καλοπερνούσε! Πρωί, βράδυ, μεσημέρι έτρωγε τυρί κασέρι! Έτρωγε παρμεζάνα τη μια μέρα και την άλλη έτρωγε γραβιέρα! Την Κυριακή έκανε τσουλήθρα σε βουνά από μυζήθρα και τα περνούσε φίνα αλλά μετά από ένα μήνα άρχισε να το κουράζει η μονοτονία! Ούτε κυνηγητό ούτε κρυφτό! Τι ανείπωτη ανία! Δεν ένιωθε καμιά συγκίνηση. Όλη μέρα βαρεμάρα και χασμουρητό. Άσε που πάχυνε υπερβολικά επειδή του έλειπε η κίνηση! Και μια πλήξη! Επειδή δε βρισκόταν γάτα αγριεμένη τα νύχια να του δείξει, ούτε φάκες γύρω του απειλητικά ν΄ ανοιγοκλείνουν, ούτε ψιψίνες να το ανακρίνουν! Κι έλεγε το ποντίκι: Βαριέμαι! Βαριέμαι! Βαρέθηκα να χασμουριέμαι! Αχ, να ‘βρισκα μια ψιψίνα να ψαχουλεύει στην κουζίνα! Όλα γύρω άνετα και πλούσια, αλλά τι τα θες; Κι η τυρόπιτα η πιο αφράτη μου φαίνεται ανούσια! Ανούσιος κι ο φιδές κι ο πιο νόστιμος μεζές! Δε χρειάζεται όμως να πάω σε γιατρό ειδικό ή παρα-ειδικό. Τα ‘μαθα τώρα. Είναι φυσικό για ένα ποντίκι να αισθάνεται μανία, να μη νιώθει καμία συγκίνηση και να παχύνει υπερβολικά επειδή του λείπει η κίνηση! Ξέρω τι πρέπει να κάνω! Το ξέρω και με το παραπάνω! Τη χώρα θα βρω που έχει τις πιο άφθονες φάκες και τις πιο επικίνδυνες γάτες! Εκεί θα πάω να εγκατασταθώ!

Τρέχει το ποντίκι στης βιβλιοθήκης το υπόγειο, σκαρφαλώνει στην παλιά υδρόγειο, ψάχνει μια μέρα και μια ώρα ώσπου επιτέλους βρίσκει τη Γατοφάκο-Φακογατοχώρα, που οι φάκες είναι πληθώρα κι η μια γάτα από την άλλα πιο άγρια και αιμοβόρα και λέει στον εαυτό του: Εμπρός! Προχώρα! Πήγαινε αμέσως στη Γατοφάκο-Φακογατοχώρα!

Έτσι, λοιπόν, να μην τα πολυλογώ, το ποντίκι μια και δυο χωρίς να χάνει ώρα, πήγε στη Γατοφάκο-Φακογατοχώρα κι έζησε εκεί καλά με χαρές, συγκινήσεις και κυνηγητά και λαδωμένη τη μακριά του την ουρά!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Νοεμβρίου 2006, 21:02
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ: Edouard Manet
Εικαστικά  

Ο Edouard Manet γεννήθηκε στις 23 Ιανουαρίου 1832 στο Παρίσι από μία εύπορη μεγαλοαστική οικογένεια. Οι μαθητικές του επιδόσεις υπήρξαν απογοητευτικές και, έτσι, οι γονείς του αποδέχτηκαν από νωρίς την επιθυμία του να δώσει εξετάσεις για να εισαχθεί στη Ναυτική Ακαδημία, παρόλο που οι ίδιοι ήθελαν να ακολουθήσει καριέρα νομικού. Έπειτα από δύο αποτυχημένες προσπάθειες να γίνει δεκτός στην Ακαδημία, αποφάσισε να ασχοληθεί με τη ζωγραφική. Ο θείος του Charles Fournier ήταν ένας από τους ανθρώπους που τον εισήγαγε από μικρή ηλικία στο χώρο της τέχνης και τον ενθάρρυνε να γίνει ζωγράφος. Μετά, λοιπόν, και από την έγκριση των δικών του, αναλαμβάνει να τον διδάξει ο ακαδημαϊκός ζωγράφος Thomas Couture. Οι σπουδές του ξεκινούν το 1850. Παράλληλα, ταξιδεύει σε όλη την Ευρώπη, επισκέπτεται μουσεία, έρχεται σε επαφή με νέες τεχνικές, ενώ συνηθίζει να αντιγράφει έργα κλασικών δημιουργών από το μουσείο του Λούβρου. Το 1856,  μετά από συνεχείς καβγάδες και συγκρούσεις, εγκαταλείπει το ατελιέ του δασκάλου του.

Έπειτα από τον θάνατο του πατέρα του, παντρεύεται-προς έκπληξη των φίλων του- την επί χρόνια αγαπημένη του Suzanne, η οποία απέκτησε ένα αγοράκι (1852), που ο ζωγράφος αναγνώρισε σαν δικό του, αλλά η πατρότητά του έχει αμφισβητηθεί.

Το Salon, η επίσημη έκθεση που οργανώνει το Ινστιτούτο Γαλλίας, τον απορρίπτει στην πρώτη του προσπάθεια να εκθέσει τον πίνακα «Πότης αψεντιού». Ένα χρόνο αργότερα, το 1861, του επιφυλάσσει διαφορετική υποδοχή, όμως οι καλλιτεχνικοί κύκλοι τον απορρίπτουν και η ζωγραφική του δέχεται αρνητικές κριτικές. Το έργο του «Ολυμπία», γυναικείο γυμνό, προκαλεί το 1865 ένα από τα μεγαλύτερα σκάνδαλα στην ιστορία της τέχνης. Οι σκληρές κριτικές και τα σαρκαστικά σχόλια συνεχίζονται και, έτσι, το 1867 ο Manet αποφασίζει να διοργανώσει την πρώτη προσωπική του έκθεση. Κριτικοί και κοινό τον αγνοούν.

1870: ξεσπά ο πόλεμος Πρωσίας-Γαλλίας. Όταν το 1872 η ειρήνη επιστρέφει στο Παρίσι, η χρονιά ξεκινά με τους καλύτερους οιωνούς για το ζωγράφο. Μία έμπορος τέχνης αγοράζει πολυάριθμα έργα του.  Το 1873 το «Απολαυστικό κρασοπότηρό» του, πίνακας με εμφανείς ολλανδικές επιρροές, σημειώνει επιτυχία στο Salon.  Όμως την επόμενη χρονιά ο «Σιδηροδρομικός σταθμός» , αποτυχαίνει απογοητεύοντας τον και πάλι. Πιστεύει ότι το Salon είναι το μοναδικό «πεδίο μάχης», όπου πρέπει να πολεμήσει κανείς. Γι΄ αυτό άλλωστε και προτιμά να μην ενωθεί με τους φίλους του ζωγράφους, που -  κουρασμένοι από τη συνεχή απόρριψη του Salon και ωθούμενοι από την αναζήτηση ενός νέου ύφους για την απεικόνιση του πραγματικού- ιδρύουν το 1874 μια Ανώνυμη Εταιρεία και εγκαινιάζουν μια συλλογική έκθεση, που σήμερα  είναι γνωστή ως η πρώτη ιμπρεσσιονιστική έκθεση.

Το 1877 ο Manet αποφασίζει να εκθέσει τη «Νανά» στη βιτρίνα ενός καταστήματος μόδας. Το έργο αυτό θα εμπνεύσει στον Ζολά  το ομώνυμο μυθιστόρημα. Το 1878 παρουσιάζει τα πρώτα συμπτώματα σύφιλης και, μετά από μακρόχρονη ταλαιπωρία, το 1883 του ακρωτηριάζουν το πόδι. Πεθαίνει λίγες μέρες αργότερα.

 

Το όνομά του είναι στενά συνδεδεμένο με τον ιμπρεσιονισμό. Το έργο του «Μουσική στους κήπους του Κεραμεικού», που απεικονίζεται παραπάνω, είναι του 1862 και σήμερα βρίσκεται στην Εθνική Πινακοθήκη του Λονδίνου. Αυτό που κάνει περισσότερη εντύπωση είναι «η σχεδόν αφαιρετική  τεχνική, με τις μεγάλες κηλίδες χρώματος. Στον πίνακα αναγνωρίζει κανείς φίλους και συγγενείς του Manet, από τον Μπωντλέρ μέχρι τον αδερφό του Εζέν.  Τα πρόσωπα είναι ζωγραφισμένα με κηλίδες χρώματος, με ελεύθερη και γρήγορη πινελιά που, αν παρατηρηθεί από την σωστά απόσταση καταφέρνει να αποδώσει την ατμόσφαιρα του τόπου, τις φωνές του κόσμου, το θρόισμα των ρούχων. Ο πίνακας, ιδιαίτερα καινοτομικός, κάνει βαθιά εντύπωση στους νεαρούς ζωγράφους που πλησιάζουν δειλά τη ζωγραφική στο ύπαιθρο. Παρόλ΄ αυτά το έργο του δεν αρέσει στους κύκλους του Salon, καθώς είναι πολύ συνδεδεμένο με την καθημερινότητα και, επομένως, όχι αρκετά επίσημο ώστε να ληφθεί υπόψη».

(Πηγές: www.perigrafis.com, http://el.wikipedia.org/wiki, www.Adcgallery.com, www.artnewal.org, htpp://cgfa.sunsite.dk, ARTBOOK Manet από την Ημερησία)


- Στείλε Σχόλιο


14 Νοεμβρίου 2006, 17:18
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ: Βίλχελμ Ράιχ-Άκου Ανθρωπάκο
Ξένη λογοτεχνία  

(Εκδόσεις Αποσπερίτης, Αθηνά, 1983, Μετάφραση Δ. Παπαδημητρίου, πλήρης και θεωρημένη από το ίδρυμα Ράιχ)

Ο Β. Ράιχ γεννήθηκε το 1897. Σπούδασε ιατρική, αλλά ασχολήθηκε κυρίως με την ψυχική υγεία και υπήρξε μέλος της Ψυχαναλυτικής εταιρείας της Βιέννης, που διηύθυνε τότε ο Φρόιντ. Αφού περιπλανήθηκε σε αρκετές χώρες, πέθανε το Νοέμβριο του 1957 στις φυλακές του Λουισμπουργ, καταδικασμένος σε διετή φυλάκιση λόγω «εγκληματικής περιφρόνησης και απείθειας» σε δικαστική απόφαση που εκδόθηκε ερήμην του.

Ο ίδιος ο συγγραφέας γράφει στην εισαγωγή του για το βιβλίο: …Ήταν το αποτέλεσμα εσωτερικών καταιγίδων και συγκρούσεων ενός φυσικού επιστήμονα και γιατρού, που για δεκαετίες ολόκληρες παρατηρούσε, πρώτα απλοϊκά, μετά με έκπληξη, και τελικά με τρόμο, πώς ο Ανθρωπάκος μεταχειρίζεται τον εαυτό του΄ πώς υποφέρει και επαναστατεί, πώς δοξάζει τους εχθρούς του και δολοφονεί τους φίλους του΄ πώς, όποτε ανεβαίνει στην εξουσία σαν «αντιπρόσωπος του λαού», κάνει κατάχρηση της δύναμής του, βασανίζοντας πιο απάνθρωπα τους άλλους, απ΄ ό, τι ο ίδιος υπέφερε προηγούμενα στα χέρια των σαδιστών της ανώτερης τάξης….

 

Επιλέγω μερικά από τα πιο εύγλωττα  -κατά τη γνώμη μου- αποσπάσματα του βιβλίου:

-…Σε νιώθω. Γιατί πολλές χιλιάδες φορές σ΄ έχω δει γυμνό, σωματικά και ψυχικά, χωρίς τη μάσκα, χωρίς την ταυτότητα του κόμματος, χωρίς τον πατριωτισμό σου. γυμνό σαν νεογέννητο μωρό, γυμνό σαν ένα Στρατάρχη με εσώρουχα. Παραπονέθηκες κι έκλαψες μπροστά μου, μίλησες για τις επιθυμίες σου, μου αποκάλυψες την αγάπη σου και τον πόνο σου. Σε ξέρω και σε νιώθω. Θα σου πω ποιος πραγματικά είσαι Ανθρωπάκο, γιατί στ΄ αλήθεια πιστεύω σε σένα και στο υπέροχο μέλλον σου. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ανήκει σε σένα. Γι΄ αυτό, πρώτ΄ απ΄  όλα, κοίταξε τον εαυτό σου. Δες τον όπως είναι στην πραγματικότητα. Άκου αυτό που κανένας απ΄ τους Ηγέτες σου και τους εκπροσώπους σου δεν τολμά να σου πει: Είσαι ένας «κοινός Ανθρωπάκος». Κατάλαβε το διπλό νόημα αυτών των λέξεων: «κοινός» και «Ανθρωπάκος». Μη φεύγεις. Βρες το θάρρος να κοιτάξεις τον εαυτό σου.

-…Θέλεις να μάθεις τι είσαι, Ανθρωπάκο; Άκου στο ραδιόφωνο τις διαφημίσεις των καθαρτικών, της οδοντόκρεμας, των αποσμητικών κλπ.  Μα δεν καταφέρνεις ν΄ ακούσεις τη μουσική της προπαγάνδας. Δεν καταφέρνεις να συλλάβεις την απύθμενη ηλιθιότητα και το αηδιαστικό κακό γούστο αυτών των σειρήνων, που έχουν σχεδιαστεί για να τραβήξουν την προσοχή σου. πρόσεξες ποτέ σοβαρά τα αστεία που λέει ο «κονφερασιέ»  σ΄ ένα νυχτερινό κέντρο; Αστεία για σένα, για τον εαυτό του και για όλο το μικρό κι άθλιο κόσμο.

[…] Ακούς το ανέκδοτο για τον εαυτό σου και ξεκαρδίζεσαι στα γέλια μαζί με τους άλλους. Δε γελάς επειδή βρίσκεις τον εαυτό σου αστείο. Γελάς σε βάρος του Ανθρωπάκου, μα δεν ξέρεις ότι γελάς σε βάρος του εαυτού σου, ότι όλοι γελάνε σε βάρος σου. Εκατομμύρια ανθρωπάκια δεν ξέρουν ότι όλοι γελάνε σε βάρος τους.

-…«Κλέφτης, σταματήστε τον! Είναι αλλοδαπός, μετανάστης. Ενώ εγώ είμαι Γερμανός, Αμερικανός, Δανός, Νορβηγός!».

Κόφτο, Ανθρωπάκο. Είσαι και θα είσαι ο αιώνια μετανάστης. Τυχαία βρέθηκες σ΄ αυτό τον κόσμο και σιωπηλά θα τον αφήσεις. Κραυγάζεις επειδή φοβάσαι θανάσιμα. Αισθάνεσαι το σώμα σου να παγώνει και φωνάζεις την αστυνομία σου. Αλλά ούτε και η αστυνομία έχει την εξουσία πάνω στην αλήθεια. Κι ο αστυνομικός σου έρχεται σε μένα γεμάτος ανησυχία για τη γυναίκα του ή για το άρρωστο παιδί του. Όταν φορά τη στολή του κρύβει τον άνθρωπο. Μα δεν μπορεί να κρυφτεί από μένα. Τον έχω δει γυμνό κι αυτόν.

 

Διαβάστε το και μετά κοιτάξτε μέσα σας βαθιά. Αξίζει τον κόπο….

Κι ίσως ο Ανθρωπάκος που κρύβουμε όλοι λίγο πολύ μέσα μας, δώσει σιγά σιγά την θέση του στον Ά ν θ ρ ω π ο….


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


13 Νοεμβρίου 2006, 07:41
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ: Αερογέφυρες
Το ποίημα της εβδομάδας  

Χάθηκες

που στριφογυρνάς.

 

Πέρνα καμιά φορά από τον ύπνο μου

συνήθως είμαι εκεί

εκτός αν κλαίει το φεγγάρι

οπότε βγαίνω στο μπαλκόνι

το διότι να ρωτήσω τι συμβαίνει.

 

Πέρνα καμιά φορά.

Μπες απ΄ το πλάι στάσου

κάτω από το γεφυράκι της παλάμης μου

απ΄ όπου ήσυχα κλαίω.

Εκτός αν έχει ολότελα μαυρίσει το νερό

αν ψόφησαν κι οι πέτρες

αν έχει μολυνθεί και ο βυθός

οπότε θα με βρεις

στου σεντονιού τις όχθες.

 

Μη φοβάσαι.

Πάρε μαζί σου αν θες για σιγουριά

και την απαίτηση να μη σ΄ αγγίξω διόλου

ανανέωσε και τη ληγμένη άδεια

να σε κοιτώ.

 

και σου υπόσχομαι

εγκαίρως να ξυπνήσω

ώστε να μη σε πάρει είδηση

ο ύπνος σου ότι λείπεις.

 

(ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ, Χλόη Θερμοκηπίου)

 

Καλήμερα και καλή εβδομάδα!


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Νοεμβρίου 2006, 11:10
ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ…: «Το πουκάμισο του ευτυχισμένου ανθρώπου»
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Ένας βασιλιάς είχε ένα γιο, που ήταν όλη του η ζωή. Δυστυχώς όμως, ο γιος αρρώστησε από μια περίεργη αρρώστια. Ήταν πάντα στεναχωρημένος. Η κατάστασή του ήταν τόσο σοβαρή, που οι γιατροί αναγκάστηκαν να προετοιμάσουν το βασιλιά για το χειρότερο. «Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να τον σώσει είναι το πουκάμισο ενός πραγματικά ευτυχισμένου ανθρώπου». , αποφάσισαν οι περίφημοι επιστήμονες. Όμως σε όλο το βασίλειο κανένας δεν ήταν στ΄ αλήθεια ευτυχισμένος.

Μια μέρα, ενώ είχαν βγει για κυνήγι, ο βασιλιάς άκουσε ένα αγόρι να τραγουδάει κλαδεύοντας τα αμπέλια. Το πλησίασε και του είπε: «Έχεις πολύ ωραία φωνή. Αν με ακολουθήσεις στην αυλή μου, θα σε κάνω πλούσιο!». «Ευχαριστώ, μεγαλειότατε», απάντησε ο νέος, «αλλά εγώ είμαι ευτυχισμένος εδώ. Δε θα άλλαζα με τίποτα τη ζωή μου!». «Επιτέλους…, επιτέλους σε βρήκα! Μόνο εσύ μπορείς να σώσεις το γιο μου!», φώναξε ο βασιλιάς. Κι αμέσως ξεκούμπωσε το σακάκι του ευτυχισμένου ανθρώπου για να του πάρει το πουκάμισο, αλλά εκείνος δε φορούσε!

(Παραμύθι από την Ιταλία, Ένα παραμύθι για κάθε μέρα, Εκδ. οίκος Π. ΤΡΑΥΛΟΣ)


- Στείλε Σχόλιο


09 Νοεμβρίου 2006, 17:10
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ:Ο Φλωρινιώτης Κωστάκης Λούστας
Εικαστικά  

Γεννήθηκε το 1933. Η μητέρα του ήταν βιολονίστρια από την Αθήνα και ο πατέρας του ράφτης από το Νυμφαίο Φλώρινας. Ο ίδιος γεννήθηκε στην Αθήνα, αλλά μεγάλωσε στη Φλώρινα. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών, παρά τις αντιρρήσεις του αυταρχικού πατέρα του, με δάσκαλό τον Γιάννη Μόραλη. Σπούδασε επίσης μουσική. Ασχολείται με την ποίηση και την λογοτεχνία. Η πρώτη του έκθεση έγινε το 1957 στη Φλώρινα, ενώ το 1961, με τη φροντίδα του ποιητή Γ. Βαφόπουλου, πραγματοποίησε την πρώτη του έκθεση στη Θεσσαλονίκη. Σιγά σιγά άρχισε να καταξιώνεται. Η διεθνής αναγνώριση ήρθε μέσα στη δεκαετία του ’60, με μια σειρά ατομικών εκθέσεων στη Νέα Υόρκη, που του έδωσαν πολύ επαινετικές κριτικές. Από τότε, συνεχίζει με αμείωτο ενδιαφέρον να ζωγραφίζει και να εκθέτει έργα του στην Ελλάδα και το εξωτερικό και θεωρείται ένας από τους πιο ταλαντούχους Έλληνες ζωγράφους.

Όμως ο Κωστάκης Λούστας δεν «χωράει», είναι αδύνατον να «χωρέσει» σε ένα βιογραφικό. Καιρό τώρα θέλω να γράψω στο μπλογκ μου γι΄ αυτόν και συνεχώς το αφήνω, το αφήνω, από άγχος ότι δεν θα μπορέσω να αποδώσω ούτε κατ΄ ελάχιστο το μέγεθος της προσωπικότητας και της τέχνης του.  Είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές παρουσίες της Φλώρινας, γνωστός για τον πολύμορφο λυρισμό της ζωγραφικής του, αλλά και για τις καυστικές του κριτικές σε πρόσωπα και πράγματα. Με μια ιδιοσυγκρασία εκρηκτική, υπήρξε γνήσιος επαναστάτης σε εποχές όπου η ανυπακοή και η ιδιαιτερότητα αποτελούσαν έγκλημα.

«Ζωγράφο με κορυφαία ταλέντα», τον χαρακτηρίζει ο Χάρης Καμπουρίδης στα «Νέα». «Ζωγραφική καθαυτή», λέει, είναι η ζωγραφική του, «δηλαδή αστραπιαία οπτική σύλληψη του θέματος και γρήγορη μεταγραφή του στο τελάρο, με κινήσεις και χρώματα εξπρεσιονιστικά , σχεδόν βίαια, αλλά και αθώα, παιδικά πολλές φορές. Ο Λούστας ζει το τοπίο, γίνεται ένα με τη Βορειοελλαδίτικη υγρασία που βαραίνει τα χρώματα και θυμίζει τις τονικότητες των Ολλανδών τοπιογράφων».

Ο Μιλτιάδης Παπανικολάου, στο «Μπλε άλογο», αναφέρει:«Ο Λούστας αποφεύγει τα ρητορικά και ανεκδοτολογικά σχήματα προκειμένου να μείνει στο ουσιαστικό και το κύριο. Αν και βαθύτατα συναισθηματικός, δεν παρασύρεται σε εύκολες και εξεζητημένες διατυπώσεις, σε συνήθεις συνθετικές λύσεις και σε διάφορα οπτικά επινοήματα. Αντίθετα, η γλώσσα του είναι έντονα ποιητική και λυρική, εξαιτίας της ιδιαίτερης τονικότητας του χρώματος’ η γραφή του είναι εξαιρετικά ασφαλής και σίγουρη, όπου χρώμα και φως συνθέτουν ένα σύνολο αυστηρά δομημένο και με ακρίβεια οργανωμένο.

Ο Λούστας, περνώντας από τα πιο δημοφιλή στάδια της παραστατικής ζωγραφικής, κατέληξε, κυρίως ύστερα από το ’80, σε μια ιδιότυπη προσωπική γραφή. Το θεματολόγιο του είναι περίπου το εξής: πορτρέτα, νεκρές φύσεις, καθημερινά αντικείμενα, μουσικά όργανα και θαλασσινά τοπία. Τα χρώματά του είναι διαφανή, μελωδικά και πλούσια, συγχρονισμένα με μια μουσική αντίληψη. Έχει κανείς την εντύπωση πως βλέπει τα θέματα μέσα από μια διάφανη σφαίρα, όπου τα επίπεδα αλληλοδιαδέχονται το ένα το άλλο, τα αντικείμενα αλλάζουν κλίμακες και ρόλους, ενώ οι μορφές και τα διάφορα μοτίβα αναλύονται σε χρωματικά μορφώματα και μοιάζουν να αιωρούνται σ΄ έναν δυναμικό –μη προοπτικό, κατά κανόνα χώρο».

Πριν από ένα περίπου χρόνο κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ιανός το βιβλίο του Κωστάκη Λούστα, με τίτλο «Εκατό και πλέον δαχτυλίδια για πρίγκιπες», όπου περιγράφει τις αναμνήσεις, τα βιώματα και τις περιπέτειές του, αλλά και τις οξυδερκείς επισημάνσεις του για τη σημερινή κοινωνική, πολιτιστική και πολιτική πραγματικότητα. Οι ιστορίες του αυτές χαρακτηρίστηκαν ως «λογοτεχνικοί πίνακες».

(Πηγές: 1.Εφημερίδα «Τα Νέα», Τετάρτη 25 Οκτωβρίου 2006, Ορίζοντες, Κριτική Εικαστικών, Χάρης Καμπουρίδης, 2. Μιλτιάδης Παπανικολάου, Το Μπλε άλογο (θέματα ιστορίας και κριτικής τέχνης), Βάνιας, 1994, 3. Κώστας Λούστας, Εκατό και πλέον δαχτυλίδια για πρίγκιπες, Ιανός).


- Στείλε Σχόλιο


08 Νοεμβρίου 2006, 14:35
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ: Φλώρινα, μια πόλη στη λογοτεχνία.
Ελληνική λογοτεχνία  

Οι εκδόσεις Μεταίχμιο παρουσιάζουν διάφορες πόλεις μέσα από τη λογοτεχνία τους. Δεν πρόκειται για ταξιδιωτικούς οδηγούς, αλλά για ενδιαφέρουσες λογοτεχνικές περιηγήσεις. […] Γιατί άλλο είναι, να ζητάς να γνωρίσεις μια πόλη μες απ΄ τα τουριστικά ή τα αρχαιολογικά της αξιοθέατα, και άλλη  μαγεία έχει να σου αποκαλύπτεται χάρη στα λόγια κάποιων που άγγιξαν τις μυστικές της πληγές, αγάπησαν τις αμαρτίες της, την είδαν με μάτι διαφορετικό…., σύμφωνα με τον Κώστα Ακριβό, υπεύθυνο της σειράς.

Την επιλογή των λογοτεχνικών κειμένων για τη Φλώρινα έχει κάνει ο Μίμης Σουλιώτης, μια από τις πιο σημαντικές λογοτεχνικές φυσιογνωμίες της περιοχής. Υπήρξε καθηγητής μου στο Παιδαγωγικό, υπεύθυνος της πτυχιακής μου εργασίας και με μάγευε πάντα ο λόγος, το πνεύμα, η ιδιοσυγκρασία του….

Ο Μίμης ο Σουλιώτης, λοιπόν, επιλέγει να χωρίσει σε 7 ενότητες το βιβλίο του. Ξεκινά με ένα μικρό Πρελούδιο, συνεχίζει με τις Ματιές των περιηγητών, τους Φίλους της Φλώρινας, τα κείμενα λαϊκής παράδοσης. Έπειτα χωρίζει τους λογοτέχνες της πόλης στους παλαιότερους και τους νεότερους, για να καταλήξει με τα Αιρετικά λογοτεχνήματα, όπως τα ονομάζει.

Κλείνοντας αναφέρει:…οι εποχές εδώ εξακολουθούν να είναι τέσσερις και διακριτές: το φθινόπωρο διατηρεί την αισθησιακή αυτονομία του έναντι της άνοιξης, του καλοκαιριού και του χειμώνα. Όταν πέσει το χιόνι, δεν αιωρείται η σκόνη στους δρόμους παρά υψώνεται παντού μια παραμυθένια διαύγεια. Η πολίχνη μένει σιωπηλή, με δρόμους σιωπηλούς, με όλους εκείνους που συνεχώς χαιρετούσαν, φώναζαν και φλυαρούσαν, αποκλεισμένους στα σπίτια τους. Τότε ο δρόμος ανήκει σ΄ αυτούς που τον διαβαίνουν. Άλλα θετικά στοιχεία: ο τελευταίος φούρναρης βγάζει ψωμί πραϋντικό σώματος και ψυχής’ τις Τετάρτες βρίσκεις χειροποίητο βούτυρο από ροζιάρικα χέρια ηλικιωμένης, κίτρινο και θαμπό σαν χρυσάφι 22 καρατίων’ τέλος το τσίπουρο είναι καθαρό, συντροφικό, υγιεινό, παυσίλυπο. Όταν το ήπιε ο Γ. Π. Σαββίδης, είπε : «Το ουίσκι είναι ο Παλαμάς των ποτών» και ήταν μια όντως εξαίρετη κρίση. Χώρια οι πιπεριές και τα παράγωγά τους όπως το «άιβαρ» (ψημένες και αλεσμένες πιπεριές με λίγο λάδι, ξύδι, πιπέρι και σκόρδο). Να προσθέσω ότι η περιοχή το εξαιρετικό προνόμια να κυκλοφορείς ανάμεσα στις έξι λίμνες της, όλες σε μιαν ακτίνα μόλις πενήντα χιλιομέτρων απ΄ το σπίτι ενός εκάστου.

ΜΙΜΗΣ ΣΟΥΛΙΩΤΗΣ

 

Καλό ταξίδι………….


- Στείλε Σχόλιο


06 Νοεμβρίου 2006, 14:12
ΤΟ ΠΟΙΗΜΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ:Το τρελοβάπορο
Το ποίημα της εβδομάδας  

Βαπόρι στολισμένο βγαίνει στα βουνά
κι αρχίζει τις μανούβρες «βίρα-μάινα»

Την άγκυρα φουντάρει στις κουκουναριές
φορτώνει φρέσκο αέρα κι απ’ τις δυο μεριές

Είναι από μαύρη πέτρα κι είναι απ’ όνειρο
κι έχει λοστρόμο αθώο ναύτη πονηρό

Από τα βάθη φτάνει τους παλιούς καιρούς
βάσανα ξεφορτώνει κι αναστεναγμούς

Έλα Χριστέ και Κύριε λέω κι απορώ
τέτοιο τρελό βαπόρι τρελοβάπορο

Χρόνους μας ταξιδεύει δε βουλιάξαμε
χίλιους καπεταναίους τούς αλλάξαμε

Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε
μπήκαμε μέσ’ στα όλα και περάσαμε

Κι έχουμε στο κατάρτι μας βιγλάτορα
παντοτινό  τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!

ΟΔΥΣΣΕΑΣ ΕΛΥΤΗΣ

Καλή εβδομάδα!!!


- Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2006, 21:30
ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ ΔΕΜΕΝΗ...:"Η πεταλούδα και το κουνούπι"
Κόκκινη κλωστή δεμένη...  

Μια πεταλούδα της νύχτας κι ένα κουνούπι βρέθηκαν μαζί στο ίδιο δωμάτιο. Έγιναν αμέσως φίλοι και άρχισαν να κουβεντιάζουν ήρεμα, όταν ξαφνικά μια γυναίκα μπήκε στο δωμάτιο φέρνοντας ένα κερί. Η πεταλούδα έτρεξε αμέσως στο φως και πριν το κουνούπι προλάβει να την προειδοποιήσει κάηκε και πέθανε. «Φτωχή μου φίλη!», είπε το κουνούπι. «Τι κρίμα να μην προλάβω να σε προειδοποιήσω!». Και ακούμπησε στον τοίχο. Η γυναίκα όμως το είδε και το έλιωσε. Έτσι η πεταλούδα πέθανε γιατί αναζητούσε τον κίνδυνο, ενώ το κουνούπι γιατί δεν ήξερε πώς να τον αποφύγει.

 

(Κάθε μέρα κι ένα παραμύθι, Εκδόσεις Π. Τραυλος)


- Στείλε Σχόλιο


02 Νοεμβρίου 2006, 17:28
ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ:Γιοχάνες Βερμέερ
Εικαστικά  

Ο Γιοχάνες Βερμέερ θεωρείται ίσως ο σπουδαιότερος Ολλανδός ζωγράφος μετά τον Ρεμπράντ. Οι πληροφορίες που έχουμε για τη ζωή του είναι ελάχιστες, ενώ δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για την εκπαίδευσή του.

Μερικά στοιχεία του βιογραφικού του που είναι γνωστά είναι τα εξής: Γεννήθηκε το 1632. Έζησε και έδρασε στο Ντελφτ της Δυτικής Ολλανδίας. Το 1653, σε ηλικία 21 ετών, πήρε δύο σημαντικές αποφάσεις για τη ζωή του. 1ο:Να παντρευτεί την Καταρίνα Μπόλνες (παρά τις αντιθέσεις της οικογένειάς της), με την οποία απέκτησε 11 παιδιά. Και 2ο: να γίνει ζωγράφος. Ο πατέρας του ήταν ιδιοκτήτης πανδοχείου, αλλά και έμπορος τέχνης, γεγονός που απ΄ ό, τι φαίνεται επηρέασε τον Γιοχάνες από μικρή ηλικία.

Ζωγράφιζε με αργούς ρυθμούς, κυρίως ρεαλιστικές σκηνές και ηθογραφίες, με χαρακτηριστικά στοιχεία την αυστηρή σύνθεση, τις έντονες χρωματικές αντιθέσεις και τη χρήση φωτός. Θεωρείται ζωγράφος του γυναικείου κόσμου, αφού έδειχνε μια εξαιρετική ικανότητα να εισχωρεί στη γυναικεία διάνοια, στα αισθήματα και τα μυστικά τους. Με μεγάλη λεπτότητα και ευαισθησία, στις μύτες των ποδιών σχεδόν, ο Βερμέερ μας εισάγει στις μυριάδες λεπτομέρειες του γυναικείου κόσμου, με μια τρυφερότητα που συχνά αγγίζει την αγάπη.

Συνολικά ζωγράφισε 50 περίπου έργα, από τα οποία έχουν διασωθεί τα 35. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του περιήλθε σε δεινή οικονομική κατάσταση και, μετά τον αιφνίδιο θάνατό του το 1675(43 ετών), η σύζυγος του αναγκάστηκε να πουλήσει και τον τελευταίο του πίνακα για να ξεπληρώσει το χρέος της στον φούρναρη. Κατά τη διάρκεια της ζωής του το έργο του επαινέθηκε πολύ, για να περιπέσει αργότερα σε λήθη και να επανεκτιμηθεί και πάλι τον 19ο αιώνα.

«Η υπηρέτρια που χύνει το γάλα» είναι ένας από τους πιο διάσημους πίνακες του Βερμέερ και βρίσκεται στο Άμστερνταμ. Πρόκειται για μια συμβολική αναπαράσταση της χαρακτηριστικής ολλανδικής συνήθειας της οικονομίας. Η «Γαλατού» φαίνεται αποφασισμένη να μην της χυθεί ούτε σταγόνα γάλα. Τίποτα δεν είναι περιττό στον πίνακα. Ακόμη και τα αντικείμενα που κρέμονται στο μισοσκόταδο είναι απαραίτητα, ενώ εντυπωσιακή είναι η νεκρή φύση στο τραπέζι, που αποδίδεται με έναν μοναδικό επιδέξιο ρεαλισμό.

 

(Αναρωτιέμαι, ποια να είναι η γυναίκα στον πίνακα; Πολύ θα θελα να είχα μπροστά μου την Τρέισυ Σεβαλιέ και να μου διηγούνταν μία ολόκληρη ιστορία με βάση τον πίνακα…)

(Πηγές:Βικιπαίδεια, Περι-γραφής, Artbook VERMEER από την Ημερησία)


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


01 Νοεμβρίου 2006, 15:58
ΒΙΒΛΙΟΠΡΟΤΑΣΗ: Το κορίτσι με το σκουλαρίκι
Ξένη λογοτεχνία  

Το κορίτσι με το σκουλαρίκι-ΤΡΕΙΣΥ ΣΕΒΑΛΙΕ

(Εκδόσεις Ωκεανίδα, Μετάφραση:Θεοφανώ Καλογιάννη)

«Στο Ντελφτ του 17ου αιώνα, μια πλούσια πόλη της Ολλανδίας, πλούσιοι και φτωχοί, Καθολικοί και Προτεστάντες, κύριοι και υπηρέτες, όλοι ξέρουν τη θέση τους.

Έτσι, όταν η Χριτ μπαίνει  υπηρέτρια στο σπίτι του ζωγράφου Βερμέερ, νομίζει πως ξέρει το ρόλο της:νοικοκυριό, πλυσίματα και φροντίδα των έξι παιδιών του ζωγράφου. Επίσης νιώθει ικανή να τα βγάλει πέρα με την τρομερή πεθερά του, τη νευρική κι αισθησιακή γυναίκα του και τη ζηλόφθονη υπηρέτριά τους.

Εκείνο που κανείς δεν περιμένει είναι πως η διακριτικότητα και εξυπνάδα της Χριτ, όπως και η γοητεία που ασκούν πάνω της οι πίνακές του ζωγράφου, θα την οδηγήσουν μοιραία στον κόσμο του. Καθώς γίνεται σιγά σιγά μέρος του έργου του, η οικειότητα μεταξύ τους μεγαλώνει, δημιουργώντας εντάσεις κι εσφαλμένες εντυπώσεις μέσα στο σπίτι, κι ακόμη –καθώς το σκάνδαλο διαρρέει- αναταραχή και ψιθύρους στην πόλη.

Η συγγραφέας εμπνεύστηκε από το κορίτσι με το μαργαριταρένιο σκουλαρίκι σ΄ έναν από τους πιο αισθαντικούς και μυστηριώδεις πίνακες του Βερμέερ κι έγραψε ένα μυθιστόρημα με λεπτότατο ερωτισμό για το τέλος της αθωότητας και το τίμημα της μεγαλοφυΐας.»

Το βιβλίο προστέθηκε στη βιβλιοθήκη μου τον περασμένο χειμώνα. Για να είμαι ειλικρινής δεν το είχα ξανακούσει προηγουμένως. Το «ανακάλυψε» η αδερφή μου και, επειδή τα λογοτεχνικά μας γούστα διαφέρουν αρκετά, πίστευα ότι δε θα μου αρέσει. Βέβαια ο πίνακας που κοσμεί το εξώφυλλό του δε με άφησε αδιάφορη. Με αφορμή αυτόν  άρχισα να αναζητώ πληροφορίες για τον Βερμέερ και μετά από μια σύντομη, αλλά ενδιαφέρουσα περιπλάνηση, αποφάσισα τελικά να δώσω μια…ευκαιρία στο «Κορίτσι με το σκουλαρίκι», αναζητώντας παράλληλα κάποιες απαντήσεις στα ερωτήματα που μου δημιουργήθηκαν. Πως μια γυναίκα έφτασε στο σημείο να εμπνευστεί από έναν πίνακα και να γράψει ένα ολόκληρο μυθιστόρημα; Άραγε τα όσα έγραφε για τον Βερμέερ και την κοπέλα του πίνακα είχαν σχέση με την πραγματικότητα; Κλπ.

Το τελείωσα μέσα σε δύο απογεύματα. Είχε μια αφοπλιστική αμεσότητα, που με κέρδισε από την πρώτη στιγμή. Στις σελίδες του βρήκα ενδιαφέρουσες πληροφορίες για τη ζωή και το έργο του Βερμέερ (αληθινά στοιχεία σε συνδυασμό με μυθοπλασία), που προέκυψαν μετά από μία μακροχρόνια έρευνα της Τρέισυ Σεβαλιέ. Πραγματικά την θαύμασα αυτή τη γυναίκα για την δημιουργική της σκέψη και τον τρόπο με τον οποίο ζωντάνεψε μια ολόκληρη εποχή και έκανε πιο προσιτό έναν ζωγράφο.  Βλέπω πια με διαφορετική ματιά όχι μόνο πίνακες του Βερμέερ, αλλά και των υπολοίπων καλλιτεχνών, αφού μέσα από το συγκεκριμένο βιβλίο συνειδητοποίησα πως –ναι- όντως πίσω από κάθε πίνακα κρύβεται και μια ολόκληρη ιστορία! Και ίσως είναι διαφορετική για τον καθένα από μας! Αρκεί να αποφασίσουμε να την ανακαλύψουμε ; )  !

Καλές αναγνώσεις!

 


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
yokor
ΓΙΩΤΑ
ΝΗΠΙΑΓΩΓΟΣ εν ανεργία, ΜΑΜΑ εν ενεργεία, φοιτήτρια μεταπτυχιακού τμήματος δημιουργικής γραφής ΕΑΠ
από ΦΛΩΡΙΝΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/yokor

...Κατακλυσμούς ποτέ δε λογαριάσαμε μπήκαμε μες στα όλα και περάσαμε. Κι έχουμε για κατάρτι μας βιγλάτορα παντοτινό τον Ήλιο τον Ηλιάτορα!






Ηλιαχτίδες

Προωθήστε κι εσείς τη σελίδα σας






Tags

... 25η Μαρτίου 28η Οκτωβρίου :( :) Book Tour E-book Sugar Mama Άνευ Άχρηστες γνώσεις και χρήσιμες πληροφορίες Αγαπημένες ιστοσελίδες Αγαπημένες Φράσεις Αινίγματα Αλέκος Παναγούλης Αλληλεγγύη Ανθρωπιά Αν είναι να μιλήσει κάποιος ας πει για την αγάπη Αναμνήσεις Αναστασία Ιουστίνη Ανθολογία πεζού ποιήματος Ανθρωπιά Ανθρωπιά Αλληλεγγύη Ανθρωπιά-Αλληλεγγύη Από άλλα ιστολόγια Από άλλες σελίδες Από αρχείο περιοδικών-εφημερίδων Από τα (παλιά) Ανθολόγια του δημοτικού Από τα (παλιά)Ανθολόγια του δημοτικού Από τη λαϊκή μας παράδοση Αποσπάσματα από βιβλία ΑΣΕΠ Βιβλία Βιβλία μας Βιβλίο Βιβλιοθήκη Γιάννης Ρίτσος Γιορτή της μητέρας Γιώτα Γραμματική της φαντασίας Γραφή Γρηγόριος Ξενόπουλος Διηγήματα Διηγήματα και ιστορίες Δικό μου Εαρινή Ισημερία Εικαστικά Εκδόσεις Αλάτι Έλληνες ποιητές Ελληνίδες ποιήτριες Ελληνική λογοτεχνία Ελληνική Λογοτεχνία Ένα κείμενο μία εικόνα Ένα κείμενο μία εικόνα Ενδοσχολική βία Σχολικός εκφοβισμός Επέτειος 17ης Νοεμβρίου Επέτειος Πολυτεχνείου Επικαιρότητα Εργασία και χαρά Εργαστήριο συγγραφής Εργαστήριο Συγγραφής Αλάτι Εργαστήριο συγγραφής-εκδόσεις Αλάτι Ευχάριστα :) Ευχάριστα :) Ευχές Η Σοφία των Λαών Η χρονιά των παραμυθιών Ηλιαχτίδες Ηλιαχτιδογενέθλια Ημερολόγια Θρησκευτικές γιορτές Ιστορίες Μπονζάι Ιστορίες να σκεφτείς Καλικάντζαροι Καλωσόρισμα! Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη... Κόκκινη κλωστή δεμένη… Κυρά-Σαρακοστή Λαογραφία Λεξικό εννοιών Λογοτεχνικά είδη Μαγικά! Μάρτης Μαρτίνγκες Μεγάλες προσωπικότητες Μενέλαος Λουντέμης Μια μαγική βραδιά! Μικροδιήγημα Μικρός Πρίγκιπας Μουσικές επιλογές... Μπομπιροκαταστάσεις Μυθολογία Μυθολογία και ζωγραφική Ξένες ποιήτριες Ξένη λογοτεχνία Ξένη Λογοτεχνία Ξένη πεζογραφία Ξένοι ποιητές Οδυσσέας Ελύτης Οικογενειακές υποθέσεις :P Όνειρα Παγκόσμια Ημέρα Παγκόσμια Ημέρα Ατόμων με Αναπηρίες Παγκόσμια Ημέρα Παιδικου Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης Παιδαγωγικά Παιδικά βιβλία Παιδική λογοτεχνία Παναγιώτα Χρυσοβαλάντω Πανελλήνια Ημέρα κατά της Σχολικής Βιας και του Εκφοβισμού Παραδοσιακά παιχνίδια παρελθόν παραμύθι Παράξενα και όμορφα Πασκόσμια Ημέρα Βιβλίου Πάσχα Περί παραμυθιών περιοδικό Πλανόδιον Ποίηματα Ποίηση Ποιητικές συλλογές Πορτραίτα λογοτεχνικών ηρώων Προσευχή Προσωπικά Πρωτομαγιά Πρωτομηνιά Πρωτομηνιά Αλλαγή εποχής Πρωτομηνιά-αλλαγή εποχής Πρωτοχρονιά Σκέψεις Σκέψεις... Σπουδαίοι Άνθρωποι Σπουδαίοι άνθρωποι Σχολείο Τα βιβλία μας Τα βιβλία μου Τα κακά τα στραβά και τα ανάποδα Τα παιδία παίζει Τζάνι Ροντάρι Τι να μας πουν κι οι ποιητές... Το πoίημα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Το ποιήμα της εβδομάδας Το ποίημα της εβδομάδας Παγκόσμια Ημέρα Τρελά κι αγαπησιάρικα Φιλόσοφοι Φλωρινιώτικα Φτιάξε ένα παραμύθι Χαϊκού Χιόνι Χριστούγεννα Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα... Χωρίς μουσική η ζωή θα ήταν ένα σφάλμα…




Επίσημοι αναγνώστες (25)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης