MusicHeaven blog Blogs

( )

21 2007, 19:46
!


Εμες οι λληνες πολτες ζομε, σε καθημεριν πλον βση, μια απαξωση σε βρος μας. Σε κανναν λλο τομα της Διοκησης της χρας μας η απαξωση αυτ δεν εναι πιο ντονη απ' τι στο Υπουργεο Δημσιας Τξης. Διαμαρτυρμαστε για την απαξωση σε βρος μας, που παρνει τη μορφ τυφλς βας εναντον συμπολιτν μας. Διαμαρτυρμαστε για την απαξωση σε βρος μας, ταν αυτ εκδηλνεται με την συγκλυψη της κνομης δρσης λγων αστυνομικν. Διαμαρτυρμαστε για την απαξωση σε βρος μας, που αποτελε η ανεπωτη ταλαιπωρα για την κδοση διαβατηρου και ταυττητας. Φτνει πι! Ζητομε τη λψη συγκεκριμνων μτρων για να σταματσει η απαξωση σε βρος των Ελλνων πολιτν. Ζητομε:
  • Τον απλυτο σεβασμ προς την προσωπικτητα και την αξιοπρπεια των πολιτν.
  • Την αποκατσταση, με ργα και πρξεις, της αξιοπιστας της Ελληνικς Αστυνομας στην οποα χει ανατεθε η τρηση της ννομης τξης.
  • Τον μεσο εξορθολογισμ διαδικασιν για την κδοση διαβατηρων και ταυτοττων.

Ζητομε αυτ που θα πρεπε να εναι αυτονητα σε μια δημοκρατικ κοινωνα στον 21ο αινα.
Μια πρωτοβουλα των ιστολογων: Αμπελοφιλοσοφες, αναΜρφωση-ιστολγιο, ΔΕ ΜΑΣΑΜΕ ΡΕ, Ελεθερος Σκοπευτς, Ιστολγιον, ΚΑΙ βλπω ΚΑΙ ακοω ΚΑΙ μιλω, Καλτσβρακο, Λαποτα, Λευκς Θρυβος, λ:ηρ, Μαργαριταρνια, Με Νταολια και Ζουρνδες, Στφανος Ν. Παπαντας, το χρι, Ψιλικατζο, ANARRIMA, Digital Era, divaynne, doncat, eidisis-sxolia, Fairy Smoke, fastbackwards, Gravity & the Wind, GreekUniversityReform, Non-Linear Complexity, Nylon, oraelladas, RealityTape, taparaponasas stoMIXER, vrypan|net|weblog, We are not alone, gazakas Πρτε μρος στην πρωτοβουλα μας. tags: polydoras | meme: a6edf8bc8e7a7ed85215abe9b94bbc7a

 

<a href="http://www.sync.gr/claim/vqOZDPHpxcEd" rel="sync"></a>


-


21 2007, 09:26



Ξπνησα πριν μισ ρα απ τις καμτσικις της βροχς πνω στους τσγκους του πρκινγκ της πολυκατοικας. Και παρ την ευχριστη σμπτωση να παζει την ρα εκενη ο υπολογιστς την Ανοιξιτικη Βροχολα αυτ μοιαζε περισστερο με φθινοπωριν πρωτοβρχι καλοκαιριν μπρα.

Ακμα βρχει. Κι εγ εθισμνος στην αναζτηση συμβλων και στη δημιουργα μεταφορν, δεν μπορ να αντιληφθ μονχα να φυσικ φαινμενο που ρχεται σε μια διψασμνη γη, που θα γεμσει τους μισοδειους ταμιευτρες, που θα ξεπλνει απ' τους δρμους την σκνη που νμισε τι την εχε καλσει νας βιαστικς Ιολης. Να, το κνω δη...

Ακοω τη βροχ, τη βλπω, ανογω το παρθυρο να τη μυρσω, να την αγγξω και να τη γευτ και πλθω μικρς ιστορες με υλικ τις σταγνες της και στχους απ τραγοδια. Τραγοδια που την πραν στα χρια τους για να φτιξουν υγρς βαρκολες για τα αυτι μας. Πφτει μια βροχ, και κποιες στιγμς σκφτομαι πς εναι αρρωστιρα και κτρινη σαν κτι φβους κι ενοχς που κρβω στις δπλες της ψυχς μου, εν λλες φορς αναρωτιμαι μαζ με μια βελοδινη ανμνηση μπως τοτη η βροχ πεφτε λη νχτα παρα με την πκρα σων περιμνουν στο σκοτδι.

Πλι βρχει. Κι η βροχ στροβιλζει στο νου μου φρνοντας διαρκς νες εικνες, νους νερλακκους, νες ιστορες. Η βροχ σαν λτρωση, η βροχ σαν κτι που ξεπλνει και φανερνει την αλθεια, η βροχ που κρβει τον λιο, η βροχ σαν θεκ δκρυα που ξφυγαν απ ουρνια μτια. Ψχνω μσα σ' αυτς τις βρχινες εικνες που μου στλνουν τα τραγοδια στο νου για να βρω μια που να μου κνει και να τη βλω συνοδεα στις σκψεις μου. Ακμα τποτα: λλες εναι στο περπου, λλες με ταξιδεουν τελεως αλλο. σως πλι χρησιμοποι μια λθος λξη-κλειδ η σνδεσ μου να εναι αργ...

Για να δομε...Βρχει πλι απψε στα σοκκια...με τποτα -πολ ρετρ...Κι αν χιονζει και αν βρχει τ' αγριολολουδο αντχει...χι, πολ ανασφλεια βγζει αυτ η βεβαιτητα...Κθε φορ που θα 'ρθεις βρχει...Καλ, ιδως αν ρχεται κιλας ο λλος...Βρχει στη φτωχογειτονι, βρχει και στην καρδι μου...εντξει το δετερο, αλλ το πρτο μας τελεωσε...Απψε μρισε βροχ, χειμνας μπανει στην ψυχ...μπα, οτε βρδυ εναι τρα οτε χειμωνιζει η ψυχ μου...

 

Το βρκα! Μα ταν ολοφνερο γιατ δεν μποροσα να βρω κτι που να ταιριζει στη βροχ: την βλεπα ως τρα σαν κτι ξνο, σαν κτι ξω απ μνα, απναντ μου. Αυτ το "μου" δεν πρεπε να εναι απναντ της αλλ δπλα της. Βροχ μου...Αυτ εναι! Να με πνγει και να την πνω, να με δροσζει και να με λασπνει, να με σκεπζει με τις σταγνες κι εγ να τυλγομαι με φλλα -χι δντρων, αλλ χαρτιο- για να τη νισω μσα μου...

Μερικο νθρωποι μοιζουν με λιους, λλοι με φεγγρια, κποιοι με αρηδες και ελχιστοι με χινι. Εμαι τυχερς που χω τη δικ μου, προσωπικ βροχ -απρβλεπτη, υγρ, βουρκωμνη, ανοιξιτικ φθινοπωριν, λλες φορς να με δροσζει και λλες να με πνγει, την βροχ μου.

Σ' ευχαριστ που με βρχεις...

 

ρθες βροχ μου κι λλαξες

το δρμο και το νου

και βολιαξε το βμα μου ποτμι

κι θελ μου με τραβς αλλο


3 -


13 2007, 19:55
19 8


Κεμενα Νεοελληνικς Λογοτεχνας ΒΛυκεου - Υπερρεαλισμς! Πς να τον καταλβουν 16χρονα που δεν διαβζουν λογοτεχνα παρ ελχιστα; Το παδεψα λγο στο μυαλ μου και σκφτηκα να τους βλω να παξουν με 8 λξεις και τη φαντασα τους. Μοναδικ οδηγα: "Αφστε ελεθερο το νου σας". Τα αποτελσματα με εξπληξαν! Ορστε τι ψρια πιασα (τα κεμενα των παιδιν εναι στρογγυλεμνα και χτενισμνα απ μνα, αλλ φρντισα να μενω σο πιο κοντ μποροσα σ' αυτ που εχαν γρψει αρχικ):

 

"λιος, αγπη, ποτρι, νερ, λουλοδι, πνακας, βρκα, δρμος"

 

Δσβατος ο δρμος για το νερ

Κι ο λιος μαρος κι ραχνος θαρρες πως εναι

Μα τα λουλοδια τρφονται απ’ αυτν

σαν τα μωρ απ’ τη μνα

που με αγπη μεγαλνουν,

μεγαλνουν μχρι κποιος να τα φυτψει

αινια στη μνα γη.

μως η βρκα παραμνει πντα εκε,

σα χρι βοηθεας,

σαν το ποτρι της λτρωσης

γι’ αυτος που μνο φθαρμνους πνακες

θυμονται στη ζω τους.

Κποτε θα γευτον και τοτοι το νερ.

 

Οι ακτνες του λιου με σκεπζουν με αγπη

Βλπω τον πνακα

και νιθω να ταξιδεω σε μια βρκα

Περπατ στο δρμο

πνοντας λουλοδια

και βλποντας το μορφο νερ.

 

Χωρς αγπη δεν ξημερνει

Στου λιου το φανρωμα μως

λα ταιριζουν με αρμονα

Οι βιαστικο δρμοι γεμζουν με ανθρπους

πυκνο σαν κμποι με λουλοδια

Σαν κοπδι κυνηγημνο απ κτι

Οι εικνες σμγουν μοια με βρκα

που παλεει να ανβει στην επιφνεια ενς πνακα

Και ταν λα τελεισουν

αρκε να ποτρι νερ

για να πλυθον ο πνος και η θλψη.

 

να λουλοδι στο χειμνα

Λγο νερ στην ρημο

Ο λιος πνω απ’ τη βροχ.

Η καρδι μου βρκα καταμεσς του πλαγου

Το μυαλ μπρος σε δρμους

κι η ζω μου σε ναν πνακα.

Το ποτρι μου δειασε.

Αδσποτο σκυλ η αγπη.

 

πως το νερ ξεχειλζει το ποτρι

πως η βρκα χαρζει το δρμο της

στολζοντας χρυσ φως τα κματα

πως το λουλοδι ανθζει αβοθητο

-φταει η τση αγπη-

τσι κι εγ, λιε μου,

γνομαι πινλο

του πνακ σου.

 

Ο λιος με σκεπζει σαν ζεστ αγπη

ταξιδεοντας με βρκα στον πνακα της αθουσας

Ζητοσα να ποτρι νερ

κρο σαν ξημρωμα

σε ξνο δρμο

γεμτο πτρινα λουλοδια.

 

Ο πνακας καθαρς και διαυγς

κτω απ τον λμποντα λιο

Ο δρμος μακρς

ακμα και για να ποτρι νερ

Η βρκα στατη

σα γυναικεο χαμγελο

μως η αγπη περσσευε

απ τα ανθισμνα λουλοδια.

 

Λγο νερ κι να ποτρι λιος

και το λουλοδι ανθζει

τσι κι ο νθρωπος

χαρζει το δρμο του

με μια βρκα που επιπλει

πνω στους πνακς του.

 

Ο λιος λμπει στα δντια

μιας γρις

κι να ποτρι νερ κρβεται μσα της

να λουλοδι σε ναν πνακα

λουσμνο με αγπη

πως τα ανοιξιτικα τραγοδια

Ψρια στη βρκα

δρο στα χελια των ψαρδων

Κυλει ο δρμος

ξεχνντας πσω να κοιτξει.

 

Ο λιος της ζως εναι η αγπη

που σβνει κθε μρα στο νερ

Ο δρμος της ζως

εναι γεμτος πνακες

Εμαστε βρκες που ταξιδεουν

σε να ποτρι

με λουλοδια στον πτο.

 

Κθε πρω ξυπνς με τις αχτδες του λιου

Νιθεις πως μεγαλνεις

λουλοδι που δεν το χωρ πια το νερ στο ποτρι του

Θα δεις μπροστ να απ τα επμενα αριο

μια βρκα σταθμευμνη στη μση του δρμου

ωραα σαν πνακας που τον ζωγρφισε η αγπη.

 

Σαν τον λιο η αγπη μου για σνα

θα σου φγγει το δρμο σαν πας στα ξνα

Σαν το λουλοδι ο ρωτς μας

τον ζωγραφζω στον πνακ μου κοιτζοντς μας

Φεγεις τρα μακρι απ μνα

σαν τη βρκα στ’ ανοιχτ

Το νερ κυλει στα χαμνα

το ποτρι σπζει μ’ ουρλιαχτ.

 

Μια βρκα δεμνη στο ποτμι

Κρσταλλο ο λιος πνω στα νερ

Ακριβς δπλα οι οσμς των λουλουδιν

Μπως μια παλι μου αγπη

εχε φτιξει ετοτο τον πνακα;

 

Η αγπη κλειδωμνη

δεν εναι σχοιν που σζει ορειβτη

δεν εναι ποτρι νερ σε διψασμνο διαβτη

δεν εναι λουλοδι να το μυρσεις

οτε βαλσαμοβτανο να πας να το πουλσεις

Ο λιος που φυλς κρυφ

δεν εναι κλειδ για καρδις

δεν εναι βρκα για πυρωμνες ελπδες

δεν εναι δρμος δεν εναι μχη

μονχα μρο ν’ αλειφτες.

 

Μια ζωγραφι κι να τοπο

μια βρκα με αγκαλιασμνα χρια

κοιτ τον δοντα λιο

βφοντας με το χρμα της το νερ

Χιλιδες λουλοδια κυκλνουν τη λμνη

και νομζεις πς το ρωμ τους ρει προς εσνα

ταν η αγπη

μορφη σαν να ποτρι κρασ

και ο μνος δρμος να την δεις περνει απ μσα σου

 

Ο λιος φωτζει το δρμο και πλι

Η βρκα σχζει ξαν τα νερ

Ο πνακας ζωγραφζει λουλοδια

Η αγπη νερ σε ποτρι

γεμζει τον κσμο

 

Βρκα η ζω σε ποτρι νερ

Μικρς ο δρμος της

πως τα λουλοδια διψον για φως

κι αυτ ζητ αγπη

Πνακας η ζω

δειος χωρς αγπη

 

Πυρκαγι η λμψη του λιου

για λα τα λουλοδια

Το νερ αφνει βαριεστημνα τα χελη

του ποτηριο

Κατεστραμμνη βρκα ο πνακας

η αγπη τριγυρν μονχη στους δρμους

 

Λμπει λουλοδι λιος

σαν αγπη πετει στους δρμους

Το ποτρι μισδειο με νερ

θυμζει θλασσα σε δειο πνακα

Βρκα που σβνει πσω της

τη ζω.

 


9 -


07 2007, 21:02
;


Δε θα ζητσω συγγνμη που γεννθηκα. Εναι καλ να το επαναλαμβνω μχρι να το πιστψω. Δεν μπορ να τα ξρω λα. Το σγουρο εναι τι θα πληρσω σο κι αν κοστσει. Αυτ τα πργματα ββαια πρπει να τα βζει κανες στη ναφθαλνη. Αλλ δε μου αρσει να ανακατεομαι στη ζω των λλων. Προχρα μπροστ. Ακμα κι αν τρικλζεις. Εναι ευθνη, δεν ξρω αν με καταλαβανετε. μα κνουμε υπομον, δεν μπορε να μας νικσει κανες.

Το χω δει κπου αυτ το πρσωπο, ξρετε. Στους ανθρπους αρσει να αλλζουν. Αλλ αυτ δεν ταν τελεως σωστ. Οι περισστεροι φοβονται μπως γνουν θματα ενς μτριου ταξιδιο απ τη φτχεια στο τποτα. Η λλη ψη της σελνης. Ο Ντος δεν υπρχει. Μην παρνεις αυτ την κφραση. Α, ββαια, δε σας σστησα: αυτς εδ καει βιβλα. Πρπει να ζει και να κοιμται μπροστ στον καθρφτη.

Εκενη ταν πολ μορφη. Και μως... Εξακολουθοσε να χει να ξανθ χαμγελο στα χελη της, που ταν φτιαγμνα στο μγεθος του μπιμπερ. βρεχε, κι τσι ψαξε το ρντισμα των λξεων. Βγκε στο δρμο. Δεν ταν αυτ. Εναι επικνδυνη; Εναι ερτηση αυτ κατφαση; Δε θα αργσει πολ. μεινε γυμν, σαν να ξεπρβαλε απ τη θλασσα της νχτας. -χεις ανθρπινα μτια σαν τα δικ του. Μη με αφσεις να πνιγ, του επε.

νας νθρωπος μα θλει να εξαφανιστε, εξαφανζεται. Δεν υποφρω για τους απογνους μου. Φρττω στην πιθαντητα να μη μπορες πια να απολασεις τη ζω. Σας παρατηρ. Δεν μπορες να εσαι κθε μρα μεθυσμνος. Η μεγλη κοραση προαναγγλει το μεγλο ενθουσιασμ. Αφστε τον να κοιμηθε. Εγ ξρω πο ταν. Κανες δε θα με πει πια στο Ντο.

 

 

Πριν αναρωτηθετε αν γραψα το παραπνω κεμενο υπ την επρεια ουσιν με χειροκροτσετε για σα γρφω, οφελω να πω τι ολκληρο το κεμενο εναι να κολζ φρσεων που προρχονται απ μια ανποδη (απ τη σελδα 192 και προς την αρχ) ανγνωση του βιβλου του Manuel Vazquez Montalban (Μανουλ Βθκεθ Μονταλμπν), "Οι Θλασσες του Ντου".

 

 


3 -




gazakas


, , , '
32



Blog
blogs.musicheaven.gr/gazakas

...






Tags




(9)
blog !


...


...




...


Blogs

Links









MusicHeaven.gr, Hosting interTEN