Μετά τη συμφορά έρχεται η ηρεμία υποστηρίζουνε πολλοί. Άλλοι πάλι ότι ακολουθεί χειρότερη συμφορά. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο αυτό που αποδεικνύεται είναι συμφορά δε σημαίνει και τέλος, αλλά μπορεί «Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα» κατά τον Μίκη (Θεοδωράκη), ή να πάμε «πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά» κατά την Άντζυ (Σαμίου).

Οπότε, παρόλη τη συμφορά, μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι μαζί πως δεν τελειώσαμε ακόμα.  Έχουμε ακόμα μια ευκαιρία (να τελειώσουμε). Αφού δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο, ας κάνουμε αυτό! Είναι το πιο εύκολο, καθώς οι εκλογές που έρχονται μπορούν να σου δώσουν πολλαπλές επιλογής αυτοκτονίας! Να δούμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε:

ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο Παπανδρέου τελικά αδικήθηκε από την επιλογή επαγγέλματος. Ο μπαμπάς φταίει για όλα που τον πήρε στην οικογενειακή επιχείρηση. Έπρεπε να γίνει γιατρός. Μας χειρούργησε χωρίς αναισθητικό, μην πω και πάνω από τα ρούχα! Κι άντε, η γρατζουνιά στο σώμα φεύγει, αλλά το Gucci πώς το ξαναγοράζεις; μου λες;

Ο Παπανδρέου την πάτησε όπως ο Μωυσής. Ο δεύτερος είπε να κάνει μια βόλτα στο βουνό, να περάσει ένα ΣΚ βρε αδερφέ στη φύση, και κει που ήτανε ωραία και καλά άρχισε να μπουμπουνίζει στον ουρανό, αρχίζει να ρίχνει παπάδες,  στα τσακίδια το σαββατοκύριακο, και βγήκε ένα χέρι από το πουθενά και του έδωσε τις δέκα εντολές. Το χειρότερο δεν ήτανε αυτό, αλλά ότι τις πήρε χωρίς διαπραγμάτευση, αλλά μέσα στην αντάρα, το πολύ-πολύ να διαπραγματευτείς για καμιά ομπρέλα! Δε φταίει νομίζω..

Έτσι κι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ενώ πηγαινοερχότανε στο Καστελλόριζο, αντί για χέρι, του σκάει ένα τηλεφωνάκι από το πουθενά, και να σου το μνημόνιο! Εκεί που ήτανε, το πολύ-πολύ να διαπραγματευόταν καμιά τσιπούρα, οπότε το αδιαπραγμάτευτο της υπόθεσης δείχνει φυσιολογικό.

Από κείνη τη στιγμή η ζωή των Ελλήνων άλλαξε, όπως και των Εβραίων επί Μωυσή. Όμως τελευταίος τούς πήγαινε πέρα-δώθε, Παλαιστίνη- Αίγυπτο, ενώ  ο Παπανδρέου μας πήρε τα μεταφορικά  αλλά δε μας πήγε βόλτα!  Γι’ αυτό και τον τζάσαμε!

Και σιγά- σιγά έρχεται η ώρα του Βουβουζέλου, ο οποίος βλέπω τον επόμενο μήνα να χαράζει νέα στρατηγική για την πορεία της Ελλάδας. Έχουμε ν’ ακούσουμε μπούρδα που θα πάει σύννεφο! Στόχος και σύνθημα του κόμματος να μη γίνουμε Εσθονία. Γιατί εγώ πιστεύω ότι σύνθημα των Εσθονικών κομμάτων είναι να μη γίνουνε Ελλάδα;

Οπότε για τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ είναι δω, ενωμένο δυνατό, και σας περιμένει να το στηρίξετε καλά μου στρουμφάκια…

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τελικά νομίζω ότι η Δεξιά έχει ένα θεματάκι εδώ στην Ελλάδα. Δεν προλαβαίνουνε να της ζητήσουν να παραδοθεί, έχει ήδη παραδοθεί, γιατί σκέφτεται σαν κατασκευαστής πλυντηρίου, πριν από μας για μας! Ο Σαμαράς τα έζησε όλα προεκλογικά νομίζω, οπότε πλέον δεν έχει κάτι άλλο να ζήσει ακόμα κι αν γίνει πρωθυπουργός. Η αντιμνημονιακή ΝΔ ένα βράδυ άλλαξε πλευρό κι έγινε μνημονιακή, αλλά όλα αυτά μάλλον τα είδε στον ύπνο της. Από το όραμα Καραμανλή «όπου φύγει-φύγει» πέρασε στο όραμα του Σαμαρά «και έτσι, και γιουβέτσι», οι κωλοτούμπες γίνανε τραμπολίνο,  τόσο που εγώ αν ήμουν Σαμαράς θα προτιμούσα να κατέβω Ολυμπιάδα παρά εκλογές.

Οπότε για τη ΝΔ, υπάρχει καλύτερη Ελλάδα, αλλά πού να τρέχεις τώρα…

Κ.Κ.Ε.

Τελικά πλανώνται οικτρά όσοι θεωρούν θεματοφύλακα του συστήματος ΠΑΣΟΚ, ή ΝΔ. Νομίζω ότι το ΚΚΕ  κινήθηκε πάνω στο σενάριο και τα πήγε σχετικά καλά. Κατά πρώτον απέρριψε την ιδέα της κυβέρνησης καθώς όπως είπε «αν γίνουμε κυβέρνηση, θα ετοιμαστεί αντεπίθεση από το κεφάλαιο» οπότε καλά είμαστε τρίτο κόμμα, τουλάχιστον πάμε κύπελλο ουέφα! Συνεχίστηκε με «καπέλωμα» των αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, όντας – με τις ευλογίες της Κυβέρνησης- εμπροσθοφυλακή μπροστά στο Σύνταγμα. Μην γίνει καμιά κίνηση προς τα μέσα, δε λέει, θα χάσουμε την αρχηγό μας που δε φαίνεται με γυμνό μάτι αν μη τι άλλο! Το κερασάκι στην τούρτα ήρθανε με την κατακραυγή του κινήματος των φτηνών αγροτικών προϊόντων. Εκτός του όλο το αγροτικό σύστημα μεγαλογαιοκτημόνων και μεσαζόντων είναι στο ΚΚΕ και στενοχωριούνται από αυτές τις εξελίξεις, είναι δυνατόν να ξεκινάνε πρωτοβουλίες χωρίς μια κόκκινη σημαία μπροστά βρε παιδί μου; Ή έστω φουλάρι; Εμείς διαβάζαμε 40 χρόνια για την επανάσταση, εκείνοι ποτέ, είναι δίκαιο να την ξεκινήσουνε αυτοί;;;  Οι αδιάβαστοι;;;

Σύνθημα του ΚΚΕ για τις επόμενες εκλογές.. «Κάτω η φτηνή ντομάτα, ζήτω η κόκκινη λαϊκή ντομάτα!»

ΛΑ.Ο.Σ.

Το κόμμα του Καρατζαφέρη άνετα θα μπορούσε να μετονομαστεί σε «κίνημα της πατάτας» αλλά μεταφορικά εδώ. Οι πατάτες πάνε κι έρχονται. Αν ο Σαμαράς έγινε master στο τραμπολίνο, ο Καρατζαφέρης ξεπέρασε τον Σεργκέι Μπούμπκα στο άλμα επί κοντώ! Εκεί που δεν ήτανε μνημονιακός, έγινε, και μετά πάλι τούμπαλιν! Η αλήθεια είναι ότι δεν του είχε μείνει ψηφοφόρος ούτε για να του αλλάζει το νερό στις ομιλίες, αλλά θα μπορούσε να το κάνει λίγο πιο έντεχνα. Πχ να σκηνοθετούσε ένα χτύπημα με το αμάξι, όπως τις ελληνικές ταινίες, και να πάθαινε απώλεια μνήμης! Μόνο με ένα θαύμα να μπορούσε να τη ξαναβρεί! Και το θαύμα να γινότανε, να ερχότανε η Λιάνα Κανέλλη να του ευχηθεί περαστικά! Εκεί γίνεσαι αντιμνημονιακός θέλεις δε θέλεις, τουλάχιστον να γλιτώσεις το μπούρου-μπούρου! Κι αφού μας άφησε παρακαταθήκη μεγάλα πολιτικά μυαλά στυλ  Άδωνι ο οποίος χάριν Ευγενίας πήγε ΝΔ μπας και ξαναγίνει βουλευτής γιατί χωρίς έδρα κοκό δεν έχει, το ΛΑΟΣ θα μας αφήσει χρόνους…

Σύνθημα προεκλογικό, «Σώπασε κυρά- Ευγενία και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικοί μας θα ‘ναι»!

ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Ακούγοντας τον Τσίπρα και τους  γύρω τους, άνετα θα μπορούσανε να κατέβουνε με προεκλογικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν»! Ίσως ντρέπονται μ’ αυτή τη διατύπωση αλλά κάπως έτσι μου ακούγονται όλα αυτά που λέγονται! Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε το διεθνές παράδοξο. Στέλνει επιστολή στην Ευρωπαϊκή επιτροπή λέγοντας  «Δεν αναγνωρίζουμε τις συμβάσεις και δεν πληρώνουμε τίποτα αν ανέβουμε στις εκλογές». Απαντά η Ευρωπαϊκή επιτροπή «Ο,τι πείτε, αν ανεβείτε, λεφτά από μας δεν έχει» - το λογικό δηλαδή- κι απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ «είστε εκβιαστές!».
Ένα σχόλιο που θα μπορούσα να κάνω είναι «χαχαχαχαχα».  Ο Τσίπρας θέλει τα δανεικά.  Πιστεύει στην Ευρώπη λέει, αλλά σε μια άλλη Ευρώπη. Μάλλον έχει χάρτη 3D, εγώ στον δικό μου μία βλέπω. Θέλει το ευρώ. Αλλά δε θέλει να αποπληρώσει. Έξυπνη πολιτική θα έλεγα, αν είχε απέναντι του τον Μπόλεκ και τον Λόλεκ! Α! ξύπνησε ο εθνοπατριωτισμός μέσα τους, πάνε για εξουσία τώρα, αν και πάλι χωρίς να το θέλουν ολισθήσανε, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ενοχλεί τους Τούρκους και ψάχνει για μπελάδες ψάχνοντας στα χορικά ύδατα της Κύπρου κάπου κει για πετρέλαιο! Κι από πάνω ο Τσίπρας μιλά για κάποιους λιγότερο Έλληνες! Εγώ θα τους πρότεινα αντί για κόμμα να το μετονομάσουνε σε group therapy , μπορεί να μη γίνουν βουλευτές, αλλά θα γίνουν καλά! Κι η υγεία πάνω απ’ όλα!

Σύνθημα τους στις εκλογές;  «Λεφτά ξαναυπάρχουν!»

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Τώρα για να είμαστε σοβαροί, ποιος πιστεύει ότι αυτό το κόμμα είναι σοβαρό; προσπαθούν να το παίξουνε κληρονόμοι του ΠΑΣΟΚ, αλλά για κακή τους τύχη, ο πεθαμένος τους άφησε χρέη! Για τη σοβαρότητα του εγχειρήματος λίγα λόγια: Δε ψηφίζουνε τη νέα δανειακή σύμβαση. Σωστό. Και καταγγέλουν το αριστερό γερμανικό κόμμα που ούτε αυτή την ψήφισε! Νομίζω ότι και μόνο απ’ αυτή την κίνηση, θυμίζει ότι το κόμμα αυτό εκπορεύεται λίγο από ΣΥΡΙΖΑ. Έχει μαζέψει ο,τι πιο συντηρητικό και καιροσκοπικό περπατάει ανάμεσά μας, τελειωμένους πασόκους, κλικαδόρους πανεπιστημιακούς, παλιούς συνασπιστές που κυνηγάνε την εξουσία εδώ και 50 χρόνια με το τουφέκι, ενώ σύμβολο τους  ο Κουβέλης, που μόνο για ιεροκήρυκα θα τον ψήφιζα με τον τρόπο που μιλάει! Θα μπούνε στη βουλή, θα λέει ο καθένας το δικό του, θα μπερδευτούνε, οι μισοί θα φύγουνε, όσοι δε φύγουνε, θα φύγουνε μετά, άλλος για Χίο θα τραβήξει άλλος για Μυτιλήνη, εξάλλου περισσότερο το κόμμα αυτό θυμίζει σύλλογο αποφοίτων παρά πολιτική παράταξη..

Σύνθημα τους στις εκλογές; «Ελάτε να τους μπερδέψουμε όλους!»

ANEΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Λογικό θα έλεγα και σύμπτωμα των καιρών να παρουσιαστεί ένα νέο ακροδεξιό κόμμα, καθώς ο Καρατζαφέρης έκανε την ακροδεξιά να ψάχνεται αν τελικά ψήφισε Παπανδρέου το 2009 και δεν το κατάλαβε! Ο Καμμένος αρχηγός του νέου αυτού κόμματος, που φιλοδοξεί να κάνει στη ΝΔ ο,τι κι ο Κουβέλης στο ΠΑΣΟΚ, αλλά να πούμε και του στραβού το δίκιο, χωρίς τα μπαταρίσματα του τελευταίου. Μεγάλη πολιτική καριέρα του Καμμένου ο οποίος σ’ ο,τι έχει πει στο παρελθόν έχει πέσει έξω, δε λέω παραδείγματα γιατί πρόκειται για χοντράδες. Φλερτάρει για το ρόλο του Ψωμιάδη της Αθήνας χωρίς άλογο και μάσκα.

Σύνθημά του «Ψηφίστε μας όσο δε μας γνωρίζετε!»

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα οπότε για καθεμιά επιλογή νομίζω. Η Σκύλλα παραμονεύει στο μνημόνιο, η Χάρυβδη εκτός. Ας αποφασίσει καθένας από τι θέλει να πάει. Τουλάχιστον να μας δοθούν οι γερμανικές αποζημιώσεις, να κάνουμε μια κηδεία της προκοπής! Χαιρετώ αδέρφια!

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒLOG ΕΤΟΥΤΟ

Πρωθυπουργός: Άννα Γούλα- Βαρδινογιάννη

Με όνομα βαρύ σαν ιστορία η Άννα μας, η δική μας Άννα μπορεί να χαράξει νέους δρόμους για την Ελλάδα στη διεθνή σκακιέρα. Με το μεγάλο της σουξέ «Τα πίνω όλα- τα πίνω όλα- χάπια ουίσκι και κόκα κόλα» καλεί τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες να επενδύσουν στην Ελλάδα. Όλος ο λαός θα κρέμεται- και μεταφορικά και κυριολεκτικά- από τα χείλη της.

Αντιπρόεδρος: Γιώργος Καραγκούνης

Οι τούμπες του κι οι σφαδασμοί του στο έδαφος, ίσως δώσουν περισσότερο χρόνο στην ελληνική κυβέρνηση και στην πρωθυπουργό Άννα Γούλα- Βαρδινογιάννη να διαχειριστεί καλύτερα την κρίση. Οι διαμαρτυρίες του θα πιέσουν τους εταίρους ενώ το τριφύλλι στο στήθος του αν στριφτεί καλά και κεραστεί στα eurogroup, οι Ευρωπαίοι ίσως δούνε την Ελλάδα να φεύγει από την κρίση και να πετάει…να πετάει…να πετάει…

Υπουργός Οικονομικών: Δέσποινα Μοιραράκη

Θα είναι η μόνη που θα πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για την κατάσταση των ταμείων! «χαλια»! Η καλή της σχέση με τον Αλί Μπαμπά ίσως φέρει τα πολυπόθητα πετροδόλλαρα που θα τα κάνει νομοσχέδια, κι οι σαράντα κλέφτες θα της τα ψηφίζουν στη βουλή.

Υπουργός Τύπου: Εθνικός σταρ- Ευαγγελόπουλος

Θα είναι η βιτρίνα της νέας κυβέρνησης. Σικάτος, έχει τιμήσει την Ελλάδα τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο, τα παιδιά του Πειραιά, ενώ το σουξέ του «χαλάρωσε, μην το κάνεις, όταν θες να τελειώσεις μην το κάνεις» θα λειτουργήσει κατευναστικά στη Μέρκελ όταν θα θέλει να χρεωκοπήσει την Ελλάδα.

Υπουργός Εξωτερικών: Στέφανος Χίος

Στην όψη του η Τουρκία θα αλλάξει στάση και θα γυρίσει από την άλλη τη μουσούδα της! Τα Σκόπια θα προτιμήσουν να ονομαστούν και «Βαγγέλης» προκειμένου να γλιτώσουν την οργή του Στέφανου Χίου στο καταγγγελτικό δελτίο! Έτσι τα ελληνικά γεωτρύπανα θα βγάζουν πετρέλαιο από το Αιγαίο, θα γεμίσει η θάλασσα από «μαύρο χρυσό», τόσο, που θα εμφανιστούν στα νερά του τα πρώτα νεγράκια ψάρια!

Υπουργός Εσωτερικών: Βασίλης Παλαιοκώστας

Απ’ ο,τι κατάλαβα από τη θητεία Ραγγούση, η μόνη δουλειά του υπουργού εσωτερικών είναι η απελευθέρωση των επαγγελμάτων! Και γινότανε και της Πόπης κάθε φορά που απελευθέρωνε! Αφήστε που  στα ταξί είναι πολλοί και κάνανε και φασαρίες! Ο Παλαιοκώστας διασφαλίζει για τη νέα κυβέρνηση επιτυχία μιας κι έχει επιτυχία στις απελευθερώσεις. Θα ξεκινήσει με απελευθέρωση ελικοπτέρων, οπότε δε θα προκαλέσει πρόβλημα στο κυκλοφοριακό στην Αθήνα, καθώς οι διαδηλωτές άνετα χωράνε και σ’ ένα ασανσέρ!

Υπουργός Άμυνας: Αλέξανδρος Τζόρβας

Ο τερματοφύλακας της Εθνικής και πρώην του Παναθηναϊκού, μπορεί να υπηρετήσει αυτά τα νέα καθήκοντα με ιδιαίτερη επιτυχία! Τρώγοντας γκολ ακόμα και με το βήχα επιθετικού, θα δημιουργεί υπερβολικά σκορ στα ματς, πράγμα που θα αποπροσανατολίσει τους εξωτερικούς μας αντιπάλους. Θα διασκεδάζουνε να παίζουνε μαζί μας ποδόσφαιρο και θα ανυπομονούν να ξανακληρωθούν μαζί μας. Οπότε ο αφανισμός της χώρας μας, θα είναι ένα κακόγουστο αστείο γι’ αυτούς! Η άμυνα της χώρας στα καλύτερα χέρια..!

Άλλα πρόσωπα της κυβέρνησης μπορούν να είναι

Δημόσιας Τάξης: Lucky Luke

Παιδείας: Mόγλης (ουγκ)

Πολιτισμού : Χρήστος Σαντικάι

Περιβάλλοντος- Πράσινης ανάπτυξης: Μικελάντζελο

Εμπορικής ναυτιλίας: Κάπτεν Ίνγκλο

Και για το τέλος το υπουργείο Υγείας θα μπορούσε να αναλάβει…

Ο πρώτος…

Ο μοναδικός…

Ο αειθαλής…

Ο ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟΣ...

Αυτός που θα τους στείλει όλους στον τάφο, ενώ εμείς θα είμαστε ροδοκόκκινοι στον αιώνα τον άπαντα…

Ο…

Ο…

Ο…

ΚΩΣΤΑΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!!!!

Κάποιες φορές θαυμάζω κάποιους ανθρώπους. Που με κάποια κίνησή τους μπορούν να φέρουν άνω- κάτω τον κόσμο. Φυσικά για να το καταφέρεις αυτό δε χρειάζεται αναγκαστικά να είσαι ο superman που με μπράτσα σαν οροσειρές, βρακάκι 80’s και γωνίες στο πρόσωπο σαν του Ριτζ Φόρεστερ. Μπορεί να το καταφέρεις κι ως Γκούφυ με γιλέκο ταλαίπωρου και νοημοσύνη Σεραφίνο.

Ο δρόμος όμως προς την πτώση του Παπανδρέου δεν είναι γνωστός τοις πάσι. Μόνο σε τούτο το blog που ως γνωστόν ανδρώθηκε στην αυλή του Καστριού και έπαιζε τα ωπαλάκια στα μπουτάκια της Δήμητρας Λιάνη- Παπανδρέου μπορεί κάποιος να μάθει την αλήθεια.

Πριν λίγες μέρες ο πρόεδρος είχε ανησυχία. Σκεφτότανε το χρέος που όλο μεγάλωνε και χτυπούσε ανήσυχα τα κουπιά από το κανό στην μπανιέρα του Μαξίμου. Χτύπησε το κουδούνι και ξάφνου ο μπάτλερ Αθανασάκης- αρκούδος του έφερε το τηλέφωνο μαζί με μια σαμπάνια. Το χέρι του προέδρου ξεπετάχτηκε αγχωμένα μέσα από τις μπουρμπουλήθρες παίρνοντας βιαστικά το Νο2 της κυβέρνησής του..

-         Έλα χοντρέ..

-         Θα σου λεγα κάτι για τη μαμά σου!

-         Και δε λες; Γρι δε θα καταλάβει!

-         Τι θες ρε αλαφροΐσκιωτε;

-         Με πήρε η Μέρκελ…Κάτι για δάνειο μου είπε, να μας δώσει, να μη μας δώσει, δεν πολυκατάλαβα…Κείνη την ώρα μιλούσα με τη μαμά και την ξεπέταξα..

-         Ε ξαναπάρ’την!

-         Τι λε ρε χοντρέ! Ρόμπα θα γίνω! Μα την απάντηση τη ξέρω, την ερώτηση δε θυμάμαι! Λέω να το πάω σε δημοψήφισμα να ρωτήσω τον Ελληνικό λαό να θυμηθώ! Ένας από τα 10.000.000 Έλληνες δε θα το πετύχει; Του πούστη! Δεν είμαι έξυπνος χοντρέ;

Κάπως έτσι φτάσαμε στην αναγγελία δημοψηφίσματος. Ο πανικός στη χώρα απλώθηκε σαν σακί με πατάτες. Ο Σαμαράς άκουγε το ένα τραγούδι μετά το άλλο της Άννας Βίσση καπνίζοντας. Ο Καρατζαφέρης είχε βάλει στο βίντεο τα top-10 Berlusconi για να παίρνει ιδέες. Ο Τσίπρας κοιτούσε με περηφάνια το εξώφυλλο της γαλλικής εφημερίδας που έγραφε για την Ελλάδα «Le Chaos» κι αισθανόταν περήφανος για το έργο του. Κι οι Κνίτες άλλαζαν στην Αθήνα τις ταμπέλες «Προς Σύνταγμα» να μπερδευτούν οι αγανακτισμένοι για να πιάσει το Π.Α.Μ.Ε. πρώτο τραπέζι Βουλή στο επόμενο συλλαλητήριο.

Ο πρόεδρος αισθάνθηκε πανέξυπνος για την πρόταση του, αλλά πίστευε πως δεν του είχαν απονείμει όσα εύσημα άξιζε! Αισθανότανε ότι αδικήθηκε από το κοινό του μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο..

ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΝ…

-         Είμαι η Μέρκελ. Άκουσα ότι δε σε τιμήσανε για την ιδέα σου πρόεδρε..

-         Όχι μανδάμ, είναι αλήθεια.

-         Δεν πετάγεσαι από τις Κάννες που είμαι με τον Σαρκοζί για να σε…τιμήσουμε λίγο;

Ο πρόεδρος αισθάνθηκε δικαιωμένος. Θέλησε να μοιραστεί τη χαρά του με τον Νο2 της κυβέρνησης…

-         Έλα χοντρέ!

-         Αν με ξαναπείς χοντρό θα σε βάλω να πεις το Πάτερ ημών ανάποδα!

-         Χα! Γιατί το λέω ίσια; Άκου χοντρέ, πάω Κάννες να με τιμήσουν οι Ευρωπαίοι! Θα μου δώσουν κανένα φοίνικα υποπτεύομαι!

-         Σε κομπόστα μπορεί, για τίποτ’ άλλο δεεεεε σε βλέπω..

Οι Κάννες είναι ένα από τα ομορφότερα μέρη της νότιας Γαλλίας. Εκεί πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες σουρτούκευαν κι έφτιαξαν τις πρώτες πόλεις. Εκεί ο πρόεδρος έκοβε βολτούλες ψάχνοντας την αίθουσα που θα τιμηθεί. Αναγκάζεται να ρωτήσει έναν περαστικό!

-         Monsieur! Μήπως ξέρετε πού μοιράζουνε φοίνικες;

-         Τι τους θέλετε;

-         Για τη σαλάτα! Με δουλεύετε κύριε; Για να τιμηθώ ήρθα! Καλά, δε με ξέρετε; Έλεος, πρώτη μούρη μ’ έχουν οι ειδήσεις όλου του κόσμου!

-         Δε φτάνει που είσαι παπάρας, είσαι και ψώνιο!

-         Είδες που με ξέρεις;

Ο πρόεδρος καταλήγει σε μια σκοτεινή αίθουσα όπου τον περιμένει η Χιτλερούλα Μέρκελ με τον Σαρκοζί να ‘χει σηκώσει πηγούνι σαν το Βοναπάρτη τρομάρα του..Η Μέρκελ-χιτλερούλα τον πιάνει από το γιακά!

-         Όλο μαλακίες κάνεις προεδράκο στην Αθήνα, το ξέρεις;

-         Ε καλά μην τα παραλέμε, δε δουλεύω και συνέχεια!

-         Σου είπε κανείς να κάνεις δημοψήφισμα;

-         Δεν θυμόμουν την ερώτηση! (γκλουπ)

-         Αν στην πω την ερώτηση θα σταματήσεις να λες μαλακίες όμως, μου το υπόσχεσαι;

-         Αμέ!

-         Ωραία. Άκου την ερώτηση. «Θέλετε να παραμείνετε στην Ευρώπη; Ή δεν θέλετε;»

-         Δεν παίζω, είπαμε μία, αυτές είναι δύο!

-         …!!!

Έτσι αποφασίστηκε να ρθει μ’ αυτό το δημοψήφισμα. Κι η αλήθεια είναι ότι τα κατάφερε ως προς το μισό. Ξεφτιλίστηκε μεν γιατί το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να υπάρχει καθώς η απάντηση θεωρείται αυτονόητη, ξεφτίλισε όμως και τον αντίπαλό του.

Ο Σαμαράς – τρομαγμένος- κι ακουμπώντας την πρωθυπουργία ξέχασε την αντιμνημονιακή πολιτική του και έσκυψε δουλικά σ’ αυτούς που κατηγορούσε λέγοντας «ναι» σε όλα…

Γιατί η ηλιθιότητα αδέρφια, όπως λεν, είναι ανίκητη και ξεπερνάει κάθε είδους διπλωματία!

Και εν τέλει αποδείχτηκε ένα πράγμα. Δεν ξέρω αν είμαστε καλοί, κακοί, πάντως ακόμα και σε στιγμές κρίσης εμείς οι Έλληνες είμαστε απίστευτοι! Όλα πουτάνα, ξανά και ξανά!

Και σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους που μυξοκλαίνε, αν μη τι άλλο, εμείς πάμε προς το γκρεμό με στυλ πάνω απ’ όλα!

Και δε ξέρω ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος…αλλά αυτό που θα του ευχηθώ από καρδιάς είναι…

Τα θερμά μου συλλαλητήρια κύριε πρόεδρε!

Βγαίνεις. Παίρνεις ένα ποτό. Κάνεις μια γύρα με την κεφάλα σου. Τρεις μαντραχαλαίοι δίπλα κοπανιόνται. Μπακουροϊστορίες. Μια μπαργούμαν ρουφάει το τσιγάρο και το φτάνει με τη μία στο μισό, επίτευγμα, σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να ήτανε ολυμπιακό άθλημα. Παραπέρα ο άλλος κωλοτρίβεται με τη γκόμενα. Της πιάνει το μπούτι, του πιάνει την κοιλιά. Αυτό στις 12:30. Στις 2:30 ο άλλος έχει αναψοκοκκινίσει. Ακόμα στο ίδιο σημείο, της τρίβει ακόμα το μπούτι που έχει γίνει κόκκινο σαν να την έχει πατήσει ιπποπόταμος. Ψάχνει την τσέπη του για κανένα εικοσάρικο μπας και την πάει σε κανένα ξενοδοχείο.. Βγάζει 5 ευρώ…ούτε σε περίπτερο…

Αυτό είναι το καλό του μνημονίου καθώς επισημαίνει η κυβέρνηση. Θα μας συνεφέρει γιατί στο παρελθόν ήμασταν άπληστοι. Όσο πιο πολλές σου κάθονταν τόσο πουτάνες τις ανεβοκατέβαζες. Τώρα που δε θα σου κάθεται καμιά, η γυναίκα ξανά θα πάρει τη θέση που της αρμόζει. Και θα γίνουμε σαν τον τύπο που ρίχνει στο κρεβάτι τη γκόμενα, τη φιλάει, και ξαφνικά πετάγεται…

-         Θε μου! Είσαι παρθένα!

-         Καλέ περίμενε να βγάλω το καλσόν!

Φυσικά κι η γυναίκα θα πάθει ένα πολιτισμικό σοκ. Γιατί οι άντρες θα πίνουνε μαζί τους ένα ποτό, θα τρίβουνε μπουτάκι, και όταν θα ρθει η ώρα να τις μαντρώσουν σε κανένα ξενοδοχείο, θα την κάνουνε γυριστή όλοι, ελλείψει ρευστού, λέγοντας…

-         Ουπς! Συγνώμη! Πρέπει να φύγω, έχω δουλειά!

Φυσικά αν όλοι λένε αυτό,  υπάρχει κι ένα καλό στην ιστορία, καθώς θα πέσει η ανεργία.

Αλλά κι οι γυναίκες θα ολισθήσουν στον έρωτα του μνημονίου, ψάχνοντας κι αυτές απεγνωσμένα τον δικό τους παράδεισο όπως- όπως σαν την τύπισσα που μπαίνει στο σπίτι του άλλου βαμμένη, φτιαγμένη και κάθεται στον καναπέ. Ο άλλος τη ρωτάει…

-         Να σου βάλω ένα ποτάκι;

-         Αμέ, ένα μαρτίνι.

-         Να σου βάλω δυο δάχτυλα;

-         Καλέ κάτσε να πιούμε ένα ποτάκι πρώτα!

Κι εδώ έρχονται οι αριστερές δυνάμεις να δώσουνε λύση στο θέμα του έρωτα του μνημονίου. Όπως λένε και στη βουλή «να εκβιάσουμε τους δανειστές μας» (δε θα πάρουμε τα λεφτά σας που δεν έχουμε φράγκο να δείτε τι θα πάθετε!) έτσι και στον έρωτα του μνημονίου…

-         Δώσε μου ένα δωμάτιο κυρ ξενοδόχε, θέλω να πάω να πηδήξω! Θα τη ξεσκίσω σου λέω! Θα χάσει το φως της, το άπαν σύμπαν! Ναι! Εμένα που με βλέπεις!

-         Ωραία! 30 ευρώ παρακαλώ.

-         Καλά οκ, λίγο βυζάκι θα πιάσω και θα φύγω…πώς κάνεις έτσι πια…

-        

Σ’ αυτόν τον πολλά υποσχόμενο αλλά εν τέλει συμβιβασμένο έως τζούφιο έρωτα των αριστερών δυνάμεων έρχονται να απαντήσουν οι ακροδεξιές και νεοφιλελεύθερες δυνάμεις του τόπου που ζητούν εδώ και τώρα οικουμενική κυβέρνηση όπου στον έρωτα του μνημονίου το οικουμενικό μπορεί να μεταφραστεί και ως εξής…

-         Μπαμπά γιατί εγώ είμαι άσπρος, η μαμά μαύρη κι εσύ κίτρινος;

-         Με τέτοια παρτούζα που έπεσε εκείνο το βράδυ αγόρι μου, να ευχαριστείς που δε γαυγίζεις!

Σ’ αυτήν την περίεργη έως απίστευτη ομολογουμένως απελευθέρωση της ακροδεξιάς, έρχεται η μεγάλη δεξιά παράταξη με τον Σαμαρά να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, τονίζοντας τις ηθικές αναστολές μιας τέτοιας πράξης. Το «όχι» στον έρωτα του μνημονίου έχει αν μη τι άλλο μια συμβολική έννοια!

Αυτή πέφτει για ύπνο κι αυτός πέφτει ακριβώς δίπλα κι αρχίζει και της τρίβεται…

-         Σε θέλω εδώ και τώρα! Να σε πάρω τώρα, να ξεσκιστούμε, μ’ ακούς;

-         Μπα…όχι δε νομίζω…βαριέμαι…

-         Μη μου λες όχι, μ ερεθίζεις περισσότερο! Αχχχχ…να σε βάλω κάτω να σου κάνω να σου ράνω!

-         Είπαμε όχι παιδάκι μου, κουφός είσαι;

-         ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΟΧΙ, ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ! Γουστάρω να μου αντιστέκεσαι! Έλα να ξεσκιστούμε να πεις το δι’ ευχών σ’ όλες τις γλώσσες!

-         Πέσαμε σε μαλάκα! Νυστάζω! Δε θέλω! Όχι, όχι, ΟΧΙ!

-         Άλλη μία μπορείς να το πεις σε παρακαλώ αλλά λίγο αργά και φωναχτά αν θέλεις;

-         ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΗΛΙΘΙΕ!

-         Αααααχ… αυτό ήτανε! Οκ, καληνύχτα μωρό μου!

Γιατί δε ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο. Ο έρωτας του μνημονίου ή η μαλακία που μας δέρνει.

λάθος Σαμαράς;

Ένα βήμα πριν την πτώχευση της χώρας. Και τι βλέπουμε;

Καταρχάς κανείς μα κανείς δεν έχει συνειδητοποιήσει τη νέα εθνική τραγωδία.

Α. Η κυβέρνηση ευθύνεται γιατί: Δεν «ηρέμησε» τον λαό, τιμωρώντας όσους στο παρελθόν καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη του. Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι το 90% των κλεψιμαίικων γίνανε «νόμιμα», έπειτα από μίζες σε διάφορα δημόσια έργα, μέσω διαγωνισμών, πράγματα ολίγον τι άπιαστα να βρεθούν, καθότι η «ρεμούλα» δεν κινήθηκε μόνο σε υψηλά κλιμάκια, αλλά πέρασε από επιτροπές κι έφτασε ακόμη και σε υπάλληλους. Για να βρεθούνε οι ένοχοι πρέπει να κατοικοεδρεύσει εδώ η παγκόσμια Interpol και να χτιστούν φυλακές που θα ξεπερνούσανε σε πληθυσμό την Ελβετία.

Σίγουρα όμως θα μπορούσανε να πιαστούνε 5-10, που μπροστά στα μάτια όλων κάνανε ο,τι κάνανε.

Δε θα θίξω τις μειώσεις μισθών και τα ρέστα. Δεν είναι ωραίο σε κανέναν να γίνονται αυτά αλλά μια πτωχευμένη χώρα είναι σαν ένα πτωχευμένο σπίτι. Δεν μπορεί το παιδί να έχει χαρτζιλίκι 500 ευρώ όπως παλιά. Πλέον θα έχει 200 ευρώ. Γιατί όταν παίζεται η σωτηρία μιας χώρας, δυστυχώς δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο. Η ανάγκη επιβίωσης είναι πάνω απ’ όλα.

Β. Η αντιπολίτευση. Η Νέα Δημοκρατία, φυλακισμένη ιδεολογικά στη μόδα του ’80 και του ’90 δε μπορεί να υποστηρίξει κανένα σχέδιο επιβίωσης. Φοβάται ότι θα χάσει τη ψήφο των «αντιμνημονιακών». Όμως κι η κουτσή Μαρία ξέρει, πως αν βγει στην εξουσία, θα ακολουθήσει τα ίδια, γιατί όταν δεν υπάρχουνε λεφτά, δεν υπάρχουνε για κανέναν. Παλιές λογικές που σε ώρα κρίσιμη είναι θηλιά στο λαιμό.

Καλά για την αριστερά τι να πω. Άκουσα πριν λίγο την Παπαρήγα. Μου έκανε εντύπωση η απάντηση της. Πριν την πει, την είχα φανταστεί. Είτε τι ρωτούσανε για την κρίση, είτε για τον Τρύφωνα Σαμαρά, τα ίδια θα έλεγε! Είναι απίστευτη αυτή η αρτηριοσκλήρωση σκέψης. Δε ξέρω αλλά και στη ζωή πολλές φορές σου τυχαίνει να κάνεις πράγματα που δεν τα πιστεύεις, για να σώσεις κάτι που αγαπάς. Εγώ δε λέω να συμφωνήσει. Αλλά ας δείξει κάπου σε κάποιον κάτι, μια διάθεση ότι είναι εδώ, πως το λέμε καμιά φορά στη ζωή…

«Θα σε βοηθήσω ρε πούστη, αλλά μετά θα σε γαμήσω για να μάθεις για ο,τι έκανες! Εγώ θα σε γαμήσω!»

Για τον Τσίπρα ισχύουνε τα παραπάνω, ίδιοι έχουνε γίνει. Για τον Καρατζαφέρη φυσικά…ουδέν σχόλιον!

Γ. Η κοινωνία των ωρίμων. Ήτανε αυτοί, ηλικίας 55-65 που διέλυσαν την Ελλάδα. Συνήθως ήρθανε ταπεινοί από τα χωριά τους και πολύ φτωχοί. Δουλέψανε, αγωνιστήκανε και πετύχανε. Και πήρανε εξουσία. Και τότε φάνηκε αυτό ακριβώς που κρύβανε μέσα τους. Το αιώνιο κόμπλεξ. Δεν ξεπέρασαν τον διαχωρισμό φτωχού- πλούσιου που ίσχυε στην κοινωνία των δικών τους γονιών. Θέλησαν να γίνουνε χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Μπήκαν στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στις τράπεζες με παχυλούς μισθούς, γίνανε πολιτικοί, φέρανε χρήμα, το αξιοποίησαν κατά το δοκούν, χτίζοντας εξοχικά για τους εαυτούς τους, για τις κόρες και τους γιους τους (μιας κι αυτοί ποτέ δεν τα ζήσανε από τους δικούς τους γονιούς), βάζανε αβέρτα σε δουλειές συγγενείς φίλους επειδή θέλανε να νοιώσουνε αφεντικά μιας και το κόμπλεξ που κουβαλούσανε από μικρά, κληρονομικό, ήτανε πως εμείς οι φτωχοί δεν δικαιούμαστε τίποτα, τα καλά είναι για τους λίγους. Και τώρα γίναμε πλούσιοι! Τα κατάφερα μαμά! Και πηδάω τώρα όποια 8έλω! Και τους έχω εξασφαλίσει όλους! Είμαι το αφεντικό! Κι ας γαμάω την πατρίδα!

Και τώρα βγαίνουνε στους δρόμους, καλοπερασάκηδες, με κάτι φραπομάγουλα να διεκδικήσουνε τη σύνταξη που από 3.000 ευρώ έγινε 2.200. Που τους κόβονται τα ταξιδάκια δωρεάν και τα υπόλοιπα. Πράγματι, ένα βήμα πριν την πτώχευση κι αυτοί συνεχίζουνε τις διαμαρτυρίες και τις απειλές.

Οι νέοι. Είμαστε εμείς που έχουμε θα έλεγα την μικρότερη ευθύνη για ο,τι έγινε. Δε φταίμε, είναι αλήθεια. Δε φάγαμε, δεν ήπιαμε με κλεμμένα ή δανεικά. Κι ας έχουμε ο,τι έχουμε από τους γονιούς μας τους καλοπερασάκηδες (οι περισσότεροι) εμείς παλεύουμε και προσπαθούμε από εγωισμό προσπαθώντας να περάσουμε με όσα βγάζουμε εμείς.

Και τώρα παλεύουμε. Αλλά πώς παλεύουμε. Μας άδειασαν από παντού από ιδεολογία δεν έχουμε κάτι να αντιτάξουμε. Μεγαλώσαμε με Ρουβά και Ναταλία Γερμανού, με τι σύνθημα να βγούμε; «Αίμα δάκρυα κι ιδρώτας;» παρακολουθώ τους αγανακτισμένους που βγαίνουνε, έτσι άδολα στους δρόμους, και προσπαθώ να ακούσω κάποιο σύνθημα για το από δω και μετά. Τι ζητάνε; δεν έχω καταλάβει είναι η αλήθεια...αν και μου αρέσει η εικόνα, δεν θα το κρύψω. Αλλά φοβάμαι ότι όλη αυτή η κινητοποίηση δεν έχει (ακόμα) κάποιο υπόβαθρο. Με τον καιρό ελπίζω να αποκτήσει.

Το 1841 ο Μακρυγιάννης μ’ όλον τον Αθηναϊκό λαό βγήκανε έξω στο Σύνταγμα, έξω από το σπίτι του Όθωνα, τη σημερινή Βουλή και ζήτησανε σύνταγμα εδώ και τώρα. Ο Όθων φοβισμένος από την οργή του λαού το έδωσε. Στο πολυτεχνείο ζητήσανε Δημοκρατία. Μπορεί να μην έγινε την παρούσα στιγμή, αλλά η κίνηση ήτανε καταλυτική.

Τώρα τι ζητάμε; Να καεί η Βουλή; Και μετά τι;

Μπρος σ' όλα τα δεινά που θα επακολουθήσουν – γιατί αυτό το σύνθημα από μόνο του, χωρίς να ζητείται απολύτως τίποτα  εκεί μας οδηγεί- ας ζητήσουμε πιο ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ας γυρίσουμε ξανά πολύ πίσω, στην αρχή της Δημοκρατίας, εκεί κρύβονται οι απαντήσεις σε κάθε παρακμή της, όπως κάνει κάθε χώρα που προσπαθεί να επανέλθει. Να πάρουμε μαθήματα από τον μεγαλύτερο πολιτικό των αιώνων, τον Περικλή. Δε γράφω ουτοπίες. Το σύστημα αυτό (στο πιο πολυσύνθετο για 1000 αυτονόητους λόγους) το έχουνε οι Η.Π.Α. και πόσες άλλες χώρες. Απλά όσο πιο μικρό είναι ένα κράτος, τόσο η φωνή του πολίτη μπορεί να ακουστεί περισσότερο.

Κι έγινε η αρχή, ο χωρισμός των περιφερειών. Απλά έμεινε εκεί, λόγω (σχεδόν) πτώχευσης.

Η κάθε περιφέρεια να αποτελεί ένα μικρό πόλη- κράτος που θα ελέγχει την παραγωγή της, την υγεία της την παιδεία της τη δικαιοσύνη της. Με κοινή μόνο άμυνα και εξωτερική πολιτική. Ο πολίτης να πάρει ξανά στα χέρια του την εξουσία και να αποφασίζει ο ίδιος για τη μοίρα του. Να ψηφίζει χωρίς αντιπροσώπους, κι όταν πάει καλά η παραγωγή τα αποτελέσματα να είναι απτά, και στα χέρια του πέρα από γραφειοκρατίες.

Αυτή θα είναι η απάντηση στην παρακμή της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Όχι άλλες χούντες και δεξιά τεχνάσματα.

Γιατί αν πτωχεύσει η χώρα (τελικά κανείς δε ξέρει τι σημαίνει πτώχευση έχω καταλάβει, αλλιώς πολλοί θα πρόσεχαν τι έλεγαν) κι αν σταματήσει η προσπάθειά μας εδώ,  τότε όλοι είμαστε τελειωμένοι.

Ή μήπως είμαστε και δεν το ξέρουμε;

Ο Μάιος νομίζω τελικά είναι ο μήνας των αλώσεων. Ο οποίος φυσικά ολοκληρώνεται με την θλιβερή επέτειο της άλωσης της Πόλης, αλλά μέχρι να φτάσουμε στις 29, μικρές γαργαλιστικές  αλώσεις κάνουνε την εμφάνιση τους στο πέρασμα των ημερών.

Άλλοι πιάνουνε την Πρωτομαγιά μαζεύοντας λουλούδια. Το ερώτημα είναι φυσικά πού τα βρίσκουνε για όσους μένουνε στην Αθήνα. Δηλαδή έχουμε φτάσει στο σημείο να θέλεις ν’ αρπάξεις μια μαργαρίτα να την σουρομαδήσεις να δεις αν σ’ αγαπάει η τύπισσα και τη μόνη μαργαρίτα που βρίσκεις είναι τούτη δα στους φούρνους!

Και είναι δίκοπο μαχαίρι το να αρχίζεις να την κατασπαράζεις ψάχνοντας να βρεις την απάντηση, καθώς μέχρι να σου βγει το «ναι» ή «όχι», από την πολλή μασαμπούκα  θα έχεις γίνει σαν τον Ντάμπο το ελεφαντάκι.

Άλλοι πιάνουνε την πρωτομαγιά ανεβάζοντας πλακάτ και διαδηλώνοντας. Η αλήθεια είναι ότι αυτός είναι κι ο πιο αυθεντικός εορτασμός της. Δεν είναι αργία, είναι απεργία που λέει κι ο ποιητής. Αλλά εδώ στην Ελλάδα ούτε αυτό δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε. Εδώ ένα κερί ανάβεις ανάμεσα στον κόσμο στον επιτάφιο και μέχρι να πάει και να ρθει η πορεία, έχεις κατακάψει το άπαν σύμπαν.

Η αλήθεια είναι δεν το έχουμε με τους συνωστισμούς. Αν είμαστε πάνω από 5 σ΄ ένα χώρο, ας πούμε την αλήθεια, δεν παλευόμαστε. Γι’ αυτό κι οι ναζί κι οι χουντικοί είχανε επιβάλλει απαγόρευση συναθροίσεων, προσπαθούσανε να μπουν στην ελληνική ψυχολογία. Η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρανε αλλά από άλλη άποψη.

Σηκωθήκανε και φύγανε κι οι δυο και τα αφήσανε όλα πουτάνα. Ούτε ένα σκουπισματάκι δε ρίξανε. Πώς μαζευόμαστε σ’ ένα σπίτι και λαμποκοπάει όταν μπαίνουμε, κι όταν φεύγουμε το τραπέζι είναι σαν να έσκασε μύτη ο Σνάπι το κροκοδειλάκι κι η παρέα του και βρίσκεις ψίχουλα ακόμα και πάνω από τον πολυέλαιο;

Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω το εξής. Φεύγει ο όποιος κατακτητής. Τα αφήνει πουτάνα όπως προείπαμε. Και μετά εμείς κάνουμε εμφύλιο, λαϊκιστί τραβάμε τις κοτσίδες μας ποιος θα τα συγυρίσει. Κι όταν έρχονται στο σπίτι μας καλεσμένοι και γίνεται το σώσε κρυβόμαστε για να μη συγυρίσουμε. Έλληνες γεμάτοι αντιφάσεις, τι να πεις…

Μετά έχουμε τη γιορτή της μητέρας. Συγνώμη ρε παιδιά, τη ρωτήσαμε τη μητέρα αν θέλει να έχει γιορτή ή έτσι ερήμην το αποφασίσαμε; Γιατί ας μη γελιόμαστε, τη μητέρα μας, όποιοι περνάμε τα 18 τη θυμόμαστε μόνο για να πληρώνει τα σπασμένα μας, ή να τη φορτώνουμε με χαμαλοδουλειές. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι τη ξεχνάμε για αρκετές μέρες όταν μας πάνε όλα καλά, κι έτσι κι αυτή η έρμη ζει λίγο τη ζωή της. Τη ρώτησε κανένας αν θέλει να χει γιορτή που να τη θυμόμαστε όλη τη μέρα;;;;;

Στις 21 είναι του Αγίου Κωνσταντίνου και της Ελένης. Τούτου μωρέ που δεν την έβγαζε καθαρή στη Ρώμη κι είπε να μεταφέρει την πρωτεύουσα της τότε Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Πόλη μπας και τη γλιτώσει. Και έγινε άγιος επειδή έκανε και γαμώ τις μετακομίσεις. Εγώ έχω έναν ξάδερφο που είναι στρατιωτικός κι έχει κάνει το Ρόδος- Αθήνα- Πάτρα , Ομόνοια- Κυψέλη και διατηρεί και τρία σπίτια, όχι ένα όπως ο Κωνσταντίνος. Τι πρέπει να τον αναγορεύσουμε αυτόν δηλαδή; Πρωτοσύγγελο της Ιεράς Συνόδου των σουρταφερτζήδων;

Κάπου εκεί γύρω είναι η Γιουροβρίζιον. Ευτυχώς φέτος ηρεμήσαμε λίγο από τα ατέλειωτα ρεπορτάζ του star για το τι χρώμα καλσόν θα φορέσει ο εκάστοτε τραγουδιστής μας. Μια λαμπάδα στον Χατζηγιάννη και στην Μακρυπούλια που τα φτιάξανε και ασχολούνται όλοι μέρα νύχτα μαζί τους τα κουτσομπολίστικα, και στο dancing with the stars. Μπορεί να είναι μια μαλακία και μισή, αλλά τουλάχιστον έχει λιγότερα τραγούδια από τη Γιουροβρίζιον.

Φυσικά ο Μάιος τελειώνει με κάτι τραγικό που σίγουρα λίγοι ξέρουνε ακριβώς την ημερομηνία του συμβάντος. Την Τρίτη 29 Μαΐου του 1453 έπεσε η Πόλη στους γιούφτους που το παίζουνε και πολιτισμένοι. Είδα διαφήμιση στην TV, διακοπές στην Τουρκία λέει. Κι έδειξε την Αγία Σοφία, τα ελληνικά μνημεία στα παράλια και τον Δούρειο Ίππο. Είναι λυπηρό για μια αυτοκρατορία τόσων αιώνων να μην έχει καταφέρει να φτιάξει ούτε ένα ποδήλατο. Εμείς μπορεί να είμαστε ρεμάλια κι απένταροι, αλλά τουλάχιστον έχουμε έμπνευση.

Εξάλλου για να μπορέσεις να συνεχίζεις στη ζωή, μέσα σου κάθε μέρα πρέπει να γίνεται μια μικρή άλωση. Σημαίνει θάνατος αλλά και ανανέωση. Κι ο Μάιος ενδείκνυται.

Τελικά το φιλοσόφησα αδέρφια…η σαπίλα, κι αυτή ακόμα, έχει τα αίτιά της!

ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΜΑΣ ΝΑ ΦΥΓΟΥΜΕ!

Παλιά υποτίθετο ότι τα μπουζούκια ήταν είδος πολυτελείας, και η έντεχνη ροκ μουσική, ήτανε πιο προσιτή καθώς προσέλκυε πιο νεανικό και απένταρο κοινό. Και πώς αλλάξανε τα πράγματα…πας να ακούσεις αυτό που περπατάει σα συγκαμένο ονόματι Πάνο Κιάμο με 10 ευρώ, και στις μουσικές σκηνές σου σκάνε κάτι αλλόκοτα πλάσματα με κάτι μαύρα σαν όρθιες κατσαρίδες, με μαλλί που κοιτάει στους πέντε ανέμους σαν πειραματόζωα του Τρύφωνα Σαμαρά, και με ένα τατού στην ωμοπλάτη σαν κοτόπουλο βοκτάς, και να σου ζητάνε είσοδο 20 και βάλε ευρώ!

Σου πατάνε και το γκάζι της ηλεκτρικής κιθάρας και δε ξέρεις από πού να κρυφτείς, χώνεις το κεφάλι σου μέσα στο ποτό σου σαν στρουθοκάμηλος!

Τώρα θα μου πεις είναι προτιμότερο να ακούς να τραγουδάνε αυτά τα γαϊδούρια, παρά να ακούς τον Κιάμο να απαγγέλει τα τρία γουρουνάκια με ρυθμούς λαικοπόπ..

Τι να σας πω αδέρφια…Οι mazoo and the zoo πού είπαμε ότι τραγουδάνε;;;

ΒΕΝΖΙΝ-ΑΔΙΚΟ

Και δεν φτάνει αυτό, σε κλέβουνε και στην βενζίνη. Έχουνε ένα συστηματάκι οι βενζινοπώλες, λέει, που βάζεις, βάζεις, και τίποτα δεν μπαίνει μέσα στο αυτοκίνητο και κάθεσαι και πληρώνεις σα μαλάκας! Δηλαδή πληρώνεις την ικανοποίηση να βλέπεις την αντλία να μπαίνει μέσα στο αμάξι σου και να σου γαμεί την τρύπα της βενζίνης όσο περισσότερη ώρα γίνεται… δεν έχω παράπονο σ’ αυτό, η μόνη ένστασή μου είναι γιατί μας απαγορεύουνε στα βενζινάδικα να ανάψουμε τσιγάρο!

ΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΕΣ ΟΙ ΜΑΝΤΡΕΣ

Και μπροστά σ’ όλη αυτή τη λαίλαπα, η Ελλάδα δε λέει να ανέβει από τον πάτο της διεθνούς μέτρησης οικονομικών και αξιοπρέπειας. Ο Παπανδρέου πηγαίνει ως άλλος Γεωργίτσης και παρακαλεί, βρίζει, ρίχνει κανένα χαστουκάκι, αλλά κατά βάση κλάνει μάντρες και χορεύει στο ρυθμό αυτού του crazy girl ονόματι Λάσκαρη- Μέρκελ, αφού δεν άκουσε τις συμβουλές του άσπονδου φίλου, ασουλούπωτου Μεμά – Καραμανλή!

-         Μην μπλέξεις, αυτή θα σου κόψει και το μουστάκι!

ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΠΡΟΣ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΣΟΥΡΤΑ-ΦΕΡΤΑ

Κι οι μεταφορές πηγαίνουν από το κακό στο χειρότερο. Κι η κυβέρνηση έρχεται σαν από μηχανής θεός να δώσει απάντηση και να ξεκινήσουμε έναν νέο κύκλο ελπίδας στο πανελλήνιο σούρτα- φέρτα! Ανοίγει επιτέλους το κλειστό επάγγελμα των λιμουζινών! Τώρα θα αγοραστούν περισσότερες λιμουζίνες κι έτσι ο κάθε Έλληνας θα μπορεί στη μεταφορά του να πίνει κι ένα ποτηράκι σαμπάνια στο πίσω κάθισμα!

Με βάση αυτή τη νέα τροπολογία, το blog προτείνει επιτάχυνση των μέτρων αυτών, συν:

α) Να απελευθερωθεί επίσης το «ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα». Η φορολόγηση της χρήσης του εν λόγω αμαξιού ίσως σταματήσει την ασύστολη χρησιμοποίησή του από το μέγαρο μουσικής ως τις γιάφκες της οδού Δαμάρεως. Εννοείται φυσικά πως ο «τα χω πει όλα»-Νταλάρας έχοντας τα μέσα πια θα το βάλει στο δίσκο του μια μέρα πριν πάει η τροπολογία στη Βουλή να μην τον πιάνει το μέτρο ώστε όταν θα έρθει το μέτρο να βγάλει ένα σκασμό ευρώ από την διαφορά της τιμής, και ότι ο «θα τα πω κι εγώ όλα»- Κότσιρας θα το τραγουδήσει στο επόμενο live του με τη συνοδεία του αμαξηλάτη και βεβαίως των αλόγων!

β) Να απελευθερωθεί το όζον ώστε να σταματήσει αυτό το αισχρό μονοπώλιο του γιατρού Φικιώρη και των συντελεστών του EXTRA CHANNEL!

γ) Να απελευθερωθεί η Κρήτη και να προσεταιριστεί στην Ισπανία! Γιατί όλες λυσσάνε για Ισπανούς! Έτσι μου είστε; Ως μισός Κρητικός θα συστήνομαι πλέον ως Ελληνοισπανός, θα κάνω και τα σσσσσου, θθθθθου,  δημιουργώντας το απόλυτο μεσογειακό αρσενικό!

Γιατί πάνω απ' όλα είμαστε μεσογειακοί…

ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΙΑΧΕΣ

Λοιπόν καταρχάς…

Ο Παπανδρέου είπε ότι είμαστε σε πόλεμο. Χαίρομαι που το ζω αυτό, γιατί νόμιζα ότι τζάμπα βαράγα μύγες τόσο καιρό, τώρα έχω να το στηρίξω…

Αλλά δε μας είπε με ποιους. Μήπως εννοεί αυτούς που θέλουν να κερδίσουνε από την πτώχευση της Ελλάδας; Μάλλον αυτό είναι. Οπότε μη ψάχνετε παραπέρα…στο στόχαστρο όλοι όσοι στο λιμάνι πουλάνε ραδιοφωνάκια, φακούς και ομπρελίτσες με 2 ευρώ, και τεράστιους αναπτήρες με 1 ευρώ!

Σε κάθε πόλεμο υπάρχουνε τα θύματα. Αλλά ευτυχώς για μας υπάρχουνε και τα βλήματα. Που πα ρε Χατζηδάκη εν μέσω διαδήλωσης για καφέ στο Grand Bretagne;;;

Εγώ νομίζω ότι θα μπορούσε να γίνει ήρωας αλλά δεν τον βοήθησε η φάτσα του πάντως. Κι αυτός στο brave hurt κάπως έτσι την πάτησε, αλλά είχε χαίτη μαλλί και γκρίζες γωνίες! Πού πας ρε με την καράφλα και με τη γυαλαμπούκα σαν απουσιολόγος;;; Εγώ πάντως θα προτιμούσα να έβγαινε από το ξενοδοχείο η Άντζελα Γκερέκου…κι αντί για γιαούρτια να της πετάνε αποσμητικά σώματος! όποιοι έχουν δει το τέλος της  «Malena» με τη Monica Belucci θα με καταλάβουν!

ΕΓΩ, Η ΜΠΕΜΠΑ ΚΙ Ο ΠΡΗΞΑΡΧΙΔΗΣ

Και μέσα σ’ όλο αυτό το άγχος είπα να πάω σε κάτι βαφτίσια, είχα ανάγκη βασικά να μιλήσω με έναν άνθρωπο ενός έτους που θα ήξερε να στηρίξει την άποψή του με μία μόνο λέξη! Αγκού!

Κάθεται δίπλα μου ένας τυπάκος που φαινότανε cool. Αλλά βαριότανε οπότε μου το ρίχνει…

- Σ’ αρέσει ο Παπανδρέου;

-         Τι να σου πω φίλε μου, εγώ τον βλέπω σαν πρωθυπουργό, δε μπορώ αλλιώς…

- Πες μου ποιος άλλος πρωθυπουργός έχει κάνει τόσα!

-         Κανείς..

-         Τι φταίει γι’ αυτό???

-         Το ωροσκόπιό του μάλλον???

Ούτε στη βάφτιση έβρισκα ησυχία. Το βράδυ- βράδυ λοιπόν πετάει εκεί ένας τη φαεινή ιδέα. «Ρε σεις όπως είμαστε δεν πάμε σε κανένα baby-*** να γελάσουμε;» Η ιδέα του φάνταζε ονειρική στα μάτια μου, να ξεφύγω απ’ όλους όσους με κοπανάνε με πληροφορίες…

ΑΛΛΑΞ’ Ο ΚΟΛΙΕΣ

Σκάμε κει μύτη, κάτι δίμετρα να πηγαινόερχονται, άλλα δίπλα να καβαλιούνται, η άλλη παραπέρα βάραγε μια άλλη, δηλαδή τι να λέμε, καθημερινότητα..!

Κάθομαι κι εγώ, με καβαλάει μια και μένα..

- Πως σε λένε;

-         Τζίμη Γατόνη, εσένα;

-         Με λένε Αγνή…

-         Έλα! …Πες μου πως δε σ έχει τσιμπήσει ούτε κουνούπι!

Σ’ αυτό το σημείο κατάλαβα πως έπρεπε ή να αλλάξω ατάκες ή μαγαζί.

Ο άλλος δίπλα είχε πιάσει μία με μια λαβή που θα τη ζήλευαν κι οι μετρ του είδους, ενώ ο άλλος από την άλλη με μια που του είχε χώσει τα βυζιά στη μούρη, με το λίγο στόμα που προεξείχε είχε πιάσει την ψιλοκουβέντα…

-         Πόσο πάει;

-         10 ο χορός, 50 το σπέσιαλ..

-         Όταν λες σπέσιαλ???

-         Δηλαδή μέχρι να τελειώσεις…

-         Κι αν δεν τελειώσω, χαμηλώνει η τιμή?

Δεν μπορούσα, δεν άντεχα κι άλλα άγχη και πετάχτηκα…

- Ρε συ όταν τελειώσεις φύλαξε και μερικά σπερματοζωάρια για την εφορία! Έλεος!!!

Αλλά δε σταμάτησε εκεί…συνέχισε ο ανελέητος!!!

-         Ξέρεις κοπελιά, υπάρχει κρίση!

-         Και μεις όμως θέλουμε να ζήσουμε! Λέει εκείνη…

-         Δε νομίζεις ότι τα 50 ευρώ είναι πολλά???

Πάλι δεν άντεξα..

- Βάλε το κοντέρ και στα 20 ευρώ πέτα το έξω ρε παπάρα! Αμάν!

Μου φορτώνεται μια άλλη στα καλά καθούμενα!

-         ενοχλώ αγοράκι;

-         τώρα αν σου πω ότι έχω κουβέντα για την οικονομική κρίση θα με πιστέψεις;;;

Ηθικό δίδαγμα: Υπάρχει ένα καλό κι ένα κακό στην υπόθεση…

Το καλό είναιότι η πολιτική έχει μπει πια στη ζωή μας

Και το κακό… δε ξέρουμε από πού!

ΤΕΛΟΣ

Μάθημα αρχαίων Ελληνικών:

Καθ: Tι είναι ο ρηματικός τύπος «λέγων»??? α) υποτακτική ενεστώτα? β) απαρέμφατο? γ) μετοχή???

Μαθ:…

Καθ: Να σε βοηθήσω! Υποτακτική δεν είναι, μένουνε τα άλλα δύο!

Μαθ: Ααα…

Καθ: Τι ααα παιδάκι μου??? Τι είναι???

Μαθ: Απαρέμφατο..

Καθ: Τα ενεργητικά απαρέμφατα του ενεστώτα έχουν κατάληξη –ειν! Κατάλαβες???

Μαθ: Όχι…

Καθ: Βρε παιδί μου, λέμε πχ : Έχει ωραίο «λέγειν» γι’ αυτό του ‘κατσε η γκόμενα! Το λέγειν είναι το απαρέμφατο, άρα δεν είναι απαρέμφατο στην άσκηση, βγαλ’ το λοιπόν κι αυτό έξω, και τι μας μένει λοιπόν???

Μαθ: Η γκόμενα!

Καθ: …

Δε ξέρω αλλά όποτε έρχεται ο Δεκέμβρης με πιάνει μια εορταστική διάθεση. Η αλήθεια είναι ότι όμως ότι και αυτή ακόμα έχει τα όριά της…

Δε ξέρω αλλά όλοι αυτοί στα φανάρια πλέον δε μου δημιουργούνε καμία αίσθηση. Παλιά αισθανόμουν συμπόνοια, αλλά τώρα πια έχουνε γίνει τόσοι πολλοί, που αν η συμπόνοια έβγαινε σε κουτάκια της coca-cola, θα χρειαζόμουνα ένα φορτηγό για να προλάβω να τους συμπονέσω όλους…

Αν και αξίζουνε την υποστήριξή μας, είναι υπερβολικά πάρα πολλοί...

Αν και φυσικά όπως πάμε ο καθένας πια θα έχει τον προσωπικό του πλύστη τζαμιών στο φανάρι που χρησιμοποιεί συχνά μέσα στη μέρα για να πάει στη δουλειά του. Πχ εγώ είχα έναν στην Αμφιθέας που μου έπλενε το τζάμι κατά βούληση (είναι αυτό που σου πετάνε την ταβανόβουρτσα στα μούτρα μπρος και στο κάνουνε το τζάμι σαν άσπρο φανελάκι που μπήκε στο πλυντήριο κατά λάθος με τα χρωματιστά) και εγώ τον πλήρωνα περιοδικά με κανένα ευρώ που και που, και με κανένα τσιγάρο (για να μην μου το πλύνει…)

Αλλά οκ δε φταιν κι αυτοί. Δε φταιν;;; Φταιν και παραφταιν!!! Ακούστε τούτη την ιστορία…

Μετά από πολιορκία πολλών ημερών καταφέρνω τη μικρούλα από τα computers του κτηματολογίου να βγούμε για ένα βραδινό ποτάκι. Εκείνη 20 ήτανε δεν ήτανε, ερχότανε στη δουλειά με κάτι φόρμες γυμναστηρίου, με κάτι μπλουζάκια τελείως see through που σου ερχότανε να ανέβεις πάνω στο στήθος της και να κάνεις τραμπολίνο. Το περπάτημα της πεταχτό και φινετσάτο σα να είχε λόξυγκα και η καλημέρα της πάντα συνοδευόταν μ’ ένα κλείσιμο ματιού που σου ερχότανε να το κλείσεις επί τόπου το ρημάδι το κτηματολόγιο, να την πιάσεις από το τσουλούφι, να την αμολύσεις πάνω στα πληκτρολόγια και να μην της αφήσεις ούτε βλέφαρο στη θέση του.

Τέλος πάντων, μετά από πολλές παρατάσεις λόγω της ηλικίας της, η πρόταση ήτανε ψημένη, και περίμενε το επαγγελματικό σερβίρισμα όπως μόνο εγώ ξέρω…

-         Τι κάνεις το βράδυ;;;

-         Δε ξέρω ακόμα…

-         Θα σου πω εγώ. Τι θα έλεγες για ένα ποτάκι;;;

-         Τέλειο θα ήτανε! Αχ σ’ ευχαριστώ Γιώργο μου, φοβερή ιδέα!!! Εσύ τι θα κάνεις;;;

- …

Από τότε κατάλαβα την έννοια του συντακτικού στη ζωή μας και πιο ειδικά όταν κάνω μια πρόταση να βάζω πάνω απ’ όλα το υποκείμενο!

Με τα πολλά την κατάφερα και το βράδυ περνάω από το σπίτι της στο Περιστέρι να την τσιμπήσω, ενώ σκεφτόμουν  πότε και πού να τη στριμώξω για τον ιερό μου σκοπό, ώστε να πάρω δύναμη για το θεάρεστο έργο που διατελώ, την αποπεράτωση του ιερού ναού του Αγίου Παρταλίου (βοήθειά μας)!

Μου σκάει μ’ ένα ωραίο πολύ προκλητικό μινάκι σαν να την είχε κόψει από κάτω τρένο, ενώ από πάνω ένα συντηρητικό μαύρο σαν τον χάρο που ‘ρθε να με πάρει, τέλος πάντων, το κατάπια, και ξεκινάμε για ένα μπαράκι που είχα 3 στα 3…

Η αλήθεια είναι ότι πέρα από τα πειραγματάκια, δεν είχαμε πει και στη δουλειά κάτι της προκοπής, οπότε η τύπισσα άρχισε τις ερωτησούλες…

-         Έχεις αρκετούς φίλους;

- Έχω, να μην έχω;

-         Και πώς είναι αυτοί;

-         Τι να σου πω, οι περισσότεροι νομίζω μοιάζουνε στη μάνα τους…

-         Δεν εννοώ αυτό! Εννοώ έχουνε καλές δουλειές; Είναι καλά παιδιά;

-         Εννοείται!!! Καλά για ποιον με πέρασες;;; Τις επιλογές μου είναι γενικά τον περίγυρό μου θα τον ζήλευε και ο Κασιδόκωστας- Λάτσης- Χίλτον!!! Παιδιά μπουμπούκια, παιδιά λουλούδια και πάνω απ’ όλα από σπίτι (σε σπίτι)!

-         Γιατί ξέρεις έχω ένα θέμα μ’ αυτό, ο πρώην μου είχε κάτι αλητοπαρέες και εξαιτίας τους χωρίσαμε, τα προηγούμενα Χριστούγεννα να φανταστείς κάνανε διαγωνισμό ποιος θα φτιάξει το μεγαλύτερο δέντρο!!!

-         Αυτό είναι υπέροχο! Και πού είναι η αλητεία;

-         Ότι οι χαμένοι θα έπρεπε να βάλουνε χαρτάκια- τζιβάνες και να το κόψουνε μετά σε τσιγάρα…

Προβληματισμένος θα έλεγα από τις αποκαλύψεις, αν και ήσυχος μιας και οι παρέες μου αν χρειαζότανε να τις παρουσιάσω σ’ αυτήν, αν και οι αξυρισιές πήγαιναν σύννεφο, όμως δε μπορώ να πω, άμα λάχει στολίζουμε τα καλύτερα και μεγαλύτερα δέντρα από έλατο κι όχι από άλλα περίεργα φυτά γιατί εμείς είμαστε και large αλλά και «καθαροί», κι αφού της τα ‘πα και αποκατέστησα το όνομά μου, γκάζωσα στη Λένορμαν, όπου σταμάτησα στο επόμενο κόκκινο φανάρι…εκεί ακούω από το παράθυρο να μου φωνάζει ένας…

-         Φίλε μου, φίλε μου! Τι κάνεις;;;

(γυρνάω και τι να δω; Τον Ιρακινό της Αμφιθέας στο φανάρι! Ξάφνου η κοπέλα γουρλώνει τα μάτια της σαν να κάθισε πάνω σε πινέζα! Εγώ απλώς αμήχανος …)

-         Θύμισέ μου!

-         Φίλε μου καλέ, ντεν με τυμάσαι;;; Εκεί που σε βλέπω συνέχεια;;;

- Α ναι! Μπράβο, φύγε τώρα!

-         Όοοοχι θα σου καταρίσω το τζάμι!

-         Ρε φύγε που σου λέω, άλλη φορά!

-         Ωραία κοπέλα, κοπέλα σου;

-         Φύγε κι αύριο θα σου φέρω να γυαλίσεις ολόκληρο ουρανοξύστη!!! Αμάν!

-         Όχι Αμμάν, Βαγδάτη εγκώ!

Ανάβει πράσινο, γκαζώνω…

-         Ωραίος περίγυρος!

-         Δεν κατάλαβες καλά…

-         Τι να καταλάβω; Όπως τον περιέγραψες, έτσι είναι! Αξυρισιές, και φυσικά ως large , σου πλένουνε το τζάμι δωρεάν,  και κάνουν Χριστούγεννα στο μεγαλύτερο δέντρο της Ευρώπης, του Συντάγματος!

-         Δεν το εννοούσα έτσι πριν που σου μιλούσα για τους φίλους μου…γαμώ το συντακτικό μου μέσα και τα υποκείμενά μου, πάλι ξέχασα να τα βάλω!!!

Θα πετούσα τώρα χαλαρά ένα επιστημονικό θέμα προς ανάπτυξη «το πρόβλημα της λαθρομετανάστευσης στην Ελλάδα και οι επιπτώσεις τους στην αναπαραγωγή του έθνους μας» αλλά τέλος πάντων…

black humor, ok!!!!!!!!!!!!!

Δε ξέρω αδέρφια, άλλα είχα στο μυαλό μου να πω, αλλά οι εξελίξεις με προλαβαίνουνε, και μου δημιουργούν διάφορους αφόρητους συνειρμούς που πρέπει να τους ξεφορτώσω κάπου επειγόντως…

Η Ντόρα λέει έκανε κόμμα. Κι όλοι οι φίλοι της και συναγωνιστές της δηλώνουν συμμετοχή στο μεγάλο φαγοπότι του Μητσοτακέικου, έχει χίλια κακά αυτή η οικογένεια αλλά για την κρητική της φιλοξενία –μη λέμε και ψέμματα-  είναι ξακουστή, έχει πολλή μάσα εκεί. Μητσοτακικοί ξεφυτρώνουν κάτω από κάθε βράχο και ραχούλα της Ελλάδας και συνασπίζονται μαζί της. Εκτός απ’ τη μικρή Αννούλα φυσικά, η οποία δεν μπορεί να συμμετέχει καθ’ ότι είναι ήδη σε κώμα..!

Φυσικά η διακήρυξη του κόμματος αναφέρει ότι οι τωρινοί και οι προηγούμενοι δεν μας τα έφτιαξαν καλά και θα ‘ρθουν αυτοί να τα φτιάξουνε. Είναι ωραίο να σου λένε ότι θα το αλλάξουνε το σύστημα επειδή τούτο δω δεν είναι καλό, και γίνεται πιο ωραίο ακόμα όταν αυτά στα λέει το ίδιο το σύστημα. Τελικά αυτή είναι η δύναμη του καπιταλισμού αδέρφια. Δεν κολλάει ακόμα να βρίζει και τον εαυτό του, αρκεί να πουλάει σε πολλή καλή τιμή. Έτσι και η Ντόρα λοιπόν η οποία λέει ότι θα προκαλέσει το πολιτικό σύστημα και θα φτάσει ψηλά κάνοντας το μεγάλο μπαμ! Μαζί της φυσικά κι η μικρή Αννούλα που μετά το μεγάλο μπαμ θα φτάσει κι αυτή ψηλά! (και εδώ κι εκεί και παραπέρα..)

Θα γίνει που λέτε μια έκρηξη συνολική, από την εξωτερική πολιτική, μέχρι τη δημόσια διοίκηση και την παιδεία. Όλα τα παιδάκια ανεξαιρέτως θα διαβάζουνε σαν μουρλά καθώς θα προμηνύεται ένα μέλλον ελπιδοφόρο μετά απ’ αυτήν την πολιτική βόμβα που θα σκάσει, στο όνομα «Ντόρα Μπακογιάννη»! Μόνο η μικρή Αννούλα δε θα μπορεί να διαβάσει καθώς δε θα μπορεί να συγκεντρωθεί..!

Όλο το Μητσοτακέικο μπαίνει με πάθος στον νέο εκλογικό αγώνα, εκτός απ’ τον μικρό Κυριάκο που ξεχάστηκε στην Νέα Δημοκρατία. Γιατί την έπαθε σαν το γουρούνι του Αρκά. Θέλει να βγει από τη ΝΔ αλλά δε θυμάται από πού μπήκε. Προσπάθεια του Μητσοτακέικου θα είναι ο κόσμος να κοιτάξει τα προβλήματα του χωρίς ψευδαισθήσεις, βγάζοντας τις χρόνιες παρωπίδες και τα πράσινα, γαλάζια ή κόκκινα γυαλιά που του έχουνε φορέσει. Εκτός φυσικά από τη μικρή Αννούλα καθότι δεν έχει αυτιά…!

Φυσικά ο πατέρας Μητσοτάκης τρίβει τα χέρια του βλέποντας τα παιδιά του να ακολουθούν πλέον δικούς τους δρόμους, δεν είναι και λίγο στα 55 σου να ανοίγεις δικό σου μαγαζί! Η άλλη κόρη είναι στην action-aid, ενώ ο μικρός γιος που ξεχάστηκε στη ΝΔ, είναι σε καλά χέρια λένε οι ειδικοί, του έχουνε δώσει εκεί τον τομέα της οικολογίας να απασχολεί τα χέρια του. Μια οικογένεια ευτυχισμένη, με πατέρα πρώην πρωθυπουργό και νυν συγκινημένο, και παιδιά που έχουνε όλα τους ένα κοινό, αυτόνομη επαγγελματική πορεία, κι είναι ωραίο να έχουνε τα αδέρφια παρά τα χρόνια που περνάνε, κοινά. Όπως κοινό έχουν κι η μικρή Αννούλα με τον αδερφό της! (δολοφόνο)

Το ερώτημα όμως είναι το εξής αδέρφια, και τέλος. Γιατί να γίνονται όλα αυτά; Δεν πήρανε αρκετά; Δεν έχουνε τρελλή εξουσία; Τι άλλο θέλουνε απ’ τη ζωή μας;;; Μάλλον κι άλλα ποσοστά, δεν εξηγείται αλλιώς. Όσα ποσοστά παίρνει κι η μικρή Αννούλα από τα ανέκδοτά της. Μαλάκω είναι να αναστηθεί;;;

Που λέτε αδέρφια, το πέρασμα από «αγόρι» σε «άντρας» κουβαλάει μαζί του δυο προϋποθέσεις:  α) το να πας βόλτα με το πρώτο σου «αμάξι- για κλάμματα» την κοπέλα, με δίπλωμα που έχεις πρωτοπάρει και που το πας όπως οδηγεί το καράβι του ο captain Iglo στη διαφήμιση και β) να πάρεις την κιθάρα να της παίξεις ένα δικό σου κομμάτι-υποτίθεται γραμμένο γι αυτήν- που όμως εσύ το χεις γράψει πριν 5-6 χρόνια σε φάση άγριας σπαρίλας και το μόνο που σκεφτόσουν είναι να ρίξεις μέσα 3 σ’ αγαπώ, 6 γιατί μ’ άφησες μόνο και κανα-δυο διάσπαρτα μου λείπεις, να σπαράζεις όπως το τραγουδάς, να ξυπνήσεις το μητρικό ένστικτο της, για να την καραχουφτώσεις..!

Έτσι έχουνε τα πράγματα, κι αν οι πιο πιτσιρικάδες σήμερα έχουνε αφήσει την κιθάρα και χοροπηδούνε σαν αρκούδια-υποτίθεται τραγουδώντας χιπ-χοπ- όλοι ξέρουμε όμως κατά βάθος ότι όλο αυτό το χαλαμανταριό της συμφοράς ανεξαιρέτως, ψάχνουνε για γκόμενα..!

Εγώ πέρασα τη μετάβαση αυτή κάπως «άγρια» γιατί είχα ένα  αμάξι που μούγγριζε σαν πολυμίξερ αν και δημιουργούσε ένα δέος η όλη υπόθεση γιατί όταν ξεκινούσες, το άτιμο έκανε ήχο σαν να απογειώνεται ελικόπτερο.

Ομολογώ επίσης ότι στην πρώτη μου βόλτα με μια κοπέλα έμεινα κιόλας, πράγμα που με ωρίμασε αρκετά μπορώ να πω, γιατί γνώρισα τη γυναίκα πώς λειτουργεί σε καθεστώς πίεσης…

-         Είναι το high αμάξι που μου ‘λεγες ε?

-          Κοίτα πώς το πήρε η ατιμούλα! Δεν το χει ξανακάνει! Αλήθεια σου λέω!

-         Και γιατί δεν προχωράει;

-         Μάλλον θα φταίνε εξωτερικοί παράγοντες, δε βρίσκω δηλαδή ούτε ένα λόγο να μην το κάνει αυτό! Κι εξάλλου δες τι κίνηση έχει! Και να ξεκινούσε δηλαδή πάλι στο ίδιο σημείο θα ήμασταν!

- Σε λίγο θα μας πεις ότι έχει αγοραφοβία και δεν αντέχει την κίνηση!!! Άσε μας κάτω ρε, κι εσύ και τ’ αμάξι σου για απόσυρση είστε κι οι δυο!

-         Κοίτα που ξέρει και την απόσυρση…

- Ε τι νόμιζες;;; Μπορεί να είσαι μαλάκας αλλά δεν είσαι κι ο μοναδικός!!!

Εκεί άρχισα να πιάνω το θεματάκι με τις γυναίκες και να φτιάχνω νέα  moto… «Καλύτερα μιας ώρας bardon κι au revoir, παρά σαράντα χρόνια ν’ αλλάζεις ρεζερβουάρ!»

Οπότε μετά απ’ αυτό το σκωτσέζικο ντους το ΄ριξα στα στιχάκια… Η αλήθεια είναι ότι τα πρώτα ήτανε αμφίβολης ποιότητος γιατί δεν είχα μπει στο ρόλο του ποιητή. Νόμιζα ότι για να γράφεις έντονα, απλά πρέπει να ‘χεις τα νεύρα σου! Γι’ αυτό και τα στιχάκια γράψανε ιστορία και μπήκανε και στο λεξικό δίπλα στη λέξη «ανυποληψία»..!

«Είσαι κοπέλα παινεμένη

Της μέρας μου ξεκίνημα,

Άστο διάολο σιχαμένη

Δε στέλνεις ένα μήνυμα!»

Κι άλλα τέτοια όπου ο πόνος κι η ντροπή κάνανε μπαμ από διακόσια μέτρα, σαν πασοκτζής σε διαδήλωση. Έτσι, και με τις συμβουλές ενός φίλου καλλιτέχνη, άρχισα να γράφω πιο συγκεκαλυμμένα, να χώνω μέσα νύχτες κι αστροφεγγιές, κι ο πόνος να ξεπηδάει από μέσα σαν πολύχρωμος τσαρλατάνος, να ‘ναι το κερασάκι στην τούρτα της συγκλονιστικής ατμόσφαιρας…

«Ο ουρανός σκοτείνιασε

Και δε σε βλέπω αστέρι μου

Ή κάνε λίγο δίαιτα

Ή σήκω από το χέρι μου!»

Όπου διοργανώθηκε στο πανεπιστήμιό μου τότε μια ημέρα ποίησης, και ο καθηγητής μου, λόγω έλλειψης συμμετοχής, είπε ότι όποιος δε συμμετάσχει, στο μάθημα της λογοτεχνίας δεν έχει ελπίδα όχι απλώς να περάσει το μάθημα, αλλά θα βάλει κι ασφαλιστικά μέτρα για όποιον τολμήσει να πλησιάσει στις εξετάσεις…έτσι δεν είχα άλλη επιλογή. Κάθισα ένα απόγευμα να γράψω. Μα να μη μου βγαίνει τίποτα!

Πήγα κι έριξα μια ματιά στη φύση. Πολλή πράσινη γαμώτο, και πολλή ησυχία, δηλαδή και κάμπια να ήμουνα που λέει ο λόγος θα την είχα κοπανήσει! Για τόσο βαρεμάρα! Κι η θάλασσα μπλε, τα κύματα πλάτσα- πλούτσα να σου σπάνε τα νεύρα και οι βάρκες να κουνιούνται και μόνο που τις έβλεπα και φανταζόμουν να ‘μουν πάνω μ’ έπιανε αναγούλα,κι ο ουρανός γαλάζιος, να το και το τζετ λακ, και οι δρόμοι γκρίζοι, και τα αυτοκίνητα να πηγαίνουν πάνω- κάτω σα μαλακισμένα, γάμησέ τα σου λέω, όχι να γράψω δε μπορούσα, ούτε για ύπνο δε μπορούσες να πέσεις! Δίδυμα να είχα νεογέννητα, περισσότερη ησυχία θα είχα!

Οπότε είπα να πάψω να κοροϊδεύω και ο,τι είναι να μου βγει να μου βγει! Έτσι αυθόρμητα! Είχα και νεύρα γι’ άλλη μια φορά!

Δεν θέλω να μου λες τα ίδια λόγια

Τα πάντα γύρω απόψε είναι συνώνυμα

Της επανάληψης, του αβέβαιου, του γκρίζου

Προβλέψιμα αφόρητα, κι επώδυνα

Άσε με!

Ο κόσμος μου σε ήπια οράματα

Στριμώχνεται, φωνάζει, μα υποτάσσεται

Ζητώντας να αγοράσει νέα σφάλματα

Απ’ τα ίδια του τα σφάλματα αγοράζεται

Κι η πτώση μου στα μάτια σου να φαίνεται

Μια κοφτερή και πρώιμη ρυτίδα

Που θες να κρύψεις σα μέσα σου να υφαίνεται

Η πιο ύπουλη κι αιώνια παγίδα

Άσε με!

Φυσικά το ποίημα πάτωσε όπως ήτανε φυσικό, αν και όπως ανέφερε ο καθηγητής, διέβλεψε μια καλλιτεχνική φλέβα μέσα μου που λειτουργεί, είπα να τον ρωτήσω και για τον αιματοκρίτη μου αλλά είπα να μην το κάνω, ας κάνω κάποια άλλη στιγμή ένα check up συνολικό!

Βγαίνοντας από την αίθουσα, τρώγοντας αυτή τη φορά την «καλλιτεχνική» μου χιλόπιτα, κατάλαβα πως είχα ανέβει μια πίστα. Μ’ αυτά και μ’ αυτά νομίζω ότι είχα περάσει το στάδιο του αγοριού κι είχα γίνει άντρας, γιατί ο άντρας ο σωστός τελικά δημιουργείται όταν αποκρούεται ώστε να βελτιώνεται κι όχι όταν προχωράει ανενόχλητος. Γιατί κάτι θα βρεθεί να μπει στο δρόμο σου και πρέπει να μάθεις να στρίβεις που και που. Γιατί το παν τελικά είναι να βρίσκεσαι σε εγρήγορση…

Λαϊκιστί, «Το νου σου!»

Που λέτε αδέρφια, ένα ωραίο βράδυ του Αυγούστου γνώρισα τη B. Ομολογώ ότι δε με «κόλλησε» το πνεύμα της που θύμιζε λίγο Γιώργο Ανατολάκη σε ομιλία στη βουλή για τα εθνικά θέματα, ούτε το αστραφτερό της χαμόγελό της που όταν το έσκαγε, από τη γλύκα ήτανε σα να σου χαμογελούσε όλο το στρουμφοχωριό, αλλά ότι στο πρώτο μας καλησπέρα με το ένα χέρι της άγγιζε το δικό μου, και με το άλλο κρατούσε μια πετσετούλα θαλάσσης που τυλιγόταν στο σώμα της ελάχιστα, απλά να μην πέσει…

Η γνωριμία μας είχε λίγο από καταδίωξη Hollywood.

Ήμουνα στη Χαλκιδική για vacances, προσπαθώντας να ανακαλύψω ποιο πόδι από τα τρία  του χάρτη είναι το πιο fit για να στρώσω επιδερμίδα. Τελικά επέλεξα το αριστερό και την άραξα εκεί ακούνητος σαν κροκόδειλος στον Αμαζόνιο.

Αφού είχα απλωθεί κάτω στην παραλία σαν σφουγγαρίστρα κι είχα γίνει μαύρος από τον ήλιο σαν Αιθίοπας δικτάτορας, είπα να γυρίσω στο δωμάτιο να κάνω κανένα μπάνιο μπας και σταματήσω να κουδουνίζω σαν Άγιος Βασίλης από την άμμο κάθε φορά που σήκωνα το ποδάρι μου να κάνω ένα βήμα. Μαζί μου στις διακοπές, φίλος καλός και κολλητός, παιδί- λουλούδι, απόφοιτος με άριστα  σε πέντε καζίνο παρακαλώ, αλογομούρης και με έμφαση στα οπωροκηπευτικά…(φρουτάκια)

Μόλις είχα κάνει το μπάνιο μου είχα βγει και κάπνιζα χαλαρά στο μπαλκόνι το τσιγαράκι μου σαν βαρυποινίτης, ενώ ο άλλος μέσα ανακάτευε τράπουλες κι έκλεβε τον εαυτό του μη χάσει τη φόρμα του. Ξαφνικά ακούμε μια φωνή από δίπλα και να πετάγεται στο δίπλα μπαλκόνι μια πετσετούλα με μια κοπέλα μέσα, που να μου λέει «βοήθεια βοήθεια!». Αφού ανταλλάξαμε θερμοκρασίες δίνοντας ο ένας το χέρι στον άλλον, φυσικά ως άντρας σωστός και περήφανος για την καταγωγή μου, ρώτησα τα αυτονόητα…!

-         Τι έπαθες και βγήκες σαν τρελλή έτσι έξω;

-         Έχει γεμίσει το μπάνιο μου, πώς τα λεν αυτά;;;;;;

-         Πλακάκια;

-         Όχι! Αυτά που κρέμονται από το ταβάνι!

-         Καζανάκια;

-         Όχι αυτά τα άσπρα που μοιάζουνε με σαυρούλες!

Αν και κατάλαβα περί τίνος πρόκειται, σκιάχτηκα λίγο μέσα μου, γιατί αν μια στο εκατομμυριοστό δεν ήτανε σαμιαμίδι αυτό που εννοούσε κι ήτανε κανένας βροντόσαυρος που ξέμεινε μετά την εποχή των παγετώνων στο φωταγωγό του ξενοδοχείου, δε θα μ’ έσωζε ούτε αν έψαλλα ανάποδα το «τη υπερμάχω»…!

Πάμε εκεί τελικά ήτανε σαμιαμίδι, κι αποφασίζουμε να το σκοτώσουμε…καθώς πάω ν’ ανέβω, μου ψιθυρίζει ο άλλος στ’ αυτί…

-         Ρε μαλάκα, μην το σκοτώσεις, είναι γρουσουζιά, μου το ‘χει πει η γιαγιά μου! Αν το σκοτώσεις, όχι το μπουρνούζι δε βλέπω να της ρίχνεις μετά, αλλά βλέπω να σου κοτσάρει και μια μπούργκα σαν το τείχος του Βερολίνου και να σου κυκλοφορεί έξω σαν την Ίντιρα Γκάντι!

-         Και τι να κάνω ρε παπάρα; Αν δεν το σκοτώσω εγώ θα με περάσει για τελείως μπούα! Άσε που κι από δίπλα κάτι λιμοκοντόρους έχει, θα πάει σε εκείνους!

-         Εγώ σε προειδοποίησα πάντως, κάνε κάτι άλλο, αλλά μην το σκοτώσεις!

-         Και τι να του κάνω ρε συ; Να του πάρω συνέντευξη;;; Άσε μας κάτω!

Ανεβαίνω, και με τρελό κυνήγι καθώς δεν άφησε κι αυτό το αναθεματισμένο γωνία για γωνία, το στριμώχνω, το πετυχαίνω και το κάνω σαν αφίσα! Χαρούμενη η τύπισσα για τη μεγάλη επιτυχία με ευχαρίστησε, ενώ εν τω μεταξύ είχανε έρθει κι οι φίλες της που βλέπανε ανακουφισμένες το αποτέλεσμα…

Ο φίλος μου δε ξέρω αν έβλεπε τις τρεις κοπέλες σαν γυναίκες ή σαν φουλ της ντάμας, πάντως το μάτι του γύριζε σα ρουλέτα, κι έτσι δεν αργήσαμε να τις προτείνουμε να βγούμε και αυτές φυσικά να δεχτούνε με χαρά..!

Πάμε στο πρώτο bar, πάμε στο δεύτερο, σηκώνονται και στους πάγκους οι τύπισσες, εγώ με τον άλλον από κάτω να πετάμε καρδούλες από τα μάτια σαν τον Pepe Le Pieu το κουνάβι, ώσπου φτάσαμε στο τέλος της βραδιάς…εκεί έπρεπε να πάρει κάποιος την πρωτοβουλία, δεν έπρεπε να σφυρίξει ο διαιτητής το 0-0, κι αν δεν υπάρχει πέναλτι, εκεί πρέπει να το δημιουργήσεις!

Προτείνουμε λοιπόν τη λύση βραδινό μπανάκι, που αν και δε βλέπεις τη μύτη σου στο νερό, δε σε πειράζει, γιατί η μύτη είναι το μόνο που δε σε ενδιαφέρει στην προκείμενη!

Οι δυο γνέψανε θετικά, αλλά η τρίτη δήλωνε κουρασμένη, μπαϊλντισμένη, χολοσκασμένη! «Βρε καλή μου, βρε χρυσή μου» εμείς, αυτή τίποτα!

-         Είμαι κουρασμένη!

-         Μα δε θα πάμε να σκάψουμε, για μπανάκι θα πάμε!

-         Το μπάνιο δεν είναι κουραστικό;

-         Εξαρτάται, ο αστερίας που είναι όλο ξάπλα στο βυθό δεν καταλαβαίνω που κουράζεται!

Με τα πολλά φύγανε. Την κάναμε και μεις. Αύριο φεύγαμε. Στην επιστροφή έσκασε τηλέφωνο για να μας ευχαριστήσουν για την όμορφη βραδιά…στην ερώτηση «τι θα κάνουνε το βράδυ» απαντήσανε ότι μόλις γνώρισαν τα διπλανά παιδιά, είναι υπέροχα,  και λένε να βγουν μαζί τους…

-         Κατάλαβες ρε φίλε; Να κρατάς στο χέρι φουλ του ρήγα και να σε παίρνει ο άλλος με ζευγάρια του εννιά!

-         Αφού στο είπα ρε κλούβιε, μη σκοτώσεις το σαμιαμίδι, θα φάμε τουβρουτζά!

-         Και τι έκανα ρε συ; Να του ‘παιζα κιθάρα;

-         Παρ’ το είδηση, η φύση μας τιμώρησε.

Σανιδώσαμε το αμαξάκι και χαθήκαμε στη νότια Ελλάδα, αφού κάναμε ένα σύντομο τρισάγιο στο σαμιαμίδι ν’ αναπαυτεί εν ειρήνη, εκεί που βρίσκεται όμως! Μην τυχόν και το κουνήσει και κατέβει προς τα κάτω!

Τελικά εν μέσω εκλογών, επετείου του «ΟΧΙ», η ιστορία βλέπω πως δεν είναι αμείλικτη για όλους….

ΤΟ «ΟΧΙ» ΤΟΥ ΜΕΤΑΞΑ

Μεγάλος μύθος. Όχι ότι δεν το είπε, αλλά σημασία έχει κι ο τρόπος. Γιατί άλλο «όχι» θα φάει κάποιος που θα σου πει «έλα για καφέ» κι άλλο «όχι» θα φάει αυτός που θα σου πει «έλα να κουβαλήσουμε ένα ψυγείο»…

Αλλά το «ΟΧΙ» του Μεταξά δεν είχε σχέση με κανένα κι από τα παραπάνω δύο.

Είναι αλήθεια πως καιρό πριν την πέσουνε οι Ιταλοί στην Ελλάδα, είχε βουήξει όλη η Ευρώπη ότι θα γίνει αυτό. Όλη; Όχι! Εκτός από την Ελλάδα.

Ο Μεταξάς ήτανε ο μόνος που δεν το δεχότανε με τίποτα!

-         Πρόεδρε, οι Ιταλοί ετοιμάζονται να μας την πέσουνε! Είναι σχεδόν σίγουρο! Θα ‘ρθουν, σε λίγες μέρες θα μπουν στην Αθήνα! Τι λέτε να κάνουμε;;;

-         Ξέρω γω; Έχουνε καλύτερη ομάδα αλλά θα παίζουμε στην έδρα μας! Εγώ λέω να το παίξουμε ένα Xι..

Κάπως έτσι αντιμετώπιζε την κατάσταση ο Μεταξάς. Το ‘παιζε αδιάφορος αλλά είναι διαπιστωμένο πως είχε κλάσει κοκόρια με την όλη φάση. Χαρακτηριστικό ότι ενώ όλοι του φωνάζανε «σου ‘ρχονται» ενώ όλη Ευρώπη ήτανε με το τουφέκι στη μασχάλη, αυτός όχι επιστράτευση δεν είχε κάνει, μόνο πενθήμερες άδειες δεν είχε δώσει στους φαντάρους που του κουβαλούσανε την αλληλογραφία…

Και φυσικά αντιμετώπισε την κατάσταση σαν κλασικός δεξιός. Προσπάθησε να συγκινήσει τους celebrities της εποχής, κάνοντας μεγάλα πάρτυ, τιμώντας Ιταλούς λογοτέχνες, ηθοποιούς, πολιτικούς, διοικητές, μελισσοκόμους, περιπτεράδες, κουρείς και άλλους φορείς εξουσίας…είναι ενδεικτικό πως μια βδομάδα πριν το πέσιμο, 21 Οκτωβρίου, είχε πάρτυ σε Ιταλούς κάνοντας τους τσαχπινιές κι άλλα ζουζουνίσματα προκειμένου να μην την πέσουν στην Ελλάδα…

Πάμε τώρα στη μέρα του πεσίματος…

Η αλήθεια είναι πως το «ΟΧΙ» δεν απαντούσε στην ερώτηση αν θα παραδοθούμε ή όχι. Ούτε φυσικά αν θέλει κι άλλη ζάχαρη στον καφέ του, αλλά η αλήθεια είναι κάπου ανάμεσα…

Γύρω στις 5 το πρωί έσκασε ο απεσταλμένος του Μουσολίνι στο σπίτι του. Ο Μεταξάς με τουμπανιασμένο το κεφάλι από τον ύπνο, καταρχάς ήθελε να τον πετάξει έξω. Όταν κατάλαβε ότι μιλάει Ιταλικά του σκέφτηκε να του διοργανώσει ένα after παρτάκι λόγω ώρας, αλλά του ‘χε τελειώσει το μοχίτο, οπότε μπήκανε κατευθείαν στο ψητό…

-         Θέλουμε να παραδοθείτε!!!

-         Εντάξει μπορούμε να το συζητήσουμε…

-         Σε τρεις ώρες, εντολή Μουσολίνι!!!

-         Δεν προλαβαίνω σε τρεις ώρες, εδώ για να ετοιμάσεις μια βαλίτσα θέλεις τουλάχιστον 2, και όλο και κάτι θα χεις ξεχάσει, και θα σου ετοιμάσω τη χώρα σε 3???

-         Τι φοβάσαι??? Μη ξεχάσεις να βάλεις μέσα το σεσουάρ??? Χώρα σου ζητήσαμε, όχι το σπίτι της Barbie! Αμάν εσείς οι Έλληνες πρωθυπουργοί!!!

-         Φίλε μου δεν προλαβαίνω…οπότε…ΟΧΙ!!!

Κι όμως, κάπως έτσι γίνανε τα πράγματα. Το «όχι» του Μεταξά αφορούσε τη βιασύνη των Ιταλών να καταλάβουν τη χώρα. Φυσικά το «ΟΧΙ» του πήρε και τη σημερινή του έννοια, μην τον αδικούμε τον άνθρωπο, εξάλλου το 80% των ηρώων κατά λάθος γίνανε, αυτός γιατί όχι???

TO «ΟΧΙ» ΣΤΟΝ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ

Η διαφορά των δύο «όχι» είναι ότι ο Παπανδρέου δεν το είπε αυτός, αλλά του ‘σκασε στα μούτρα μέσω των εκλογών, σαν περαστικός που διαβάζει εφημερίδα και σκάει ο πιτσιρικάς με την μπουγελόφατσα στα χέρια και του κάνει τη φάτσα νοτιοανατολικό Αιγαίο..!

Η ΝΔ πανηγυρίζει. Οι κουμπάροι ετοιμάζουνε νέα τραπέζια γάμου κι οι νονοί γυαλίζουνε τις κολυμπήθρες τους. Βίλες- αναψυκτήρια με υπαλλήλους Ινδούς αρχίζουν να ξεπετάγονται ξανά, ενώ τα δέντρα της Πελοποννήσου σαν τα δέντρα στον «Άρχοντα των δακτυλιδιών» ετοιμάζονται να βγάλουν πόδια και να ζητήσουν μεταδημότευση! Οι μοναχοί στο Άγιο Όρος σκέφτονται να μετονομάσουν πια την περιοχή τους ως «Βόρεια Μύκονος», ενώ ο Άνθιμος ως άλλος «free wily»θα ξαναγίνει φίλος με τους ανθρώπους.

Το «Ράδιο Αρβύλα» θα ξαναπάρει τα πάνω του, ο Κανάκης «πολυαγαπά» τη ΝΔ και το δείχνει σε κάθε του εμφάνιση, ενώ ο Λαζόπουλος θα γκρεμιστεί καθώς ως κλασικός νέοΚΚες έχει ερωτευτεί τον μπάτσο που τον καταδιώκει (ΝΔ) και δε μπορεί να βγάλει κιχ…

Η Ελλάδα θα ξαναβιαστεί, η Ευρώπη χέστηκε βασικά, άλλος ένας πελάτης, πρέπει οι Έλληνες να μάθουν να λειτουργούν κι εκτός οκταώρου, η Ελλάδα θα φωνάζει, «όχι άλλο Αντώναρος δε βλέπεται ο τύπος, ας μου τη ρίξει κάποιος άλλος»,  η Ευρώπη θα κάνει λίγο πίσω να το παίξει καλή, «καλά αφού δε θες Αντώναρο, τσίμπα έναν Αντώνη» θα μας πουν επιτακτικά, το ΚΚΕ θα κρατάει-ως συνήθως-  την κάμερα, ο Συνασπισμός θα διαμαρτύρεται εντόνως καθώς δεν μπορεί κάποιοι να ξαναπηδάνε και τα ταπεινά χαμομηλάκια- σύντροφοι να έχουν να πηδήξουν από την οικουμενική κυβέρνηση, η μικρή εξερευνήτρια Ντόρα θα κάνει αίτηση μέλους στο ΠΑΣΟΚ, ο Καρατζαφέρης θα αφήσει ήσυχους τους λαθρομετανάστες και θα κυνήγαει διορισμένους Καλαματιανούς- ξαδέρφια του Σαμαρά που θα γεμίσει η Ομόνοια, ενώ ο Γιώργος Παπανδρέου θα κάνει αυτό που ήθελε πάντα…θα σώζει ζωές πιγκουίνων στην Ανταρτική μαζί με την Μπιρμπίλη, που τόσο ονειρεύεται….

Ο Γιώργος την έχει άσχημα, αυτό κατάλαβα σήμερα. Σαν τον πατέρα του το ’89, όλοι εναντίον ενός. Σαν τον παππού του το ’65. Η ιστορία στους δυο τελευταίους, δεν τους φέρθηκε αμείλικτα, αλλά με γενναιοδωρία. Για μια στιγμή όμως ο κόσμος τους έστελνε κατάρες.

Πριν καταραστούμε και τον νυν, πριν γίνουμε αμείλικτοι, ας σκεφτούμε έστω εμείς να μη γίνουμε οι καινούργιοι βλάκες της ιστορίας…

Η εσωτερική αναζήτηση έχει και τα καλά της. Μπορεί να μη βρίσκεις αυτό που θέλεις, αλλά πάντα θα βρεις ένα μπλουζάκι που το είχες θαμμένο καμιά πενταετία…πεταμένο κάτω από το κρεβάτι! (δεν πιστεύω να πέρασε σε κανέναν από το μυαλό ότι έπαιζε να ήτανε στη ντουλάπα…)

Και μπορεί να μη φοριέται πια, καθώς είναι ξεσκισμένο, ξεχαρβαλωμένο από το χρόνο και από τη σκόνη που αν τη μάζευα θα μαστούρωνε το μισό Hollywood για την επόμενη πενταετία, αλλά έχει την αξία της!

Μπορεί να γίνει πχ…ποδιά! Ποδιά για ένα ωραίο δείπνο που ετοιμάζουμε την αγαπητή Melkat06, στο ράδιο του Musicheaven, έχοντας ως στόχο να προσελκύσουμε διαφημιστές που το site ούτε καν θα φανταζότανε…

Και σ’ αυτό το δείπνο αδέρφια, όποτε γίνει, λαού θέλοντος και Deontos επιτρέποντος, είναι καλεσμένοι πολλοί!

1. Τα ρεμάλια της κοινωνίας. Όλοι αυτοί που έχουν σκοπό να κάνουνε κάτι αύριο αλλά δε θυμούνται ακριβώς τι. Αλλά ξέρουνε καλά ότι το μεθαύριο δεν απέχει πολύ, παρά δυο μέρες, και τότε το αύριο απλά  θα συμβολίζει το χτες, οπότε το υποτιμούνε καθώς τα ρεμάλια συνήθως είναι προοδευτικοί άνθρωποι και κοιτάνε μπροστά! (το επόμενο ΣΚ..)

Προτεινόμενες διαφημίσεις: Τσουγκράνες,  Ημερολόγια σε μέγεθος ταπετσαρίας, Nova για ενημέρωση κινήσεων του λευκού καρχαρία στις όχθες του Ατλαντικού…

1. Οι χαρωπές νοικοκυρούλες. Το παν είναι η γνώση. Γιατί η σφουγγαρίστρα σε αντίθεση με τους ανθρώπους τα μαλλιά της τα έχει κάτω; Γιατί ο φραπές ενώ το ποτήρι του έχει καμπύλες είναι αρσενικός; Ποιων τραγουδιστών τα cd πρέπει να κρεμάσεις στο μπαλκόνι για να διώξεις τα περιστέρια; Κι άλλα πολλά ερωτήματα…

Προτεινόμενες διαφημίσεις: ΙΕΚ για ψυχολογική υποστήριξη των ζώων πριν μπούνε στην κατσαρόλα- επιμόρφωση ως προς το νέο περιβάλλον- Youporn για όσο ετοιμάζεται το φαγητό..

1. Μοναχικοί τύποι. Ακούγοντας την εκπομπή θα πάρουνε τα πάνω τους, καθώς θα καταλάβουνε ότι υπάρχουνε και χειρότερα κι απ’ τη μοναξιά…

Προτεινόμενες διαφημίσεις: MP3 για να χάσουνε τελείως την επαφή τους με τον κόσμο μιας και μάλλον θα αισθανθούν ότι κινούνται στη σωστή κατεύθυνση- Προφυλακτικά (με το σκεπτικό «είμαι κι εγώ, αλλά αυτοί είναι τελείως γάμησέ τα»)

1. Ερωτιάρηδες. Όσοι πιστεύουν πολύ στη χημεία ενός άντρα και μιας γυναίκας είναι κι αυτοί καλεσμένοι. Θα καταλάβουνε πως δε φτάνει μόνο η χημεία σε μια γυναίκα, αλλά και μια φυσική, και μια άλγεβρα και το βιβλίο της ιστορίας αν χρειαστεί να τις το φέρουμε στο κεφάλι μήπως σταματήσουν να σταυρώσουμε κι εμείς καμιά κουβέντα!

Προτεινόμενες διαφημίσεις: Επιτραπέζιο παιχνίδι καραόκε, τουλάχιστον να μιλάς μόνος σου- Μονόπολυ, μπαίνεις φυλακή και αράζεις- Διαρκείας Ολυμπιακού, ίσως ένα μέρος που δε θα σ’ ακολουθήσει…

Κι όχι μόνο αυτοί καλεσμένοι, αλλά κι άλλοι…

Λογιστές, φροντιστές, μοδίστρες, τραγουδίστρες, παπάδες, λαπάδες, επαίτες, ξεπέτες,  ηθοποιοί, κακοποιοί, ιπποκόμοι, τυροκόμοι, αυλικοί, υδραυλικοί, μις Ελλάς, όσοι έχουνε Tellas, καφετζήδες, χαμουτζήδες, κουλουρτζήδες, κοκάκια, παοκάκια, λουλουδούδες, σουρλουλούδες, μανιακοί, ταμειακοί, μοντέλα, αναρχοκομμούνια, αριβίστες, μουρόχαβλοι, ανοιχτόμυαλες…μ’ ένα σύνθημα κοινό:

ΣΕΞΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Σε ένα «Δείπνο ηλιθίων» με πρωταγωνιστές (ηλίθιους) εμένα και τη Melkat06!

Προσεχώς! (Πείστε το Δέοντα αλλιώς μας βλέπω στον 902 να διαφημίζουμε τηγάνια…)