Η εσωτερική αναζήτηση έχει και τα καλά της. Μπορεί να μη βρίσκεις αυτό που θέλεις, αλλά πάντα θα βρεις ένα μπλουζάκι που το είχες θαμμένο καμιά πενταετία…πεταμένο κάτω από το κρεβάτι! (δεν πιστεύω να πέρασε σε κανέναν από το μυαλό ότι έπαιζε να ήτανε στη ντουλάπα…)

Και μπορεί να μη φοριέται πια, καθώς είναι ξεσκισμένο, ξεχαρβαλωμένο από το χρόνο και από τη σκόνη που αν τη μάζευα θα μαστούρωνε το μισό Hollywood για την επόμενη πενταετία, αλλά έχει την αξία της!

Μπορεί να γίνει πχ…ποδιά! Ποδιά για ένα ωραίο δείπνο που ετοιμάζουμε την αγαπητή Melkat06, στο ράδιο του Musicheaven, έχοντας ως στόχο να προσελκύσουμε διαφημιστές που το site ούτε καν θα φανταζότανε…

Και σ’ αυτό το δείπνο αδέρφια, όποτε γίνει, λαού θέλοντος και Deontos επιτρέποντος, είναι καλεσμένοι πολλοί!

1. Τα ρεμάλια της κοινωνίας. Όλοι αυτοί που έχουν σκοπό να κάνουνε κάτι αύριο αλλά δε θυμούνται ακριβώς τι. Αλλά ξέρουνε καλά ότι το μεθαύριο δεν απέχει πολύ, παρά δυο μέρες, και τότε το αύριο απλά  θα συμβολίζει το χτες, οπότε το υποτιμούνε καθώς τα ρεμάλια συνήθως είναι προοδευτικοί άνθρωποι και κοιτάνε μπροστά! (το επόμενο ΣΚ..)

Προτεινόμενες διαφημίσεις: Τσουγκράνες,  Ημερολόγια σε μέγεθος ταπετσαρίας, Nova για ενημέρωση κινήσεων του λευκού καρχαρία στις όχθες του Ατλαντικού…

1. Οι χαρωπές νοικοκυρούλες. Το παν είναι η γνώση. Γιατί η σφουγγαρίστρα σε αντίθεση με τους ανθρώπους τα μαλλιά της τα έχει κάτω; Γιατί ο φραπές ενώ το ποτήρι του έχει καμπύλες είναι αρσενικός; Ποιων τραγουδιστών τα cd πρέπει να κρεμάσεις στο μπαλκόνι για να διώξεις τα περιστέρια; Κι άλλα πολλά ερωτήματα…

Προτεινόμενες διαφημίσεις: ΙΕΚ για ψυχολογική υποστήριξη των ζώων πριν μπούνε στην κατσαρόλα- επιμόρφωση ως προς το νέο περιβάλλον- Youporn για όσο ετοιμάζεται το φαγητό..

1. Μοναχικοί τύποι. Ακούγοντας την εκπομπή θα πάρουνε τα πάνω τους, καθώς θα καταλάβουνε ότι υπάρχουνε και χειρότερα κι απ’ τη μοναξιά…

Προτεινόμενες διαφημίσεις: MP3 για να χάσουνε τελείως την επαφή τους με τον κόσμο μιας και μάλλον θα αισθανθούν ότι κινούνται στη σωστή κατεύθυνση- Προφυλακτικά (με το σκεπτικό «είμαι κι εγώ, αλλά αυτοί είναι τελείως γάμησέ τα»)

1. Ερωτιάρηδες. Όσοι πιστεύουν πολύ στη χημεία ενός άντρα και μιας γυναίκας είναι κι αυτοί καλεσμένοι. Θα καταλάβουνε πως δε φτάνει μόνο η χημεία σε μια γυναίκα, αλλά και μια φυσική, και μια άλγεβρα και το βιβλίο της ιστορίας αν χρειαστεί να τις το φέρουμε στο κεφάλι μήπως σταματήσουν να σταυρώσουμε κι εμείς καμιά κουβέντα!

Προτεινόμενες διαφημίσεις: Επιτραπέζιο παιχνίδι καραόκε, τουλάχιστον να μιλάς μόνος σου- Μονόπολυ, μπαίνεις φυλακή και αράζεις- Διαρκείας Ολυμπιακού, ίσως ένα μέρος που δε θα σ’ ακολουθήσει…

Κι όχι μόνο αυτοί καλεσμένοι, αλλά κι άλλοι…

Λογιστές, φροντιστές, μοδίστρες, τραγουδίστρες, παπάδες, λαπάδες, επαίτες, ξεπέτες,  ηθοποιοί, κακοποιοί, ιπποκόμοι, τυροκόμοι, αυλικοί, υδραυλικοί, μις Ελλάς, όσοι έχουνε Tellas, καφετζήδες, χαμουτζήδες, κουλουρτζήδες, κοκάκια, παοκάκια, λουλουδούδες, σουρλουλούδες, μανιακοί, ταμειακοί, μοντέλα, αναρχοκομμούνια, αριβίστες, μουρόχαβλοι, ανοιχτόμυαλες…μ’ ένα σύνθημα κοινό:

ΣΕΞΙ ΟΛΟΥ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΝΩΘΕΙΤΕ!

Σε ένα «Δείπνο ηλιθίων» με πρωταγωνιστές (ηλίθιους) εμένα και τη Melkat06!

Προσεχώς! (Πείστε το Δέοντα αλλιώς μας βλέπω στον 902 να διαφημίζουμε τηγάνια…)

ΜΑΠΑΝΑΠΟΛΑ (ΟΠΩΣ ΛΕΜΕ ΖΑΒΑΡΑΚΑΤΡΑΝΕΜΙΑ)

Μέρες τέτοιες που είναι λέω κι εγώ να σας πω τον πόνο μου…

Ανέκαθεν κάθε φορά που πλησιάζαμε προς τα Χριστούγεννα, όπου κι αν πήγαινα, μας κάνανε το κεφάλι φρατζολάκι με το “last Christmas” του George Michael σε 23 version. Και εντάξει δεν το κρύβω, έβριζα, άλλα μέσα μου οφείλω να παραδεχτώ ότι από την κατηγορία τραγουδιών «χαζοχαρούμενα» ίσως ξεχωρίζει…

Φέτος όμως φαίνεται ζω το μύθο μου. Αιτία είναι όχι ότι δεν ακούω και πάλι το Last Christmas, απλά δίπλα του να μην πω παραπάνω έχει προστεθεί ένας φέρελπις νέος τραγουδιστής, ο Μύρωνας Στρατής, που όταν τον βλέπω να κοπανιέται που τραγουδάει, μέσα μου βάζω στοίχημα ότι από το ακουστικό του ακούει άλλο τραγούδι, αλλιώς δεν εξηγείται…

«Μα παν’ απ’ όλα θέλω να με θέλεις εσύ

  Και όλα αυτά που θέλω να τα θέλεις κι εσύ»

Δηλαδή τι να πω. Σαν διαφήμιση κόμματος για τις ευρωεκλογές εμένα μου κάνει. Πάντως για ρεφραινάκι με την καμία!

ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΕΣ ΠΟΥ ΧΤΥΠΙΟΥΝΤΑΙ

Τ’ ακούσαμε κι αυτό. Επαναλαμβάνεται η δίκη των 6, για όσους δε ξέρουν, η δίκη με την οποία καταδικάστηκαν οι υπεύθυνοι για τη μικρασιατική καταστροφή.

Η απόφαση τότε προέβλεπε «θάνατο» για κείνους που οδήγησαν τον ελληνικό στρατό εκεί που τον οδήγησαν (κοντά στην Άγκυρα) κι έφαγε τα μούτρα του. Φυσικά κανονικά θα έπρεπε να λεγόταν «δίκη των 7» καθώς ξέχασαν να δικάσουν το τότε βασιλιά Κωνσταντίνο για τις μαλακίες που έκανε.  

Τώρα εγώ κάνω ένα συλλογισμό. Δηλαδή συγνώμη, οι πεθαμένοι άσκησαν έφεση στην πρωτόδικη απόφαση; Ή είναι η πτώση της θεωρίας ότι ο θεός μας τα συγχωρεί όλα και μας αναγκάζει για τη συγχώρεση των αμαρτιών μας να τρέχουμε σε δικηγόρους; Τι να πω, σε λίγο o θεός θα πλένει τις αμαρτίες μας και σε πλυντήρια Siemens!

ΠΡΟΣΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ

Τα Χριστούγεννα είναι μέρες αγάπης. Αλλά όχι για όλους. Υπάρχουνε και άνθρωποι που έχουνε την ανάγκη μας (ουπς και το κοινωνικό μήνυμα). Δε μιλώ για τα παιδιά της Αφρικής, ούτε καν για τα παιδιά των φαναριών. Μιλώ για ανθρώπους καθημερινούς, ανάμεσά μας,  που έχουνε σχέση με μια κοπέλα και δε μπορούν να χαρούν τις χριστουγεννιάτικες διακοπές τους όπως οι άλλοι άνθρωποι εξαιτίας προκαταλήψεων των οικογενειών τους. Τους βλέπεις να κάθονται σκεπτικοί στο παγκάκι και σπαράζεται η καρδιά σου…

-         Τι έχεις;

-         Άστα!

-         Μίλα μου…

-         Δε με θέλει η οικογένειά της ρε συ…

-         Ο πατέρας της κι η μάνα της;

-         Όχι ρε, ο άντρας της και τα τέσσερα παιδιά της!

-         …

Άντε και καλές γιορτές να έχετε!!!

Χτες παρασύρθηκα λιγάκι από την ατέρμονη σπαρίλα που με βάραγε επί ώρες σαν χταποδάκι, κι έκατσα κι είδα για 15-20 περίπου λεπτά την Παπακαλιατιάδα. Η αλήθεια είναι ότι όταν το έβαλα έπαιζε μια μουσική περίεργη που μ’ άρεσε και ψάρωσα, πού να φανταζόμουνα ότι χρειαζότανε μόλις ένα τέταρτο για να πετάω μούτζες στην τουβου δέκα-δέκα, σαν  τραπουλόχαρτα σε πασιέντζα…

Ας ξεκινήσω από τον πρωταγωνιστή (θου Κύριε) . Ο θου Κύριε, αφού σε προηγούμενα σήριαλ έχει πάρει τη μάνα της γκόμενάς του, τη θεία της μακιγιέρ του, την ψυχοκόρη της βοηθού σκηνοθέτη και μια ορφανή που πέρναγε κατά λάθος έξω από το στούντιο εν ώρα γυρίσματος, τώρα του ήρθε να πάρει και την ετεροθαλή αδερφή του. Αυτό δεν είναι σήριαλ, είναι το «πάμε πακέτο», το «φως στο τούνελ» και «ο Λάκης ο γλυκούλης» σε συσκευασία ενός.

Και μπορεί  να κυκλοφορεί με το πουλί στο χέρι χειραποσκευή σε Ελλάδα- Ευρώπη- Αμερική, αλλά πάνω απ’ όλα είναι ευαίσθητος.

Ο άλλος στη φάτσα μου θυμίζει πράγματι τον Παπακαλιάτη. Είναι η ομοιότητα που λέει η μάνα στον πατέρα στο μαιευτήριο «ωχ, μαλακία γέννησα, δεν ξαναδοκιμάζουμε;» και με τα πολλά έρχεται μετά ο θου Κύριε. Αυτός τώρα προσέξτε: Είναι παντρεμένος αλλά πηδάει και τη γκόμενα του πατέρα του! Πού το σκέφτηκε αυτό ο θου Κύριε; Αφού δεν πήρε και τον πατέρα του πάλι καλά. Κατά τ’ άλλα κι όταν δεν πηδάει γενικώς, ενδιαφέρεται για την οικογένειά του. Είναι ευαίσθητος κι αυτός και αγαπάει τη γυναίκα του. Την απαύτωσε κι αυτήν. Τέλος πάντων, ο,τι κινείται σ’ αυτό το σήριαλ, ανοίγει πόδια. Δεν είναι να κρατάς το σενάριο στα χέρια και να σου πέσει κατά λάθος. Ψάξε τοίχο να κρυφτείς.

Ο άλλος είναι σαν εξελιγμένη κατσαρίδα. Το μάτι του φέρνει σβούρες σαν μπίλια σε ρουλέτα, ενώ για τα μαλλιά του δε χρησιμοποιεί ζελέ αλλά λίπασμα. Αυτός δεν κινδυνεύει με δραματικό τέλος γιατί μάλλον σφαίρα δεν τον πιάνει, μόνο με ψεκασμό μπορεί να εξουδετερωθεί. Την αγαπάει την άλλην λέει και πήγε με την κιθάρα να την παρακαλέσει να τον αγαπήσει. Αφού την ψιλοκατάφερε, καπάκι της πετάει ιδέα για τρίο κι αυτή τσαντίστηκε. Τώρα εδώ έθεσε ένα μεγάλο ζήτημα περί αποκλειστικότητας, γιατί ο τύπος δε ζήτησε να το κάνει μ’ όποια κι όποια, αλλά με φίλη της. Αγαπάει αυτήν κι ο,τι την περιστοιχίζει κι ούτε αυτό αρέσει στις γυναίκες. Αν δεν αγαπάς τον κύκλο της σε ζαλίζει «και τι σου κάνανε τα παιδιά; Και γιατί κατεβάζεις μούτρα;» κι ένα σωρό αηδίες. Όταν τον αγαπάς και το δείχνεις σε πετάνε έξω από το σπίτι. Τι να πεις…

Τέλος πάντων, ο,τι και να κάνει κατσαρίδας θα μείνει, κι αυτός επίσης όπως κι οι άλλοι είναι ευαίσθητος και σίγουρα αν έχει τη μισή ορμή από τα άλλα του αδέρφια, σας συστήνω να κλειδώνετε το βράδυ…

Και πάμε στον κλαψομούνη της παρέας. Εγώ σ’ αυτόν όχι κόρη δεν έδινα, αλλά ούτε συμβουλή. Του λες καλημέρα και βουρκώνει. Φυσικά αρέσει στις γυναίκες που πάντα μέσα τους κρύβουνε το ένστικτο της μητέρας, αν και σ’ αυτό το σήριαλ κυκλοφορεί Παπακαλιάτης, άρα προσέχουνε. Μάλλον στη διάρκεια του σήριαλ κάποιος από τους προηγούμενους τρεις θα πηδήξει την γκόμενά του κλαψομούνη, αν και εδώ θα παίξει μάλλον διαγωνισμός, γιατί όπως εξελίσσεται το σήριαλ και με το ρυθμό που κάνουνε σεξ όλοι τους κει μέσα, βλέπω σε δυο επεισόδια να τις βγάζουνε έξω και οι τέσσερις να τις μετρήσουνε. Τέλος πάντων αυτός θα το φάει το κέρατο και θα είναι μέρα-μεσημέρι αλλά γι αυτό το έργο κάτι τέτοιο είναι απλά πταίσμα. Το θέμα είναι να κρατάς γερά στα χέρια το σενάριο μη σου πέσει κατά λάθος. Εκεί μετράει η αρρενωπότητα…

Α! ξέχασα ότι κι αυτός είναι ευαίσθητος. (Αυτοί δεν είναι άντρες, ο ασπρούλης, ο μαυρούλης και ο καφετούλης είναι.)

Όσο για τις κοπέλες, θα έλεγα ότι είναι περισσότερο πετυχημένες (μάλλον λιγότερο αποτυχημένες) στην περιγραφή τους. Η σεξουαλική απελευθέρωση τις έχει κάνει τελείως σούργελα, ψάχνουν με το μέτρο ποιος την έχει μεγαλύτερη, αυτόν τον ερωτεύονται σφόδρα αλλά μετά από δυο μέρες πηδιούνται με κάποιον απίθανο επειδή λένε έχει χιούμορ…

Και μου θύμισε κάτι που είχε πει ένας σοφός…

«Αν ήξερα ότι για να καταφέρεις τις γυναίκες πρέπει να έχεις χιούμορ, δεν θα έκανα τόσο πολύ σεξ…»

Παπακαλιατιάδα…τι να πεις…

Που λέτε αδέρφια, εδώ είμαστε για να λύνουμε προαιώνιες απορίες αλλά και να δημιουργούμε καινούργιες, ψάχνοντας στο περιθώριο της ιστορίας, μακριά από τα επίσημα έγγραφα…

ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΖΕΒΕΔΑΙΟΥ ΠΟΙΟΝ ΕΙΧΑΝΕ ΠΑΤΕΡΑ;

Ο Ζεβεδαίος που λέτε αδέρφια, ήτανε ένα πράο ανθρωπάκι από τη Φθιώτιδα. Στην επανάσταση του ’21 ήτανε πρωτοπαλλήκαρο του Καραϊσκάκη και όπως καταλαβαίνετε, η καριέρα του τού επέβαλε να λείπει από το σπίτι. Όταν λοιπόν αποφασίστηκαν τα συνεχή meetings μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων κάπου στη Στερεά Ελλάδα και στην Πελοπόννησο μετά την κήρυξη της επανάστασης, η σύζυγος τον χαιρέτισε δακρυσμένη στο παραθύρι σταυρώνοντάς τον. Με το που εξαφανίστηκε ο λεβέντης μας, αυτή πήρε φυτίλι τον χαλκόδρομο και μην την είδατε. Όσο ο κύριος πολέμαγε για την πατρίδα, η κυρία δεν είχε αφήσει στρούγκα για στρούγκα που να μην γεννοβολήσει…

Γυρνάει ο έρμος από τον πόλεμο, και τι να δει; Τον περιμένανε 7 παιδιά στην πόρτα!

-         Ωρέ γυναίκα, τίνος είναι τούτα;

-         Δικά σου είναι. Ξέχασες Δάκη μου; Και σου είπα, κόψε η συνήθεια να κοιμάσαι στο σεξ!

Ο Ζεβεδαίος τα αποδέχτηκε όντας ερωτευμένος με τη γυναίκα του.

ΑΛΛΑΞΟΚΩΛΙΕΣ ΣΤΑ ΥΨΗΛΑ ΚΛΙΜΑΚΙΑ

Ο Ζεβεδαίος έγραψε ιστορία αλλά κι οι υπόλοιποι δεν είχανε κάνει λίγα. Ο Κολοκοτρώνης ως αρχιστράτηγος της επανάστασης ήτανε πολύ αυστηρός με τους από κάτω του σε θέματα ηθικής. Όταν άκουγε μοιχείες κτλ βιδωνότανε τρελά, και τους έκανε τρελό κήρυγμα, θυμίζοντας λίγο από Χριστόδουλο σε εσπερινό. Αλλά ήτανε και τσακπινογαργαλιάρης θυμίζοντας πάλι λίγο από Χριστόδουλο, αλλά γενικώς. Αυτός εκτός από τη γυναίκα του, είχε πιάσει και μια γκόμενα από την Ύδρα ονόματι Μαργαρίτα που μπορεί να ήτανε μοναχή, αλλά στις ιδιωτικές της στιγμές ήτανε κάπως «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα, και τ’ αγόρι μου».

Με τη Μαργαρίτα πέρασε στιγμές ένδοξες καθώς σύμφωνα με μαρτυρίες, της άλλαξε το ταμ τιριρίμ, κι έκανε κι ένα γιο μαζί της, τον Πάνο.

ΓΟΡΓΟΝΕΣ ΚΑΙ ΜΑΓΚΕΣ

Η ιστορία όμως κάθε τόσο έρχεται και μας θυμίζει ότι αν είσαι κουραμπιές δε σε σώζει ούτε καν το βαρύ όνομα. Απλά σε ξεσκεπάζει λίγο αργότερα από τους άλλους. Έτσι αν και ο Θόδωρος είχε ένα όνομα στην πιάτσα που το τρέμανε κι οι αρκούδες, ο Πανούλης βγήκε λίγο παιδί-κουμπί. Ερωτεύτηκε την κόρη της Μπουμπουλίνας την Ελενίτσα,  όπου και την παντρεύτηκε. Αλλά αυτή τον είχε σήκω-σηκώ κάτσε-κάτσε, κι είχε καταντήσει ανέκδοτο στα πέριξ πως το Μπουμπουλινέικο έκανε μια χαψιά το Κολοκοτρωναίικο.

Και δε φτάνει μόνο αυτό, αλλά η Ελενίτσα- από πού πήρε άραγε- του τα φόραγε κανονικά του Κολοκοτρωνίσκου, με έναν ονόματι Γρίβας όπου του είχανε κάνει την κρεβατοκάμαρα του κακομοίρη ροντέο. Βλέπετε o Πανούλης είχε όνομα τέτοιο που όλο έλειπε για δουλειές, κι έτσι όποιος ήθελε κάτι, πήγαινε στη γυναίκα του.

Αλλά σε μια φάση η Ελενίτσα (παιδί από σπίτι) τον βαρέθηκε τον γκόμενο αλλά αυτός δεν ξεκόλλαγε, κι έτσι για να μην το μάθει ο Πανούλης κι από το θυμό του σκίσει κανένα καλσόν, έβαλε και τον σκοτώσανε τον εραστή.

ΠΑΡΑΓΓΕΛΙΑΑΑΑΑΑΑΑ…

Αλλά η Μπουμπουλίνα, εκτός από την κόρη, είχε κι έναν γιο ολίγον τι φιρφιρίκο. Αυτουνού του γυάλισε μια αρραβωνιασμένη, αλλά σα γιος της Λασκαρίνας, δε χαμπάριαζε και ιδιαίτερα. Οπότε, κύριος, πήρε μια σκάλα, ανέβηκε στον ουρανοξύστη της και την έκλεψε. Τα πεθερικά σηκώσανε πυρετό από την τσαντίλα επειδή με τίποτα δε θέλανε γαμπρό υδροχόο για την κόρη τους. Έτσι πήγανε κάτω από το σπίτι της Μπουμπουλίνας κι άρχισανε να ρίχνουν μπινελίκια για τα ζώδια του αέρα γενικότερα. Η Μπουμπουλίνα έγινε μαινόμενη σαν ταύρος, γιατί γνώριζε καλά ότι στον αστερισμό του Υδροχόου κηρύχτηκε η επανάσταση κι έτσι τους άρχισε στα καντηλάκια. Οπότε μες στο σκοτάδι, βγάζει ένα κουμπούρι κάποιος και μην την ξαναείδατε την καπετάνισσα…

ΑΝ ΔΕΝ ΠΑΕΙ Ο ΜΩΑΜΕΘ ΣΤΟ ΒΟΥΝΟ ΠΑΕΙ ΤΟ ΒΟΥΝΟ ΣΤΟ ΜΩΑΜΕΘ

 Όταν η επανάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο, ο μόνος που κρατούσε ψηλά τη σημαία ήτανε ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Αλλά δεν κρατούσε μόνο τη σημαία ψηλά αλλά κι άλλα πράγματα, καθώς σε κάθε μάχη είχε μαζί του την ερωμένη του τη Μαριώ, αν και παντρεμένος, Τουρκάλα χριστιανή. Μάλιστα και στο στρατό του πρότεινε πριν τη μάχη να παίρνουνε μια γερή δόση σεξ, ώστε να είναι πιο αποδοτικοί.

Αυτή η Μαριώ ήτανε όμορφη και έξυπνη, οπότε ο άλλος την είχε δαγκώσει τη λαμαρίνα. Αλλά κάποια στιγμή έπρεπε να γυρίσει και σπίτι του, και δεν ήξερε τι να κάνει. Την ντύνει λοιπόν άντρα, και ως Ζαφείρη την κουβαλάει στην νόμιμη σύζυγο του την Γκόλφω.Η Μαριώ όμως, διαολόσπερμα του ελέους, άρχισε να πειράζει  τις δούλες, να τις χουφτώνει, να τους κάνει διάφορα! Οι δούλες εκενυρίστηκαν- όχι επειδή τις πείραζε, αλλά επειδή δεν τις π...-  έτσι τα καρφώσανε όλα στην ίδια τη Γκόλφω δηλαδή ότι τις παρενοχλεί σεξουαλικώς, κι  η οποία Γκόλφω πήγε κι έκανε παράπονα στο Γιώργη…

-         Ρε Γιώργη έχεις να μου πεις κάτι για το φίλο σου το Ζαφείρη;

-         Ωχ…Ώστε τα κατάλαβες όλα Γκόλφω;

-         Αμέ! Για χαζή με πέρασες; Από πότε έχει να γ…σει;

-         . . .

Έρχομαι σαν τρέιλερ να σας κουβαλήσω τα νέα από το στρουμφοδάσος, αντικειμενικά, μέσα στην αχαλίνωτη υποκειμενικότητά μου.

Τα stage κι όλο το συγγενολόι τους έχουνε σήμερα καινούργιο αρχηγό. Αλλά να πάρουμε την ιστορία από την αρχή.

ΤΟΥ ΧΟΝΤΡΟΥ ΤΟ ΠΑΝΗΓΥΡΙ

Πριν ήτανε ο λιχούδης. Γλυκομίλητος μεν αλλά κοιλιόδουλος τα μάλα. Δεν άφηνε κανέναν να φάει από το πιάτο του, κι επειδή σκάγανε τα υπόλοιπα στρουμφ (η βάση) σαν τις άρπυιες και αρπάζανε τα καλύτερα μεζεδάκια δημοσία δαπάνη, έδωσε εντολή στον Ξεφτέρη να δώσει ένα τέλος σ’ αυτήν την παρωδία…

Ο Ξεφτέρης το έριξε στις προσευχές μπας και απαλλαχτούν από τις κατάρες προσφεύγοντας στον μοναχό Μπαρμπαστρούμφ, τον φόρτωσε ο τελευταίος με κάτι μαντζούνια τα οποία τα ήπιανε με το Λιχούδη ένα βράδυ στου Μπαϊρακτάρη. Οράματα σπουδαία είδανε οι δυο τους που θα τα ζήλευε κι ο Τζιμ Μόρισον στην «ώρα την καλή», αλλά κάπου οραματίστηκαν ένα 33% που δεν τους άρεσε καθόλου και το ρίξανε στην αποτοξίνωση, παραιτημένοι πια από τη ζωή…

Ο ΜΑΓΑΠΑΣ ΚΙ Η ΣΑΓΑΠΩ

Το όραμα αυτό δεν ήτανε τυχαίο. Σ’ έναν ψηλό πύργο, ο Δρακουμέλ είχε καλέσει το μεγάλο μάγο Γιούρι Γκέλερ να κατευθύνει το όνειρό τους που θα γινότανε εφιάλτης τελικά και θα τους έστελνε κατευθείαν στο «18 άνω». Απώτερος σκοπός του Δρακουμέλ ήτανε να στείλει τη Ψιψινέλ (η οποία πετάει μόνο με Aegean και πλένει σε πλυντήριο Siemens) φορώντας της περούκα, να πάρει τη θέση του Λιχούδη.

Τα στρουμφ όμως είχανε άλλη άποψη κι ειδικά ο Γκρινιάρης (ο οποίος παλιά όταν είχε εξουσία, μόνο ελβετούς μετανάστες δε μας έφερε) κι ο οποίος είχε πλακωθεί με το Δρακουμέλ για την παραχώρηση του ονόματος «στρουμφοχωριό» σε άλλο κινούμενο σχέδιο. Τώρα ποιος είχε δίκιο δεν έχει τόση σημασία, πάντως αυτό που μένει από την ιστορία είναι πως η χημεία των δυο τους είναι τέτοια που όχι μόνο όνομα είναι έτοιμοι να παραχωρήσουνε, αλλά και την γυναίκα τους, αφού ούτως ή άλλως σε δέκα χρόνια θα το έχουνε ξεχάσει.

ΑΠΟ ΔΩ ΠΑΝ ΚΙ ΟΙ ΑΛΛΟΙ

Στα δύο αυτά μέτωπα συντάσσονται διάφορα στρουμφάκια, υπολογίζοντας πόσο επί τοις εκατό θα έχουμε μέρισμα στο πιάτο του διπλανού τους σε μια μελλοντική εξουσία. Έτσι με τον Γκρινιάρη πάει ο Ντορεμί, γνωστός για την παροιμιώδη απραξία του αλλά και για την ωραία του φωνούλα…(δείτε το βίντεο ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΦΩΝΑΡΑΑΑΑ)

Με τη Ψιψινέλ (η οποία πετάει μόνο με Aegean και πλένει σε πλυντήριο Siemens)πάει ο Μελένιος ο οποίος δε δίστασε να φωτογραφηθεί σε περιοδικό που τα διαβάζουνε συνήθως μόνο τα αρσενικά στρουμφ (δηλαδή όλα εκτός από τη Στρουμφίτα).

IΣΤΟΡΙΚΟ ΔΙΛΗΜΜΑ: ΚΡΕΒΑΤΟΜΟΥΡΜΟΥΡΑ Η’ ΠΟΥΛΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΡΕΒΑΤΟΚΑΜΑΡΑ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ

Η Ψιψινέλ (η οποία πετάει μόνο με Aegean και πλένει σε πλυντήριο Siemens) στην αρχή έχει το προβάδισμα αλλά ο Γκρινιάρης, γνωστός πρηξαρχίδης λέγε-λέγε καταφέρνει κι αναποδογυρίζει τα προγνωστικά και στο τέλος κερδίζει.  

Δε ξέρω πως θα ήτανε ο κόσμος αν κέρδιζε η Ψιψινέλ  (η οποία πετάει μόνο με Aegean και πλένει σε πλυντήριο Siemens).

Φαντάζομαι όμως πώς θα είναι ο κόσμος με το Γκρινιάρη. Δε ξέρω αν θα καταφέρει να μας κουβαλήσει και μετανάστες από την Ελβετία (καιρός είναι νομίζω), σίγουρα θα είναι πάντως ο ίδιος ακριβώς κόσμος, με ένα σφίξιμο- όπου καθενός τον βολεύει- παραπάνω…

Λοιπόν, πάμε..

Οι λευκοί καρχαρίες με βάση τους επιστήμονες γίνονται λιγότερο επιθετικοί.

(Σε λίγο θα περνάνε και γιαγιάδες από τις διαβάσεις.)

Οι βιομήχανοι λένε ότι να πληρώσουν όλοι το χρέος ανάλογα με τις δυνατότητές του ο καθένας χωρίς διακρίσεις.

(Στις τράπεζες τους φυσικά.)

Ο Μουρατίδης λέει ότι στο X-Factor παίρνει τα πιο άχρηστα λεφτά.

(Ενώ στο fame story έπαιρνε χρήσιμα…)

Ο Παπανδρέου εύχεται να κερδίσει την Τετάρτη η εθνική Ελλάδας ποδοσφαίρου ώστε να προκριθεί στους Ολυμπιακούς.

(Αφού δε θα προκριθεί και στο τουρνουά ιππασίας δυτικής Αττικής πάλι καλά.)

Ο Ομπάμα είπε με περηφάνια ότι οι Η.Π.Α. μαζί με την Κίνα είναι τα πρώτα  σε ρύπανση κράτη του κόσμου.

(Να κάνει παρέα στον Παπανδρέου.)

Η Ντόρα ονειρεύεται μια χώρα με πολίτες πολιτικά ισχυρούς και οικονομικά δυνατούς.

(Ωραία! Τώρα να μας πει για όσους δεν τη ψηφίσουνε…)

Ο Μητσοτάκης στηρίζει Σαμαρά.

(Μπας και κερδίσει η Ντόρα.)

Κι ο Κυριάκος Μητσοτάκης για σπάσιμο στηρίζει Ψωμιάδη.

(Έχετε ακουστά τον Μακεδονικό χαλβά;)

Ο Cisse είναι πεπεισμένος ότι ο Παναθηναϊκός θα πάρει το πρωτάθλημα.

(Μάλλον την ώρα των ματς βλέπει επαναλήψεις του friends στο star…)

Ο Ολυμπιακός από την πλευρά του αισθάνεται αδικημένος από τον τελευταίο διαιτητή που τον σφύριξε.

(Μα να μην μας πάρει ένα τηλέφωνο;)

Τα παιδιά των stages ζητούνε μονιμοποίηση λόγω υπερβολικών προσόντων.

(Ξέρεις τι δύσκολο είναι το σήμερον ημέρα να γνωρίζεις έναν υπουργό;)

Τι κοινό έχει το Κ.Κ.Ε. κι η Βίκυ Χατζηβασιλείου;

Κι οι δυο κλαίνε για την πτώση του τείχους. Οι μεν του Βερολίνου, η δε του «έχεις πακέτο»…)

Κάπως έτσι φτάσαμε εδώ…

Αλλά αυτή είναι η Ελλάδα του χτες για μας…

Γι' αυτό αδέρφια, κι επειδή ξημερώνει 17η Νοεμβρίου...

Εμπρός για της γενιάς μας τα Πολυτεχνεία!

ΒΖΖΖΖΖΖΖΟΥΜ

Άρχισα να αναρωτιέμαι γιατί έχουνε μείωση οι αεροπειρατείες τα τελευταία χρόνια. Έψαξα από δω, έψαξα από κει, τίποτα. Έγινε μήπως ο κόσμος καλύτερος; Μπα… άρα συντρέχει κάποιος λόγος. Και ο λόγος είναι τα οδοιπορικά έξοδα.

Ναι αδέρφια, γιατί ερωτώ: Γιατί ο Ιρακινός να πάει, να περάσει τόση εκπαίδευση, τόση ταλαιπωρία, άσε που μπορεί να έχει και υψοφοβία, να μπει στο αεροπλάνο, να πάει Αμερική, να το ρίξει πάνω σε κανέναν πύργο, για μια χούφτα δολάρια;

Αφού τα ίδια λεφτά θα πιάσουνε αν αντί για Αμερική, στηθούνε δέκα μέρες στην πλατεία Αμερικής!

ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ΚΑΤΑ ΛΑΘΟΣ

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ με έχει εκπλήξει ομολογώ. Δεν έχουμε ακόμα αρχηγό αστυνομίας, γενικούς γραμματείς στα υπουργεία και ένα σωρό άλλους. Λέτε να είναι το πρώτο βήμα για την αταξική κοινωνία;

Γιατί το έχουνε σκεφτεί σωστά το πράγμα. Αν δεν υπάρχει αστυνομία, οι διαδηλωτές τι θα βρίζουνε; Θα γυρίζουνε σαν έρμαια στη διαδήλωση και θα βρίζει ο ένας τον άλλον στο τέλος, εκνευρισμένοι ότι όλη η κοινωνία για πρώτη φορά είναι μαζί τους. Έτσι το κίνημα υποθάλπεται εκ των έσω. Στα Εξάρχεια θα παρακαλάνε τους αστυνομικούς να έρθουνε να τους πουν ένα καντηλάκι βρε παιδί μου, έτσι για τη γνωριμία, ενώ λέξη «Μολότοφ» θα θυμίζει πια περισσότερο πια βολεϊμπολίστα του Ολυμπιακού, παρά μικρή μπομπίτσα..

ΣΕΞΙ ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ

Μου στέλνει όπως συνηθίζει κάθε μήνα ΠΜ ένα επίλεκτο μέλος του ΜΗ…

-         Καλό μήνα σε όλους

Του απαντώ με δόσεις αγάπης και ενδιαφέροντος…

-         Εσύ όσο πας και χειροτερεύεις!

Μου απαντάει σαν ασθενής που δε θέλει να πάρει το φάρμακό του…

-         Πρόσεχε τι λες

Του απαντώ με τρεμάμενη φωνή…

-         Γιατί; Θα με ψεκάσεις;

Ο διάλογος συνεχίζεται…

ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ

Κι ενώ όλα αυτά γίνονται στην κυβέρνηση, στη ΝΔ έρχεται μια καινούργια μέρα. Η Ντόρα έρχεται με φόρα φέρνοντας μαζί της τις διεθνείς φιλίες της, που δεν τις είδαμε στο υπουργείο εξωτερικών αλλά μάλλον ήθελε να μας κάνει έκπληξη για όταν θα βγει πρωθυπουργός. Θα ρθει ο Τζωρτζ Σόρος στα βαφτίσια της εγγονής της λένε. Θα φέρει και επενδύσεις από το εξωτερικό κι ειδικά από τη Γερμανία που έχει καλές σχέσεις λένε, ενάντια στους τωρινούς απόγονους των κομμουνιστοσυμμοριτών αλλά και των λοιπών «λαϊκών»  δεξιών στοιχείων που οι δυο τους έχουνε κατακλύσει την κοινωνία, πιστή στο Μητσοτακέικο φρόνημα!  

Είναι αυτό που λένε…ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ!

Έλα να ξεσκιστούμε!

Χτυπιούνται ποιος θα βγει αρχηγός της Ν.Δ.

Αλλά εγώ νομίζω έχω τη λύση! Aρχηγός νέος με παράλληλη αλλαγή ονόματος...

CIAO Ν.Δ. ΜΕ ΤΟ ΓΙΩΡΓΟ ΜΑΡΙΝΟ!

Με στελεχιακό δυναμικό που θα δώσει μια γερή απάντηση στην κυβερνητική λαίλαπα που απαντάει στο όνομα ΓΚΕΡΕΚΟΥ…

Με επιτελικά στελέχη που να μπορούν να υπερασπιστούν αυτό το στελεχιακό δυναμικό όποτε χρειαστεί…

Με ένα νέο πρόγραμμα που να μπορεί να ξαναθέσει την Ελλάδα σε αναπτυξιακή τροχιά…

Γι’ αυτό ας προχωρήσουμε σ’ ένα συνέδριο μ΄ ολάνοιχτες διαδικασίες…

Είναι ωραία στη Νέα δημοκρατία…

Γενικό κρατικό Νίκαιας 17:00

Μεταφέρεται ο ασθενής, όλοι μέσα στο άγχος. Αφού οι γιατροί λένε «μάγκες όλα ΟΚ, δεν είναι κάτι σοβαρό, σε 10 μέρες θα είναι μια χαρά» έρχεται η χαλάρωση, τσιγάρο έξω και καφές, έρχεται κι ένας ξάδερφος αστυνομικός.

Γενικό κρατικό Νίκαιας 17:00

Ο ρημάδης ο καφές  δεν κατεβαίνει με τίποτα. Ήδη έχουνε περάσει από μπροστά μας 5 γιατρίνες, νοσοκόμες και πάει λέγοντας με κάτι πόδια σαν την αττική οδό, με κάτι κορμάκια που από την πολλή καμπύλη χάνεις τον έλεγχο και πέφτεις σε κολόνα. Ο ξάδερφος, παντρεμένος με δύο τέκνα που έχει να δει άλλο γυναικείο κορμί από τον απεγκλωβισμό σεισμοπαθών στη Ricomex, έχει πάθει αποκόλληση ίριδος και λοιπών χρήσιμων εξαρτημάτων για έναν που θέλει να λέγεται «αξιοπρεπής ματάκιας».

Γενικό κρατικό Νίκαιας 17:45

Μια εξ’ αυτών πέρναγε συνέχεια από μπροστά μας πάνω –κάτω λες και ήμασταν επιτροπή καλλιστείων και ξεχάσαμε να της βάλουμε βαθμό. Αφού παραπήγε το πράγμα, σε μια στιγμή της κόβουμε το δρόμο…

-Να σου πω…

-Παρακαλώ.

-Πότε έχεις βάρδια εδώ;

-Γιατί ρωτάτε;

-Για να δούμε πότε να αρρωστήσουμε.

Η γιατρός, συνηθισμένη στα επείγοντα περιστατικά, γέλασε κι απομακρύνθηκε…δύο βήματα.

Γενικό κρατικό Νίκαιας 18:15

Με τον ξάδερφο έχουμε ήδη μετρήσει ακόμα άλλες πέντε-έξι γιατρίνες, ασθενείς και συγγενείς ασθενών. Ξαφνικά σκάει ένα ασθενοφόρο. Μια γιαγιούλα βγαίνει από μέσα, ενώ οι κόρες της προσπαθούν να συμπαρασταθούν. Εγώ με τον ξάδερφο αρχίζουμε και πλησιάζουμε σαν ενδονοσομειακή λοίμωξη και παίζουμε με τα μάτια μη ξέροντας πώς να το χειριστούμε, καθώς οι κόρες μπορεί να ήτανε τρελαμένες λίγο από την όλη φάση, αλλά σε περίοδο ομαλότητας άνετα της έβαζες αντικείμενο διαπραγμάτευσης με τους Άγγλους να μας δώσουν τις καρυάτιδες και να πάρουν αυτές. Δοκιμάζουμε ατάκες και φανταστικούς διαλόγους…

-Έχω και ώμο (να κλάψεις), πάμε μια βόλτα;

-Να ρωτήσουμε αν υπάρχει διπλό φορείο;

Κι άλλα τέτοια. Κοιταχτήκαμε λίγο με το ξάδερφο, αισθανθήκαμε σαν ύαινες που χορεύουν ταγκό πάνω στον ανθρώπινο πόνο για τα μάτια ενός string και οπισθοχωρήσαμε.

Γενικό κρατικό Νίκαιας 19:00

Αλλά πρώτα βγαίνει η ψυχή του ανθρώπου και μετά το χούι. Κι ενώ μαθαίναμε ότι ο ασθενής μας τη γλίτωσε φτηνά, κι έπαθε το καλύτερο απ’ όσα μπορούσε να είχε πάθει και ότι θα επανέλθει σε λίγες μέρες, με αναπτερωμένο ηθικό, ξαναχυθήκαμε στις επάλξεις. Εκεί βρισκότανε μια συγγενής που άναβε το ένα τσιγάρο μετά το άλλο. Ξεσκονίζουμε το λεξικό μας, τι έχουμε για συγγενή θύματος. Παίρνουμε το περίλυπο ύφος, χωρίς χιούμορ καθώς δεν το απαιτεί η περίσταση, και λέμε ότι θα ξεκινήσουμε με ερώτηση για τον συγγενή της, πώς τα πάει, να μη μας περάσει και για βάρβαρους…

-Είναι βαριά;

-Όχι καμιά 50αριά κιλά…

Η απάντηση μας άφησε άναυδους. Εγώ θυμήθηκα ότι έχω μάθημα, ενώ ο ξάδερφος θυμήθηκε τα παιδιά του. Χαιρετίσαμε τον ασθενή μας και τραβήξαμε ο καθένας στο δρόμο του.

Και μετά σου λένε Ε.Σ.Υ.. αλλά πού είσαι εσύ; Σα να μην υπάρχεις..!

Μπήκε στο δωμάτιο. Έκλεισε την πόρτα ερμητικά. Οι αισθήσεις της ξεχείλιζαν και πλανιόντουσαν σ’ όλο το χώρο, από γωνιά σε γωνιά σα μπατανόβουρτσες. Εγώ, κι ας έχω ξαναδεί πολλές φορές το ίδιο έργο, κάθε φορά ξεκινάω έχοντας μέσα μου ένα σωρό ερωτηματικά, σα σκυλί που κυνηγάει αυτοκίνητο.

Αλλά τα ερωτηματικά είναι σαν τα καντηλάκια. Αν τα κρατάς μέσα σου είναι ευλογία, αν τα εξωτερικεύεις όμως δεν πας για σεξ αλλά για ολονυχτία στον όσιο Πατάπιο…Έτσι κοντοστέκεται ένα βήμα πριν και με ρωτά…

-         Φοράς βέρα βλέπω;

-         Όχι, δαχτυλιδάκι είναι.

-         Εγώ με δεσμευμένους δεν πάω, στο ξεκαθαρίζω!

-         Ούτε γω.

-         Μάλλον είσαι αρραβωνιασμένος και ξέχασες να βγάλεις τη βέρα.

-         Μάλλον είσαι χοντρή και ξέχασες να βγάλεις το μπλουζάκι.

Η κουβέντα δεν κράτησε πολύ αλλά μπήκε άνω τελεία. Τα ρούχα πέφτανε με γδούπο στο πάτωμα σα φαντάροι σε ορκωμοσία. Οι ματιές ηλεκτρίζονταν χορεύοντας χασαποσέρβικο στο ήδη τεταμένο κλίμα ενώ οι κουρτίνες προφητικά έμεναν ανοικτές, περιμένοντας σε στάση μάχη το θέατρο σκιών που θα επακολουθούσε…

-         Ωρέ που μπλέξαμε…

-         Εγώ είμαι καλός χαρακτήρας!

-         Να μπεις στο big brother.

-         Δε μ’ αρέσει να κάνω αυτό που δε θα ήθελαν να μου κάνουν.

-         Και να ‘σαι κι ο εαυτός σου, ξέχασες να το πεις αυτό.

-         Δεν αντέχω! Αισθάνομαι σα να είμαι στο κόκκινο δωμάτιο!

-         Εγώ πάλι στο δωμάτιο επικοινωνίας…

Εκεί έσκασε στα χέρια μου το πρώτο τσιγάρο. Ήτανε μια επανάσταση στο φασισμό των σήριαλ που πάντα το ανάβουνε οι εραστές μετά το σεξ. Εγώ το άναψα πριν. Βγήκα στο μπαλκόνι κι ατένισα τη θέα. Ήτανε η πρώτη φορά που μετάνοιωσα που δεν ήμουνα αρραβωνιασμένος, γιατί σε κάτι τέτοιες καταστάσεις χρειάζεσαι έναν άνθρωπο στον κόσμο που να γείρεις το κεφάλι σου πάνω του, να του ψιθυρίσεις στ’ αυτί πως δεν είσαι ελέφαντας κι εκείνη απλά να το πιστέψει…

Εκείνη έτοιμη προς αναχώρηση…

 -         Θέλω να φύγω. Εσύ;

-         Εγώ τι;

-         Δε θες να φύγεις;

-         Όχι λέω να περιμένω τη γυναίκα μου.

-         Ώστε το ομολογείς ότι έχεις γυναίκα!

-         Ναι το ομολογώ.

-         Και γιατί δεν το έλεγες πριν;

-         Γιατί πριν παιζότανε. Αλλά τώρα, αφού δεν πρόκειται να πηδήξω, τουλάχιστον να βρω και κανένα φαγητό όταν γυρίσω σπίτι…

 

Σε κάθε αναμέτρηση οι νικητές προκαλούν αισθήματα υπερηφάνειας και κυριαρχίας στον κόσμο. Αλλά οι ηττημένοι προκαλούν συναισθήματα γοητείας (εκτός αν είσαι χοντρός, ηλίθιος και αποτυχημένος). Και επειδή εμένα με συγκίνησαν οι ηττημένοι celebrities ανεξαρτήτως κόμματος, σας τους φέρνω στη μάπα να γοητευτείτε κι εσείς, όσο η αξία του ηττημένου δίνει δόξα στο νικητή…

Αρβανιτίδη:

Μεγάλη ρήτορας, αναδείχτηκε στο μεγάλο δικαστικό αγώνα προκειμένου να αποδείξει ότι τη στιγμή που η άλλη γένναγε το παιδί, ο Πασχάλης βρισκότανε στη Θεσσαλονίκη. Φυσικά δεν κατάφερε να πείσει, όχι τον κόσμο, αλλά ούτε και τους υπόλοιπους Olympians, καθώς αν αποδεικνυότανε πως ο Πασχάλης την έχει τόσο μεγάλη, ο θηλυκός πληθυσμός της πρωτεύουσας θα την έβγαζε πρώτη σε σταυρούς πανελληνίως με μοναδικό αίτημα να λείπει από το σπίτι όσο γίνεται περισσότερο.

Τουρνάς: 

Από το «είναι κάτι παιδιά που δε γίνονται άντρες» πέρασε στο «είναι κάτι τραγουδιστές που δε γίνονται βουλευτές». Παιδί των λουλουδιών κι αυτό, κατέβηκε. προκειμένου να συνεργαστεί με τα παιδιά- λουλούδια της Ν.Δ. Και μετά κάποιοι άλλοι μιλάνε για «πράσινη ανάπτυξη».  

Κουντουρά: 

Ιστορικό έμεινε το αίτημά της να υπάρξει στη βουλή χώρος κομμωτηρίου για τις γυναίκες. Φυσικά απορρίφθηκε το αίτημα γιατί θεωρήθηκε ότι υπέσκαπτε τον πρωθυπουργό καθώς  είχε ζητήσει πρώτος ένα τυροπιτάδικο…

Μπόκοτα:

Σπουδαία πολιτικός, χειρίστηκε με περισσή δεξιοτεχνία για χρόνια τα εθνικά μας θέματα στη Eurovision. Φυσικά όσο ήτανε εκεί όχι πρωτιά δεν είδαμε, αν είχε πηγάδι κοντά θα μας ρίχνανε μέσα, άρα ανεπίσημα θεωρείται εμπνευστής της μουσικής underground.

«Ποιος ήλιος εξεπρόβαλλε μεγιεμελέ, μεγιεμελέ» ίσως να τραγούδαγε το βράδυ των εκλογών ο γνωστός αοιδός. Θιασώτης του ανατολικού σκυλοτράγουδου, φοβήθηκε ότι οι Ιρακινοί του πάρουν τη δουλειά κι έτσι συντάχθηκε στο ΛΑ.Ο.Σ.  προκειμένου τα τουρκογύφτικα άσματα να μην αλλάξουν χέρια, και να παραμείνουν ελληνικά!

Ο γιος του μεγάλου αοιδού Αγγελόπουλου, παρεξηγημένος από την τροπή που πήρε ο στίχος του πατέρα του «τα μαύρα μάτια σου όταν τα βλέπω με ζαλίζουνε» κατέβηκε κι αυτός με τον Καρατζαφέρη. Γιατί όταν ο πατέρας του έλεγε «μαύρα μάτια» εννοούσε μόνο μαύρα μάτια, όχι πόδια, ούτε αυτιά, ούτε βυζιά.

Αυτοί ήτανε οι ηττημένοι των εκλογών. Αλλά θα σκάσω αν δεν παρουσιάσω και τον μεγάλο βουλευτή που ψήφισε ο Πειραιάς μας!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΑΤΟΛΑΚΗΣ

 

Δολοφόνος των ελληνικών γηπέδων, έρχεται για να λύσει το μεταναστευτικό. Αλλά κι αυτό το τανκ έχει τις αδυναμίες του…

Αν είσαι μετανάστης, πάρε μια μπλούζα της Juventus και φόρα την. Δεν πρόκειται να καταλάβει Χριστό. Μετά θα μπαίνουν εφτά-εφτά (όχι τα γκολ, οι μετανάστες)

Λόγω της υπερβολικής ευαισθησίας που ταλανίζει το ΜΗ, ας βάλω κι εγώ ένα λιθαράκι σ’ αυτό, γιατί διαβάζοντας τα υπόλοιπα posts, αισθάνομαι λίγο κάφρος…

Ο ρομαντικός μου εαυτός όμως είναι εδώ! Παραμονεύει και εξαπολύει μύδρους ευαισθησίας όποτε του…τη βαρέσει!

ΑΣΤΕΡΙ ΜΟΥ ΦΕΓΓΑΡΙ ΜΟΥ

Αστέρι μου φεγγάρι μου

Της σκέψης μου ληστή

γαλάζια μου οπτασία

έφυγες χτες μανάρι μου

Πώς να στο πω λαϊκιστί

Έκανες μαλακία…

Γιατί πολύ σ’ αγάπησα

Μ’ ανέστησες, με πέθανες

Βρισκόμουν σ’ αφασία

Και το αλκοόλ σταμάτησα

Μα συ στο τέλος τα ‘κανες

Μουνί καλλιγραφία

Σε πήγαινα διακοπές

Σου μάζευα όλα τα σουτιέν

Κι έκανα χαμαλίκια

Κι όλοι με λεν πια κουραμπιέ

πήγα γι' αυτό με μανεκέν

Κι έκανα καφριλίκια

Μα όπως λεν οι ηθοποιοί

Αν είν’ η ατμόσφαιρα καλή

Βγαίνει απ’ τα καμαρίνια

Μα αν σου γαμάνε τη ζωή

Κι after στο παίζουν αδερφή

στα κάνουν μανταρίνια

Γι’ αυτό αγάπη μου παλιά

Κλεισμένος μέσα στο γιαπί

Σου γράφω ένα τετράστιχο

Γύρνα σε μένανε ξανά

Μην το αργείς όμως γιατί

Την έχω κάνει λάστιχο…

Υ.Γ. Ευχαριστώ πολύ τους συντελεστές της χτεσινής βραδιάς. Έχω να γελάσω χρόνια έτσι, αν και- μεταξύ μας- δεν κατάλαβα και πολλά.

Δηλαδή έτσι μου ‘ρχεται να κάνω καμιά τρελαμάρα, αφού δεν πρόκειται να τα οικονομήσω ποτέ στη ζωή μου –το έχω πάρει απόφαση πια- ας αγιοποιηθώ τουλάχιστον!

Αυτό δεν έκανε κι ο προφήτης Ηλίας; Πήρε λένε ένα κουπί κι άρχισε να ανεβαίνει βράχους και ραχούλες προκειμένου να βρει θάλασσα. Αυτό το κρίνετε ως νορμάλ συμπεριφορά; Και τον αγιοποίησαν γι’ αυτό! Δηλαδή αν κυνήγαγε καρχαρίες τι θα τον κάνανε;  Θα τον βάζανε και μέσα στη φάτνη στην οικογενειακή φωτογραφία;;;

Μάλλον το όνομα «Ηλίας» θα τους έκανε γκελ, αλλιώς δε μπορώ να το εξηγήσω..

Φυσικά τώρα έχουμε καινούργιους άγιους. Είναι οι μητροπολίτες που ο ένας τον άλλον αυτοαποκαλούνται άγιοι. Να μου πεις εδώ εμείς τηλεφωνάμε σε κανένα φίλο ρούχλα, αξύριστο με παντόφλα τρία νούμερα μεγαλύτερη και με πυτζάμες σαν του ισοβίτη και του λέμε «γεια σου άρχοντα», οι παπάδες θα κολλήσουνε;

Φυσικά εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα. Γιατί πέραν των όσων κάνω ή δεν κάνω, πού πάω με το όνομα «Γιώργος»; Εδώ ο άλλος με το ίδιο όνομα και κυνηγάει τους αναποφάσιστους με το τουφέκι, εγώ θα πείσω το ιερατικό συμβούλιο που στο κάτω-κάτω είναι και εν δυνάμει ανταγωνιστές;

Αλλά είναι και μπαμπέσηδες. Πχ γίνεται ο άλλος μητροπολίτης και αλλάζει όνομα. Γιατί κύριος; Και μένα ήθελα να με λένε Ιωνά πχ αλλά το έκανα παπάρα!

Γιατί πάντα θαύμαζα τον Ιωνά. Αυτόν ντε, που μπήκε στο στόμα της φάλαινας, έκανε ένα τσιγάρο και ξαναβγήκε. Γιατί η φάλαινα θα μπερδεύτηκε μάλλον. Θα ένοιωσε ένα κάψιμο μέσα της και θα νόμιζε ότι της έβαλαν πολύ ταμπάσκο στο μεζέ. Και φοβήθηκε μην την πιάσει κόψιμο, κι άντε τώρα να βρεις χώρο στο βυθό να πας να κάνεις την ανάγκη σου. Έχει γεμίσει κι ο βυθός αστερίες, αστακούς, κάτι κωλόψαρα άεργα του κερατά, αναρχοαυτόνομα, που κολυμπάνε μόνο σε καμιά πορεία διαμαρτυρίας εναντίον της φράσης «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό».

Τα βλέπει όλα αυτά η φάλαινα και τρελαίνεται, εξάλλου ως το μεγαλύτερο ψάρι, είναι καπιταλιστόμουτρο του κερατά. Γουστάρει τους ψαράδες που μαζεύουν όλη τη πλέμπα του βυθού- εκτός από τα φαλαινοθηρικά-. Σνομπάρει τη λαϊκή, αν και καμιά φορά πάει για να γελάσει με τα μαλακισμένα που πέσανε σαν κορόιδα στα δίχτυα για άλλη μια φορά.

Αυτά είδε ο προφήτης Ηλίας και πήρε το κουπί να βρει θάλασσα στο βουνό! Σαν προφήτης το έπιασε το υπονοούμενο και την έκανε λαμογιά. Ο Τσε αντίθετα δεν ήτανε προφήτης και πιάστηκε σα κατεψυγμένη γαρίδα.

Τελικά τη βρήκα τη συνταγή. Άγιος γίνεται όποιος φυλάει τον κ*λο του μάλλον. Οι υπόλοιποι (όσοι τον αφήνουν αφύλαχτο) απλώς μητροπολίτες…

Εδώ ο κόσμος χάνεται και το…κανταΐφι χτενίζεται. Τέλος πάντων…

Πάω να βάλω τηλεόραση το μεσημέρι, λέω όλο και σε κάποιο «δις εξαμαρτείν» ή «είσαι το ταίρι μου» θα πέσω. Αλλά ξέχασα ότι είχαμε εκλογές. Ανοίγω και βλέπω αυτόν τον ευχούλη από τους οικολόγους να μιλάει. Τι να σας πω ρε παιδιά, καλό παιδί φαίνεται αλλά σπίτι μου δεν τον έβαζα!

Εδώ που τα λέμε, μεταξύ μας τώρα, είναι λίγο πεταχτούλης. Και εντάξει, να φυτέψω κι εγώ ένα δέντρο, μπορώ. Αλλά φοβάμαι να πάρω η τσουγκράνα, γιατί όπως λέει κι η γνωστή συμβουλή «ξύσου με γκασμά, με τσουγκράνα έχεις κενά». Κι εγώ αυτά τα κενά τα τρέμω…

Πετάγομαι μετά και βάζω το «έχεις πακέτο». Ήτανε ο Τζώρτζογλου ο οποίος έψαχνε έναν παλιό του φίλο ονόματι «Τζιμάρας»  που ήθελε να ξανασυναντήσει. Εγώ ακούγοντας Τζιμάρας, φανταζόμουνα κάτι σαν τον Μπίλια στις ταινίες του ’80. Και περιμένω να σκάσει μύτη ο λεβέντης ο τσολιάς βγαλμένος μέσα από τους μύθους των βουλκανιζατέρ. Και ξαφνικά αντί για τσολιάς και καραμπουζουκλής, πετάγεται μια μουχρίτσα σαν τη Μάγια η μέλισσα, με ένα μάτι που σε κάθε αντρική παρουσία που πεταγότανε στο πάνελ, χόρευε καλαματιανό  και να χτυπάει παλαμάκια που είδε τον παλιό του φίλο! Αφού δεν έβγαλε να κεντήσει πάλι καλά…

Ψάχνοντας εναγωνίως κάτι που να με αντιπροσωπεύει, πέφτω πάνω στο Γιακουμάτο! Είναι να μη σε θέλει. Κι αρχίζω να τον ακούω. Λέει ότι την κυβέρνηση την κυνηγάνε όλα τα Μ.Μ.Ε. και στεναχωριέται. Εγώ στη θέση του θα χαιρόμουνα. Σε άλλη εποχή θα τους κυνηγούσαν με καφάσια ντομάτες! Δε λέει κι ένα ευχαριστώ!

Πλάκα-πλάκα ακούς τον Καραμανλή πια και νομίζεις ότι ήρθε ο χάρος να σε πάρει. Πώς έγινε έτσι αυτός. Βγαίνει και λέει «ψηφίστε με και θα δείτε τι θα πάθετε, δε βλέπω άσπρη μέρα, εκτός κι αν κανένας αποφασίσει να σοβαντίζει το σπίτι του». Ομολογώ ότι είναι ένας πρωτοποριακός πολιτικός λόγος, σαν ταινία επιστημονικής φαντασίας. Αλλά να μου πεις εδώ ο Μάικλ Τζάκσον με το «Thriller» έσπασε ταμεία, ο δικός μας να μην ελπίζει με το ψυχολογικό δράμα που προσφέρει; Άσε που άνετα το γυρίζει σε τσόντα soft με γραμματείς υπουργείων-κασκαντέρ που πέφτουν από τον τέταρτο άμα λάχει!

Και αναπόλησα λίγο τον προγραμματικό λόγο του ευχούλη των οικολόγων. Τουλάχιστον αυτός ζει στην εποχή του κοντορεβιθούλη. Και αρχίζω και ψάχνομαι αν συμβαίνει κάτι με εμένα, αλλά κατάλαβα ότι τελικά όλοι κινδυνεύουμε…

Μην το ψάχνετε αδέρφια, κωλοκοινωνία…

Είναι σημαντικό οι αδύναμοι να σηκώνουν κεφάλι και να χτυπάνε τους δυνατούς. Όχι, δε γράφω κάποιο μανιφέστο, απλά είδα στις τηλεθεάσεις πως η Ελεονώρα Μελέτη και το Star ήτανε πρώτο στα πρωινά και μου έκανε εντύπωση.

 Όπως καταλάβατε η διάβρωσή μας έχει φτάσει πολύ μακριά, αλλά όχι τόσο για να ψηφίσω κάποιον που επιλέγει στην προεκλογική του καμπάνια να μου πει το εξής: 

-         Περνάς καλά;

-         Έτσι κι έτσι..

-         Ωραία, ψήφισε με να σου κάνω τη ζωή δύσκολη. Για δυο χρονάκια μόνο.

-         Όχι, απλά θα έχεις συνηθίσει!

Φυσικά και να σου λένε ψέμματα ότι τάχα θα φτιάξουν τα πράγματα δεν είναι λύση, αλλά εδώ τίθενται δυο λογικές.

-         Πάμε να κυνηγήσουμε γκόμενες.

Η πρώτη δε θα σου κάτσει, ούτε η δεύτερη, ούτε η τρίτη, ούτε η δέκατη, ούτε η εικοστή πρώτη. Αλλά η εικοστή όγδοη μόλις θα έχει χωρίσει αφού θα χει φάει το κέρατο της ζωής της, κι έχει πει στον εαυτό της ότι «θα πάω με τον πρώτο που θα βρω μπροστά μου». Και έρχεσαι συ. Μπορεί να είναι σα σκιάχτρο αλλά μπορεί και να είναι ωραία αυτή που θα σου τύχει. Πάντως είσαι καλύτερα από πριν. Εμπεριέχει το ρίσκο του μεν, αλλά έτσι είναι η ζωή…

Σου ρχεται κι ο άλλος.

-         Πώς είσαι έτσι; Χαχα! Θες να βρεις και γκόμενα! Άει κλείσου σε κανένα Βατοπέδι, τουλάχιστον να τα οικονομήσεις μπας και βγάλεις καμία με τα φράγκα! Ή ξεσκίσου στις πλαστικές, τα πρώτα χρονάκια θα είναι δύσκολα αλλά μετά σε περιμένει μια τεράστια καριέρα στη Συγγρού έτσι όπως θα είσαι!

Και δω έρχεται το δίλημμα. Αποδέχεσαι τη μοίρα σου, ή προσπαθείς έστω με «ενέσεις» αισιοδοξίας να τη δεις αλλιώς; Γιατί πέρα από τα οικονομικά που μας έχουνε πρήξει τελευταία, πάνω απ’ όλα είναι η ψυχολογία μας. Αυτή τα καθορίζει όλα, ακόμα και την οικονομία.

Κι αυτό φαίνεται από ένα πράγμα. Ποιος προϋπολογισμός έχει πέσει μέσα ποτέ; Η απάντηση είναι ΚΑΝΕΝΑΣ. Γιατί όμως, δεν αναρωτήθηκε κανείς. Γιατί βάζουνε τα τεχνοκρατάκια του κερατά να τον γράψουνε. Τον μπήγουνε με ένα σωρό αριθμούς και στο τέλος πέφτουν πάντα έξω. Αλλά ένας προϋπολογισμός δε θέλει μόνο λογιστικές γνώσεις. Θέλει και έμπνευση και όραμα για να τον πετύχεις και να πέσεις μέσα. 

 

Γιατί δε μετρούν τη ψυχολογία μας. Η οποία καθορίζει την συμπεριφορά μας, μας κάνει χαρούμενους και βγαίνουμε, αγοράζουμε ή διασκεδάζουμε ή κλεινόμαστε μέσα. Κι αυτό δεν είναι μετρήσιμο.

Για να πετύχει μια πολιτική λοιπόν, δε φτάνει μια δήθεν αυξησούλα, ή ένα πάγωμα τιμών. Αυτό χρειάζεται αλλά μετά. Πρώτ’ απ’ όλα χρειάζεται αισιοδοξία. Να σε κάνει ο άλλος να τη δεις αλλιώς. Κι ας είναι εποχές δυσπιστίας και δεν πιστεύουμε κανέναν σε τίποτα, μπορεί να ρθει κάτι από το πουθενά και να σου αλλάξει τα πάντα, μέσα σου κι έξω σου. Αρκεί να είσαι κι εσύ έτοιμος γι’ αυτό, αν κάτσει κάποτε.