αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Ένα παιδί κοιτάει τ' άστρα (reload)
Γιατί βαριέται να τα μετρήσει...
11 Ιουνίου 2020, 12:45
Spring wine


Ο τύπος κάπνιζε το τσιγάρο του απερίσπαστος. Είχε και το απολιθωμένο καφεδάκι του παραδίπλα ενώ χάζευε από το παράθυρο το ειδυλλιακό τοπίο της χαλυβουργικής. Το τριήμερο της Καθαράς Δευτέρας του φαινόταν ένας ανήφορος, ποιος περιμένει αλήθεια με ανυπομονησία να φάει τουρσί με λαχανικά σε πλαστική συσκευασία που όταν τα τρως είναι σα τρως μπαλάκια του τένις ή  χταποδάκι που το τραβάς να το κόψεις να το φας και τεντώνεται σα τσιχλόφουσκα;

Σκεφτόταν πολλά κείνη την περίοδο αλλά ένας αέρας αδράνειας και μια παράξενη οσμή σπαρίλας κρατούσαν τα πράγματα όλα αποθηκευμένα στριμωχτά μέσα στο τσερβέλο του. Κι η ενέργεια του,  αυτή η τρέλλα που κουβαλούσε , είχε μουλαρώσει, κρυβόταν στο πίσω μέρος του εγκεφάλου κάνοντας πολύμηνες διακοπές και χασκογελώντας με την κατάντια του αφεντικού της.

Όμως το άξαφνο  γεγονός είναι σαν την εφορία. Σκάει εκεί που  δεν το περιμένεις, σε κάνει μια σβούρα, σε πετάει χάμω και σε μεταμορφώνει σε πατημένο χαλάκι μπάνιου. Έτσι κι ο τύπος ενώ βιώνει τα γεγονότα  με ρυθμούς παλιάς γιουγκοσλάβικης ταινίας, ξαφνικά παίρνει μεταγραφή στο χόλυγουντ.

Μια παλιά γνωριμία επανέρχεται στο προσκήνιο με δρασκελιές, κάτι σαν ξαφνικός άνεμος που σκάει ενώ είσαι στην παραλία χαλαρά και πλατσουρίζεις Ιούλιο μήνα, και σου σηκώνει την ομπρέλα και την κάνει σαν πυραυλοκίνητο f-16, σου τακτοποιεί την μπλούζα στον πέρα χωματόδρομο ενώ η μία σου παντόφλα γίνεται σημαία πάνω στο δέντρο.

-          Μου αρέσεις πάρα πολύ τύπε μου.

-          Και συ πάντα μου άρεσες τύπισσά μου.

-          Θέλω να πλατσουρίζουμε μαζί από δω και πέρα στις ήσυχες καλοκαιρινές νύχτες.

-          Αμ εγώ δε θέλω νομίζεις;

-          Θέλω να τρέχουμε στο δάσος σα χαρούμενα στρουμφάκια και να πηδάμε από θάμνο σε θάμνο.

-          Αμ εγώ δε θέλω νομίζεις;

-          Θέλω  να γίνω η γκόμενά σου, η μαμά σου, η νονά σου, η γιαγιά σου κι η θεια σου η Αμαλία.

-          Αμ εγώ δε θέλω νομίζεις; Μην τα πάρει μόνος ο θείος ο Θοδόσης, τη ζηλεύει τη θεια μου.

-          Καλά μαλάκας είσαι;

-          Είσαι φοβερή, έτσι λέει και η θεια μου το Θοδόση, και ελεεινό και τρισάθλιο, μπήκες αμέσως στο ρόλο!

-          …………

Ο έρως εξελίχτηκε με 200 χλμ την ώρα. Ξυπνούσαν και κοιμόντουσαν μαζί, ενώ όλη μέρα βρίσκονταν σε συνεχές μπίρι—μπίρι σαν τον Παναθηναϊκό με το Δήμο Αθηναίων. Μόνο γήπεδο δεν έχτισαν. Αλλά έχτισαν κάτι βαθύ εσωτερικό που δε μπορούσαν να το εντοπίσουν ακριβώς, αλλά κάθε μέρα όλο και γινόταν πιο βαθύ και πιο αληθινό, σαν το τρίτο μνημόνιο.

Ο τύπος πλέον την είχε δει λίγο αλλιώς. Άρχισε να συνέρχεται από το λήθαργο της τελευταίας περιόδου, άρχισε να γυρίζει το μάτι του και να  παίρνει στροφές. Η τρέλλα επανέρχεται στο προσκήνιο και διοργανώνει σαββατόβραδα αγάπης εικοσιπέντε ντεσιμπέλ, ενώ η καρδιά του βαράει για την τύπισσα σαν ντράμερ σε τελετή ανθρωποθυσίας των μάο-μάο.

Κι η τύπισσα όμως δεν πάει πίσω. Έχει ψαρώσει με το αχανές βλέμμα του τύπου,  τα τσιτάτα που πετούσε και μόνο ο ίδιος τα καταλάβαινε, την απειρία του σε ζητήματα μόδας καθώς ντυνόταν σαν τον χάρο που ήρθε να σε πάρει. Παράλληλα τον έτρεχε ποικιλοτρόπως σε σημείο ο τύπος ν ανοίγει υποθέσεις, ν ανανεώνεται και μέσα σε λίγο καιρό από ταινία τρόμου άρχισε να μεταμορφώνεται σε «καλημέρα Ελλάδα» με τον Γιώργο Παπαδάκη.

-          Θέλεις γενικό ρεκτιφιέ.

-          Για νεοκλασσικό στου Γκύζη με πέρασες;

-          Θέλεις αναδόμηση, έτσι δεν είσαι ούτε για το καφενείο του Φατσέα.

Η λέξη «αναδόμηση» έβγαζε κάτι πολύ πασοκικό, οπότε ο τύπος δεν ήταν δύσκολο να πέσει στη λούμπα. Ένοιωθε ότι νταραβεριζόταν με μια τύπισσα μεταξύ Σίλιας Κριθαριώτη και Βάσως Παπανδρέου, οπότε παίρνοντας ύφος και στυλ «Τσοβόλα δος τα όλα» άρχισε να αναδομείται.

Οι μέρες και οι νύχτες περνούσαν σα στιχομυθίες του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, γρήγορα μεν, αλλά η κάθε ατάκα βιδώνεται στο μυαλό σαν να στην καρφώνει γεωτρύπανο. Φυσικά υπήρχαν τα πάνω και τα κάτω αλλά πλέον η ψυχική τους διασύνδεση είχε καλωδιωθεί τόσο που έσπαγε τα μηχανάκια της AGB. Είχανε μπει και οι δυο σε μία άλλη σφαίρα κι η καθημερινότητα της πόλης έμοιαζε σαν βόλτα του Χίουι του Λίουι και του Ντιούι στα στενά στης Λιμνούπολης.

Αλλά και η τύπισσα άρχισε να επηρεάζεται από τον τύπο καθώς το συναισθηματικό έλλειμμα άρχισε να κάνει φτερά και στη θέση του να μπαίνει ένας πακτωλός σκέψεων και ονείρων που πρωταγωνιστής ήταν  ο τύπος με το ένα χέρι να κάνει μπουρμπουλήθρες με την πορτοκαλάδα και με το άλλο να κρατάει σα ρόπαλο ένα κρουασάν σοκολάτα ενώ η τύπισσα ξαπλωμένη στα πόδια του κοιμάται σα φώκια σε παγόβουνο στο βόρειο παγωμένο ωκεανό.

Η κοινή τους ζωή είχε μόλις αρχίσει όταν η τύπισσα του στέλνει πακέτο με τη Βίκυ Χατζηβασιλείου.

-          Δεν είσαι ο άντρας των ονείρων μου, ψιλοσέρνεσαι, ο προηγούμενος ήταν καλύτερος.

Ο τύπος μένει μαλάκας, με το κρουασάν σοκολάτα στο χέρι. Η τύπισσα δεν είχε άδικο, η περίοδος της αδράνειας δεν είχε διώξει τα σημάδια της πάνω του όσο κι αν προσπαθούσε εντέχνως να τα κρύψει. Ήθελε πολλή δουλειά ο τύπος και υπομονή και συνήθως αυτή είναι μία ακριβή διαδικασία. Απ’ το να τρέχεις στο ράφτη να σου βγάζει το θερμιδομετρητή για να χαράξει πάνω σου το κοστουμάκι, πας και χτυπάς ένα από τον Ζάρα και καθάρισες. Έτσι σκέφτηκε η τύπισσα και με τεχνοκρατικό πνεύμα, του στρώνει τον αεροδιάδρομο για απογείωση.

-          Θέλω να μείνουμε φίλοι.

-          Εμένα με ρώτησες;

-          Γιατί να σε ρωτήσω; Η ζωή τα καθορίζει αυτά.

-          Η ζωή είναι σαν τη γκρίνια του προϊστάμενου, καθένας έχει τον προσωπικό του εξάψαλμο, άλλα λέει στον έναν κι άλλα λέει στον άλλον.  

-          Είσαι εγωιστής, ελεεινός και τρισάθλιος που θες έτσι να με βγάλεις απ’ τη ζωή σου!

Ο τύπος άρχισε να τσιμπιέται για τη στιγμή που έφερε όσα δεν έφερε ο χρόνος. Και τον έστειλε στο  υπουργείο μεταφορών για απόσυρση και έπρεπε να απολογηθεί γιατί δε γουστάρει από το αυτοκίνητο που αποσύρει να πάρει παραμάσχαλα μια ρόδα με σκασμένο λάστιχο πανηγυρίζοντας για το μεροκάματο που έβγαλε έστω, μέσα απ’ αυτήν την τρελλή ιστορία.  

Η τύπισσα επέστρεψε στην έτοιμη καθημερινότητά της, ενώ ο τύπος γύρισε σελίδα έχοντας όμως στην πλάτη του προσθέσει τρία τέσσερα κοσμητικά επίθετα. Εγωιστής, ελεεινός και τρισάθλιος. Ίσως τελικά όλο αυτό να τελείωσε αφού επιτέλεσε το σκοπό του. Ναι, η τύπισσα έγινε αυτό που του δήλωσε, η θεια του η Αμαλία.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


30 Μαΐου 2020, 14:50
Η κοκκινοψηφίτσα και ο κακός ο λύκος


Το περπάτημα ήταν αναζωογονητικό. Μυρίσαμε τη φύση, την πήραμε όλη μέσα μας, ενώ κι εκείνη μας ανέχτηκε  με τη σειρά της, να της κόβουμε τα κλαδιά, να της πατάμε τα μυρμήγκια, να της χαλάμε τη στρώση του χώματος με τα χοντροπάπουτσά μας. Καθίσαμε σ’ ένα ήσυχο καφενεδάκι με τη συζήτηση να κινείται στους τρελούς ανοιξιάτικους ρυθμούς του σύμπαντος.

-          Εγώ θα πάρω ένα καφεδάκι. Εσύ τι θα πάρεις;

-          Ένα ρόφημα σοκολάτας vegan.

-          Πού νομίζεις ότι ήρθες; Στο café de Paris; Τι θα πει σοκολάτα vegan;

-          Θα πει να μην έχει γάλα ζώου αλλά γάλα παραγόμενο από αμύγδαλα.

-          Τον κόβεις εσύ τον καφετζή με τη  μουστάκα να μαζεύει αμύγδαλα και να τα θηλάζει;

-          Είναι υποχρεωμένος! Πρέπει να υπάρχει σεβασμός στη διαφορετικότητα! Όχι στη δικτατορία των παλαιολιθικών απόψεων!

-          Σιγά μη σου φτιάξει οικολογικό μουσακά, πάρε παιδάκι μου κάτι κανονικό, που να πίνουν στα χωριά.

-          Ωραία, θα πάρω ΄να φυτικό ρόφημα με σόγια, καρύδα, ρύζι, κάνναβη, βρώμη και κάσιους.

-          Μάστορα! Μήπως παίζει κανένα αμυγδαλάκι να το στραγγίξω κι αν έχεις και καμιά σοκολάτα κουκουρού-κου για φέρτην από δω…

Αφού υποχώρησε τελικά σ’ έναν ελληνικό καφέ, η συζήτηση επεκτάθηκε για να μαζευτεί- όπως πάντα- γρήγορα-γρήγορα.

-          Ξέρεις Γιώργο, εγώ είμαι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

-          Γιατί ποιος δεν είναι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων;

-          Ο Τραμπ δεν είναι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

-          Ναι, ο Τραμπ και κάποιοι άλλοι δισεκατομμυριούχοι. Όλοι οι άλλοι είναι υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

-          Ναι αλλά πρέπει να διαδηλώσουμε υπέρ των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

-          Πού να διαδηλώσουμε παιδάκι μου;  Και εναντίον ποιού;

-          Του κατεστημένου.

-          Και πού μένει αυτό;

-          Είσαι αντιδραστικός. Εσύ είσαι αυτός που δε θέλει τα ανθρώπινα δικαιώματα.

-          Τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν τα θέλουν οι βασιλείς, οι δισεκατομμυριούχοι, οι φάλαινες, οι αρκούδες, τα αγριογούρουνα, οι τίγρεις που τους έχουμε στενάξει. Εγώ γιατί να μην τα θέλω;

-           Γιατί δεν κάνεις τίποτα γι’ αυτά.

-          Εσύ τι έχεις κάνει;

-          Εγώ φωνάζω και διαμαρτύρομαι.

-          Καλά, μη φωνάζεις εδώ στη φύση, μη ξανοίγεσαι γιατί δε σε βλέπω καλά,  είπαμε, οι αρκούδες και τα αγριογούρουνα είναι εναντίον.

-          …

Μαζί με την αλλαγή φοράς του ανέμου, άλλαξε κι η τροπή της συζήτησης..

-          Κάτω το κεφάλαιο! Ζήτω ο λαός!

-          Και χωρίς κεφάλαιο πώς θα τη βγάλει ο λαός;

-          Να μοιραστούμε τα λεφτά όλοι και να ζούμε σε μια παγκόσμια ειρήνη.

-          Και πώς θα λειτουργήσει μια επιχείρηση αν έχουν μοιραστεί τα λεφτά της σ’ όλους γύρω;

-          Να ναι κρατικές οι επιχειρήσεις!

-          Άρα θα ανταγωνίζεται η μία κρατική επιχείρηση την άλλη, άρα θα υπάρχει ανταγωνισμός, άρα όποια επιχείρηση δεν πάει καλά θα κάνει πόλεμο στην άλλη γιατί θα κινδυνεύουν οι άνθρωποί της να μην επιβιώσουνε, πού είναι η παγκόσμια ειρήνη;

-          Να μην υπάρχουν ούτε κράτη!

-          Και πώς θα είναι κρατικές;

-          Να ζούμε όλοι για όλους, να μην υπάρχουν σύνορα, να δουλεύουμε ο καθένας για  την ομάδα μας με καταμερισμό εργασίας.

-          Τα ουγκ θα ρθουν πριν ή μετά το κυνήγι των ελαφιών; Είσαι σίγουρη ότι ο καφετζής έχει παλαιολιθικές απόψεις;

-          Ναι γιατί δε σέβεται τη διαφορετικότητα, είναι ρατσιστής!

-          Καλά εσύ θα ακολουθήσεις δυο δρόμους, ή σε δέκα χρόνια θα σε φάει κανένα λιοντάρι στη στέππα επειδή δε σεβάστηκε τα ανθρώπινα δικαιώματά σου, ή θα γίνεις εκπρόσωπος πολυεθνικής, πρόσεξε μόνο μην είναι του Τραμπ..


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Μαΐου 2020, 21:15
Εσύ, εκείνη, ο Τσιόδρας και τα sms


Στέλνεις ένα sms στον Τσίοδρα, πατάς το 5, μετακίνηση για τελετή, γιατί όσο να ναι το πρώτο ραντεβού έχει έναν χαρακτήρα τελετουργικό, ντύνεσαι τζιτζιφιόγκος και βγαίνεις.

Και κει που ετοιμάζεσαι να κάνεις τη ξαφνική κίνηση ματ και να την γραπώσεις όπως γραπώνει ο αφρικανικός πύθωνας τον ασβό, ρίχνεις ένα γκουχ γκουχ!

-           Έχεις κορωνοιό!

-          Όχι βρε παιδί μου, στραβοκατάπια!

-          Τι στραβοκατάπιες; Αφού δεν έφαγες τίποτα.

-          Το σάλιο μου μωρέ!

-          Α είσαι και σαλιάρης!

-          Όλοι έχουμε σάλια!

-          Τίγκα στον κορωνοιό θα ναι τα δικά σου. Πήγες να με φιλήσεις κιόλας!

-          Πού τον είδες τον κορωνοιό μωρέ;

-          Αν τον έβλεπα θα ήμουν για δέσιμο!

-          Ενώ τώρα είσαι καλά ας πούμε…

-          Φύγε μακριά! Δε θέλω να γίνω ένα ακόμα κρούσμα!

-          Για κρούσμα μη φοβάσαι, για αγγελοκρούσμα όμως δεν τα πας άσχημα!

Απογοητευμένος απομακρύνεσαι, στέλνεις άλλο ένα μήνυμα στον Τσιόδρα μη σε πιάσουν οι κεραίες του να κόβεις βόλτες μόνος, πατάς 2, τάχα μου πας στο περίπτερο, κι ανάβεις ένα τσιγάρο εν τω μεταξύ.

-          Α τώρα δε μας θέλει ο κύριος και απομακρύνεται!

-          Εσύ δεν είπες ότι είμαι τίγκα στον κορωνοιό;

-          Κορωνοιό βλέπω, την αγάπη σου δε βλέπω.

-          Ωραία! Το σβήνω και πλησιάζω και μην πεις κουβέντα!

-          Να το βουλώσουμε κιόλας δηλαδή, που ήρθες να μας χουφτώσεις, να μας κολλήσεις κορωνοιό και μετά να μας μπαφιάσεις με τα τσιγάρα σου! Πόσες αρρώστιες μαζεμένες;;; Και λες ότι είσαι και ερωτευμένος! Μόνο πριόνι δεν έφερες να μου κόψεις τη γάγγραινα στο πόδι!

-          Εσύ θέλεις γιατρό!

-          Κι οι δικηγόροι καλοί είναι.. χεχε…

Δεν πείθεσαι, θέλει γιατρό η γυναίκα. Βουτάς το κινητό, έχεις σπάσει τα νεύρα του Τσιόδρα ο οποίος μόλις βγάζει προκήρυξη για βοηθό-ψυχολόγο του, πατάς και το 1, ιατρική βοήθεια στο μαλακομπουκωμένο για να καλυφθείς.

-          Εγώ δεν έχω ξαναδεί άντρα που να μην προσέχει την κοπέλα του..

-          Και προεδρική φρουρά να ήμουνα, έτσι όπως μ’ έχεις στα δυο μέτρα απόσταση, τι να κάνω..

-          Να μου πεις πόσο με καταλαβαίνεις και να προτείνεις ένα ωραίο ταξιδάκι με το αυτοκίνητο..

-          Με το αυτοκίνητο; Και δε φοβάσαι μην κολλήσεις κορωνοιό που λες ότι έχω;

-          Μα μόνος σου θα πας, σιγά μην μπλέξω, είδες που δε με καταλαβαίνεις;

Ανάβεις άλλο ένα τσιγάρο, σου χει στείλει πρώτα ο Τσιόδρας μήνυμα «κοιμόμαστε», του απαντάς  «χέστηκα» πατάς αρχικά 6, σωματική άσκηση, της ρίχνεις ένα κλωτσίδι, και μετά καπάκι 3, μετάβαση σε μετρό, αεροπλάνο, βαπόρι, θαλαμηγό και ο,τι να ναι, παίρνεις τον εγωισμό σου, τον κορωνοιό σου και σκέφτεσαι πόσο δίκιο τελικά είχαν οι ειδικοί…Μένουμε σπίτι! Και βάζουμε και μια ντουλάπα από πίσω!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Απριλίου 2020, 23:39
Τα ετερώνυμα έλκονται


Ο Τάκης, εξαιρετικό παιδί και καλής οικογενείας, ποτέ δεν έκανε πράγματα μη αποδεκτά. Με το σεις και με το σας στις γυναίκες, στους καθηγητές του, αργότερα στους εργοδότες του, με το πουκαμισάκι του, την τσάκισή του και πάει λέγοντας. Ώσπου μια μέρα παίρνει ένα απρόσμενο μήνυμα:

-          Πού είσαι ρε όμορφε;

-          Ορίστε;

-          Πού είσαι ρε όμορφε; εσύ δεν είσαι εκείνο το δικηγοράκι που πηγαινοέρχεται στο πταισματοδικείο κάθε τρεις και λίγο;

-          Σας παρακαλώ, ναι έρχομαι στο πταισματοδικείο, αλλά δεν νοιώθω δικηγοράκι και μη με αποκαλείτε «ρε».

-          Α , είσαι της συνομοταξίας που βάζει συντακτικό, οκ κατάλαβα. Λοιπόν, εγώ είμαι μέσα στο περίπτερο που έρχεσαι κάθε πρωί και παίρνεις τις καραμέλες σου και ξέχασες κάτι χαρτιά χτες, είδα το όνομά σου, σε βρήκα και σου έστειλα.

-          Και τι θέλει μια που δουλεύει σε περίπτερο από μένα;

-          Το τυρογαριδάκι σου! Τι να θέλει ρε κούφιε, να σε γνωρίσει θέλει!

-          Και τι κοινό έχουμε εμείς οι δυο για να γνωριστούμε;

-          Κάνεις συλλογή από στρινγκ;

-          Μα σας παρακαλώ δηλαδή!

-          Μα αυτό σου λέω κι εγώ, τι κοινό να έχουμε; Μου γυάλισες κι είπα να χτυπήσω! Αλλά για πολύ εύθραυστο μού κάνεις αδερφάκι μου!

-          Εγώ; Εγώ να ξέρετε είμαι πολύ σκληρός. Απλά εξεπλάγην.

-          Εξεπλάγην; Υπάρχει τέτοια λέξη; Να, τέτοια μου λες και μ’ ανάβεις.

-          Ρε που μπλέξαμε…

Την επόμενη μέρα ο Τάκης χαιρετάει τη μητέρα του, παίρνει τας ευχάς  του πατρός και ξαμολιέται για το μεροκάματο. Φτάνει έξω από το πταισματοδικείο και κάνει χωρίς να σκεφτεί τη συνηθισμένη του κίνηση να πάρει τις καραμέλες του.

-          Θα διαλέξω αυτές!

-          Καλώς το παιδί του σωλήνα! Τι κάνεις αγορίνα μου;

Τότε ο Τάκης θυμήθηκε τα χτεσινά μηνύματα.

-          Σας παρακαλώ, δώστε μου τις καραμέλες να φύγω. Εμείς οι δύο δεν έχουμε τίποτα κοινό.

-          Απόψε το βράδυ μπορούμε να αποκτήσουμε αν θες να βγούμε για ένα ποτάκι.

Εκεί ο Τάκης κόλλησε. Σταμάτησε να μιλά κάποια δευτερόλεπτα. Η αλήθεια είναι ότι στα δευτερόλεπτα ήρθαν πολλές σκέψεις στο μυαλό του. Ποτέ δεν του είχε ξανατύχει μια γυναίκα να ομολογεί με τόση επιμονή «έστω και μ’ αυτό τον τρόπο» τον έρωτά του προς αυτόν. Και τώρα που την πρόσεχε, πράγματι, ήταν μια πολύ όμορφη γυναίκα…

Ο Τάκης ξαφνικά άλλαξε πολιτική και αποφάσισε να δοκιμάσει αυτό το «νέο φρούτο» που μπήκε στη ζωή του έτσι παράξενα και επιβλητικά. Και η βόλτα και τα μάτσα-μούτσα πήγαιναν σύννεφο, αν και υπήρχε εμφανές πρόβλημα συνεννόησης.

-          Για ψιλοφλώρος είσαι τέλειος!

-          Θα συνεχίσεις να μου μιλάς έτσι;

-          Τέλειο σε είπα.

-          Και ψιλοφλώρο με είπες.

-          Ε δεν είσαι κι ο Έλβις Πρίσλευ. Αν σ’ ενοχλεί να τ’ αλλάξω.

-          Βεβαίως να το αλλάξεις!

-          Κοίτα δε ξέρω, νομίζω είμαι λίγο ανώμαλη.

-          Γιατί ;;;;

-          Γιατί μ΄  αρέσεις ρε παιδί μου αν και συνήθως μ’ αρέσουν οι ψιλοφλώροι.

-          …..

Μ’ αυτά και μ’ αυτά προχωρούσε ο χρόνος και η τύπισσα έμπαινε βαθιά στην καρδιά του Τάκη. Αποφάσισαν λοιπόν να κάνουν το επόμενο βήμα. Έπρεπε να την παρουσιάσει στους γονείς του. Αλλά ως γόνος μεγαλοαστικής οικογενείας, έπρεπε να ‘χει το κορίτσι και το ανάλογο υπόβαθρο. Έτσι άρχιζε να προσπαθεί να την πείσει να φύγει απ’ το περίπτερο και να δουλέψει κάπου πιο κυριλέ.

-          Τι ξέρεις να κάνεις στη ζωή σου;

-          Να πετάω γλάστρες. Πού το πας;

-          Πρέπει να βρεις μια άλλη δουλειά για να μπορώ να σε εμφανίσω στους δικούς μου.

-          Ε καλά δε θα ρθω στους γονείς σου με το περίπτερο, χωρίς αυτό θα ρθω, θα φαίνομαι.

-          Ξέρεις οι γονείς μου είναι λίγο παράξενοι άνθρωποι.

-          Το κλούβιο πάει από γενιά σε γενιά.

-          Δε θέλουν να είμαι με γυναίκα με τόσο ταπεινό επάγγελμα.

-          Και τι να γίνω; Δούκισσα των Κάτω Πετραλώνων; Θα μας τρελάνει το νεογνό.

-          Πρέπει να κάνεις δουλειά γραφείου.

-          Τώρα τι κάνω δηλαδή; Απλά δεν κάθομαι σε γραφείο, κάθομαι μέσα στο περίπτερο.

-          Να στο πω αλλιώς, Πρέπει να γράφεις κάτι.

-          Και στο περίπτερο γράφω, παίζω καμιά τρίλιζα με τη φίλη μου.

-          Να γράφεις σοβαρά πράγματα.

-          Λύνω και σταυρόλεξα.

-          Πιο σοβαρά.

-          Καλά, όταν θ ανακαλύψω το φάρμακο κατά της μαλακίας, θα τα γράψω μην το ξεχάσω και θα σε πάρω τηλέφωνο πρώτο-πρώτο.

-          …..

Ο Τάκης συμμάζεψε όσο μπορούσε τα πράγματα, της έμαθε και ειδικό λεξιλόγιο να μπορέσει να συγκινήσει τους γονείς του και πήγε να τους τη συστήσει. Εκπλησσόταν με την επιλογή του, να επιλέξει μια τόσο «λαϊκή» γυναίκα, αλλά η αλήθεια είναι ότι του άρεσε πάρα πολύ και την είχε ερωτευτεί.

Μπαίνει στο σπίτι, αρχίζουν οι συνήθειες χαιρετούρες, και αρχίζει μια πολύ εκλεπτυσμένη «ανάκριση» από τον πατέρα.

-          Και που δουλεύεις είπαμε;

-          Σε ένα περιπτ… Εεεεε σ’ ένα γραφείο ταξιδίων.

-          Α πολύ όμορφα, στέλνεις δηλαδή κάθε μέρα κόσμο σ’ άλλες χώρες.

-          Κι ακόμα παραπέρα. (τη σκουντάει ο Τάκης)

-          Και αυτόν τον καιρό ποια χώρα είναι ο πιο δημοφιλής προορισμός;

-          Εεεεε… να μην είναι…εεεεε… η Συρία; (ο Τάκης να χτυπιέται δίπλα)

-          Αφού εκεί γίνεται πόλεμος!

-          Και γιατί εγώ την ακούω όλη την ώρα;

Πετάγεται ο Τάκης.

-          Δεν το εννοούσε έτσι.

Ξαναμιλάει ο πατέρας.

-          Κάτσε ρε Τάκη, εκείνη δουλεύει, εσύ ξέρεις καλύτερα; Εκείνη κλείνει τα εισιτήρια. Και ποιοι πάνε στη Συρία δηλαδή, οι Έλληνες;

Τα χει ψιλοπαίξει η τύπισσα.

-          Ναι οι Έλληνες πάνε. Ξέρεις, σου λέει, από το να πεθάνω σαν  ηλίθιος εκεί που κάθομαι, δε πάω να ρίξω και καμιά τουφεκιά να χει σασπένς το πράγμα;

-          Βλέπεις οι Έλληνες αγόρι μου; Πάντα πρώτοι στις μάχες του πολέμου, ποτέ δεν έπεσε το ηθικό μας, απ’ τα αρχαία χρόνια πολεμήσαμε για έναν καλύτερο κόσμο και ακόμη πολεμάμε! Γιατί όπως είπε και ο Τσώρτσιλ «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες». Εσύ τι λες κόρη μου.

-          Εγώ λέω ότι έχω υποσχεθεί ένα φάρμακο στο γιο σας, αλλά πιείτε και σεις καμιά γουλίτσα!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Απριλίου 2020, 14:51
Αυτός, αυτοί και τα μυστήρια (ο λοιμός στην αρχαία Αθήνα)


Η ιστορία να ξέρετε είναι όπως μια εγχείρηση σκωληκοειδήτιδας, όσα στομάχια και αν ανοίξεις, πάνω-κάτω τα ίδια θα βρεις μέσα. Έτσι κι η ιστορία, όσοι αιώνες και αν περάσουν, όσα επιτεύγματα και αν γίνουν, το ανθρώπινο μυαλό δεν αλλάζει. Το μόνο που αλλάζει είναι ότι κάνουμε λιγότερες ερωτήσεις γιατί το έχουμε πιάσει το σενάριο.

Έχουμε ένα συν εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες σε σχέση με τους αρχαίους. Εμείς έχουμε αυτούς να καθαρίζουν για όλα. Όταν δηλαδή βγάζουμε το σύγχρονο εαυτό μας φίσκα στη γελοιότητα, έρχεται ένα ρητό του Σωκράτη, μια σύλληψη του Ευριπίδη και διασώζουν την κατάσταση. Αυτοί όμως ήταν σε πιο δύσκολη μοίρα, γιατί δεν είχαν πιο αρχαίους να καθαρίζουν γι’ αυτούς.

Έτσι έπρεπε να βρουν τρόπους να διασώζουν τη δική τους επιπολαιότητα καθώς μη φανταζόμαστε ότι ήταν μια κοινωνία γεμάτη με σούπερ- Γκούφυ, είχαν και αυτοί τις αδυναμίες τους.

Όταν ήρθε ο λοιμός στην Αθήνα, στα χρόνια του Πελοποννησιακού πόλεμου, οι Αθηναίοι τα είδαν κωλυόμενα. Ξεκίνησε από τον Πειραιά αυτή η μεταδιδόμενη νόσος, ευτυχώς δεν υπήρχε τότε Ολυμπιακός στην πόλη, γιατί με το μυαλό που κουβαλάνε σε κάθε πτώση ασθενούς αντί για φάρμακο θα ζητούσαν πέναλτι.    

Η νόσος κινήθηκε με γρήγορους ρυθμούς στην πόλη των Αθηνών  ενώ οι αγγελοκρουσμένοι της εποχής κατηγορούσαν τους Σπαρτιάτες για βιολογικό πόλεμο. Το θέμα είναι ότι οι Σπαρτιάτες βαριόντουσαν να πουν καλημέρα, ο βιολογικός πόλεμος τους μάρανε!

Άλλοι έτρεχαν σε μαντεία και σε ναούς να σωθούν. Όταν είδαν ότι ούτε αυτό δε δούλεψε, άρχισαν να κατεβάζουν καντήλια και αγίους, αποδεικνύοντας γι’ άλλη μια φορά οι αρχαιοι πόσο μπροστά ήτανε.

Κατά το Θουκυδίδη ο λοιμός ξεκίνησε από την Αιθιοπία, προωθήθηκε στην Αίγυπτο, πέρασε στην  περσική αυτοκρατορία κι από κει ήρθε στον Ελλαδικό χώρο. Στην Αθήνα, όπως αναφέρεται, επειδή εκεί δε έβαζαν κώλο κάτω κι όλοι πηγαινοέρχονταν, δεν έμεινε ούτε ξυπνητήρι όρθιο. Στην Πελοπόννησο την έβγαλαν καθαρή, καθώς δε χρειάζεται να τρέχεις στα καφενεία σώνει και καλά να παίξεις την ποκίτσα σου, το ρίχνεις στην καραντίνα και παίζεις κι απ’ το ίντερνετ.

Δε χρειάζεται να σε βρει ο λοιμός αυτός για να καταλάβεις πόσο επώδυνος είναι. Μόνο η περιγραφή του Θουκυδίδη αρκεί για να σε πιάσει λόξυγκας και να αρχίσεις να γράφεις διαθήκες. Ξεκινούσε λέει απ’ το κεφάλι σα να χες φάει κουτουλιά από Αεκτζή. Μετά κατέβαινε προς το φάρυγγα ενώ έβηχες σαν Ζάσταβα που του χε χαλάσει η εξάτμιση κι έφτυνες αίμα σα να βλέπεις τη σύνταξή σου μετά τον Κατρούγκαλο. Κατέβαινε στην καρδιά και ένοιωθες τα αιμοπετάλιά σου να κάνουν τραμπολίνο. Σου ριχνε και μία στο στομάχι να αρχίσει το τσιρλιπιπί ενώ το χρώμα σου είχε γίνει σα χρωματιστό ρούχο που το έβαλες για πλύσιμο με τα λευκά. Εσωτερικά είχες ανεβάσει θερμοκρασία ιπποπόταμου πριν παλέψει με το λιοντάρι ποιος θα φάει τον ξαπλωμένο βούβαλο. Ξαφνικά εκεί που όλα πήγαιναν ρολόι (του 1920) σου ερχόταν και ο τελικός τουβρουτζάς και γινόσουν ασπρόμαυρη ανάμνηση. Σ’ άλλους επεκτεινόταν και στα άκρα και δε μπορούσαν να μουτζώσουν την τύχη τους ενώ υπήρχαν και τα τζόβενα της εποχής που το ξεπεράσανε.  

Άλλοι, λέει ο Θουκυδίδης, που ήταν καλά,  επισκεπτόντουσαν αυτούς που είχαν γίνει απ’ το λοιμό σα χαλάκι του μπάνιου και κολλούσαν κι αυτοί. Ενώ οι γιατροί που πάλευαν να σώσουν τους ασθενείς, κολλούσαν επίσης και κατέληγαν κι αυτοί να μοιάζουν σαν αφίσα της Φιλιώς Πυργάκη.  

Ένα τραγούδι παλιό που τραγουδούσαν οι Αθηναίοι της εποχής ήταν το εξής κατά τον Θουκυδίδη ««Θα έλθη δωρικός πόλεμος και λοιμός μαζί μ᾽ αυτόν.» Φυσικά η ορθογραφία έπαιζε μεταξύ λιμού και λοιμού ανάλογα την περίσταση. Ενώ οι πιο πλούσιοι Αθηναίοι βλέποντας το τέλος να έρχεται το είχαν ρίξει στα αεροπλανικά. Κανείς δεν πέθανε από έρωτα ούτως ή άλλως, μόνο ο Ρωμαίος και η Ιουλιέτα, κι αυτοί τελικά όπως μας διηγείται ο Σαίξπηρ, τελικά δεν πέθαναν από έρωτα αλλά από μαλακία συνενόηση. Ευτυχώς όμως ήρθε η Βουγιουκλάκη στους «Βροντάκηδες και Φουρτουνάκηδες» κι αποκατέστησε την ιστορική μνήμη του μεσαιωνικού ζευγαριού γιατί ένα άγχος το είχαμε.

Συνομωσιολογίες, επισκέψεις σε σπίτια και πολύ σεξ. Αυτός ήταν ο λοιμός για τους αρχαίους Αθηναίους. Συγκρίνοντάς το με τώρα, μήτε σ’ αυτά τους μοιάσαμε, για τόσο άχρηστοι. Φυσικά δε ξεχνάμε και τον λοιμό που έπεσε στο ελληνικό στρατόπεδο επί εποχής Τροίας, αλλά και το λοιμό επί Καποδίστρια. Θα τα αναλύσουμε κι αυτά με περισσή αντικειμενικότητα και επιστημονικό λόγο αναντάμ παπαντάμ.


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Απριλίου 2020, 20:57
Καθείς εφ' ω ετάχθη


Ο Στράτος ήταν καλό παιδί και από σπίτι αν και κομμάτι παρεξηγημένος. Τελείωσε το σχολείο με «άριστα» ενώ οι καθηγητές του ομολογούσαν ότι η βαθμολογία αυτή ήταν μονόδρομος. «Το θέλουμε το σπιτάκι μας» σιγοψιθύριζαν όταν τον σήκωναν με την ασπίδα του αριστείου σαν τον Μαζεστίξ. Φυσικά το «άριστα» αυτό είχε κοντά ποδάρια, γιατί οι έπαινοι είναι σαν τα διακοποδάνεια, αν δεν υπάρχει κεφαλαιάκι από πίσω σε παίρνει ο κατήφορος και μοιάζεις σαν παρατράγουδο της Αννίτας Πάνια.

Όμως ο Στράτος κατάφερε και επεβίωσε στηριζόμενος στην μοναδική τέχνη που ήξερε τόσο καλά, στο μάρκετινγκ. «Στέλλα κρατάω μαχαίρι» ήταν το μότο του, το οποίο τον βοήθησε να αναρριχηθεί στα υψηλότερα κλιμάκια της κοινωνικής υποστάθμης, από κρυμμένο πάγκο στη λαϊκή μεταπήδησε στο σερβιτοριλίκι μαγαζιών της παραλιακής, έπειτα άρχισε να χτυπιέται στα γυμναστήρια, φούσκωσε τα μπράτσα του κάνοντας τα σα μοσχαροκεφαλές, σβούρηξε και δύο τατουάζ με κάτι σταυρούς και μοναστήρια και έπιασε πόρτα σε μπουζουκτσίδικο πέντε αστέρων, να μπάζει και βγάζει κόσμο ανάλογα με τη φορολογική τους δήλωση.

Η μοίρα όμως είναι σαν υποψήφιος δήμαρχος σε εκλογές, πάντα θα σε πετύχει εκεί που δεν τον περιμένεις και θα σε πρήξει λέγοντας σου ότι έχεις προβλήματα που δεν τα ήξερες και θα ρθει να στα λύσει. Γιατί η μοίρα έχει αυτόν τον προορισμό, να σε κάνει να αισθάνεσαι χαζός, να αρχίζεις να αναρωτιέσαι, να τα κάνεις μπουρδέλο στη ζωή σου επειδή σου ξύπνησε μέσα σου ένστικτα, για να ρθει η ίδια στο τέλος να σου πει «καλά, μαλάκας είσαι;»

Έτσι και ο Στράτος, παίζοντας τον τροχονόμο στη μπουζουκλερί των καημών και των οδυρμών, έρχεται μπροστά του η εικόνα από το παρελθόν! Ο φίλος του ο Μιχάλης από το σχολείο.

-         Εδώ δουλεύεις ρε Στράτο; Εσύ που οι καθηγητές μόλις σε έβλεπαν τρέχανε να κρυφτούνε από το θάμπος που προκαλούσαν οι γνώσεις σου;

-         Εεεε… ξέρεις…το χόμπι μου κάνω, μη με βλέπεις έτσι σαν αρκούδο, μέσα μου είμαι τίγκα στην ευαισθησία!

-         Εσύ που όταν γράφαμε μαθηματικά πήρες το μοιρογνωμόνιο και μέτρησες το σαγόνι του μαθηματικού πριν και μετά και εκείνος εκστασιασμένος σού έβαλε 20 χαραμίζεσαι στα μπουζούκια;

Ο Στράτος ένοιωσε τη γη να ανοίγει και να τον καταπίνει σαν αντιβίωση. Όχι, όχι, ο προορισμός του δεν ήταν αυτός! Πού είναι το αγόρι εκείνο που μόλις εμφανιζόταν στις σχολικές αίθουσες οι καθηγητές έκαναν τον σταυρό τους; Πού όταν έρχονταν οι δικοί του να ρωτήσουν για την επίδοσή του, οι καθηγητές έσταζαν μέλι στην κριτική τους γι’ αυτόν…

-         Το παιδί σας είναι παράδειγμα προς μίμηση κύριε Φουσκομούρη.

-         Είναι τόσο γερός μαθητής δηλαδή;

-         Το συζητάτε; Προχτές σήκωσε με το ένα χέρι τον καθηγητή της γεωγραφίας και τον έκανε σβούρες για να χαρτογραφήσει καλύτερα την περιοχή!

Όλα αυτά ήταν δύσκολο να ξεχαστούν. Η συνάντηση με τον Μιχάλη ήταν μια σφαλιάρα στη ζοφερή και μονότονη πραγματικότητά του. Και ήταν η πρώτη σφαλιάρα που έτρωγε στη ζωή του κι αυτή ήταν από έναν τσιλιμπίθρα τόσο δα! Ο εγωισμός του βάρεσε κόκκινο, η θλίψη έτρεχε με εκατό χιλιόμετρα την ώρα και η ανυπομονησία του να ξανακερδίσει το χαμένο έδαφος απλώθηκε μέσα του σαν αντίσκηνο. «Θα γίνω τζιτζιφιόγκος!» μονολόγησε και από το επόμενο πρωί έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιό του.

Ο Μιχάλης ο τσιλιμπίθρας ανέλαβε να τον καθοδηγήσει στο δύσκολο έργο της αξιοποίησης του σχολικού του αριστείου.

-         Θα πας να γραφτείς στο ανοιχτό πανεπιστήμιο.

-         Και τι θα κάνω κει μέσα;

-         Ευρωπαϊκή ιστορία, να μάθεις για τους προγόνους μας.

-         Μα έχουν πεθάνει, τι με νοιάζει ;

-         Μπορεί να πέθαναν αλλά  με όσα έκαναν έμειναν στην αιωνιότητα!

-         Τι λέει ο χαζος, ποια αιωνιότητα, αφού πέθαναν είπαμε.

-         Όμως αφήσαν από πίσω τους έργο!

-         Κι ο παππούς μου όταν πέθανε άφησε πίσω του μια βέσπα αλλά δεν το κάναμε και θέμα!

Αλλά το χτίσιμο της προσωπικότητας δεν έμεινε εκεί , αλλά επεκτάθηκε και σε άλλες ενασχολήσεις.

-         Θα πας να μάθεις σαξόφωνο.

-         Αυτό που φυσάς και κάνει σα ξυπνητήρι;

-         Θα παίζεις τζαζ μ’ αυτό.

-         Θα με τζάσουν όλοι μ’ αυτό.

-         Έτσι αποκτάς πολιτισμό.

-         Έτσι αποκτάς πονοκέφαλο.

-         Και με τα σκυλάδικα δεν αποκτάς πονοκέφαλο;

-         Τότε γιατί να χτυπηθώ να μάθω κάτι για να πετύχω κάτι που ήδη έχω;

Βέβαια, χωρίς και το υψηλότερο κομμάτι της τέχνης, την ποίηση, δεν μπορεί κάποιος να αυτοαποκαλείται μορφωμένος ούτε να διεκδικήσει μία θέση στο διανοουμενιστικό γίγνεσθαι.

-         «Θάνατος είναι οι κάργιες που χτυπιούνται» Καρυωτάκης.

-         Κυνηγός;

-         Ποιητής βρε! Άκου το άλλο: «Για ένα πουκάμισο αδειανό, για μια Ελένη»

-         Στριπτιζού η Ελενίτσα;

-         «Έβραζε το κύμα του γαρμπή» λέει ο Καββαδίας!

-         Τον Καββαδία δεν τον ξέρω, αλλά για την Καιτούλα τη Γαρμπή κόβω φλέβα!

-         Κι εγώ λέω να την κόψω, τώρα επί τόπου!

-         Έλα σταμάτα, δε λέει έτσι το τραγούδι, μη βάζεις δικά σου..

Ο Στράτος πήρε το δρόμο της προκοπής σιγά-σιγά. Ο Μιχάλης προσπαθούσε να τον βουτήξει σε μια νέα νοοτροπία χωρίς προστασίες,  ξενύχτια και άσωτη ζωή. Ο Στράτος άφησε μαλλί, έκανε χωριστρούλα, ξεφούσκωσε λίγο ενώ άρχισαν να τον ζώνουν φιλοσοφικά ερωτήματα πιο σύνθετα πλέον.

-         Να ζει κανείς ή να μη ζει, λέει ο Σαίξπηρ. Τι λες και συ Μιχάλη;

-         Αιώνιο δίλημμα.

-         Και;

-         Αυτή είναι η απάντηση, αιώνιο δίλημμα!

-         Κι αν σου δώσουν 10.000 ευρώ να φας κάποιον, ακόμα δίλημμα είναι;

-         Η ανθρώπινη ζωή Στράτο δεν κοστίζει χρήματα, είναι κάτι ανώτερο, πότε θα το καταλάβεις; Ξέφυγε πια από τον υπόκοσμο που ζούσες!

-         Εγώ να ξεφύγω, αλλά έχω μείνει ρέστος. Ξέρεις κανένα δίλημμα με κανένα κλεμμένο μηχανάκι μπας και βγάλω κανένα χιλιάρικο;

Η μόρφωση και η διεκδίκηση μιας καλύτερης ζωής απαιτούν θυσίες.  Πέντε χιλιάδες ευρώ οι σπουδές, άλλα πολλά χιλιάρικα τα φροντιστήρια, οι μουσικές, οι παραστάσεις, τα βιβλία. Ο Στράτος νοιώθει εξαντλημένος ενώ ο Μιχάλης περήφανος για το έργο του.

-         Και τώρα ρε Μιχάλη τι έγινε δηλαδή;

-         Τι θες να γίνει;

-         Έμαθα τι σημαίνει παγκοσμιοποίηση, κλωνοποίηση, φυματίωση, αλλοτρίωση, πώς βγάζουνε λεφτά μ’ αυτά;

-         Μα εγώ δε σου τα έδειξα για να βγάλεις λεφτά. Δουλειά έχεις.

-         Ποια δουλειά ρε Μιχάλη που έχω έξι μήνες να πατήσω; Εσύ δε μου είπες να εκμεταλλευτώ το αριστείο μου;

-         Ναι και τώρα κατάλαβες ότι το αριστείο σου δεν το πήρες λόγω της αξίας σου αλλά επειδή έκλαναν μέντες οι καθηγητές με το που σ’ έβλεπαν. Το εκμεταλλεύτηκες μια χαρά , πληρωμένος δολοφόνος, πορτιέρης, τι άλλο θες απ’ τη ζωή σου; Το μεροκάματο που έβγαζες θα το ζήλευαν πολλοί! Αλλά έπρεπε να μάθεις όλα αυτά τα πράγματα για να καταλάβεις τι είχες!

Ο Στράτος ήταν έτοιμος να τον ασβεστώσει σε μια γωνιά του τοίχου να παριστάνει την Καρυάτιδα. Αλλά η παιδεία  που μόλις είχε κατακτήσει μπήκε μπροστά και τη γλίτωσε ο έρμος ο Μιχαλάκης. Ο Μιχαλάκης που ήρθε να παίξει το ρόλο της μοίρας, αυτής της «θού Κύριε φυλακήν τω στοματί μου»!

Άνεργος, ψιλοτραμπούκος πλέον, όχι πολύ, ψιλομορφωμένος πλέον, όχι πολύ, κατάλαβε ότι από δω και στο εξής πρέπει να ακολουθήσει το δρόμο της μοίρας. Αυτής που μοιάζει σαν τον τροχό της τύχης. Όσα και να βγάλεις, πάντα κάπου παραμονεύει η χρεωκοπία και σου χαμογελά..


1 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιουνίου 2019, 09:57
Εκλογικές σκέψεις: Έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;


Άποψή μου ταπεινή είναι ότι τα κακώς κείμενα περνούν δίπλα μας σφυρίζοντας. Και δε φτάνει αυτό, το παίζουν και «καλώς κείμενα» και μας έχουν ταράξει στη χρηστομάθεια.

Ο Σύριζα και ο Τσίπρας από τότε που έφαγαν στ’ αυτιά (στις ευρωεκλογές του Μαΐου) –για κακή μας τύχη- άλλαξαν τακτική. Έχουν αρχίζει να πιπιλούν το παραμύθι της κινδυνολογίας. Αν βγει η ΝΔ θα πέσει ο ουρανός να μας πλακώσει!

Εντάξει ρε φίλε, ο Μητσοτάκης βγαίνει, δε βγάζουμε πρωθυπουργό τον Αραφάτ ούτε βγάζουμε κυβέρνηση την κυβέρνηση του βουνού! Περισσότερο προς τσάι του βουνού μού κάνει η ιστορία.

Ο Τσίπρας κινδυνολογεί. Λέει ότι ο Μητσοτάκης αν βγει θα φέρει την εφταήμερη εργασία. Ήθελα να ήξερα πού ζουν οι Συριζαίοι, πραγματικά. Τώρα τι γίνεται; Αν εξαιρέσει κανείς τις θέσεις του δημοσίου το εφταήμερο εξαπλώνεται και ο Τσίπρας όχι απλά το κοιτάει ατάραχος αλλά σε πολλές περιπτώσεις το απολαμβάνει κιόλας. Ίσως φοβάται μην εξαπλωθεί το εφταήμερο και στο μέγαρο Μαξίμου. Πολύ μαυρούλη απ’ τα μπάνια τον είδα στις ομιλίες.

Ακολουθεί ίσως το δόγμα Καραμανλή με γέμιση Θωμά Μητρόπουλου. Προστατεύω την εργασία (μου) Όλοι οι άλλοι να πα να γα…λουχηθείτε!

Θα φτιάξει λέει 500.000 θέσεις εργασίας, θα κόψει τους φόρους απ’ τη μεσαία τάξη, θα γεμίσει το σύμπαν παιδικούς σταθμούς, σε κάθε πέτρα που θα σηκώνεις θα βρίσκεις από κάτω τέσσερις δημοσίους υπαλλήλους, θα βάλει ντιλίβερυ στα φάρμακα να στα φέρνουν σπίτι, θα υπάρχει τσάμπα είσοδος στα λούνα παρκ,  ενώ  θα υπάρχει επιδομα μπάτλερ σε κάθε σπίτι των λαϊκών στρωμάτων.

Όσο αφορά τους…«ολιγάρχες», δηλαδή όσοι κατά την κυβέρνηση παίρνουν πάνω από...1200 ευρώ το μήνα (!!!) αυτοί θα πρέπει να ξαναβάλουν πλάτη για να μην έχουμε τα ολέθρια αποτελέσματα των προηγούμενων ετών, τα λαικά στρώματα να γυρίζουν σπίτι τους και να μην έχουν έναν μπάτλερ της προκοπής να τους βάλει ένα κουμ κουάτ μετά τη δουλειά!

Φυσικά τα λαϊκά στρώματα, με την κανονική σημασία του όρου, που δυστυχώς για τον Τσίπρα εντάσσουν μέσα τους και τη μεσαία τάξη (ακόμα δεν το έχουν καταλάβει οι Συριζαίοι) τούς γυρίζουν την πλάτη γιατί απλώς κατάλαβαν  πόσο ρεμάλια είναι. Γιατί τα λαϊκά στρώματα αγαπητέ Τσιπράκο δε θέλουν επίδομα 400 ευρώ και μια τσουγκράνα για τα περαιτέρω, δουλειά θέλουν μόνιμη και αξιοπρεπώς πληρωμένη κι είσαι ανίκανος να τους τη δώσεις.

Και τώρα θα τεθεί το ερώτημα ¨O Μητσοτάκης το ΄χει;  Απάντηση:  Μπαααα, χλιμίτζουρας.

Εντάξει η καταστροφή του Τσίπρα αποκλείεται να είναι, αλλά όλοι ξέρουμε ότι θα κινδυνεύσει κόσμος επί ΝΔ. Η διαφορά με τον Σύριζα είναι ότι επί Σύριζα κινδυνεύει όλος ο κόσμος με την ανεξέλεγκτη και χωρίς στοχεύσεις πολιτική. Επί Μητσοτάκη θα στριμωχτεί η μικρομεσαία επιχείρηση από άλλη άποψη, θα πετάξει ο λεβέντης τα νεοφιλελεύθερά του, θα βάλει τις προϋποθέσεις λειτουργίας στο θεό και όποιος αντέξει στη λαίλαπα αυτή ας  φτιάξει ένα εκκλησάκι σε μια γωνιά του σπιτιού του, σαν τα παλιά χωριάτικα, να ανάβει κερί στον Άη Νικόλα. Άσε που θα φέρει ένα καράβι περίεργους με κάτι σβέρκους σαν την πλατεία Συντάγματος  για διορισμό.

Φυσικά όλα αυτά μένει να τα δούμε. Κανείς δεν πρέπει να κατηγορείται για μελλοντικές αποφάσεις.

Αλλά ένα είναι σίγουρο αδέρφια. Θα προχωρήσει απρόσκοπτα στα σχέδιά του. Γιατί η μείζων αντιπολίτευση θα είναι για να την πετάξεις στο τζάκι. Γιατί ο Σύριζα δεν είναι τίποτ΄άλλο από ένα τσούρμο νοσταλγών ενός συστήματος που έχει πεθάνει εδώ και δεκαετίες. Ενώ ο κόσμος προχωρά με μεγάλες ταχύτητες, αυτοί μάς επιστρέφουν στο 1960-70 με τις πολιτικές τους στην παιδεία, στην οικονομία και άλλού.

Μια είναι η απάντηση στην επέλαση Μητσοτάκη. Να καταφέρει το ΚΙΝΑΛ-Πα.Σο.Κ. διψήφιο ποσοστό ατις εκλογές. Να καταστραφεί ο Σύριζα, έτσι ώστε η αντιδεξιά φωνή να αποκτήσει σύγχρονο πρόσωπο. Ο κόσμος να μη φοβάται να την προσεγγίσει, να τη ψηφίσει αυτή την αντιδεξιά πρόταση η οποία θα αποτελεί εγγύηση τόσο για τους μικρομεσαίους, όσο και για την ίδια τη χώρα που θα αποκτήσει και στόχους ουσιαστικούς και ταυτόχρονα θα αποτελεί μια φωνή εγγύησης και ασφάλειας για όλους.

Όχι όπως τώρα που ο Τσίπρας συναντιέται με τον Ερντογάν και να μετράμε τα νησιά πριν και μετά τη συνάντηση αν έχει μείνει ο ίδιος αριθμός!

Ουφ! Τα 'πα. 


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


16 Ιανουαρίου 2019, 00:32
Περί Μακεδονίας (Απλά μαθήματα πολιτικής ιστορίας)


Το 1960 περίπου, η Τουρκία έθεσε θέμα περί απαράγραπτων δικαιωμάτων της στην Κύπρο. Οι μεγάλες δυνάμεις κάθισαν και εξέτασαν το ζήτημα. Πράγματι, ήταν χρυσή ευκαιρία αυτή που φάνηκε. Αν η Κύπρος έμενε μόνο υπό τη σκέπη της Ελλάδας σύντομα ίσως θα αποτελούσε και μέρος της. Αυτό ήταν το μόνο που δεν ήθελαν οι δυνάμεις και ειδικά η Αγγλία η οποία ήθελε να διαφεντεύει το νησί. Η Τουρκία θα εξυπηρετούσε το εξής σχέδιο: Η Αγγλία, η οποία με βάση τις συνθήκες είχε λόγο σε κάθε απόφαση που αφορούσε το νησί, θα ήταν αυτή που θα αποφάσιζε για τις τύχες του καθώς Ελλάδα και Τουρκία συνεχώς θα βρισκόντουσαν απέναντι. Είναι το κλασσικό «διαίρει και βασίλευε».

Οι μεγάλες δυνάμεις λοιπόν προσπάθησαν να πείσουν τον τότε πρωθυπουργό της Ελλάδας Κωνσταντίνο Καραμανλή για την αναγκαιότητα αυτής της απόφασης, να δεχτεί την Τουρκία ως συμμέτοχο για τις αποφάσεις στην Κύπρο, με τη δικαιολογία ότι έτσι θα τελείωνε ένα θέμα που χρόνια ταλαιπωρούσε το νησί.

Ο Καραμανλής δεν ήταν ιδιαίτερα ευφυής πολιτικός. Προστατευμένος  πάντα από τα ΜΜΕ κι από την αστική τάξη, εκατοστό- εκατοστό κεντούσε τον μύθο του. Όμως σε κρίσιμες στιγμές για τη χώρα, συχνά είχε δείξει την έλλειψη ταλέντου να προβλέπει το μέλλον. Έτσι εύκολα πείστηκε από τις μεγάλες δυνάμεις ότι έπρεπε να αναγνωρίσει την παρέμβαση της Τουρκίας ώστε η Ελλάδα να προχωρήσει στο μέλλον απερίσπαστη.

Από την άλλη υπήρχε ο αρχηγός της Ένωσης Κέντρου και της αντιπολίτευσης Γεώργιος Παπανδρέου. Αυτός είχε αντίθετη άποψη. Θεωρούσε την απόφαση του Καραμανλή επιπόλαια και θεωρούσε ότι έτσι ανοίγουν οι ασκοί του Αιόλου  για περαιτέρω εξελίξεις στην Κύπρο. Στη Βουλή έκανε επίθεση στον τότε πρωθυπουργό , όταν ο τελευταίος ανέφερε ότι έτσι κλείνει το θέμα της Κύπρου. Του ανταπάντησε απλώς ότι «έτσι ανοίγει».

Από την άλλη ήταν οι αριστεροί. Θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε για άλλη μια φορά ανόητη τη στάση τους αν δε ξέραμε το παρελθόν και το παρόν τους. Γιατί η ανόητη πράξη δεν έχει κάποιο συγκεκριμένο στόχο, απλώς δεν έχει λογική. Οι θέσεις τους  ήταν και είναι ανέκαθεν εναντίον του κράτους που ζουν, θα έλεγε κανείς ότι το μισούν. Αυτοί λοιπόν εύκολα κατηγόρησαν τον Παπανδρέου «εθνικιστή» (σας θυμίζει τίποτα αυτό; ) και ότι πράγματι  αρνείται κάτι το οποίο επιβάλλει η ιστορία.

Οι Κασσάνδρες όμως στην προκειμένη περίπτωση είχαν δίκιο. Πράγματι η Τουρκία απέκτησε «αέρα» στην Κύπρο με αποτέλεσμα  να ξεκινήσουν τα προβλήματα με αποκορύφωμα την εισβολή του Αττίλα το 1974 με το σφαγιασμό, τις εξαφανίσεις και την καταπάτηση περιουσιών χιλιάδων Ελληνοκυπρίων.

Αυτή η ιστορία που εξυπηρετεί; Ποια η σχέση της με τη Μακεδονία; Η ιστορία επαναλαμβάνεται άραγε;

Είμαι υπέρ της άποψης ότι η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Κι ούτε φυσικά θα μπορούσε να επαναληφθεί ακριβώς η παραπάνω ιστορία στην περίπτωση της Μακεδονίας, καθώς τα Σκόπια δεν έχουν ούτε τη δύναμη ούτε τον χαρακτήρα της Τουρκίας. Όμως οι μεγάλες δυνάμεις είναι εδώ ξανά, το ίδιο ισχυρές, έτοιμες να ξαναδιχοτομήσουν προκειμένου να πολλαπλασιάσουν την εξουσία  τους.

Όποιος ασχολείται έστω και ελάχιστα με την πολιτική, δεν είναι δύσκολο να δει το σχέδιο που εξυφαίνεται. Το όραμα περί ενός ανεξάρτητου «Μακεδονικού κράτους» το οποίο θα εμπεριέχει μέσα του ένα σωρό φυλές, Έλληνες, Σλάβους, Βούλγαρους και ένας θεός ξέρει τι άλλο, το κάνει αυτόματα εύκολα διαχειρίσιμο από τα μεγάλα αφεντικά με βάση την παμπάλαια θεωρία του «διαίρει και βασίλευε». Ως κέντρο πολυεθνικό θα είναι η Θεσσαλονίκη, η οποία κατέχει μια εξαιρετικά στρατηγική θέση, και η οποία πλέον δε θα ανήκει σε έναν αλλά θα λειτουργεί ως μπαλαντέρ για την ανάπτυξη σχεδίων πολιτικών  και οικονομικών τόσο προς την ανατολή, όσο προς τη Ρωσία στη Μεσόγειο και στο Σουέζ. Η Ελλάδα αναπόφευκτα θα υποχωρήσει νότια, χάνοντας και τη Θράκη καθώς δε θα υπάρχει πλέον σύνδεση αλλά και ένα μεγάλο κομμάτι του Αιγαίου.

Είναι δύσκολο αυτό το σχέδιο ; Φυσικά όχι. Οι Έλληνες, μέσω των ΜΜΕ, έχουν «ποτιστεί» από μια ψευτοπροοδευτική ιδεολογία που λέει ότι πρέπει να καταπατάμε τα δίκαια μας, για οποία χύθηκαν τόνοι αίματος, προκειμένου να εξυπηρετήσουμε μία αδιόρατη «ανθρωπιστική» ιδεολογία. Ναι, αυτήν την ιδεολογία περί «ανθρωπισμού» που προέβαλλε η αριστερά εναντίον του Ελληνικού στρατού που πήγε να απελευθερώσει το 1922 την Σμύρνη. Στο τέλος φυσικά- τι περίεργο- πάλι το έργο τελείωσε με χιλιάδες σφαγιασμένους και διωγμένους Έλληνες. Το ίδιο σχέδιο που αναπτύσσει η αριστερά και στη Βόρεια Ήπειρο, περί απαράγραπτων δικαιωμάτων των Αλβανών εκεί (εδώ ξεχνάνε ότι με βάση τη λογική τους και εμείς έχουμε δικαιώματα) αφήνοντας την Αλβανική κυβέρνηση ανενόχλητη να παίρνει τις περιουσίες των Ελλήνων.

Αυτή την ιδεολογία που λέει πως οι Σλάβοι έχουν απαράγραπτα (;;;) δικαιώματα στην Μακεδονία. Στην Μακεδονία μας. Ίσως σε δέκα είκοσι χρόνια μας πουν ότι Μακεδονική γλώσσα είναι μία, η σλαβική και πρέπει να την μιλάμε αυτή, εξάλλου οι ατζέντες αλλάζουν και δη της αριστεράς, ειδικά όταν εξυπηρετεί κάποιο σχέδιο που θα πλήξει για άλλη μια φορά εμάς.

Και μεις;  Μας βαφτίζουν «εθνικιστές» επειδή απλώς υπερασπιζόμαστε το σπίτι μας. Όπως όταν ο κλέφτης μπαίνει στο σπίτι μας και εμείς ορθώνουμε το ανάστημά μας, έτσι συμπεριφερόμαστε και για την πατρίδα μας, γιατί είναι σπίτι μας..

Εμείς εθνικιστές και αυτοί δημοκράτες. Εμείς εθνικιστές, εμείς του δημοκρατικού κέντρου που στέριωσε την Ελλάδα και την έκανε μεγαλύτερη και πιο δυνατή.  Εμείς που φέραμε τη δημοκρατία και την ισότητα. Εμείς που καταφέραμε να εξισώσουμε νικητές και ηττημένους του εμφυλίου και να φτιάξουμε μια Ελλάδα χωρίς αντιπαλότητες και σκουριασμένους συμπλεγματισμούς.

Κι αυτοί δημοκράτες. Οι οπαδοί του κάθε ηγέτη που στέναξε και φτωχοποίησε  το κράτος του, ντύνοντας τις φασιστικές νοοτροπίες ως δημοκρατικές» «προοδευτικές» και «επαναστατικές» Ο κομμουνισμός έχει πέσει 28 χρόνια αλλά ο κόσμος αυτών των κρατών ακόμα ταλαιπωρείται από τις μνήμες ενώ οι περισσότερες χώρες αδυνατούν να ακολουθήσουν το σήμερα.

Εμείς «εθνικιστές» και αυτοί «δημοκράτες». Ένα τελευταίο πράγμα θέλω να τους πω  μόνο. Ότι αγαπητοί κύριοι κυβερνώντες, είναι εύκολο να αλλάζει μια κοινωνία καθεστώς. Το δύσκολο είναι το καινούργιο να είναι καλύτερο από το παλιό.


- Στείλε Σχόλιο


16 Ιουλίου 2017, 17:25
Τα καλοκαιρινά «γιατί»


Ήρθε η ώρα των διακοπών. Ήρθε η ώρα της ξεκούρασης, της περισυλλογής, του βουτήγματος στα βάθη του εαυτού μας. Αυτό το βούτηγμα στον εσωτερικό μας κόσμο έχει φυσικά και τα ρίσκα του.


Μπορεί να βρεθείς με δυο τσιπούρες παραμάσχαλα και να τις ξεκοκκαλίζεις κάτω από το νησιώτικο καλοκαιρινό ήλιο περήφανος για τις φετινές σου επιτυχίες. Μπορεί όμως να βρεθείς και απέναντι από μια τεράστια ψαρούκλα σαν δίδυμο πύργο να σου βαράει το δάχτυλο στην πλάτη προκειμένου να συστηθείτε. Γιατί και τα ψάρια προσέχουν τη σιλουέτα τους, θέλουν να ξέρουν τι τρώνε και ποιον τρώνε.


Η περισυλλογή συνήθως ξεκινάει από το ταξίδι. Καβαλάς το καραβάκι και πας εκεί που νομίζεις ότι θα βρεις τις λύσεις στα αναπάντητα χειμωνιάτικά σου ερωτήματα. Οι απαντήσεις όμως είναι σαν τον καφέ μέσα στο καραβίσιο πλαστικό ποτήρι. Ποτέ δε θα τον βρεις εκεί που ψάχνεις και νομίζεις ότι βρίσκεται.


Τα χιλιάδες ταρακουνήματα του πλοίου ξαναανακατεύουν την τράπουλα των σκέψεων με κίνδυνο να γίνουνε κόμπος. Η λύση του κόμπου άλλους τους δόξασε σαν το Μεγαλέξανδρο, άλλους τους έβγαλε δίσκο σαν τον Νταλάρα, άλλους τους έκανε να ξερνάνε στα κάγκελα του πλοίου και να παρακαλάνε να επανέλθουν στην πρότερα ηλίθιά τους κατάσταση.


Το καράβι μπορεί να μη δώσει τις απαντήσεις που ψάχνεις αλλά θα σου δώσει εικόνες πολλές, ειδυλλιακές, που μέσα σ’ αυτές μπορεί να κρύβονται οι λύσεις. Εσύ αναμοχλεύεις την κάθε εικόνα, επιβεβαιώνοντας ότι αυτόν τον χειμώνα θα μπορούσες να γίνεις πιο ηλίθιος απ’ ο,τι είσαι, απλά δεν προσπάθησες περισσότερο.


Πχ βλέπεις απέναντί σου να κάθεται μια όμορφη κοπελίτσα ρουφώντας αμέριμνη το freddo της και κοιτώντας νωχελικά το υπερπέραν. Εσύ γοητεύεσαι από την εικόνα της μοναχικής σκεπτικής ταξιδεύτριας και αμολιέσαι για τα περαιτέρω…
- Μόνη; Μόνη;
- ….(σε κοιτάει προς στιγμήν, ξαναγυρίζει το βλέμμα της στο υπερπέραν)
- Πας στο νησί για διακοπές;
- Όχι, πάω να κατέβω για δήμαρχος.
- Έχεις παρέα στο νησί;
- Όχι, βασικά έχω νοικιάσει ένα δωμάτιο με πολυέλαιο για να κρεμαστώ.
- Δουλεύεις ή τρως απ’ τα έτοιμα;
- Δουλεύω.
- Άρα από τα έτοιμα πάλι τρως γιατί δεν προλαβαίνεις να μαγειρέψεις. Χαχαχα

Αυτό το ηλίθιο αστείο που κυμάνθηκε σε βαθμούς κελσίου Σιβηρίας, ήτανε η ταφόπλακα μιας προδιαγεγραμμένης αποτυχίας.

Μετά απ’ αυτά προσπαθείς να βρεις νέες εικόνες που θα σου δώσουν έμπνευση και ίσως πίσω απ’ αυτές κρύβονται οι απαντήσεις των χειμερινών σου ανασφαλειών και αναρωτήσεων.

- Τι όμορφο τοπίο… Κοιτά κει μακριά στη στεριά, τη θάλασσα πώς σκάει πάνω στην πέτρα…
- Πού το είδες χριστιανέ μου; τρία μίλια μακριά από τη στεριά βρισκόμαστε, είδες και τη θάλασσα που σκάει πάνω στην πέτρα! Ουφ!
- Ναι την είδα! Κι είδα και πώς χαρούμενα πετάνε τα θαλασσοπούλια ανυπόμονα σ’ εκείνο το σημείο, μπας και η ορμή της θάλασσας ξεβράσει κανένα ψαράκι να φάνε!
- Μήπως είδες και το λαδολέμονο με τη ρίγανη που θα ρίξουν στα ψάρια; Φαντασιόπληκτο κατασκεύασμα!


Στο τέλος του ταξιδιού η θέα που απλώνεται στα μάτια του ταξιδιώτη, με την αποβάθρα του προορισμού και τα σπιτάκια από πάνω να ολοκληρώνουν αυτό το μαγευτικό τοπίο δημιουργεί τις πρώτες ασφαλείς ενδείξεις, ότι οι απαντήσεις σου είναι εδώ, ανατολικά της δικιάς σου Εδέμ…


Ξαναβρίσκεις την κοπέλα που σου είχε προσφέρει χιλοπιτούλα μέσα στο καράβι να ετοιμάζεται να κατέβει. Ο λαός λέει σοφά ότι ποτέ δε ξεχνάς τον άνθρωπο που έφαγες φαί από τα χέρια του, πόσο μάλλον μια χιλοπιτούλα.


- Φτάσαμεεεε… είσαι έτοιμη να αδράξεις τη μέρα ;
- Κι αυτήν, και κανέναν ενοχλητικό αν τύχει…
- Θα μείνεις στο χωριό;
- Όχι, στο μοναστήρι, τρίτο οροπέδιο αριστερά
- Σε περιμένουν λογικά οι φίλοι σου να πάτε για μπάνιο..
- Όχι, λέμε να στήσουμε καμιά οικοδομή.
- Το βράδυ θες να συναντηθούμε σε κανένα μπαράκι να πιούμε ποτό να γνωριστούμε καλύτερα;
- Δε σου ‘φτανε αυτό δηλαδή, θες κι άλλες συγκινήσεις…
- Πεθαίνω για συγκινήσεις…
- Ωραία. Τα λέμε στην κηδεία σου λοιπόν.


Πάντα το άδοξο τέλος κρύβει μια βαθιά αλήθεια και συνειδητοποίηση. Ναι, ίσως οι απαντήσεις που ζητούνται δεν κρύβονται εκεί που νομίζουμε ότι κρύβονται. Ίσως και να μένουν πίσω, περιμένοντάς εκδικητικά την επιστροφή μας. Ίσως οι απαντήσεις να κρύβονται στην πίσω μεριά των ερωτήσεων σαν λυσάρι σε τεύχος σταυρολέξου. Ίσως τελικά να μην υπάρχουν απαντήσεις και άδικα να βασανιζόμαστε.
Οπότε η καλύτερη περισυλλογή στις διακοπές είναι η άφεση στα χέρια της μοίρας… Κι όπως λεει κι ο ποιητής…


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιουλίου 2016, 18:04
One night stand- πραξικόπημα... ή τσουτσου-μπουγιουρούμ ασκέρ


Τελικά τα πραξικοπήματα είναι τέλεια! (όταν είσαι εσύ στου διαόλου το κέρατο). Γιατί από τα πραξικοπήματα μαθαίνεις πολλά πράματα. Εγώ δηλαδή αισθάνομαι πολύ πιο μορφωμένος κοινωνικά, πολιτικά και σκηνοθετικά και σεναριακά βεβαίως, από το πραξικόπημα στην Τουρκία.

Φυσικά τα κανάλια όλου του κόσμου αποκρύψανε την αλήθεια για λόγουςsavoir vivre,δεν προτιθέμεθα όμως να κάνουμε το ίδιο και μεις.

Ο Ερντογανάκος που λέτε παιδιά, πλατσούριζε τα δαχτυλάκια του στην παραλία όταν σκάει ένα σημαντικό τηλεφώνημα:

  • Ποιος είναι ωρέ γκιαούρη;

  • Εφέντη μ, είμαι ο Τσουκ Τσουκ Σαβουρογαμήκογλου, ο γραμματέας σας... Στρατιωτικοί έχουνε πάει για καφέ στον Βόσπορο κι όλο σούξου-μουξου.

  • Σούξου-Μούξου; Λες αλήθεια ωρέ γκιαούρη;

  • Ναι, μάλιστα ένας, ο ναύαρχος, όταν η σερβιτόρα του πάσαρε το λογαριασμό, της είπε «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;»

  • Ανταρσία του ναυτικού ωρέ γκιαούρη; Πραξικόπημα; Τα κότερα είναι συνθηματικό των αντιτορπιλικών; Κάλεσε μου τον ναύαρχο τον Χαμίτ Μπλουμ Πνίξογλου!

  • Ερντογανάκος εδώ! Άκου Πνίξογλου! Δεν πιστεύω να ετοιμάζετε καμιά μαλακία! Τα έμαθα όλα!

  • Όχι Πρόεδρε, ένα στα γρήγορα, τα μόνιμα πράγματα είναι δύσκολα!

  • Και για τί την πέρασες ωρέ Πνίξογλου που θα την ξεπετάξεις;

  • Μα πρόεδρε, δε γίνεται, στο πόδι θα γίνει ο,τι είναι να γίνει!

  • Και δεν είναι τίποτα για σένα ωρέ; Δεν τη σκέφτεσαι καθόλου; Πώς θα την ανακατέψεις και θα την αφήσεις μετά ακέφαλη;

  • Α δεν έχει πρόβλημα μου είπε, έχει μόνιμο «κεφάλι». Χαχαχα... Μεταξύ μας πρόεδρε, έχει έναν μόνιμο μου είπε, πάνω από 10 χρόνια, πολύ μαλάκας!

  • Μαλάκας ε? Αυτός που την έχει πάνω από μια δεκαετία μαλάκας, κι εσύ είσαι ο έξυπνος!

  • Μεταξύ μας πρόεδρε, εγώ χτυπάω και φεύγω...

  • Συλλαμβάνεσαι ωρέ γκιαούρη! Και είπες τον πρόεδρο μαλάκα και πας να πηδήξεις με πραξικόπημα την Τουρκία!

  • Ποια Τουρκία πρόεδρε! Την σερβιτόρα πάω να πηδήξω!

Κι έτσι κάπως έγινε το one night stand-πραξικόπημα...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιουνίου 2016, 03:20
Σερβίτσιο για δύο...


Ζούμε αδέρφια σε μια σκληρή εποχή. Στην εποχή των αντιθέσεων. Των υποθέσεων. Των επιθέσεων. Και των τελευταίων καταθέσεων. Σ' αυτήν την εποχή ο έρωτας ψάχνει να βρει το νέο του νόημα, εκείνο που να χωρά στα capital controls,που να κινείται διαμέσου των προσφυγικών ροών, εκείνο που θα νικήσει κάθε υλική αξία και θα απλώσει την αρίδα του στον κόσμο σαν τον Μουράτ τον Βου τον πολιορκητή.

Στην εποχή των capital controls, για να βγάλεις την κυρία όξω και να της μπουκώσεις τα μάτια με σούξου μούξου αηδίες, πρέπει να λειτουργήσεις στρατηγικά, αέρινα και με το μαλλί να κυματίζει από αυτοπεποίθηση, σαν τον Ηλία Ψινάκη σε προεκλογική ομιλία.

  • Χτες μου ζήτησε να τη βγάλω σε ακριβό restaurant.Μου είχανε μείνει 13 ευρώ. Ούτε στον Αγκόπ για σουβλάκια δε φτάνανε μάγκα μου..

  • Και τί έκανες;

  • Είχα δυο επιλογές. Ή να μπω με το καλάζνικοφ στο restaurant απειλώντας ότι αν δε μου φέρουν δυο πιάτα μπιφτέκια αλά κρεμ θα τους κλάψει όλη η παραγωγή του “κάτι ψήνεται”, ή να ντύσω τον Αγκοπ άνθρωπο, να τον ξουρίσω, να του σφουγγαρίσω το μαγαζί, να του πλύνω τα πιάτα και να περάσω στα σουβλάκια φιόγκο μπας και δείξουν για σούσι αλά Ιντονέσια...

  • Να υποθέσω έκανες το πρώτο, γιατί για να σφουγγαριστεί το μαγαζί του Αγκόπ δε θέλει σφουγγαρίστρες, αλλά γεωτρύπανα.

  • Κι όμως, έκανα κάτι άλλο. Την πήρα από το χέρι, της χαμογέλασα, μου χαμογέλασε. Την αγκάλιασα ελαφρά και της φόρεσα μια ζακετούλα. Περπατήσαμε πέντε βήματα στο σαλόνι σαν τον Μιμικό και τη Μαίρη και μετά πάλι ελαφρά άνοιξα την μπαλκονόπορτα και βγήκαμε έξω. Φύσουσε όμορφα, ίσα- ίσα για να πεταχτεί το τσουλούφι της στη φάτσα μου και να φτερνιστώ. Ίσα- ίσα για να κοιταχτούμε βαθιά στα μάτια και να της ψιθυρίσω: «Βλέπεις αγάπη μου;» της λεω

    «Βλέπω μωρό μου» μου κάνει.

    «Πιάτο η Αθήνα, δεν έχεις παράπονο» της λέω

    «όχι δεν έχω» μου κάνει.

    «Κοίτα και πιο μακριά, στη θάλασσα, εκεί στα φώτα είναι το λιμάνι, πιάτο ο Πειραιάς, δεν έχεις παράπονο» της ξαναλέω

    «Όχι αγάπη μου, τί παράπονο να έχω;»

    «Ωράία...» της λέω. «Θα πιείς τίποτα να φέρω από το ψυγείο, ή θα μείνουμε με τα πιάτα μας και μετά βλέπουμε;»

  • ... !

Γατάκια...



10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2016, 12:23
Συνομιλώντας με τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ περί έρωτος...


Πολλά θ' ακούσεις για την αγάπη. Πολλά περισσότερα θα σκεφτείς. Κι αν δε ξέρεις τις λέξεις, το ένστικτό σου θα είναι κει: να τις θυμίσει, να τις υπαγορεύσει, ώστε να γίνουν αφετηρία μιας νέας ζωής. Και σκοπός. Και -γιατί όχι- αυτοσκοπός. Γιατί η αγάπη δεν είναι ένα ποτάμι που παρασέρνει ο,τι συναντήσει στο τρελλό διάβα του, δεν είναι ορμητική, δεν εκδικείται, δεν αποτεφρώνει. Η αγάπη είναι μια ήσυχη και γλυκειά μελωδία που ενυπάρχει στο καθετί και του δίνει αξία γαληνεύοντας το, το χρωματίζει, και «οπλισμένη» η μελωδία με το πιο ευγενές συναίσθημα, απλώνεται στον κόσμο και τον οραματίζει. Όπως έγραφε και ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ «μίλα μου ψιθυριστά αν μου μιλάς για αγάπη». Γιατί η αγάπη δεν φωνάζει. Δεν κατευθύνει. Μόνο εμπνέει. Δεν βελτιώνει. Αλλάζει τα πάντα. Έτσι όπως ξέρει αυτή. Ήσυχα και απλά.

Από την άλλη ο έρωτας είναι μια σφαίρα. Μια σφαίρα στον πυρήνα της καρδιάς των ανθρώπων, στον πυρήνα της κοινωνίας. Τηδυναμιτίζεικαι τη μεταλλάσσει. Ο έρωτας κρύβει μέσα του την επανάσταση. Μη σκεφτείς όμως μια επανάσταση γαρυφάλλων, αλλά την πιο σκληρή και αιματηρήεπανάστασηπου έρχεται να συντρίψει το παρόνstatus quoκαι να ξαναχτίσει στις στάχτες του ένα άλλο- ίσως καλύτερο, ίσως και χειρότερο. Γιατί ο έρωτας κρύβει μέσα του μια τέτοια δυναμική και ένανναρκισσισμόπου συχνά οδηγεί στην αβεβαιότητα και στο χάος. Αυτό το χάος, ή αλλιώς το αιώνιο σκοτάδι που συμβολίζει το τέλος όσων γνωρίζαμε ως τότε. Αλλά ίσως και το νέο ξεκίνημα. Γιατί ο έρωτας, όπως έγραφε ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, μπορεί να είναι το ωραίοτερο όνειρο, αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης.

Πώς μπορούν να συνυπάρξουν άραγε, η αγνότητα κι η υπομονή που αντανακλά η αγάπη με την επιθετικότητα και τον περιορισμένο χρόνο του έρωτα; Κάποιος απλοϊκά σκεπτόμενος ίσως αναλογιζόταν αυτό το σχήμα σα σενάριο αστυνομικής ταινίας, που ο έρωτας ως θύτης προσπαθεί ναποδηγετήσειτο θύμα που λέγεται αγάπη, μέχρι να το διασύρει και να το καταστρέψει. Η επανάσταση όμως πάντοτε μέσα στην αγριότητα των συναισθημάτων που εξασκούνται την ώρα της μάχης, κρύβει μια αθωότητα, μια γνησιότητα, μια αδολία, σχεδιασμένη από ανθρώπους της φαντασίας και της επινοητικότητας. Ίσως και μέσα στον έρωτα λοιπόν, ενσταλλάζεται αυτή η γλυκειά παρθενιά που διαχέει κάθε επαναστατική ενέργεια καιθεμελιώνειτο συναίσθημα της αγάπης. Μια τριγωνική σχέση αλληλεξάρτησης, ένα πυθαγόρειο θεώρημα που η λύση του εκπορεύεται -ή ίσως είναι- το ίδιο το μυστηριο της ζωής.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στο μυθιστόρημά του «ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» διηγείται την ιστορία του Φλορεντίνο Αρίσα, ενός νέου που ερωτεύτηκε με πάθος την επίσης νεαρή Φερμίνα Δάσα μέσα από αλληλογραφία. Οι συνθήκες της ζωής όμως τους φέρανε μακριά και η Φερμίνα παντρεύτηκε άλλον. Ο Αρίσα, τυφλωμένος από το ερωτικό του πάθος είχε δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό του: να σκοτώσει τον σύζυγο της Φερμίνα! Ποτέ δεν το έπραξε όμως... Όπως θα έλεγε και ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ «η δειλία του εραστή είναι απόδειξη της αθωότητάς του». Αντίθετα περιπλανήθηκε σε εκατοντάδες αγκαλιές προσπαθώντας να ξεφύγει από τα αδιέξοδα που του δημιούργησε οανεκπλήρωτοςέρωτας. Ορμώμενος όμως από την άσβηστη επιθυμία για την πρώτη του αγάπη, βοηθάει ανθρώπους να εκφράσουν τον έρωτά τους γράφοντας ερωτικά ποιήματα και γράμματα.Στα βαθιά γεράματα και των δύο, όταν ο σύζυγος της Φερμίνα πεθαίνει, ο Αρίσα κάνει την τελευταία του προσπάθεια να κερδίσει την Φερμίνα. Αποφασίζουν τότε να πάνε ένα ταξίδι και να ολοκληρώσουν την αγάπη τους πια...

Όπως αναφέρεται και στον «Βασιλιά Ληρ» ο σκοτεινός πρίγκηψ τελικά είναι τζέντλεμαν. Ίσως ο έρωτας να οδηγεί μαθηματικά στο συναίσθημα της αγάπης, όπως με σοφία περιγράφει ο Μάρκες στο μυθιστόρημά του. Και αυτή η διαδικασία από μόνη της να αποτελεί την υπέρτατη επανάσταση. Μια επανάσταση των θνητών γεμάτη από μελωδίες που μοναδικό της στόχο έχει τη νίκη απέναντι στο θάνατο, μέχρι την τελική κατάκτηση της αθανασίας.

Κι όπως θα έκλεινε ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, παίξε κι άλλο!»


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Δεκεμβρίου 2015, 12:44
Η μαγική ματαιότητα των Χριστουγέννων!


Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι σαν την περίοδο εκπτώσεων. Ανυπομονείς πότε θα 'ρθει κείνη η στιγμή, κι όταν έρθει, κάθεσαι και κοιτάς σα χαζοπούλι τους υπόλοιπους να περνάνε τέλεια τριγυρνώντας, ενώ εσύ υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι την επόμενη φορά θα «πάρεις τα ψώνια σου πίσω»!

Αυτή η ματαιότητα της γιορτής φυσικά δεν υποτιμά καθόλου τον εορταστικό της χαρακτήρα. Λαμπάκια εδώ και κει στο κέντρο των πόλεων σα να βρίσκεσαι σε καμπαρέ, άγιοι βασίληδες να πετάγονται από το πουθενά και να σου κάνουνε χαρούλες σαν πυροβολημένα, και φυσικά πάντα στο εορταστικό κλίμα δε λείπει ο τροχονόμος που θα σου γράψει το αμάξι για να ενισχύσεις και το Δήμο Χριστουγεννιάτικα, πάντα κουβαλώντας το χαμόγελο τηςcrest,λόγω της ημέρας πάντα!

Αλλά τα Χριστούγεννα, πέρα απ' τη μοναδική τους καθημερινότητα, έχουν και τη μαγική τους διάσταση. Είναι η αγαπημένη εποχή των αισθηματικώνcomedy,που ενώ ο πρωταγωνιστής με την πρωταγωνίστρια σ όλη τη διάρκεια του έργου μόνο μολότοφ δεν έχουνε ανταλλάξει μεταξύ τους, τα Χριστούγεννα έρχονται να τους θυμίσουν την αγάπη που κρύβουν μεταξύ τους και κάθονται και κωλοτρίβονται κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα θα μου πεις γιατί δεν μπαίνουν μέσα στην φάτνη να βγάλουνε τα μάτια τους; Μήπως είναι ξενέρωτοι; Όοοοχι! Είναι που κοιμάται το μωρό μέσα, και με τα θεία δεν τα έβαλε ούτε ο Λούκυ Λουκ!

Η μαγική διάσταση των Χριστουγέννων όμως δεν τελειώνει εδώ. Είναι αυτό το «κάτι» που σε ωθεί να βγεις έξω, να τρέξεις στις στολισμένες πλατείες, να ακούσεις τις συναυλίες που διοργανώνονται! Σ'΄εκείνες βρε, φιλανθρωπικού χαρακτήρα, που είναι καλεσμένοι να τραγουδήσουν 25 τραγουδιστές, ο καθένας φυσικά με τους μουσικούς του, δηλαδή άλλους 125, και ανεβαίνοντας στη σκηνή νομίζεις πως ανέβηκες στο μετρό Συντάγματος. Κουτουλιόνται οι τραγουδιστές, αδειάζουν οι μουσικοί τη σκηνή για να ανέβουν οι επόμενοι πέφτοντας απ΄όλα τα μέρη της σα να 'χει πιάσει φωτιά το διόροφο. Και από κάτω πηγαινοέρχονται καμιά δεκαριά περαστικοί κάνοντας τσιχλόφουσκες και φυσικά δε θα έλειπαν τα παιδάκια απ' όλη αυτή τη φαντασμαγορική εκδήλωση τα οποία να κυνηγιόνται σ' όλα τα μήκη και πλάτη της συναυλίας παίζοντας κρυφτό, μέσα στα ντραμς, πίσω απ' το βιολοντσέλο, φυσώντας το σαξόφωνο.

Εσύ γυρνάς στο σπίτι σου εκστασιασμένος και σίγουρος ότι έχεις συλλάβει το πνεύμα των Χριστιυγέννων. Δυστυχώς μόνο αυτό συνέλαβες. Αυτόν που σου τσούρνεψε το πορτοφόλι κει στη συναυλία μήτε που τον πήρες χαμπάρι.

Αλλά τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν εδώ. Ποιος θα μπορούσε να εξαιρέσει το γιορτινό τραπέζι ανήμερα; Ίσως εκεί κρύβεται κι η ουσία της μαγείας που προσφέρουν. Εκεί μωρέ που σκάνε μύτη όλοι οι αποτυχημένοι συγγενείς για να ανακαλύψουν τον εσωτερικό κόσμο της γαλοπούλας. Μπαίνουν σπίτι σου έχοντας ένα χαμόγελο σα ξαπλώστρα, σου επιστρέφουν το δώρο που τους πήγες πέρσι (στα παλιά σου τα παπούτσια, αυτοί σου το είχαν φέρει πρόπερσι), απλώνουν την αρίδα τους στον καναπέ σου, πίνουν τα ουίσκια σου, χλαπακιάζουν τα φυστικάκια σου, ασελγούν στη μακαρονάδα σου, εγκληματούν στη γαλοπούλα σου, προκαλούν γενοκτονία στις πατάτες σου, χώνουν στο πηγάδι τους και τα κρασιά σου, και μετά σου το παίζουν και δύσκολοι στο κοκάκι που θα τους προσφέρεις για χώνεψη!

  • Ω! Μα δεν ήτανε ανάγκη!

  • Τι δεν ήτανε ανάγκη ρε κροκόδειλε, μόνο το κάδρο του παππού δεν έφαγες!

Έπειτα πέφτουν οι δέουσες χαιρετούρες, σίγουροι ότι θα τα ξαναπείτε σε καμιά γαμοβαφτισοκηδεία όπως στη διαφήμιση. Καθώς κλείνει η πόρτα μουτζώνεστε κιόλας , έτσι για να μην πείτε ότι δε στολιστήκατε χρονιάρα μέρα! Τη μέρα που γιορτάζουν οι Χρήστοι φυσικά! Μα και όλοι οι άχρηστοι!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!  


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Δεκεμβρίου 2014, 13:09
Μικροαστικές επαναστάσεις


Το παν στη ζωή είναι να έχεις επιλογές. Αυτό το δίδαξαν οι Αρχαίοι Έλληνες, όταν τοποθέτησαν τον Ηρακλή μπροστά σ' ένα μεγάλο δίλημμα: Αρετή ή Κακία;OΗρακλής διάλεξε την Αρετή (αρεστή της θεικής εξουσίας) γιατί εκτός των άλλων ήθελε το μέσο του κι αυτός για να τα βγάλει πέρα με τους άθλους του. Ενώ η Κακία τί θα προσέφερε; Ένα καλό σεξ και μετά βγάλ'τα πέρα μόνος σου φιλαράκο με τις μέδουσες, τους φτερωτούς δεινόσαυρους και τα γκρέμλιν.

Έτσι άθελα τους οι Αρχαίοι Έλληνες διδάξαν την έννοια του «μέσου» στην αξιολόγηση των επιλογών. Να δούμε όμως αυτό το σκεπτικό που οδηγεί.

Σκας μύτη σπίτι σου το απόγευμα κουρασμένος και ψάχνεις απεγνωσμένα στο ψυγείο αν έχει μείνει κανένα απολιθωμένο σαλάμι, καμιά πατικωμένη τυρόπιτα, ή έστω ένα κομμάτι μισοδιαλύμένου παστίτσιου που να πετάγονται τα μακαρόνια απ' όλες τις πλευρές σαν καλώδια της ΔΕΗ. Οι επιλογές σου είναι αποτέλεσμα των πράξεών σου, καθώς αντί να πας για ψώνια προχτές καθόσουν και καυλάντιζες στο ίντερνετ με το σκεπτικό «έχει ο θεός». Ο θεός όμως είναι σαν τον άγιο βασίλη. Έρχεται μόνο μια φορά το χρόνο, κι αυτή για να σε κοροιδέψει που δεν έχεις κάποιον πλούσιο κι ηλίθιο νονό να σου ντυθεί στα κόκκινα σαν σουρλουλού και να σε γεμίσει μ' όσα πράγματα ακριβώς σκεφτόσουν ότι δεν χρειαζόσουνα.

Έτσι έμεινες μόνος σου, με το απολιθωμένο σαλάμι που έχει γεμίσει σταλακτίτες, την τυρόπιτα που μοιάζει σαν να κάνει πάνω της έργα ο Δήμος και το παστίτσιο με μακαρόνια πεσμένα, στραβομουτσουνιασμένα με φυγόκεντρες τάσεις σα διαδήλωση της ΓΣΕΕ.

Κάποιος πρέπει να πληρώσει για τις επιλογές σου. Αλλά φυσικά αυτός θα είναι ο οποιοσδήποτε, εκτός από σένα. Τηλέφωνο κατευθείαν στη μαμά και «ήρθα να δω τί κάνετε», «μου λείψατε» «Χμμμ τί καλό μαγειρεύεις;» Η μαμά απαντάει στις προκλήσεις με ανάλογο στυλ: «Πώς μου γινες έτσι παιδάκι μου; Από πότε έχεις να φας;» Εσύ μην έχοντας επιχειρήματα για το κακό σου το χάλι το ρίχνεις στην ιδεολογία: «Συμπαραστεκόμαστε στο Ρωμανό μάνα που έχει να φάει ένα μήνα, προσπαθώντας να σπουδάσει!» Η μάνα όμως πάντα έχει την απάντηση «Το παιδί αγωνίζεται για τη μόρφωσή του, αλλά εσένα πώς σου 'ρθε τώρα αυτό; Εσένα σου τάζαμε ολόκληρα τσιμπούσια, σου δίναμε ένα σωρό λεφτά μπας και σπουδάζεις!»

  • Εγώ δε χρειάστηκε να κάνω θυσίες για να σπουδάσω μάνα!

  • Χρειάστηκε όμως εγώ! Εμείς να δεις απεργίες πείνας που ρίξαμε τότε μπας και σε πείσουμε ν' ανοίξεις κανένα βιβλίο!

  • Όμως η απεργία πείνας σας δεν πήγε χαμένη!

  • Γι' αυτό σε σπούδασα βρε; Για να μην έχεις να φας; Κοιτάτε πώς αδυνάτισε! Σαν εβραίος μού έγινες!

  • Μόνη σου το λες. Εβραίος. Παίχτης της παγκόσμιας οικονομίας! Τί φαί έχει;

Το απόφθευγμα οπότε  είναι ένα: Ποτέ μην κάνεις επανάσταση χωρίς συνθήματα! Ποτέ μην κάνεις απεργία πείνας με άδειο στομάχι! 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Μαρτίου 2013, 02:54
Μοναδικές ανοιξιάτικες στιγμές...


Η κάθε εποχή του χρόνου αδέρφια, κρύβει τα μυστικά της. Μια μοναδικότητα που δεν είναι εμφανής με γυμνό μάτι, μόνο  βιώνοντας τα μυστικά της μπορείς να την ανακαλύψεις…

Ήρθε να με δει. Η Άνοιξη κάνει την είσοδό της φλερτάροντας  πρόστυχα με τη φύση  και φτιάχνοντάς ειδυλλιακές μωσαϊκές εικόνες λουλουδιών που θα συμβολίσουν το πέρασμα από το βαρύ χειμώνα, στο γλυκό καλοκαίρι.

Εκείνη,  καθισμένη στο σκαλάκι του σπιτιού παρέα μ’ ένα φλυτζάνι καφέ, να ατενίζει την γλυκειά αυτή αναγέννηση…

-         Κοίτα τη φύση! Πώς ζωντάνεψαν τα φυτά, τα δέντρα μέσα σε λίγες μέρες!

-         Ας ειν’ καλά τα φυτοφάρμακα, περδίκια τα κάνανε.

-         Και τα πουλιά! Κοίτα τα πουλιά πώς πετούν στον ουράνιο θόλο άναρχα κι ανήσυχα απ’ τη χαρά τους για τη νέα άνοιξη!

-         Ας είν΄ καλά οι ψεκασμοί που τα μαστούρωσαν.

-         Και τα κύματα, πώς ανήσυχα κι αυτά ξεπετάγονται από το χάος του πελάγους καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της ξηράς σα να θέλουν να κλέψουν κι αυτά κάτι από την αναγέννηση  που συντελείται!

-         Ας είν’ καλά το λειώσιμο των πάγων. Δεν θα μείνει ούτε beach bar όρθιο απ’ τις παλίρροιες. Γαμώτ

-         Καλά, εγώ σου μιλώ για το θαύμα της φύσης, και συ  μόνο αυτά έχεις να πεις? Ούτε ίχνος ρομαντισμού;

-         Τι λες; Εγώ ούτε ίχνος ρομαντισμού; Κοίτα απέναντι, πώς στο πρώτο χλιμίντρισμα της άνοιξης, το κορίτσι κρατώντας ένα τριαντάφυλλο έτρεξε κοντά στο αγόρι και του ψιθύρισε γλυκά στ’ αυτί, και ήρθαν ξάφνου τα πρώτα ανοιξιάτικά τους χαμόγελα;

-         Αχ…! Το είδα αγάπη μου.. και;

-         Θα του είπε να την πηδήξει μάλλον, αλλιώς δεν εξηγείται.

-         …

Το βραδάκι έπιασε κάπως ψυχρούλα. Εκείνη όμως αναζωπυρωμένη από την ανοιξιάτικη διάθεση, έκανε στην άκρη το κρύο, προσδοκώντας μια νύχτα ανεπανάληπτη…

-         Φυσάει αεράκι… η βραδιά απόψε μας φωνάζει!

-         Πες της να το βουλώσει, τουλάχιστον μέχρι να με πάρει ο ύπνος, μετά δε με νοιάζει.

-         Ε όχι και να κοιμηθείς! Δεν ακούς το γλυκό αεράκι; Τα τριζόνια που μας τραγουδάνε; Όλα για μας!  Όλα απόψε παίζουν μουσική για μας!

-         Έχει να φάει μήνυση σήμερα πολύς κόσμος…

-         Ξύπνα πια! Κάνε με να νοιώσω ότι είμαι μοναδική!

-         Και βέβαια θα σε κάνω  να νοιώσεις ότι είσαι μοναδική! Για τι με πέρασες;

-         Επιτέλους!

-         Πάω να κοιμηθώ στο άλλο δωμάτιο.

-         …

Ο αέρας κόπασε. Η μουσική σταμάτησε. Της ήρθε περίοδος. Όμως η Άνοιξη δεν είναι απόλυτα κάτι αντικειμενικό. Δε φτάνει να ανθίσει η φύση. Πρέπει να συντελεστεί και μέσα μας. Έστω κι αν αυτό γίνεται μερικές φορές λίγο … καθυστερημένα…

-         Θέλεις κούκλα μου να κάνουμε τσαχπινιές;

-         Τώρα ήρθαν οι Ρώσοι!

-         Και τι μας νοιάζει εμάς; Σπίτι μας θα μείνουνε; έλα να κάνουμε τανζανιές!

-         Μου ‘΄ρθε περίοδος αδερφάκι μου, πώς το λένε!

-         Και τι θα κάνω εγώ τώρα που μου μπήκε η Άνοιξη; Ανοιξιάτικα μόνος μου θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα;

Αυτή η εποχή τελικά αδέρφια… Κρύβει μια μοναδικότητα…!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
mprizas
Γιώργος
Πετάω πέτρες
από ΝΕΟ ΦΑΛΗΡΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/mprizas

Ζω ένα δράμα...









Tags

50 χρόνια μπροστά... Grande Bretagne Haute-culture... see through συντακτικό τζιβάνες ααα... αλλαξοκωλιές Βζζζζουμ Γκόρτσος! Γκόρτσος! Δρακουμέλ Ελλάδα- Αχ πατρίδα μου γλυκειά! Επίκαιρα: Ούτε που τα θυμάμαι Ευτυχισμένοι μαζί Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη... θου κύριε καλλιγραφία αδερφή γιαπί κάργες Καρχαρίες Κοκό κουλτούρα μας να φύγουμε Λίγο καλύτεροι από μένα... λοίμωξη Μάγια η μέλισσα καραμπουζουκλής τσόντα Μελέτη σκιάχτρο Συγγρού Μόγλης μπατανόβουρτσες μπουρμπουλήθρες Μπουτάκια Ντάμπο το ελεφαντάκι ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι... Οι ηττημένοι της ιστορίας... Όταν ήμουνα παθιάρης... πηγάδι μεγιεμελέ juventus πολυμίξερ αστροφεγγιές captain-Iglo προφήτης Ηλίας φάλαινα Τσε σαμιαμίδι φουλ της ντάμας αστερίας Τις πταίει Ψώνια στο καμπαναριό




Επίσημοι αναγνώστες (48)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTENΌροι Χρήσης