αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Ένα παιδί κοιτάει τ' άστρα (reload)
Γιατί βαριέται να τα μετρήσει...
18 Ιουλίου 2016, 18:04
One night stand- πραξικόπημα... ή τσουτσου-μπουγιουρούμ ασκέρ


Τελικά τα πραξικοπήματα είναι τέλεια! (όταν είσαι εσύ στου διαόλου το κέρατο). Γιατί από τα πραξικοπήματα μαθαίνεις πολλά πράματα. Εγώ δηλαδή αισθάνομαι πολύ πιο μορφωμένος κοινωνικά, πολιτικά και σκηνοθετικά και σεναριακά βεβαίως, από το πραξικόπημα στην Τουρκία.

Φυσικά τα κανάλια όλου του κόσμου αποκρύψανε την αλήθεια για λόγουςsavoir vivre,δεν προτιθέμεθα όμως να κάνουμε το ίδιο και μεις.

Ο Ερντογανάκος που λέτε παιδιά, πλατσούριζε τα δαχτυλάκια του στην παραλία όταν σκάει ένα σημαντικό τηλεφώνημα:

  • Ποιος είναι ωρέ γκιαούρη;

  • Εφέντη μ, είμαι ο Τσουκ Τσουκ Σαβουρογαμήκογλου, ο γραμματέας σας... Στρατιωτικοί έχουνε πάει για καφέ στον Βόσπορο κι όλο σούξου-μουξου.

  • Σούξου-Μούξου; Λες αλήθεια ωρέ γκιαούρη;

  • Ναι, μάλιστα ένας, ο ναύαρχος, όταν η σερβιτόρα του πάσαρε το λογαριασμό, της είπε «έχω και κότερο, πάμε μια βόλτα;»

  • Ανταρσία του ναυτικού ωρέ γκιαούρη; Πραξικόπημα; Τα κότερα είναι συνθηματικό των αντιτορπιλικών; Κάλεσε μου τον ναύαρχο τον Χαμίτ Μπλουμ Πνίξογλου!

  • Ερντογανάκος εδώ! Άκου Πνίξογλου! Δεν πιστεύω να ετοιμάζετε καμιά μαλακία! Τα έμαθα όλα!

  • Όχι Πρόεδρε, ένα στα γρήγορα, τα μόνιμα πράγματα είναι δύσκολα!

  • Και για τί την πέρασες ωρέ Πνίξογλου που θα την ξεπετάξεις;

  • Μα πρόεδρε, δε γίνεται, στο πόδι θα γίνει ο,τι είναι να γίνει!

  • Και δεν είναι τίποτα για σένα ωρέ; Δεν τη σκέφτεσαι καθόλου; Πώς θα την ανακατέψεις και θα την αφήσεις μετά ακέφαλη;

  • Α δεν έχει πρόβλημα μου είπε, έχει μόνιμο «κεφάλι». Χαχαχα... Μεταξύ μας πρόεδρε, έχει έναν μόνιμο μου είπε, πάνω από 10 χρόνια, πολύ μαλάκας!

  • Μαλάκας ε? Αυτός που την έχει πάνω από μια δεκαετία μαλάκας, κι εσύ είσαι ο έξυπνος!

  • Μεταξύ μας πρόεδρε, εγώ χτυπάω και φεύγω...

  • Συλλαμβάνεσαι ωρέ γκιαούρη! Και είπες τον πρόεδρο μαλάκα και πας να πηδήξεις με πραξικόπημα την Τουρκία!

  • Ποια Τουρκία πρόεδρε! Την σερβιτόρα πάω να πηδήξω!

Κι έτσι κάπως έγινε το one night stand-πραξικόπημα...


2 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιουνίου 2016, 03:20
Σερβίτσιο για δύο...


Ζούμε αδέρφια σε μια σκληρή εποχή. Στην εποχή των αντιθέσεων. Των υποθέσεων. Των επιθέσεων. Και των τελευταίων καταθέσεων. Σ' αυτήν την εποχή ο έρωτας ψάχνει να βρει το νέο του νόημα, εκείνο που να χωρά στα capital controls,που να κινείται διαμέσου των προσφυγικών ροών, εκείνο που θα νικήσει κάθε υλική αξία και θα απλώσει την αρίδα του στον κόσμο σαν τον Μουράτ τον Βου τον πολιορκητή.

Στην εποχή των capital controls, για να βγάλεις την κυρία όξω και να της μπουκώσεις τα μάτια με σούξου μούξου αηδίες, πρέπει να λειτουργήσεις στρατηγικά, αέρινα και με το μαλλί να κυματίζει από αυτοπεποίθηση, σαν τον Ηλία Ψινάκη σε προεκλογική ομιλία.

  • Χτες μου ζήτησε να τη βγάλω σε ακριβό restaurant.Μου είχανε μείνει 13 ευρώ. Ούτε στον Αγκόπ για σουβλάκια δε φτάνανε μάγκα μου..

  • Και τί έκανες;

  • Είχα δυο επιλογές. Ή να μπω με το καλάζνικοφ στο restaurant απειλώντας ότι αν δε μου φέρουν δυο πιάτα μπιφτέκια αλά κρεμ θα τους κλάψει όλη η παραγωγή του “κάτι ψήνεται”, ή να ντύσω τον Αγκοπ άνθρωπο, να τον ξουρίσω, να του σφουγγαρίσω το μαγαζί, να του πλύνω τα πιάτα και να περάσω στα σουβλάκια φιόγκο μπας και δείξουν για σούσι αλά Ιντονέσια...

  • Να υποθέσω έκανες το πρώτο, γιατί για να σφουγγαριστεί το μαγαζί του Αγκόπ δε θέλει σφουγγαρίστρες, αλλά γεωτρύπανα.

  • Κι όμως, έκανα κάτι άλλο. Την πήρα από το χέρι, της χαμογέλασα, μου χαμογέλασε. Την αγκάλιασα ελαφρά και της φόρεσα μια ζακετούλα. Περπατήσαμε πέντε βήματα στο σαλόνι σαν τον Μιμικό και τη Μαίρη και μετά πάλι ελαφρά άνοιξα την μπαλκονόπορτα και βγήκαμε έξω. Φύσουσε όμορφα, ίσα- ίσα για να πεταχτεί το τσουλούφι της στη φάτσα μου και να φτερνιστώ. Ίσα- ίσα για να κοιταχτούμε βαθιά στα μάτια και να της ψιθυρίσω: «Βλέπεις αγάπη μου;» της λεω

    «Βλέπω μωρό μου» μου κάνει.

    «Πιάτο η Αθήνα, δεν έχεις παράπονο» της λέω

    «όχι δεν έχω» μου κάνει.

    «Κοίτα και πιο μακριά, στη θάλασσα, εκεί στα φώτα είναι το λιμάνι, πιάτο ο Πειραιάς, δεν έχεις παράπονο» της ξαναλέω

    «Όχι αγάπη μου, τί παράπονο να έχω;»

    «Ωράία...» της λέω. «Θα πιείς τίποτα να φέρω από το ψυγείο, ή θα μείνουμε με τα πιάτα μας και μετά βλέπουμε;»

  • ... !

Γατάκια...



10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2016, 12:23
Συνομιλώντας με τον Ουίλιαμ Σαίξπηρ περί έρωτος...


Πολλά θ' ακούσεις για την αγάπη. Πολλά περισσότερα θα σκεφτείς. Κι αν δε ξέρεις τις λέξεις, το ένστικτό σου θα είναι κει: να τις θυμίσει, να τις υπαγορεύσει, ώστε να γίνουν αφετηρία μιας νέας ζωής. Και σκοπός. Και -γιατί όχι- αυτοσκοπός. Γιατί η αγάπη δεν είναι ένα ποτάμι που παρασέρνει ο,τι συναντήσει στο τρελλό διάβα του, δεν είναι ορμητική, δεν εκδικείται, δεν αποτεφρώνει. Η αγάπη είναι μια ήσυχη και γλυκειά μελωδία που ενυπάρχει στο καθετί και του δίνει αξία γαληνεύοντας το, το χρωματίζει, και «οπλισμένη» η μελωδία με το πιο ευγενές συναίσθημα, απλώνεται στον κόσμο και τον οραματίζει. Όπως έγραφε και ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ «μίλα μου ψιθυριστά αν μου μιλάς για αγάπη». Γιατί η αγάπη δεν φωνάζει. Δεν κατευθύνει. Μόνο εμπνέει. Δεν βελτιώνει. Αλλάζει τα πάντα. Έτσι όπως ξέρει αυτή. Ήσυχα και απλά.

Από την άλλη ο έρωτας είναι μια σφαίρα. Μια σφαίρα στον πυρήνα της καρδιάς των ανθρώπων, στον πυρήνα της κοινωνίας. Τηδυναμιτίζεικαι τη μεταλλάσσει. Ο έρωτας κρύβει μέσα του την επανάσταση. Μη σκεφτείς όμως μια επανάσταση γαρυφάλλων, αλλά την πιο σκληρή και αιματηρήεπανάστασηπου έρχεται να συντρίψει το παρόνstatus quoκαι να ξαναχτίσει στις στάχτες του ένα άλλο- ίσως καλύτερο, ίσως και χειρότερο. Γιατί ο έρωτας κρύβει μέσα του μια τέτοια δυναμική και ένανναρκισσισμόπου συχνά οδηγεί στην αβεβαιότητα και στο χάος. Αυτό το χάος, ή αλλιώς το αιώνιο σκοτάδι που συμβολίζει το τέλος όσων γνωρίζαμε ως τότε. Αλλά ίσως και το νέο ξεκίνημα. Γιατί ο έρωτας, όπως έγραφε ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, μπορεί να είναι το ωραίοτερο όνειρο, αλλά και ο χειρότερος εφιάλτης.

Πώς μπορούν να συνυπάρξουν άραγε, η αγνότητα κι η υπομονή που αντανακλά η αγάπη με την επιθετικότητα και τον περιορισμένο χρόνο του έρωτα; Κάποιος απλοϊκά σκεπτόμενος ίσως αναλογιζόταν αυτό το σχήμα σα σενάριο αστυνομικής ταινίας, που ο έρωτας ως θύτης προσπαθεί ναποδηγετήσειτο θύμα που λέγεται αγάπη, μέχρι να το διασύρει και να το καταστρέψει. Η επανάσταση όμως πάντοτε μέσα στην αγριότητα των συναισθημάτων που εξασκούνται την ώρα της μάχης, κρύβει μια αθωότητα, μια γνησιότητα, μια αδολία, σχεδιασμένη από ανθρώπους της φαντασίας και της επινοητικότητας. Ίσως και μέσα στον έρωτα λοιπόν, ενσταλλάζεται αυτή η γλυκειά παρθενιά που διαχέει κάθε επαναστατική ενέργεια καιθεμελιώνειτο συναίσθημα της αγάπης. Μια τριγωνική σχέση αλληλεξάρτησης, ένα πυθαγόρειο θεώρημα που η λύση του εκπορεύεται -ή ίσως είναι- το ίδιο το μυστηριο της ζωής.

Ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες στο μυθιστόρημά του «ο έρωτας στα χρόνια της χολέρας» διηγείται την ιστορία του Φλορεντίνο Αρίσα, ενός νέου που ερωτεύτηκε με πάθος την επίσης νεαρή Φερμίνα Δάσα μέσα από αλληλογραφία. Οι συνθήκες της ζωής όμως τους φέρανε μακριά και η Φερμίνα παντρεύτηκε άλλον. Ο Αρίσα, τυφλωμένος από το ερωτικό του πάθος είχε δώσει μια υπόσχεση στον εαυτό του: να σκοτώσει τον σύζυγο της Φερμίνα! Ποτέ δεν το έπραξε όμως... Όπως θα έλεγε και ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ «η δειλία του εραστή είναι απόδειξη της αθωότητάς του». Αντίθετα περιπλανήθηκε σε εκατοντάδες αγκαλιές προσπαθώντας να ξεφύγει από τα αδιέξοδα που του δημιούργησε οανεκπλήρωτοςέρωτας. Ορμώμενος όμως από την άσβηστη επιθυμία για την πρώτη του αγάπη, βοηθάει ανθρώπους να εκφράσουν τον έρωτά τους γράφοντας ερωτικά ποιήματα και γράμματα.Στα βαθιά γεράματα και των δύο, όταν ο σύζυγος της Φερμίνα πεθαίνει, ο Αρίσα κάνει την τελευταία του προσπάθεια να κερδίσει την Φερμίνα. Αποφασίζουν τότε να πάνε ένα ταξίδι και να ολοκληρώσουν την αγάπη τους πια...

Όπως αναφέρεται και στον «Βασιλιά Ληρ» ο σκοτεινός πρίγκηψ τελικά είναι τζέντλεμαν. Ίσως ο έρωτας να οδηγεί μαθηματικά στο συναίσθημα της αγάπης, όπως με σοφία περιγράφει ο Μάρκες στο μυθιστόρημά του. Και αυτή η διαδικασία από μόνη της να αποτελεί την υπέρτατη επανάσταση. Μια επανάσταση των θνητών γεμάτη από μελωδίες που μοναδικό της στόχο έχει τη νίκη απέναντι στο θάνατο, μέχρι την τελική κατάκτηση της αθανασίας.

Κι όπως θα έκλεινε ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, «αν η μουσική είναι η τροφή της αγάπης, παίξε κι άλλο!»


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Δεκεμβρίου 2015, 12:44
Η μαγική ματαιότητα των Χριστουγέννων!


Η περίοδος των Χριστουγέννων είναι σαν την περίοδο εκπτώσεων. Ανυπομονείς πότε θα 'ρθει κείνη η στιγμή, κι όταν έρθει, κάθεσαι και κοιτάς σα χαζοπούλι τους υπόλοιπους να περνάνε τέλεια τριγυρνώντας, ενώ εσύ υπόσχεσαι στον εαυτό σου ότι την επόμενη φορά θα «πάρεις τα ψώνια σου πίσω»!

Αυτή η ματαιότητα της γιορτής φυσικά δεν υποτιμά καθόλου τον εορταστικό της χαρακτήρα. Λαμπάκια εδώ και κει στο κέντρο των πόλεων σα να βρίσκεσαι σε καμπαρέ, άγιοι βασίληδες να πετάγονται από το πουθενά και να σου κάνουνε χαρούλες σαν πυροβολημένα, και φυσικά πάντα στο εορταστικό κλίμα δε λείπει ο τροχονόμος που θα σου γράψει το αμάξι για να ενισχύσεις και το Δήμο Χριστουγεννιάτικα, πάντα κουβαλώντας το χαμόγελο τηςcrest,λόγω της ημέρας πάντα!

Αλλά τα Χριστούγεννα, πέρα απ' τη μοναδική τους καθημερινότητα, έχουν και τη μαγική τους διάσταση. Είναι η αγαπημένη εποχή των αισθηματικώνcomedy,που ενώ ο πρωταγωνιστής με την πρωταγωνίστρια σ όλη τη διάρκεια του έργου μόνο μολότοφ δεν έχουνε ανταλλάξει μεταξύ τους, τα Χριστούγεννα έρχονται να τους θυμίσουν την αγάπη που κρύβουν μεταξύ τους και κάθονται και κωλοτρίβονται κάτω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο. Τώρα θα μου πεις γιατί δεν μπαίνουν μέσα στην φάτνη να βγάλουνε τα μάτια τους; Μήπως είναι ξενέρωτοι; Όοοοχι! Είναι που κοιμάται το μωρό μέσα, και με τα θεία δεν τα έβαλε ούτε ο Λούκυ Λουκ!

Η μαγική διάσταση των Χριστουγέννων όμως δεν τελειώνει εδώ. Είναι αυτό το «κάτι» που σε ωθεί να βγεις έξω, να τρέξεις στις στολισμένες πλατείες, να ακούσεις τις συναυλίες που διοργανώνονται! Σ'΄εκείνες βρε, φιλανθρωπικού χαρακτήρα, που είναι καλεσμένοι να τραγουδήσουν 25 τραγουδιστές, ο καθένας φυσικά με τους μουσικούς του, δηλαδή άλλους 125, και ανεβαίνοντας στη σκηνή νομίζεις πως ανέβηκες στο μετρό Συντάγματος. Κουτουλιόνται οι τραγουδιστές, αδειάζουν οι μουσικοί τη σκηνή για να ανέβουν οι επόμενοι πέφτοντας απ΄όλα τα μέρη της σα να 'χει πιάσει φωτιά το διόροφο. Και από κάτω πηγαινοέρχονται καμιά δεκαριά περαστικοί κάνοντας τσιχλόφουσκες και φυσικά δε θα έλειπαν τα παιδάκια απ' όλη αυτή τη φαντασμαγορική εκδήλωση τα οποία να κυνηγιόνται σ' όλα τα μήκη και πλάτη της συναυλίας παίζοντας κρυφτό, μέσα στα ντραμς, πίσω απ' το βιολοντσέλο, φυσώντας το σαξόφωνο.

Εσύ γυρνάς στο σπίτι σου εκστασιασμένος και σίγουρος ότι έχεις συλλάβει το πνεύμα των Χριστιυγέννων. Δυστυχώς μόνο αυτό συνέλαβες. Αυτόν που σου τσούρνεψε το πορτοφόλι κει στη συναυλία μήτε που τον πήρες χαμπάρι.

Αλλά τα Χριστούγεννα δεν τελειώνουν εδώ. Ποιος θα μπορούσε να εξαιρέσει το γιορτινό τραπέζι ανήμερα; Ίσως εκεί κρύβεται κι η ουσία της μαγείας που προσφέρουν. Εκεί μωρέ που σκάνε μύτη όλοι οι αποτυχημένοι συγγενείς για να ανακαλύψουν τον εσωτερικό κόσμο της γαλοπούλας. Μπαίνουν σπίτι σου έχοντας ένα χαμόγελο σα ξαπλώστρα, σου επιστρέφουν το δώρο που τους πήγες πέρσι (στα παλιά σου τα παπούτσια, αυτοί σου το είχαν φέρει πρόπερσι), απλώνουν την αρίδα τους στον καναπέ σου, πίνουν τα ουίσκια σου, χλαπακιάζουν τα φυστικάκια σου, ασελγούν στη μακαρονάδα σου, εγκληματούν στη γαλοπούλα σου, προκαλούν γενοκτονία στις πατάτες σου, χώνουν στο πηγάδι τους και τα κρασιά σου, και μετά σου το παίζουν και δύσκολοι στο κοκάκι που θα τους προσφέρεις για χώνεψη!

  • Ω! Μα δεν ήτανε ανάγκη!

  • Τι δεν ήτανε ανάγκη ρε κροκόδειλε, μόνο το κάδρο του παππού δεν έφαγες!

Έπειτα πέφτουν οι δέουσες χαιρετούρες, σίγουροι ότι θα τα ξαναπείτε σε καμιά γαμοβαφτισοκηδεία όπως στη διαφήμιση. Καθώς κλείνει η πόρτα μουτζώνεστε κιόλας , έτσι για να μην πείτε ότι δε στολιστήκατε χρονιάρα μέρα! Τη μέρα που γιορτάζουν οι Χρήστοι φυσικά! Μα και όλοι οι άχρηστοι!

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ!  


12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Δεκεμβρίου 2014, 13:09
Μικροαστικές επαναστάσεις


Το παν στη ζωή είναι να έχεις επιλογές. Αυτό το δίδαξαν οι Αρχαίοι Έλληνες, όταν τοποθέτησαν τον Ηρακλή μπροστά σ' ένα μεγάλο δίλημμα: Αρετή ή Κακία;OΗρακλής διάλεξε την Αρετή (αρεστή της θεικής εξουσίας) γιατί εκτός των άλλων ήθελε το μέσο του κι αυτός για να τα βγάλει πέρα με τους άθλους του. Ενώ η Κακία τί θα προσέφερε; Ένα καλό σεξ και μετά βγάλ'τα πέρα μόνος σου φιλαράκο με τις μέδουσες, τους φτερωτούς δεινόσαυρους και τα γκρέμλιν.

Έτσι άθελα τους οι Αρχαίοι Έλληνες διδάξαν την έννοια του «μέσου» στην αξιολόγηση των επιλογών. Να δούμε όμως αυτό το σκεπτικό που οδηγεί.

Σκας μύτη σπίτι σου το απόγευμα κουρασμένος και ψάχνεις απεγνωσμένα στο ψυγείο αν έχει μείνει κανένα απολιθωμένο σαλάμι, καμιά πατικωμένη τυρόπιτα, ή έστω ένα κομμάτι μισοδιαλύμένου παστίτσιου που να πετάγονται τα μακαρόνια απ' όλες τις πλευρές σαν καλώδια της ΔΕΗ. Οι επιλογές σου είναι αποτέλεσμα των πράξεών σου, καθώς αντί να πας για ψώνια προχτές καθόσουν και καυλάντιζες στο ίντερνετ με το σκεπτικό «έχει ο θεός». Ο θεός όμως είναι σαν τον άγιο βασίλη. Έρχεται μόνο μια φορά το χρόνο, κι αυτή για να σε κοροιδέψει που δεν έχεις κάποιον πλούσιο κι ηλίθιο νονό να σου ντυθεί στα κόκκινα σαν σουρλουλού και να σε γεμίσει μ' όσα πράγματα ακριβώς σκεφτόσουν ότι δεν χρειαζόσουνα.

Έτσι έμεινες μόνος σου, με το απολιθωμένο σαλάμι που έχει γεμίσει σταλακτίτες, την τυρόπιτα που μοιάζει σαν να κάνει πάνω της έργα ο Δήμος και το παστίτσιο με μακαρόνια πεσμένα, στραβομουτσουνιασμένα με φυγόκεντρες τάσεις σα διαδήλωση της ΓΣΕΕ.

Κάποιος πρέπει να πληρώσει για τις επιλογές σου. Αλλά φυσικά αυτός θα είναι ο οποιοσδήποτε, εκτός από σένα. Τηλέφωνο κατευθείαν στη μαμά και «ήρθα να δω τί κάνετε», «μου λείψατε» «Χμμμ τί καλό μαγειρεύεις;» Η μαμά απαντάει στις προκλήσεις με ανάλογο στυλ: «Πώς μου γινες έτσι παιδάκι μου; Από πότε έχεις να φας;» Εσύ μην έχοντας επιχειρήματα για το κακό σου το χάλι το ρίχνεις στην ιδεολογία: «Συμπαραστεκόμαστε στο Ρωμανό μάνα που έχει να φάει ένα μήνα, προσπαθώντας να σπουδάσει!» Η μάνα όμως πάντα έχει την απάντηση «Το παιδί αγωνίζεται για τη μόρφωσή του, αλλά εσένα πώς σου 'ρθε τώρα αυτό; Εσένα σου τάζαμε ολόκληρα τσιμπούσια, σου δίναμε ένα σωρό λεφτά μπας και σπουδάζεις!»

  • Εγώ δε χρειάστηκε να κάνω θυσίες για να σπουδάσω μάνα!

  • Χρειάστηκε όμως εγώ! Εμείς να δεις απεργίες πείνας που ρίξαμε τότε μπας και σε πείσουμε ν' ανοίξεις κανένα βιβλίο!

  • Όμως η απεργία πείνας σας δεν πήγε χαμένη!

  • Γι' αυτό σε σπούδασα βρε; Για να μην έχεις να φας; Κοιτάτε πώς αδυνάτισε! Σαν εβραίος μού έγινες!

  • Μόνη σου το λες. Εβραίος. Παίχτης της παγκόσμιας οικονομίας! Τί φαί έχει;

Το απόφθευγμα οπότε  είναι ένα: Ποτέ μην κάνεις επανάσταση χωρίς συνθήματα! Ποτέ μην κάνεις απεργία πείνας με άδειο στομάχι! 


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


22 Μαρτίου 2013, 02:54
Μοναδικές ανοιξιάτικες στιγμές...


Η κάθε εποχή του χρόνου αδέρφια, κρύβει τα μυστικά της. Μια μοναδικότητα που δεν είναι εμφανής με γυμνό μάτι, μόνο  βιώνοντας τα μυστικά της μπορείς να την ανακαλύψεις…

Ήρθε να με δει. Η Άνοιξη κάνει την είσοδό της φλερτάροντας  πρόστυχα με τη φύση  και φτιάχνοντάς ειδυλλιακές μωσαϊκές εικόνες λουλουδιών που θα συμβολίσουν το πέρασμα από το βαρύ χειμώνα, στο γλυκό καλοκαίρι.

Εκείνη,  καθισμένη στο σκαλάκι του σπιτιού παρέα μ’ ένα φλυτζάνι καφέ, να ατενίζει την γλυκειά αυτή αναγέννηση…

-         Κοίτα τη φύση! Πώς ζωντάνεψαν τα φυτά, τα δέντρα μέσα σε λίγες μέρες!

-         Ας ειν’ καλά τα φυτοφάρμακα, περδίκια τα κάνανε.

-         Και τα πουλιά! Κοίτα τα πουλιά πώς πετούν στον ουράνιο θόλο άναρχα κι ανήσυχα απ’ τη χαρά τους για τη νέα άνοιξη!

-         Ας είν΄ καλά οι ψεκασμοί που τα μαστούρωσαν.

-         Και τα κύματα, πώς ανήσυχα κι αυτά ξεπετάγονται από το χάος του πελάγους καλύπτοντας το μεγαλύτερο μέρος της ξηράς σα να θέλουν να κλέψουν κι αυτά κάτι από την αναγέννηση  που συντελείται!

-         Ας είν’ καλά το λειώσιμο των πάγων. Δεν θα μείνει ούτε beach bar όρθιο απ’ τις παλίρροιες. Γαμώτ

-         Καλά, εγώ σου μιλώ για το θαύμα της φύσης, και συ  μόνο αυτά έχεις να πεις? Ούτε ίχνος ρομαντισμού;

-         Τι λες; Εγώ ούτε ίχνος ρομαντισμού; Κοίτα απέναντι, πώς στο πρώτο χλιμίντρισμα της άνοιξης, το κορίτσι κρατώντας ένα τριαντάφυλλο έτρεξε κοντά στο αγόρι και του ψιθύρισε γλυκά στ’ αυτί, και ήρθαν ξάφνου τα πρώτα ανοιξιάτικά τους χαμόγελα;

-         Αχ…! Το είδα αγάπη μου.. και;

-         Θα του είπε να την πηδήξει μάλλον, αλλιώς δεν εξηγείται.

-         …

Το βραδάκι έπιασε κάπως ψυχρούλα. Εκείνη όμως αναζωπυρωμένη από την ανοιξιάτικη διάθεση, έκανε στην άκρη το κρύο, προσδοκώντας μια νύχτα ανεπανάληπτη…

-         Φυσάει αεράκι… η βραδιά απόψε μας φωνάζει!

-         Πες της να το βουλώσει, τουλάχιστον μέχρι να με πάρει ο ύπνος, μετά δε με νοιάζει.

-         Ε όχι και να κοιμηθείς! Δεν ακούς το γλυκό αεράκι; Τα τριζόνια που μας τραγουδάνε; Όλα για μας!  Όλα απόψε παίζουν μουσική για μας!

-         Έχει να φάει μήνυση σήμερα πολύς κόσμος…

-         Ξύπνα πια! Κάνε με να νοιώσω ότι είμαι μοναδική!

-         Και βέβαια θα σε κάνω  να νοιώσεις ότι είσαι μοναδική! Για τι με πέρασες;

-         Επιτέλους!

-         Πάω να κοιμηθώ στο άλλο δωμάτιο.

-         …

Ο αέρας κόπασε. Η μουσική σταμάτησε. Της ήρθε περίοδος. Όμως η Άνοιξη δεν είναι απόλυτα κάτι αντικειμενικό. Δε φτάνει να ανθίσει η φύση. Πρέπει να συντελεστεί και μέσα μας. Έστω κι αν αυτό γίνεται μερικές φορές λίγο … καθυστερημένα…

-         Θέλεις κούκλα μου να κάνουμε τσαχπινιές;

-         Τώρα ήρθαν οι Ρώσοι!

-         Και τι μας νοιάζει εμάς; Σπίτι μας θα μείνουνε; έλα να κάνουμε τανζανιές!

-         Μου ‘΄ρθε περίοδος αδερφάκι μου, πώς το λένε!

-         Και τι θα κάνω εγώ τώρα που μου μπήκε η Άνοιξη; Ανοιξιάτικα μόνος μου θα βγάλω το φίδι απ’ την τρύπα;

Αυτή η εποχή τελικά αδέρφια… Κρύβει μια μοναδικότητα…!


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Μαρτίου 2013, 10:34
Tα μυστικά του λευκού καπνου


Ποια είναι η διαφορά ομορφιάς και μόδας αδέρφια; Η ομορφιά που λέτε, έχει κι αυτή τα θέματα της. Μπορεί λοιπόν να γουστάρουμε την ομορφιά, όμως αυτή η διαχρονικότητά της,  την κάνει πιο βαρετή κι από  σχόλιο του Παύλου Τσίμα στο δελτίο του mega. Αντίθετα η μόδα, όπως είπε κι ο Όσκαρ Ουάιλντ εξάλλου, είναι μια μορφή ασχήμιας που είναι τόσο ανυπόφορη ώστε πρέπει να την αλλάζουμε κάθε έξι μήνες.

Σ’ αυτό το πλαίσιο της μόδας (που δε βλέπεται) εντάσσεται και η νέα αλλαγή του Πάπα. Μάλλον οι Κονκλαβίτες είδανε ότι οι Γερμανοί δεν έχουνε αφήσει απούλητη  στις χώρες του νότου ούτε κολώνα της ΔΕΗ, αυτή π’ αράζουνε τα περιστέρια και λένε καμιά μαλακία,  κι είπανε να ξεκουμπίσουν το Γερμανό μην τους ξεπετάξει κανένα θεόσταλτο μνημόνιο και τους κάνει το Βατικανό απ΄την πολλή λιτότητα, Κοσσυφοπέδιο.

Τώρα θα μου πείτε γιατί κάνανε Αργεντινό; Κι η Νάπολι Αργεντινό ηγέτη είχε, τον Ντιέγκο Μαραντόνα, και κατέκτησε την Ευρώπη! Αυτά είδανε οι κονκλαβίτες και είπανε «μάγκες το ‘χουμε!». Τώρα θα μου πείτε ο Μαραντόνα, αν με κάποιο τρόπο συμμετείχε στην εκλογή θα το έκανε μόνο για  να βουτήξει την κεφάλα του στην καπνοδόχο του λευκού καπνού να τη δει αλλιώς,  αλλά εντάξει, κανείς δεν είναι τέλειος.

Τέλος πάντων όλη αυτή η τρεμούρα γύρω απ’ το νέο Πάπα, μου έφερε στο μυαλό μια ιστορία ενός που έγινε άγιος. Ξέρετε αδέρφια, για να γίνεις άγιος πρέπει να είσαι δυνατός. Ήρωας. Να σκοτώσεις το δράκο, και τσουπ! Να  ποζάρεις σα γαμπρός στα εξώφυλλα των εικόνων στις εκκλησίες. Ή να είσαι απλώς σκουντούφλης.

Ένας λοιπόν μοναχός Ινσουλίτης  (αυτοί δόγμα είναι όπως οι Ιησουίτες αλλά θέλουνε και την ινσουλίνη τους) είχε βρει κατά λάθος στο δρόμο του ένα τσουβάλι λίρες! Πολλές και χρυσές! Θα άλλαζε η ζωή του μ’ αυτές τις λίρες και θα μπορούσε να αγοράζει ινσουλίνες μέχρι τη Δευτέρα παρουσία! Ως καλός χριστιανός έπρεπε να τις παραδώσει στον ιδιοκτήτη τους, αλλά νίκησε μέσα του ο ανθρώπινος και ποταπός παράγων. Πέταξε το ράσο, κι άρχισε τις κωλοτούμπες.

Αλλά λεφτά που δε βγαίνουν με προσπάθεια εύκολα χάνονται. Έτσι λοιπόν οι λιρίτσες που με τόσο κόπο είχε μαζέψει (απ’ το δρόμο) γίνανε γαρύφαλλα στην Πάολα. Γίνανε πλακάτ εναντίον του  Νταλάρα. Γίνανε κουπόνια του ΚΚΕ. Γίνανε μηνύματα στην Ελεονώρα Μελέτη για την κλήρωση του i-phone. Και οι λίρες μια μέρα εξαφανίστηκαν.  Και το μετάνοιωσε οικτρά. Ξαναφόρεσε το ράσο. Κι έψαξε αυτόν που του άνηκαν,  να τον βρει να ζητήσει συγχώρεση. Τέτοια αμαρτία δε μπορούσε να κουβαλάει! Έμοιαζε με Γολγοθά!

Τον βρήκε εύκολα. Σ’ ένα κελί. Ήτανε στην πτέρυγα μελλοθανάτων. Ζήτησε να τον επισκεφτεί.

-         Κάποτε βρήκα κάποιες λίρες σου.  Τις έφαγα όλες.

-         Και τις θες τώρα; Να φας κι εμένα;

-         Ήρθα να ζητήσω να με συγχωρέσεις! Δε βαστώ αυτή την αμαρτία πάνω μου!

-         Ρε φίλε δε μας παρατάς εσύ κι οι συγχωρέσεις σου; Δε βλέπεις που σε λίγες μέρες θα με κάνουνε φλαμπέ για το master chef; Έχω τον πόνο μου και συ μου λες μαλακίες;

-         Συγχώρεσέ με αδερφέ μου, να μπορέσω να ζήσω την υπόλοιπη ζωή μου με γαλήνη!

-         Ρε δε μας παρατάς!  Ευχούλη! Ρε πού έμπλεξα ο μελλοθάνατος!

-         Είναι δυσβάσταχτη αυτή η τιμωρία που μου επιφυλλάσσεις! Δε μπορώ να ζήσω μ’ αυτόν τον βραχνά!

-         Ρε μας δουλεύεις ή είσαι τόσο φιρφιρίκος; Δε σε συγχωρώ ρε κι άδειασε μου τη γωνιά! Μεταλλαγμένε!

Ο Ινσουλίτης έφυγε. Αλλά δεν εξιλεώθηκε. Δε μπορούσε να κοιμηθεί τα βράδια απ’ τις τύψεις. Επισκέφτηκε το μελλοθάνατο άλλες δυο- τρεις φορές στη φυλακή…

-         Πάλι εσύ;

-         Δος μου συγχώρεση για τη πράξη που έκανα και θα σου είμαι ευγνώμων!

-         Ρε δε πας στο διάολο βλαμμένε; Την άλλη Τρίτη με εκτελούνε ρε! Κι έχω εσένα κάθε τρεις και λίγο να μου παίζεις κουκλοθέατρο!

-         Ζητώ ταπεινά συγνώμη για τις λίρες που καταχράστηκα! Πρέπει να το δεις στα μάτια μου και να το αναγνωρίσεις! Πέφτω στα πόδια σου!

-         Α εσύ δε θέλεις μόνο ψυχίατρο! Εσύ θέλεις ολόκληρο ιατρικό συμβούλιο για να συνέλθεις! Δε σε συγχωρώ ρε, άει στα τσακίδια μ’ έπρηξες!

Ο Ινσουλίτης όμως είχε πάλι πολύ στα σοβαρά τον εξαγνισμό του. Πίστευε στο Θεό και πίστευε ότι η δύναμη του θεού θα άλλαζε τη γνώμη του μελλοθάνατου και θα τον συγχωρούσε. Ίσως η μέρα εκτέλεσης που θα είναι για τον μελλοθάνατο μέρα περίσκεψης, να ήτανε εκείνη που θα τον γλίτωνε αυτόν  από την κατάρα της αμαρτίας και θα τον συγχωρούσε για την κατάχρηση των λιρών…

Ο μελλοθάνατος έσερνε το σταυρό κι από πίσω οι ρωμαίοι φρουροί. Πιο πίσω ο φίλος μας ο Ινσουλίτης.

-         Συγχώρα με αδερφέ!

-         Να τος πάλι ! Άει χάσου ζώον! Δε βλέπεις ότι έχω δουλειά;

-         Ή τώρα ή ποτέ! Σώσε τη ψυχή μου!

-         Μαζί με τον σταυρό που θα μου φορέσουνε, να τους θυμίσεις να σου φορέσουνε μια ζουρλομανδύα! Απίθανε!

-         Συγχώρα με!

-         Θύμισε μου να σε κατουρήσω από το σταυρό!

-         Μη βλασφημείς αδερφέ μου και κάνε το καλό!

-         Δε σε συγχωρώ ρε! Άει σιχτίρ πια!

Τον μελλοθάνατο ετοιμάζονται να τον ανεβάσουν στο σταυρό. Ο κόσμος παρακολουθεί σιωπηλός. Όλα είναι έτοιμα για την εκτέλεση. Ξαφνικά πετάγεται ο εκατόνταρχος ρωμαίος!

-         Μελλοθάνατε, είναι η τελευταία σου μέρα σήμερα…

-        

-         Δε θα πω κάτι άλλο. Μόνο αυτό. Αν μας αποκαλύψεις ποιος  σ’ έβαλε για να πραγματοποιήσεις τη ληστεία των λιρών, σου δίνουμε χάρη και θα πεθάνει αυτός στη θέση σου!

Ο μελλοθάνατος δεν έχασε δευτερόλεπτο!

-         Αυτός!

Και δείχνει τον Ινσουλίτη.

-         Μα…

Αλλά δεν έχει «μα» στους Ρωμαίους. Λύνουνε τον μελλοθάνατο και τον αφήνουνε ελεύθερο. Στη θέση του κρεμάσανε τον Ινσουλίτη.

Αυτόν η εκκλησία τον ονόμασε άγιο. Δεν είχανε βγει ακόμα τα ανέκδοτα για τους πόντιους βλέπετε.

Άκαπνος πήγε ο Ινσουλίτης. Λευκός καπνός έφερε τον πάπα. Μόνο ο Μαραντόνα όμως τελικά ξέρει  τα μυστικά του.

 

 

 


- Στείλε Σχόλιο


27 Φεβρουαρίου 2013, 11:44
Ιππ...ανάπτυκτοι!


Κάποιοι λεν ότι για να φτάσεις προς την επιτυχία πρέπει να ανέβεις πολλά επίπεδα. Φυσικά αν ίσχυε αυτό, ο πιο επιτυχημένος άνθρωπος του κόσμου θα ήτανε η σερβιτόρα του Χίλτον που ανεβαίνει τη μέρα εφτά επίπεδα κάθε μέρα για να σερβίρει καφέδες.

Άλλοι πάλι λεν ότι η επιτυχία θέλει να προβλέπεις τα γεγονότα. Ο διευθυντής του ιππόδρομου πχ θα μπορούσε να είχε βγάλει ένα σωρό λεφτά- κι υπέρ του δημοσίου αυτή τη δύσκολη περίοδο- αν ήξερε πως όλη η αγορά είχε γεμίσει μ’ αλογίσια κρεατάκια, κι αυτός κάθεται και κοιτά σα μαλάκας ποιο άλογο θα βγει πρώτο! Μετά τον αγώνα ρε μούχλα, συντηρητικέ τύπε, κάνε τα άλογα ταπεράκια, κόψε και καμιά πατατούλα και μοίρασέ το τους αλογομούρηδες!

Φυσικά εκεί ίσως υπήρχανε κάποια τεχνικά προβληματάκια, καθώς οι παίχτες θα έχαναν τα φαβορί τους, αλλά ένας manager ανακαλύπτει στοιχήματα ακόμα κι εκεί που όλα δείχνουν ότι έχουν πάρει το δρόμο τους,  ώστε να μην χάνουν την πελατεία τους..

-         Ποντάρω στη μαύρη αστραπή!

-         Βεβαίως κύριέ μου! Με πατατούλες ή με μακαρόνια λέτε;

Εδώ στας εξοχάς τα άλογα έχουν άλλη χρήση, αυτή την παραδοσιακή. Θα μου πείτε «συντηρητικοί», θα μου πείτε ότι «είναι εναντίον της ανάπτυξης» που θα έλεγε κι η κυβέρνηση, «υπαναπτυκτοί» που θα λέγανε οι εκπρόσωποι των διεθνών founds, αλλά στας εξοχάς πιο εύκολα αλλάζεις μυαλά στα άλογα παρά στους ανθρώπους.

Έτσι λοιπόν το καλοκαίρι, μου σκάει έξω από το μέγαρό μου, ένας μαθητής με τ’ άλογο. Το παρκάρει στα κάγκελα, και κάνει να μπει μέσα!

-         Βρε! Για σαλούν μας πέρασες; τι ν’ τούτο;

-         Τσύριε καθηγητά το άλογό μου είναι!

-         Μαθητής είσαι συ ή ο Τζάνγκο; Να σου φέρουμε κι ουίσκι; Τι θα πάρεις;

-         Όι φχαριστώ!

-         Είπα κι εγώ..

-         Έχω φέρει δικό μου!

-         Πφφφ… πάμε μέσα…

-         Μια στιγμή τσύριε καθηγητά!

-         Τι;

-         Τ’ άλογο όμως δεν το ρωτήσατε..!

-         ….!


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


25 Φεβρουαρίου 2013, 11:22
Επώδυνες αλλαγές!


Η αλλαγή ζωής, αδέρφια, έχει τα καλά και τα κακά της. Το καλό είναι ότι αλλάζεις εικόνες, χρώματα. Φεύγεις από το διαμέρισμα και πας και μένεις σ’ ένα σπιτάκι στην εξοχή. Με τα λουλουδάκια του και τα απαυτάκια του. Το κακό είναι ότι δε σου λένε κάτι οι εικόνες, χέστηκες για τα χρώματα- εξάλλου οι άντρες δεν αναγνωρίζουμε άλλο χρώμα πέραν των πέντε βασικών- κι όσο αφορά τα λουλουδάκια, μπορεί να είναι ωραία για τους έξω, αν όμως έχεις αλλεργίες, την Άνοιξη τα βλέπεις όπως ακριβώς έβλεπε ο Δρακουμέλ τα στρουμφάκια!

Κάθε πρωί το κάθε σπίτι ανοίγει για να ζεσταθεί, με τον ήλιο ν’ απλώνεται στους καναπέδες και στις πολυθρόνες σα ρούχλας παοκτζής,  αράζοντας τις ηλιαχτίδες του σταυροπόδι πάνω στο τραπεζάκι. Εσύ προσπαθείς να καταλάβεις αν έχει ζέστη ή κρύο, καθώς μπορεί μεν ο ήλιος να κόβει βόλτες στο σαλόνι σου πάνω-κάτω σαν γυμνασιάρχης στον «Νόμο 4000», αλλά έξω ο τόπος είναι γεμάτος δέντρα και μπαίνει και ψύχρα παράλληλα, με τα διλήμματα στο κεφάλι σου για το τι να φορέσεις να σε κόβουνε στη μέση σαν καρπουζοφέτα.

Και δε φτάνουνε αυτά, αλλά έχεις και τη γειτόνισσα δίπλα, μ’ ένα μαλλί ξανθό τυλιχτό σαν κουνουπιέρα με τη λακ να έχει χτίσει στο κεφάλι της το τείχος του Βερολίνου, που η παρουσία της δίπλα σου σε κάνει και δυστυχισμένο αλλά και ευτυχισμένο, καθώς μπορεί να μοιάζει με το λείψανο της Μαίριλυν Μονρόε και να μην τολμάς να τη δεις μετά τις 6 το απόγευμα, αλλά τουλάχιστον διώχνει τις μύγες.

Και κάθε μέρα ο ίδιος διάλογος…

-         Καλημέρα Γιώργο!

-         Α..σ..σ..σ..μέρα…

-         Ζέστη πολλή χτες το βράδυ! Ε;

-         (Πού την είδες τη ζέστη μωρή αφρούλα, αλλά μ’ αυτόν τον πύργο της Βαβέλ που ‘χεις πάνω στο κεφάλι σου πώς να μη ζεσταίνεσαι;) Ζέστη αφόρητη! Τι να λέμε τώρα!

-         Έλα να σου δώσω μια σακούλα πορτοκάλια! Είναι από το περιβόλι μας!

-         (Ε δε θα κουράστηκες να τα κόψεις, ενσωματωμένο είναι πάνω στο κεφάλι σου)

-         Και χωρίς φυτοφάρμακα!

-         (Πού να αντέξουν τα φυτοφάρμακα σ’ αυτή την αετοφωλιά;)

Οι αγρότες πηγαινοέρχονται όλη μέρα (από καφενείο σε καφενείο) με τα αγροτικά να χοροπηδούν σ’ αυτούς τους δρόμους γεμάτους φαντασία, με τους κατασκευαστές τους να έχουνε βάλει όλο τους το μεράκι στην δημιουργία λακκουβών, τις οποίες συναντάς πραγματικά εκεί που δεν το περιμένεις με βάθος και έκταση που θα το ζήλευε κι ο μετροπόντικας.

Οι ευθείες των δρόμων γεμάτες προστατευτικά κάγκελα, αλλά στις ανάποδες στροφές των δρόμων χωρίς κανένα προστατευτικό, οι υπεύθυνοι σ’ αφήνουν ελεύθερο να απολαύσεις κάποιο τυχόν μικρό λαθάκι σου. Με εικόνες 3D, σου επιφυλάσσουν εκπλήξεις όμοιες με των παιδικών σου ηρώων, των dukes, του bat-man, με το αυτοκίνητό σου να πετάει πάνω από λίμνες, βράχια και πουρνάρια. Μπορεί το τέλος να μη θυμίζει σήριαλ, καθώς οι πιθανότητες το αμάξι να κωλοκαθίσει όρθιο είναι λιγοστές, αλλά τουλάχιστον η φύση δε σ’ αφήνει να πας σαν το σκυλί στ’ αμπέλι, αφού προτού γκρεμιστείς, σου έχει χαρίσει μια πανοραμική εικόνα γεμάτη χάρες να έχεις να διηγείσαι στους αγίους με τους οποίους μετέπειτα θα πίνεις το φραπεδάκι σου.

Τα μαγαζιά και τα περίπτερα κλείνουνε μετά τις 9, οπότε αν έχεις ξεμείνει από τσιγάρα, φύσα τα δάχτυλα σου. Μπορεί να μη βγάλουν καπνό, αλλά μπορεί να σου παίξουν μουσική.

Αν φυσάει αέρας, πολύ πιθανό να σου κοπεί το ρεύμα για κανά δυο ώρες. Αν κάνεις το λάθος και πάρεις τηλέφωνο να ρωτήσεις γιατί κόπηκε, τα ερωτήματά σου ενδέχεται να πολλαπλασιαστούν.

-         Γιατί κόπηκε το ρεύμα παρακαλώ;

-         Φύσηξε κύριε!

-         Σε φυσοκάλαμα έχετε κρεμάσει τα καλώδια;

-         Σε κολώνες κύριέ μου, αλλά έχουν κι αυτές τα προβλήματά τους!

-         Μιλήσατε μαζί τους;

-         Μη με ειρωνεύεστε κύριε, το πρόβλημα εντός ημέρας θα λυθεί!

-         Τόσα προβλήματα, ούτε ο Λάκης Γαβαλάς!


Τώρα που είπα για Λάκη Γαβαλά, κάπου διάβασα, ότι σκοτώνει τις κατσαρίδες στο κελί του με το Vogue. Τελικά η φύση αδέρφια, κρύβει μια σοφία. Είτε σε κελί είσαι, είτε στην εξοχή, πάντα υπάρχει για τον καθένα ένα ξανθό θηλυκό με τυλιχτό μαλλί, είτε σε περιοδικό, είτε σε γειτόνισσα- ξωτικό, που να μην μπορεί να σε κάνει ευτυχισμένο, αλλά τουλάχιστον να σου σκοτώνει τις ώρες (και τα έντομα).


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


06 Μαρτίου 2012, 10:58
Από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη...
Κοκό  

Μετά τη συμφορά έρχεται η ηρεμία υποστηρίζουνε πολλοί. Άλλοι πάλι ότι ακολουθεί χειρότερη συμφορά. Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο αυτό που αποδεικνύεται είναι συμφορά δε σημαίνει και τέλος, αλλά μπορεί «Να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα» κατά τον Μίκη (Θεοδωράκη), ή να πάμε «πιο χαμηλά, πιο χαμηλά, πιο χαμηλά» κατά την Άντζυ (Σαμίου).

Οπότε, παρόλη τη συμφορά, μπορούμε να συμφωνήσουμε όλοι μαζί πως δεν τελειώσαμε ακόμα.  Έχουμε ακόμα μια ευκαιρία (να τελειώσουμε). Αφού δε μπορούμε να κάνουμε τίποτα καλύτερο, ας κάνουμε αυτό! Είναι το πιο εύκολο, καθώς οι εκλογές που έρχονται μπορούν να σου δώσουν πολλαπλές επιλογής αυτοκτονίας! Να δούμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε:

 

ΠΑ.ΣΟ.Κ.

Ο Παπανδρέου τελικά αδικήθηκε από την επιλογή επαγγέλματος. Ο μπαμπάς φταίει για όλα που τον πήρε στην οικογενειακή επιχείρηση. Έπρεπε να γίνει γιατρός. Μας χειρούργησε χωρίς αναισθητικό, μην πω και πάνω από τα ρούχα! Κι άντε, η γρατζουνιά στο σώμα φεύγει, αλλά το Gucci πώς το ξαναγοράζεις; μου λες;

Ο Παπανδρέου την πάτησε όπως ο Μωυσής. Ο δεύτερος είπε να κάνει μια βόλτα στο βουνό, να περάσει ένα ΣΚ βρε αδερφέ στη φύση, και κει που ήτανε ωραία και καλά άρχισε να μπουμπουνίζει στον ουρανό, αρχίζει να ρίχνει παπάδες,  στα τσακίδια το σαββατοκύριακο, και βγήκε ένα χέρι από το πουθενά και του έδωσε τις δέκα εντολές. Το χειρότερο δεν ήτανε αυτό, αλλά ότι τις πήρε χωρίς διαπραγμάτευση, αλλά μέσα στην αντάρα, το πολύ-πολύ να διαπραγματευτείς για καμιά ομπρέλα! Δε φταίει νομίζω..

Έτσι κι ο αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ενώ πηγαινοερχότανε στο Καστελλόριζο, αντί για χέρι, του σκάει ένα τηλεφωνάκι από το πουθενά, και να σου το μνημόνιο! Εκεί που ήτανε, το πολύ-πολύ να διαπραγματευόταν καμιά τσιπούρα, οπότε το αδιαπραγμάτευτο της υπόθεσης δείχνει φυσιολογικό.

Από κείνη τη στιγμή η ζωή των Ελλήνων άλλαξε, όπως και των Εβραίων επί Μωυσή. Όμως τελευταίος τούς πήγαινε πέρα-δώθε, Παλαιστίνη- Αίγυπτο, ενώ  ο Παπανδρέου μας πήρε τα μεταφορικά  αλλά δε μας πήγε βόλτα!  Γι’ αυτό και τον τζάσαμε!

Και σιγά- σιγά έρχεται η ώρα του Βουβουζέλου, ο οποίος βλέπω τον επόμενο μήνα να χαράζει νέα στρατηγική για την πορεία της Ελλάδας. Έχουμε ν’ ακούσουμε μπούρδα που θα πάει σύννεφο! Στόχος και σύνθημα του κόμματος να μη γίνουμε Εσθονία. Γιατί εγώ πιστεύω ότι σύνθημα των Εσθονικών κομμάτων είναι να μη γίνουνε Ελλάδα;

Οπότε για τις εκλογές, το ΠΑΣΟΚ είναι δω, ενωμένο δυνατό, και σας περιμένει να το στηρίξετε καλά μου στρουμφάκια…

 

ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

Τελικά νομίζω ότι η Δεξιά έχει ένα θεματάκι εδώ στην Ελλάδα. Δεν προλαβαίνουνε να της ζητήσουν να παραδοθεί, έχει ήδη παραδοθεί, γιατί σκέφτεται σαν κατασκευαστής πλυντηρίου, πριν από μας για μας! Ο Σαμαράς τα έζησε όλα προεκλογικά νομίζω, οπότε πλέον δεν έχει κάτι άλλο να ζήσει ακόμα κι αν γίνει πρωθυπουργός. Η αντιμνημονιακή ΝΔ ένα βράδυ άλλαξε πλευρό κι έγινε μνημονιακή, αλλά όλα αυτά μάλλον τα είδε στον ύπνο της. Από το όραμα Καραμανλή «όπου φύγει-φύγει» πέρασε στο όραμα του Σαμαρά «και έτσι, και γιουβέτσι», οι κωλοτούμπες γίνανε τραμπολίνο,  τόσο που εγώ αν ήμουν Σαμαράς θα προτιμούσα να κατέβω Ολυμπιάδα παρά εκλογές.

Οπότε για τη ΝΔ, υπάρχει καλύτερη Ελλάδα, αλλά πού να τρέχεις τώρα…

Κ.Κ.Ε.

Τελικά πλανώνται οικτρά όσοι θεωρούν θεματοφύλακα του συστήματος ΠΑΣΟΚ, ή ΝΔ. Νομίζω ότι το ΚΚΕ  κινήθηκε πάνω στο σενάριο και τα πήγε σχετικά καλά. Κατά πρώτον απέρριψε την ιδέα της κυβέρνησης καθώς όπως είπε «αν γίνουμε κυβέρνηση, θα ετοιμαστεί αντεπίθεση από το κεφάλαιο» οπότε καλά είμαστε τρίτο κόμμα, τουλάχιστον πάμε κύπελλο ουέφα! Συνεχίστηκε με «καπέλωμα» των αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, όντας – με τις ευλογίες της Κυβέρνησης- εμπροσθοφυλακή μπροστά στο Σύνταγμα. Μην γίνει καμιά κίνηση προς τα μέσα, δε λέει, θα χάσουμε την αρχηγό μας που δε φαίνεται με γυμνό μάτι αν μη τι άλλο! Το κερασάκι στην τούρτα ήρθανε με την κατακραυγή του κινήματος των φτηνών αγροτικών προϊόντων. Εκτός του όλο το αγροτικό σύστημα μεγαλογαιοκτημόνων και μεσαζόντων είναι στο ΚΚΕ και στενοχωριούνται από αυτές τις εξελίξεις, είναι δυνατόν να ξεκινάνε πρωτοβουλίες χωρίς μια κόκκινη σημαία μπροστά βρε παιδί μου; Ή έστω φουλάρι; Εμείς διαβάζαμε 40 χρόνια για την επανάσταση, εκείνοι ποτέ, είναι δίκαιο να την ξεκινήσουνε αυτοί;;;  Οι αδιάβαστοι;;;

Σύνθημα του ΚΚΕ για τις επόμενες εκλογές.. «Κάτω η φτηνή ντομάτα, ζήτω η κόκκινη λαϊκή ντομάτα!»

ΛΑ.Ο.Σ.

Το κόμμα του Καρατζαφέρη άνετα θα μπορούσε να μετονομαστεί σε «κίνημα της πατάτας» αλλά μεταφορικά εδώ. Οι πατάτες πάνε κι έρχονται. Αν ο Σαμαράς έγινε master στο τραμπολίνο, ο Καρατζαφέρης ξεπέρασε τον Σεργκέι Μπούμπκα στο άλμα επί κοντώ! Εκεί που δεν ήτανε μνημονιακός, έγινε, και μετά πάλι τούμπαλιν! Η αλήθεια είναι ότι δεν του είχε μείνει ψηφοφόρος ούτε για να του αλλάζει το νερό στις ομιλίες, αλλά θα μπορούσε να το κάνει λίγο πιο έντεχνα. Πχ να σκηνοθετούσε ένα χτύπημα με το αμάξι, όπως τις ελληνικές ταινίες, και να πάθαινε απώλεια μνήμης! Μόνο με ένα θαύμα να μπορούσε να τη ξαναβρεί! Και το θαύμα να γινότανε, να ερχότανε η Λιάνα Κανέλλη να του ευχηθεί περαστικά! Εκεί γίνεσαι αντιμνημονιακός θέλεις δε θέλεις, τουλάχιστον να γλιτώσεις το μπούρου-μπούρου! Κι αφού μας άφησε παρακαταθήκη μεγάλα πολιτικά μυαλά στυλ  Άδωνι ο οποίος χάριν Ευγενίας πήγε ΝΔ μπας και ξαναγίνει βουλευτής γιατί χωρίς έδρα κοκό δεν έχει, το ΛΑΟΣ θα μας αφήσει χρόνους…

Σύνθημα προεκλογικό, «Σώπασε κυρά- Ευγενία και μην πολυδακρύζεις, πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικοί μας θα ‘ναι»!

ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Ακούγοντας τον Τσίπρα και τους  γύρω τους, άνετα θα μπορούσανε να κατέβουνε με προεκλογικό σύνθημα «λεφτά υπάρχουν»! Ίσως ντρέπονται μ’ αυτή τη διατύπωση αλλά κάπως έτσι μου ακούγονται όλα αυτά που λέγονται! Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε το διεθνές παράδοξο. Στέλνει επιστολή στην Ευρωπαϊκή επιτροπή λέγοντας  «Δεν αναγνωρίζουμε τις συμβάσεις και δεν πληρώνουμε τίποτα αν ανέβουμε στις εκλογές». Απαντά η Ευρωπαϊκή επιτροπή «Ο,τι πείτε, αν ανεβείτε, λεφτά από μας δεν έχει» - το λογικό δηλαδή- κι απαντά ο ΣΥΡΙΖΑ «είστε εκβιαστές!».
Ένα σχόλιο που θα μπορούσα να κάνω είναι «χαχαχαχαχα».  Ο Τσίπρας θέλει τα δανεικά.  Πιστεύει στην Ευρώπη λέει, αλλά σε μια άλλη Ευρώπη. Μάλλον έχει χάρτη 3D, εγώ στον δικό μου μία βλέπω. Θέλει το ευρώ. Αλλά δε θέλει να αποπληρώσει. Έξυπνη πολιτική θα έλεγα, αν είχε απέναντι του τον Μπόλεκ και τον Λόλεκ! Α! ξύπνησε ο εθνοπατριωτισμός μέσα τους, πάνε για εξουσία τώρα, αν και πάλι χωρίς να το θέλουν ολισθήσανε, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι ενοχλεί τους Τούρκους και ψάχνει για μπελάδες ψάχνοντας στα χορικά ύδατα της Κύπρου κάπου κει για πετρέλαιο! Κι από πάνω ο Τσίπρας μιλά για κάποιους λιγότερο Έλληνες! Εγώ θα τους πρότεινα αντί για κόμμα να το μετονομάσουνε σε group therapy , μπορεί να μη γίνουν βουλευτές, αλλά θα γίνουν καλά! Κι η υγεία πάνω απ’ όλα!

Σύνθημα τους στις εκλογές;  «Λεφτά ξαναυπάρχουν!»

 

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Τώρα για να είμαστε σοβαροί, ποιος πιστεύει ότι αυτό το κόμμα είναι σοβαρό; προσπαθούν να το παίξουνε κληρονόμοι του ΠΑΣΟΚ, αλλά για κακή τους τύχη, ο πεθαμένος τους άφησε χρέη! Για τη σοβαρότητα του εγχειρήματος λίγα λόγια: Δε ψηφίζουνε τη νέα δανειακή σύμβαση. Σωστό. Και καταγγέλουν το αριστερό γερμανικό κόμμα που ούτε αυτή την ψήφισε! Νομίζω ότι και μόνο απ’ αυτή την κίνηση, θυμίζει ότι το κόμμα αυτό εκπορεύεται λίγο από ΣΥΡΙΖΑ. Έχει μαζέψει ο,τι πιο συντηρητικό και καιροσκοπικό περπατάει ανάμεσά μας, τελειωμένους πασόκους, κλικαδόρους πανεπιστημιακούς, παλιούς συνασπιστές που κυνηγάνε την εξουσία εδώ και 50 χρόνια με το τουφέκι, ενώ σύμβολο τους  ο Κουβέλης, που μόνο για ιεροκήρυκα θα τον ψήφιζα με τον τρόπο που μιλάει! Θα μπούνε στη βουλή, θα λέει ο καθένας το δικό του, θα μπερδευτούνε, οι μισοί θα φύγουνε, όσοι δε φύγουνε, θα φύγουνε μετά, άλλος για Χίο θα τραβήξει άλλος για Μυτιλήνη, εξάλλου περισσότερο το κόμμα αυτό θυμίζει σύλλογο αποφοίτων παρά πολιτική παράταξη..

Σύνθημα τους στις εκλογές; «Ελάτε να τους μπερδέψουμε όλους!»

 

ANEΞΑΡΤΗΤΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ

Λογικό θα έλεγα και σύμπτωμα των καιρών να παρουσιαστεί ένα νέο ακροδεξιό κόμμα, καθώς ο Καρατζαφέρης έκανε την ακροδεξιά να ψάχνεται αν τελικά ψήφισε Παπανδρέου το 2009 και δεν το κατάλαβε! Ο Καμμένος αρχηγός του νέου αυτού κόμματος, που φιλοδοξεί να κάνει στη ΝΔ ο,τι κι ο Κουβέλης στο ΠΑΣΟΚ, αλλά να πούμε και του στραβού το δίκιο, χωρίς τα μπαταρίσματα του τελευταίου. Μεγάλη πολιτική καριέρα του Καμμένου ο οποίος σ’ ο,τι έχει πει στο παρελθόν έχει πέσει έξω, δε λέω παραδείγματα γιατί πρόκειται για χοντράδες. Φλερτάρει για το ρόλο του Ψωμιάδη της Αθήνας χωρίς άλογο και μάσκα.

Σύνθημά του «Ψηφίστε μας όσο δε μας γνωρίζετε!»

 

Μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα οπότε για καθεμιά επιλογή νομίζω. Η Σκύλλα παραμονεύει στο μνημόνιο, η Χάρυβδη εκτός. Ας αποφασίσει καθένας από τι θέλει να πάει. Τουλάχιστον να μας δοθούν οι γερμανικές αποζημιώσεις, να κάνουμε μια κηδεία της προκοπής! Χαιρετώ αδέρφια!


10 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Νοεμβρίου 2011, 01:47
Η ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΗ ΝΕΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ
Μόγλης  

 

ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΒLOG ΕΤΟΥΤΟ

 

Πρωθυπουργός: Άννα Γούλα- Βαρδινογιάννη

Με όνομα βαρύ σαν ιστορία η Άννα μας, η δική μας Άννα μπορεί να χαράξει νέους δρόμους για την Ελλάδα στη διεθνή σκακιέρα. Με το μεγάλο της σουξέ «Τα πίνω όλα- τα πίνω όλα- χάπια ουίσκι και κόκα κόλα» καλεί τις μεγαλύτερες πολυεθνικές εταιρείες να επενδύσουν στην Ελλάδα. Όλος ο λαός θα κρέμεται- και μεταφορικά και κυριολεκτικά- από τα χείλη της.

 

Αντιπρόεδρος: Γιώργος Καραγκούνης

Οι τούμπες του κι οι σφαδασμοί του στο έδαφος, ίσως δώσουν περισσότερο χρόνο στην ελληνική κυβέρνηση και στην πρωθυπουργό Άννα Γούλα- Βαρδινογιάννη να διαχειριστεί καλύτερα την κρίση. Οι διαμαρτυρίες του θα πιέσουν τους εταίρους ενώ το τριφύλλι στο στήθος του αν στριφτεί καλά και κεραστεί στα eurogroup, οι Ευρωπαίοι ίσως δούνε την Ελλάδα να φεύγει από την κρίση και να πετάει…να πετάει…να πετάει…

 

Υπουργός Οικονομικών: Δέσποινα Μοιραράκη

Θα είναι η μόνη που θα πει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για την κατάσταση των ταμείων! «χαλια»! Η καλή της σχέση με τον Αλί Μπαμπά ίσως φέρει τα πολυπόθητα πετροδόλλαρα που θα τα κάνει νομοσχέδια, κι οι σαράντα κλέφτες θα της τα ψηφίζουν στη βουλή.

 

Υπουργός Τύπου: Εθνικός σταρ- Ευαγγελόπουλος

Θα είναι η βιτρίνα της νέας κυβέρνησης. Σικάτος, έχει τιμήσει την Ελλάδα τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο, τα παιδιά του Πειραιά, ενώ το σουξέ του «χαλάρωσε, μην το κάνεις, όταν θες να τελειώσεις μην το κάνεις» θα λειτουργήσει κατευναστικά στη Μέρκελ όταν θα θέλει να χρεωκοπήσει την Ελλάδα.

 

Υπουργός Εξωτερικών: Στέφανος Χίος

Στην όψη του η Τουρκία θα αλλάξει στάση και θα γυρίσει από την άλλη τη μουσούδα της! Τα Σκόπια θα προτιμήσουν να ονομαστούν και «Βαγγέλης» προκειμένου να γλιτώσουν την οργή του Στέφανου Χίου στο καταγγγελτικό δελτίο! Έτσι τα ελληνικά γεωτρύπανα θα βγάζουν πετρέλαιο από το Αιγαίο, θα γεμίσει η θάλασσα από «μαύρο χρυσό», τόσο, που θα εμφανιστούν στα νερά του τα πρώτα νεγράκια ψάρια!

 

Υπουργός Εσωτερικών: Βασίλης Παλαιοκώστας

Απ’ ο,τι κατάλαβα από τη θητεία Ραγγούση, η μόνη δουλειά του υπουργού εσωτερικών είναι η απελευθέρωση των επαγγελμάτων! Και γινότανε και της Πόπης κάθε φορά που απελευθέρωνε! Αφήστε που  στα ταξί είναι πολλοί και κάνανε και φασαρίες! Ο Παλαιοκώστας διασφαλίζει για τη νέα κυβέρνηση επιτυχία μιας κι έχει επιτυχία στις απελευθερώσεις. Θα ξεκινήσει με απελευθέρωση ελικοπτέρων, οπότε δε θα προκαλέσει πρόβλημα στο κυκλοφοριακό στην Αθήνα, καθώς οι διαδηλωτές άνετα χωράνε και σ’ ένα ασανσέρ!

 

Υπουργός Άμυνας: Αλέξανδρος Τζόρβας

Ο τερματοφύλακας της Εθνικής και πρώην του Παναθηναϊκού, μπορεί να υπηρετήσει αυτά τα νέα καθήκοντα με ιδιαίτερη επιτυχία! Τρώγοντας γκολ ακόμα και με το βήχα επιθετικού, θα δημιουργεί υπερβολικά σκορ στα ματς, πράγμα που θα αποπροσανατολίσει τους εξωτερικούς μας αντιπάλους. Θα διασκεδάζουνε να παίζουνε μαζί μας ποδόσφαιρο και θα ανυπομονούν να ξανακληρωθούν μαζί μας. Οπότε ο αφανισμός της χώρας μας, θα είναι ένα κακόγουστο αστείο γι’ αυτούς! Η άμυνα της χώρας στα καλύτερα χέρια..!

 

Άλλα πρόσωπα της κυβέρνησης μπορούν να είναι

 

Δημόσιας Τάξης: Lucky Luke

Παιδείας: Mόγλης (ουγκ)

Πολιτισμού : Χρήστος Σαντικάι

Περιβάλλοντος- Πράσινης ανάπτυξης: Μικελάντζελο

Εμπορικής ναυτιλίας: Κάπτεν Ίνγκλο

Και για το τέλος το υπουργείο Υγείας θα μπορούσε να αναλάβει…

 

Ο πρώτος…

 

Ο μοναδικός…

 

Ο αειθαλής…

 

Ο ΑΝΥΠΕΡΒΛΗΤΟΣ...

Αυτός που θα τους στείλει όλους στον τάφο, ενώ εμείς θα είμαστε ροδοκόκκινοι στον αιώνα τον άπαντα…

 

Ο…

Ο…

Ο…

ΚΩΣΤΑΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ!!!!


6 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2011, 04:12
ΤΑ ΘΕΡΜΑ ΜΟΥ ΣΥΛΛΑΛΗΤΗΡΙΑ ΚΥΡΙΕ ΠΡΟΕΔΡΕ!
μπουρμπουλήθρες  

 

Κάποιες φορές θαυμάζω κάποιους ανθρώπους. Που με κάποια κίνησή τους μπορούν να φέρουν άνω- κάτω τον κόσμο. Φυσικά για να το καταφέρεις αυτό δε χρειάζεται αναγκαστικά να είσαι ο superman που με μπράτσα σαν οροσειρές, βρακάκι 80’s και γωνίες στο πρόσωπο σαν του Ριτζ Φόρεστερ. Μπορεί να το καταφέρεις κι ως Γκούφυ με γιλέκο ταλαίπωρου και νοημοσύνη Σεραφίνο.

 

Ο δρόμος όμως προς την πτώση του Παπανδρέου δεν είναι γνωστός τοις πάσι. Μόνο σε τούτο το blog που ως γνωστόν ανδρώθηκε στην αυλή του Καστριού και έπαιζε τα ωπαλάκια στα μπουτάκια της Δήμητρας Λιάνη- Παπανδρέου μπορεί κάποιος να μάθει την αλήθεια.

 

Πριν λίγες μέρες ο πρόεδρος είχε ανησυχία. Σκεφτότανε το χρέος που όλο μεγάλωνε και χτυπούσε ανήσυχα τα κουπιά από το κανό στην μπανιέρα του Μαξίμου. Χτύπησε το κουδούνι και ξάφνου ο μπάτλερ Αθανασάκης- αρκούδος του έφερε το τηλέφωνο μαζί με μια σαμπάνια. Το χέρι του προέδρου ξεπετάχτηκε αγχωμένα μέσα από τις μπουρμπουλήθρες παίρνοντας βιαστικά το Νο2 της κυβέρνησής του..

 

-         Έλα χοντρέ..

-         Θα σου λεγα κάτι για τη μαμά σου!

-         Και δε λες; Γρι δε θα καταλάβει!

-         Τι θες ρε αλαφροΐσκιωτε;

-         Με πήρε η Μέρκελ…Κάτι για δάνειο μου είπε, να μας δώσει, να μη μας δώσει, δεν πολυκατάλαβα…Κείνη την ώρα μιλούσα με τη μαμά και την ξεπέταξα..

-         Ε ξαναπάρ’την!

-         Τι λε ρε χοντρέ! Ρόμπα θα γίνω! Μα την απάντηση τη ξέρω, την ερώτηση δε θυμάμαι! Λέω να το πάω σε δημοψήφισμα να ρωτήσω τον Ελληνικό λαό να θυμηθώ! Ένας από τα 10.000.000 Έλληνες δε θα το πετύχει; Του πούστη! Δεν είμαι έξυπνος χοντρέ;

 

Κάπως έτσι φτάσαμε στην αναγγελία δημοψηφίσματος. Ο πανικός στη χώρα απλώθηκε σαν σακί με πατάτες. Ο Σαμαράς άκουγε το ένα τραγούδι μετά το άλλο της Άννας Βίσση καπνίζοντας. Ο Καρατζαφέρης είχε βάλει στο βίντεο τα top-10 Berlusconi για να παίρνει ιδέες. Ο Τσίπρας κοιτούσε με περηφάνια το εξώφυλλο της γαλλικής εφημερίδας που έγραφε για την Ελλάδα «Le Chaos» κι αισθανόταν περήφανος για το έργο του. Κι οι Κνίτες άλλαζαν στην Αθήνα τις ταμπέλες «Προς Σύνταγμα» να μπερδευτούν οι αγανακτισμένοι για να πιάσει το Π.Α.Μ.Ε. πρώτο τραπέζι Βουλή στο επόμενο συλλαλητήριο.

 

Ο πρόεδρος αισθάνθηκε πανέξυπνος για την πρόταση του, αλλά πίστευε πως δεν του είχαν απονείμει όσα εύσημα άξιζε! Αισθανότανε ότι αδικήθηκε από το κοινό του μέχρι που χτύπησε το τηλέφωνο..

 

ΝΤΡΙΙΙΙΙΙΙΝ…

 

-         Είμαι η Μέρκελ. Άκουσα ότι δε σε τιμήσανε για την ιδέα σου πρόεδρε..

-         Όχι μανδάμ, είναι αλήθεια.

-         Δεν πετάγεσαι από τις Κάννες που είμαι με τον Σαρκοζί για να σε…τιμήσουμε λίγο;

 

Ο πρόεδρος αισθάνθηκε δικαιωμένος. Θέλησε να μοιραστεί τη χαρά του με τον Νο2 της κυβέρνησης…

 

-         Έλα χοντρέ!

-         Αν με ξαναπείς χοντρό θα σε βάλω να πεις το Πάτερ ημών ανάποδα!

-         Χα! Γιατί το λέω ίσια; Άκου χοντρέ, πάω Κάννες να με τιμήσουν οι Ευρωπαίοι! Θα μου δώσουν κανένα φοίνικα υποπτεύομαι!

-         Σε κομπόστα μπορεί, για τίποτ’ άλλο δεεεεε σε βλέπω..

 

Οι Κάννες είναι ένα από τα ομορφότερα μέρη της νότιας Γαλλίας. Εκεί πρώτοι οι αρχαίοι Έλληνες σουρτούκευαν κι έφτιαξαν τις πρώτες πόλεις. Εκεί ο πρόεδρος έκοβε βολτούλες ψάχνοντας την αίθουσα που θα τιμηθεί. Αναγκάζεται να ρωτήσει έναν περαστικό!

 

-         Monsieur! Μήπως ξέρετε πού μοιράζουνε φοίνικες;

-         Τι τους θέλετε;

-         Για τη σαλάτα! Με δουλεύετε κύριε; Για να τιμηθώ ήρθα! Καλά, δε με ξέρετε; Έλεος, πρώτη μούρη μ’ έχουν οι ειδήσεις όλου του κόσμου!

-         Δε φτάνει που είσαι παπάρας, είσαι και ψώνιο!

-         Είδες που με ξέρεις;

 

Ο πρόεδρος καταλήγει σε μια σκοτεινή αίθουσα όπου τον περιμένει η Χιτλερούλα Μέρκελ με τον Σαρκοζί να ‘χει σηκώσει πηγούνι σαν το Βοναπάρτη τρομάρα του..Η Μέρκελ-χιτλερούλα τον πιάνει από το γιακά!

 

-         Όλο μαλακίες κάνεις προεδράκο στην Αθήνα, το ξέρεις;

-         Ε καλά μην τα παραλέμε, δε δουλεύω και συνέχεια!

-         Σου είπε κανείς να κάνεις δημοψήφισμα;

-         Δεν θυμόμουν την ερώτηση! (γκλουπ)

-         Αν στην πω την ερώτηση θα σταματήσεις να λες μαλακίες όμως, μου το υπόσχεσαι;

-         Αμέ!

-         Ωραία. Άκου την ερώτηση. «Θέλετε να παραμείνετε στην Ευρώπη; Ή δεν θέλετε;»

-         Δεν παίζω, είπαμε μία, αυτές είναι δύο!

-         …!!!

 

Έτσι αποφασίστηκε να ρθει μ’ αυτό το δημοψήφισμα. Κι η αλήθεια είναι ότι τα κατάφερε ως προς το μισό. Ξεφτιλίστηκε μεν γιατί το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να υπάρχει καθώς η απάντηση θεωρείται αυτονόητη, ξεφτίλισε όμως και τον αντίπαλό του.

Ο Σαμαράς – τρομαγμένος- κι ακουμπώντας την πρωθυπουργία ξέχασε την αντιμνημονιακή πολιτική του και έσκυψε δουλικά σ’ αυτούς που κατηγορούσε λέγοντας «ναι» σε όλα…

 

Γιατί η ηλιθιότητα αδέρφια, όπως λεν, είναι ανίκητη και ξεπερνάει κάθε είδους διπλωματία!

Και εν τέλει αποδείχτηκε ένα πράγμα. Δεν ξέρω αν είμαστε καλοί, κακοί, πάντως ακόμα και σε στιγμές κρίσης εμείς οι Έλληνες είμαστε απίστευτοι! Όλα πουτάνα, ξανά και ξανά!

Και σε αντίθεση με τους Ευρωπαίους που μυξοκλαίνε, αν μη τι άλλο, εμείς πάμε προς το γκρεμό με στυλ πάνω απ’ όλα!

 

Και δε ξέρω ποιος θα είναι ο επόμενος πρόεδρος…αλλά αυτό που θα του ευχηθώ από καρδιάς είναι…

 

Τα θερμά μου συλλαλητήρια κύριε πρόεδρε!


8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


26 Ιουνίου 2011, 05:16
Ο έρωτας στα χρόνια του μνημονίου
Μπουτάκια  

 

Βγαίνεις. Παίρνεις ένα ποτό. Κάνεις μια γύρα με την κεφάλα σου. Τρεις μαντραχαλαίοι δίπλα κοπανιόνται. Μπακουροϊστορίες. Μια μπαργούμαν ρουφάει το τσιγάρο και το φτάνει με τη μία στο μισό, επίτευγμα, σκέφτεσαι ότι θα μπορούσε να ήτανε ολυμπιακό άθλημα. Παραπέρα ο άλλος κωλοτρίβεται με τη γκόμενα. Της πιάνει το μπούτι, του πιάνει την κοιλιά. Αυτό στις 12:30. Στις 2:30 ο άλλος έχει αναψοκοκκινίσει. Ακόμα στο ίδιο σημείο, της τρίβει ακόμα το μπούτι που έχει γίνει κόκκινο σαν να την έχει πατήσει ιπποπόταμος. Ψάχνει την τσέπη του για κανένα εικοσάρικο μπας και την πάει σε κανένα ξενοδοχείο.. Βγάζει 5 ευρώ…ούτε σε περίπτερο…

 

Αυτό είναι το καλό του μνημονίου καθώς επισημαίνει η κυβέρνηση. Θα μας συνεφέρει γιατί στο παρελθόν ήμασταν άπληστοι. Όσο πιο πολλές σου κάθονταν τόσο πουτάνες τις ανεβοκατέβαζες. Τώρα που δε θα σου κάθεται καμιά, η γυναίκα ξανά θα πάρει τη θέση που της αρμόζει. Και θα γίνουμε σαν τον τύπο που ρίχνει στο κρεβάτι τη γκόμενα, τη φιλάει, και ξαφνικά πετάγεται…

 

-         Θε μου! Είσαι παρθένα!

-         Καλέ περίμενε να βγάλω το καλσόν!

 

Φυσικά κι η γυναίκα θα πάθει ένα πολιτισμικό σοκ. Γιατί οι άντρες θα πίνουνε μαζί τους ένα ποτό, θα τρίβουνε μπουτάκι, και όταν θα ρθει η ώρα να τις μαντρώσουν σε κανένα ξενοδοχείο, θα την κάνουνε γυριστή όλοι, ελλείψει ρευστού, λέγοντας…

 

-         Ουπς! Συγνώμη! Πρέπει να φύγω, έχω δουλειά!

 

Φυσικά αν όλοι λένε αυτό,  υπάρχει κι ένα καλό στην ιστορία, καθώς θα πέσει η ανεργία.

 

Αλλά κι οι γυναίκες θα ολισθήσουν στον έρωτα του μνημονίου, ψάχνοντας κι αυτές απεγνωσμένα τον δικό τους παράδεισο όπως- όπως σαν την τύπισσα που μπαίνει στο σπίτι του άλλου βαμμένη, φτιαγμένη και κάθεται στον καναπέ. Ο άλλος τη ρωτάει…

 

-         Να σου βάλω ένα ποτάκι;

-         Αμέ, ένα μαρτίνι.

-         Να σου βάλω δυο δάχτυλα;

-         Καλέ κάτσε να πιούμε ένα ποτάκι πρώτα!

 


Κι εδώ έρχονται οι αριστερές δυνάμεις να δώσουνε λύση στο θέμα του έρωτα του μνημονίου. Όπως λένε και στη βουλή «να εκβιάσουμε τους δανειστές μας» (δε θα πάρουμε τα λεφτά σας που δεν έχουμε φράγκο να δείτε τι θα πάθετε!) έτσι και στον έρωτα του μνημονίου…

 

-         Δώσε μου ένα δωμάτιο κυρ ξενοδόχε, θέλω να πάω να πηδήξω! Θα τη ξεσκίσω σου λέω! Θα χάσει το φως της, το άπαν σύμπαν! Ναι! Εμένα που με βλέπεις!

-         Ωραία! 30 ευρώ παρακαλώ.

-         Καλά οκ, λίγο βυζάκι θα πιάσω και θα φύγω…πώς κάνεις έτσι πια…

-        

Σ’ αυτόν τον πολλά υποσχόμενο αλλά εν τέλει συμβιβασμένο έως τζούφιο έρωτα των αριστερών δυνάμεων έρχονται να απαντήσουν οι ακροδεξιές και νεοφιλελεύθερες δυνάμεις του τόπου που ζητούν εδώ και τώρα οικουμενική κυβέρνηση όπου στον έρωτα του μνημονίου το οικουμενικό μπορεί να μεταφραστεί και ως εξής…

 

-         Μπαμπά γιατί εγώ είμαι άσπρος, η μαμά μαύρη κι εσύ κίτρινος;

-         Με τέτοια παρτούζα που έπεσε εκείνο το βράδυ αγόρι μου, να ευχαριστείς που δε γαυγίζεις!

Σ’ αυτήν την περίεργη έως απίστευτη ομολογουμένως απελευθέρωση της ακροδεξιάς, έρχεται η μεγάλη δεξιά παράταξη με τον Σαμαρά να βάλει τα πράγματα στη θέση τους, τονίζοντας τις ηθικές αναστολές μιας τέτοιας πράξης. Το «όχι» στον έρωτα του μνημονίου έχει αν μη τι άλλο μια συμβολική έννοια!

 

Αυτή πέφτει για ύπνο κι αυτός πέφτει ακριβώς δίπλα κι αρχίζει και της τρίβεται…

 

-         Σε θέλω εδώ και τώρα! Να σε πάρω τώρα, να ξεσκιστούμε, μ’ ακούς;

-         Μπα…όχι δε νομίζω…βαριέμαι…

-         Μη μου λες όχι, μ ερεθίζεις περισσότερο! Αχχχχ…να σε βάλω κάτω να σου κάνω να σου ράνω!

-         Είπαμε όχι παιδάκι μου, κουφός είσαι;

-         ΜΗ ΜΟΥ ΛΕΣ ΟΧΙ, ΤΡΕΛΑΙΝΟΜΑΙ ΣΟΥ ΛΕΩ! Γουστάρω να μου αντιστέκεσαι! Έλα να ξεσκιστούμε να πεις το δι’ ευχών σ’ όλες τις γλώσσες!

-         Πέσαμε σε μαλάκα! Νυστάζω! Δε θέλω! Όχι, όχι, ΟΧΙ!

-         Άλλη μία μπορείς να το πεις σε παρακαλώ αλλά λίγο αργά και φωναχτά αν θέλεις;

-         ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΟΧΙ! ΗΛΙΘΙΕ!

-         Αααααχ… αυτό ήτανε! Οκ, καληνύχτα μωρό μου!

 

Γιατί δε ξέρω ποιο από τα δύο είναι χειρότερο. Ο έρωτας του μνημονίου ή η μαλακία που μας δέρνει.

λάθος Σαμαράς;


15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


27 Μαΐου 2011, 18:30
Ένα βήμα πριν...
Τις πταίει  

 

Ένα βήμα πριν την πτώχευση της χώρας. Και τι βλέπουμε;

 

Καταρχάς κανείς μα κανείς δεν έχει συνειδητοποιήσει τη νέα εθνική τραγωδία.

 

Α. Η κυβέρνηση ευθύνεται γιατί: Δεν «ηρέμησε» τον λαό, τιμωρώντας όσους στο παρελθόν καταχράστηκαν την εμπιστοσύνη του. Φυσικά όλοι ξέρουμε ότι το 90% των κλεψιμαίικων γίνανε «νόμιμα», έπειτα από μίζες σε διάφορα δημόσια έργα, μέσω διαγωνισμών, πράγματα ολίγον τι άπιαστα να βρεθούν, καθότι η «ρεμούλα» δεν κινήθηκε μόνο σε υψηλά κλιμάκια, αλλά πέρασε από επιτροπές κι έφτασε ακόμη και σε υπάλληλους. Για να βρεθούνε οι ένοχοι πρέπει να κατοικοεδρεύσει εδώ η παγκόσμια Interpol και να χτιστούν φυλακές που θα ξεπερνούσανε σε πληθυσμό την Ελβετία.


Σίγουρα όμως θα μπορούσανε να πιαστούνε 5-10, που μπροστά στα μάτια όλων κάνανε ο,τι κάνανε.

 

Δε θα θίξω τις μειώσεις μισθών και τα ρέστα. Δεν είναι ωραίο σε κανέναν να γίνονται αυτά αλλά μια πτωχευμένη χώρα είναι σαν ένα πτωχευμένο σπίτι. Δεν μπορεί το παιδί να έχει χαρτζιλίκι 500 ευρώ όπως παλιά. Πλέον θα έχει 200 ευρώ. Γιατί όταν παίζεται η σωτηρία μιας χώρας, δυστυχώς δεν υπάρχει δίκαιο και άδικο. Η ανάγκη επιβίωσης είναι πάνω απ’ όλα.

 

Β. Η αντιπολίτευση. Η Νέα Δημοκρατία, φυλακισμένη ιδεολογικά στη μόδα του ’80 και του ’90 δε μπορεί να υποστηρίξει κανένα σχέδιο επιβίωσης. Φοβάται ότι θα χάσει τη ψήφο των «αντιμνημονιακών». Όμως κι η κουτσή Μαρία ξέρει, πως αν βγει στην εξουσία, θα ακολουθήσει τα ίδια, γιατί όταν δεν υπάρχουνε λεφτά, δεν υπάρχουνε για κανέναν. Παλιές λογικές που σε ώρα κρίσιμη είναι θηλιά στο λαιμό.

 

Καλά για την αριστερά τι να πω. Άκουσα πριν λίγο την Παπαρήγα. Μου έκανε εντύπωση η απάντηση της. Πριν την πει, την είχα φανταστεί. Είτε τι ρωτούσανε για την κρίση, είτε για τον Τρύφωνα Σαμαρά, τα ίδια θα έλεγε! Είναι απίστευτη αυτή η αρτηριοσκλήρωση σκέψης. Δε ξέρω αλλά και στη ζωή πολλές φορές σου τυχαίνει να κάνεις πράγματα που δεν τα πιστεύεις, για να σώσεις κάτι που αγαπάς. Εγώ δε λέω να συμφωνήσει. Αλλά ας δείξει κάπου σε κάποιον κάτι, μια διάθεση ότι είναι εδώ, πως το λέμε καμιά φορά στη ζωή…

«Θα σε βοηθήσω ρε πούστη, αλλά μετά θα σε γαμήσω για να μάθεις για ο,τι έκανες! Εγώ θα σε γαμήσω!»

 

Για τον Τσίπρα ισχύουνε τα παραπάνω, ίδιοι έχουνε γίνει. Για τον Καρατζαφέρη φυσικά…ουδέν σχόλιον!

 

Γ. Η κοινωνία των ωρίμων. Ήτανε αυτοί, ηλικίας 55-65 που διέλυσαν την Ελλάδα. Συνήθως ήρθανε ταπεινοί από τα χωριά τους και πολύ φτωχοί. Δουλέψανε, αγωνιστήκανε και πετύχανε. Και πήρανε εξουσία. Και τότε φάνηκε αυτό ακριβώς που κρύβανε μέσα τους. Το αιώνιο κόμπλεξ. Δεν ξεπέρασαν τον διαχωρισμό φτωχού- πλούσιου που ίσχυε στην κοινωνία των δικών τους γονιών. Θέλησαν να γίνουνε χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη. Μπήκαν στη ΔΕΗ, στον ΟΤΕ, στις τράπεζες με παχυλούς μισθούς, γίνανε πολιτικοί, φέρανε χρήμα, το αξιοποίησαν κατά το δοκούν, χτίζοντας εξοχικά για τους εαυτούς τους, για τις κόρες και τους γιους τους (μιας κι αυτοί ποτέ δεν τα ζήσανε από τους δικούς τους γονιούς), βάζανε αβέρτα σε δουλειές συγγενείς φίλους επειδή θέλανε να νοιώσουνε αφεντικά μιας και το κόμπλεξ που κουβαλούσανε από μικρά, κληρονομικό, ήτανε πως εμείς οι φτωχοί δεν δικαιούμαστε τίποτα, τα καλά είναι για τους λίγους. Και τώρα γίναμε πλούσιοι! Τα κατάφερα μαμά! Και πηδάω τώρα όποια 8έλω! Και τους έχω εξασφαλίσει όλους! Είμαι το αφεντικό! Κι ας γαμάω την πατρίδα!

 

Και τώρα βγαίνουνε στους δρόμους, καλοπερασάκηδες, με κάτι φραπομάγουλα να διεκδικήσουνε τη σύνταξη που από 3.000 ευρώ έγινε 2.200. Που τους κόβονται τα ταξιδάκια δωρεάν και τα υπόλοιπα. Πράγματι, ένα βήμα πριν την πτώχευση κι αυτοί συνεχίζουνε τις διαμαρτυρίες και τις απειλές.

 

Οι νέοι. Είμαστε εμείς που έχουμε θα έλεγα την μικρότερη ευθύνη για ο,τι έγινε. Δε φταίμε, είναι αλήθεια. Δε φάγαμε, δεν ήπιαμε με κλεμμένα ή δανεικά. Κι ας έχουμε ο,τι έχουμε από τους γονιούς μας τους καλοπερασάκηδες (οι περισσότεροι) εμείς παλεύουμε και προσπαθούμε από εγωισμό προσπαθώντας να περάσουμε με όσα βγάζουμε εμείς.

 

Και τώρα παλεύουμε. Αλλά πώς παλεύουμε. Μας άδειασαν από παντού από ιδεολογία δεν έχουμε κάτι να αντιτάξουμε. Μεγαλώσαμε με Ρουβά και Ναταλία Γερμανού, με τι σύνθημα να βγούμε; «Αίμα δάκρυα κι ιδρώτας;» παρακολουθώ τους αγανακτισμένους που βγαίνουνε, έτσι άδολα στους δρόμους, και προσπαθώ να ακούσω κάποιο σύνθημα για το από δω και μετά. Τι ζητάνε; δεν έχω καταλάβει είναι η αλήθεια...αν και μου αρέσει η εικόνα, δεν θα το κρύψω. Αλλά φοβάμαι ότι όλη αυτή η κινητοποίηση δεν έχει (ακόμα) κάποιο υπόβαθρο. Με τον καιρό ελπίζω να αποκτήσει.

 

Το 1841 ο Μακρυγιάννης μ’ όλον τον Αθηναϊκό λαό βγήκανε έξω στο Σύνταγμα, έξω από το σπίτι του Όθωνα, τη σημερινή Βουλή και ζήτησανε σύνταγμα εδώ και τώρα. Ο Όθων φοβισμένος από την οργή του λαού το έδωσε. Στο πολυτεχνείο ζητήσανε Δημοκρατία. Μπορεί να μην έγινε την παρούσα στιγμή, αλλά η κίνηση ήτανε καταλυτική.

Τώρα τι ζητάμε; Να καεί η Βουλή; Και μετά τι;

 

Μπρος σ' όλα τα δεινά που θα επακολουθήσουν – γιατί αυτό το σύνθημα από μόνο του, χωρίς να ζητείται απολύτως τίποτα  εκεί μας οδηγεί- ας ζητήσουμε πιο ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ. Ας γυρίσουμε ξανά πολύ πίσω, στην αρχή της Δημοκρατίας, εκεί κρύβονται οι απαντήσεις σε κάθε παρακμή της, όπως κάνει κάθε χώρα που προσπαθεί να επανέλθει. Να πάρουμε μαθήματα από τον μεγαλύτερο πολιτικό των αιώνων, τον Περικλή. Δε γράφω ουτοπίες. Το σύστημα αυτό (στο πιο πολυσύνθετο για 1000 αυτονόητους λόγους) το έχουνε οι Η.Π.Α. και πόσες άλλες χώρες. Απλά όσο πιο μικρό είναι ένα κράτος, τόσο η φωνή του πολίτη μπορεί να ακουστεί περισσότερο.

Κι έγινε η αρχή, ο χωρισμός των περιφερειών. Απλά έμεινε εκεί, λόγω (σχεδόν) πτώχευσης.

Η κάθε περιφέρεια να αποτελεί ένα μικρό πόλη- κράτος που θα ελέγχει την παραγωγή της, την υγεία της την παιδεία της τη δικαιοσύνη της. Με κοινή μόνο άμυνα και εξωτερική πολιτική. Ο πολίτης να πάρει ξανά στα χέρια του την εξουσία και να αποφασίζει ο ίδιος για τη μοίρα του. Να ψηφίζει χωρίς αντιπροσώπους, κι όταν πάει καλά η παραγωγή τα αποτελέσματα να είναι απτά, και στα χέρια του πέρα από γραφειοκρατίες.

 

Αυτή θα είναι η απάντηση στην παρακμή της κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Όχι άλλες χούντες και δεξιά τεχνάσματα.

 

Γιατί αν πτωχεύσει η χώρα (τελικά κανείς δε ξέρει τι σημαίνει πτώχευση έχω καταλάβει, αλλιώς πολλοί θα πρόσεχαν τι έλεγαν) κι αν σταματήσει η προσπάθειά μας εδώ,  τότε όλοι είμαστε τελειωμένοι.

 

Ή μήπως είμαστε και δεν το ξέρουμε;

 

 


16 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


08 Μαΐου 2011, 21:40
Αλώσεις του Μαίου...
Ντάμπο το ελεφαντάκι  

Ο Μάιος νομίζω τελικά είναι ο μήνας των αλώσεων. Ο οποίος φυσικά ολοκληρώνεται με την θλιβερή επέτειο της άλωσης της Πόλης, αλλά μέχρι να φτάσουμε στις 29, μικρές γαργαλιστικές  αλώσεις κάνουνε την εμφάνιση τους στο πέρασμα των ημερών.

 

Άλλοι πιάνουνε την Πρωτομαγιά μαζεύοντας λουλούδια. Το ερώτημα είναι φυσικά πού τα βρίσκουνε για όσους μένουνε στην Αθήνα. Δηλαδή έχουμε φτάσει στο σημείο να θέλεις ν’ αρπάξεις μια μαργαρίτα να την σουρομαδήσεις να δεις αν σ’ αγαπάει η τύπισσα και τη μόνη μαργαρίτα που βρίσκεις είναι τούτη δα στους φούρνους!

Και είναι δίκοπο μαχαίρι το να αρχίζεις να την κατασπαράζεις ψάχνοντας να βρεις την απάντηση, καθώς μέχρι να σου βγει το «ναι» ή «όχι», από την πολλή μασαμπούκα  θα έχεις γίνει σαν τον Ντάμπο το ελεφαντάκι.

 

Άλλοι πιάνουνε την πρωτομαγιά ανεβάζοντας πλακάτ και διαδηλώνοντας. Η αλήθεια είναι ότι αυτός είναι κι ο πιο αυθεντικός εορτασμός της. Δεν είναι αργία, είναι απεργία που λέει κι ο ποιητής. Αλλά εδώ στην Ελλάδα ούτε αυτό δεν είμαστε ικανοί να κάνουμε. Εδώ ένα κερί ανάβεις ανάμεσα στον κόσμο στον επιτάφιο και μέχρι να πάει και να ρθει η πορεία, έχεις κατακάψει το άπαν σύμπαν.

 

Η αλήθεια είναι δεν το έχουμε με τους συνωστισμούς. Αν είμαστε πάνω από 5 σ΄ ένα χώρο, ας πούμε την αλήθεια, δεν παλευόμαστε. Γι’ αυτό κι οι ναζί κι οι χουντικοί είχανε επιβάλλει απαγόρευση συναθροίσεων, προσπαθούσανε να μπουν στην ελληνική ψυχολογία. Η αλήθεια είναι ότι τα καταφέρανε αλλά από άλλη άποψη.

 

Σηκωθήκανε και φύγανε κι οι δυο και τα αφήσανε όλα πουτάνα. Ούτε ένα σκουπισματάκι δε ρίξανε. Πώς μαζευόμαστε σ’ ένα σπίτι και λαμποκοπάει όταν μπαίνουμε, κι όταν φεύγουμε το τραπέζι είναι σαν να έσκασε μύτη ο Σνάπι το κροκοδειλάκι κι η παρέα του και βρίσκεις ψίχουλα ακόμα και πάνω από τον πολυέλαιο;

 

Εγώ πάντως δεν καταλαβαίνω το εξής. Φεύγει ο όποιος κατακτητής. Τα αφήνει πουτάνα όπως προείπαμε. Και μετά εμείς κάνουμε εμφύλιο, λαϊκιστί τραβάμε τις κοτσίδες μας ποιος θα τα συγυρίσει. Κι όταν έρχονται στο σπίτι μας καλεσμένοι και γίνεται το σώσε κρυβόμαστε για να μη συγυρίσουμε. Έλληνες γεμάτοι αντιφάσεις, τι να πεις…

 

Μετά έχουμε τη γιορτή της μητέρας. Συγνώμη ρε παιδιά, τη ρωτήσαμε τη μητέρα αν θέλει να έχει γιορτή ή έτσι ερήμην το αποφασίσαμε; Γιατί ας μη γελιόμαστε, τη μητέρα μας, όποιοι περνάμε τα 18 τη θυμόμαστε μόνο για να πληρώνει τα σπασμένα μας, ή να τη φορτώνουμε με χαμαλοδουλειές. Το καλό της υπόθεσης είναι ότι τη ξεχνάμε για αρκετές μέρες όταν μας πάνε όλα καλά, κι έτσι κι αυτή η έρμη ζει λίγο τη ζωή της. Τη ρώτησε κανένας αν θέλει να χει γιορτή που να τη θυμόμαστε όλη τη μέρα;;;;;

 

Στις 21 είναι του Αγίου Κωνσταντίνου και της Ελένης. Τούτου μωρέ που δεν την έβγαζε καθαρή στη Ρώμη κι είπε να μεταφέρει την πρωτεύουσα της τότε Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας στην Πόλη μπας και τη γλιτώσει. Και έγινε άγιος επειδή έκανε και γαμώ τις μετακομίσεις. Εγώ έχω έναν ξάδερφο που είναι στρατιωτικός κι έχει κάνει το Ρόδος- Αθήνα- Πάτρα , Ομόνοια- Κυψέλη και διατηρεί και τρία σπίτια, όχι ένα όπως ο Κωνσταντίνος. Τι πρέπει να τον αναγορεύσουμε αυτόν δηλαδή; Πρωτοσύγγελο της Ιεράς Συνόδου των σουρταφερτζήδων;

 

Κάπου εκεί γύρω είναι η Γιουροβρίζιον. Ευτυχώς φέτος ηρεμήσαμε λίγο από τα ατέλειωτα ρεπορτάζ του star για το τι χρώμα καλσόν θα φορέσει ο εκάστοτε τραγουδιστής μας. Μια λαμπάδα στον Χατζηγιάννη και στην Μακρυπούλια που τα φτιάξανε και ασχολούνται όλοι μέρα νύχτα μαζί τους τα κουτσομπολίστικα, και στο dancing with the stars. Μπορεί να είναι μια μαλακία και μισή, αλλά τουλάχιστον έχει λιγότερα τραγούδια από τη Γιουροβρίζιον.

 

Φυσικά ο Μάιος τελειώνει με κάτι τραγικό που σίγουρα λίγοι ξέρουνε ακριβώς την ημερομηνία του συμβάντος. Την Τρίτη 29 Μαΐου του 1453 έπεσε η Πόλη στους γιούφτους που το παίζουνε και πολιτισμένοι. Είδα διαφήμιση στην TV, διακοπές στην Τουρκία λέει. Κι έδειξε την Αγία Σοφία, τα ελληνικά μνημεία στα παράλια και τον Δούρειο Ίππο. Είναι λυπηρό για μια αυτοκρατορία τόσων αιώνων να μην έχει καταφέρει να φτιάξει ούτε ένα ποδήλατο. Εμείς μπορεί να είμαστε ρεμάλια κι απένταροι, αλλά τουλάχιστον έχουμε έμπνευση.

 

Εξάλλου για να μπορέσεις να συνεχίζεις στη ζωή, μέσα σου κάθε μέρα πρέπει να γίνεται μια μικρή άλωση. Σημαίνει θάνατος αλλά και ανανέωση. Κι ο Μάιος ενδείκνυται.

 

 

 


5 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


Συγγραφέας
mprizas
Γιώργος
Πετάω πέτρες
από ΝΕΟ ΦΑΛΗΡΟ
29 ετών



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/mprizas

Ζω ένα δράμα...













Tags

50 χρόνια μπροστά... Grande Bretagne Haute-culture... see through συντακτικό τζιβάνες ααα... αλλαξοκωλιές Βζζζζουμ Γκόρτσος! Γκόρτσος! Δρακουμέλ Ελλάδα- Αχ πατρίδα μου γλυκειά! Επίκαιρα: Ούτε που τα θυμάμαι Ευτυχισμένοι μαζί Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη... θου κύριε καλλιγραφία αδερφή γιαπί κάργες Καρχαρίες Κοκό κουλτούρα μας να φύγουμε Λίγο καλύτεροι από μένα... λοίμωξη Μάγια η μέλισσα καραμπουζουκλής τσόντα Μελέτη σκιάχτρο Συγγρού Μόγλης μπατανόβουρτσες μπουρμπουλήθρες Μπουτάκια Ντάμπο το ελεφαντάκι ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι... Οι ηττημένοι της ιστορίας... Όταν ήμουνα παθιάρης... πηγάδι μεγιεμελέ juventus πολυμίξερ αστροφεγγιές captain-Iglo προφήτης Ηλίας φάλαινα Τσε σαμιαμίδι φουλ της ντάμας αστερίας Τις πταίει Ψώνια στο καμπαναριό




Επίσημοι αναγνώστες (48)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTENΌροι Χρήσης