αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Ένα παιδί κοιτάει τ' άστρα (reload)
Γιατί βαριέται να τα μετρήσει...
27 Νοεμβρίου 2008, 01:20
Γυναίκα..


Η μαλακία με τη ζωή είναι ότι μαθαίνεται ζώντας την, κι όχι από πριν ώστε να ξέρεις τα βήματα που θα ακολουθήσεις. Αν την μαθαίναμε πριν, αν υπήρχε στο σχολείο ένα μάθημα βρε αδερφέ να ξέρουμε τι μας γίνεται ώστε να ξέρουμε πώς να κινηθούμε και σε τι τιμή να διαπραγματευτούμε το τομάρι μας, τότε θα αποφεύγονταν πολλά κακώς κείμενα, και κυρίως κείμενα που δε θα ‘πρεπε καν να γραφτούν…

 

Αντίθετα στο σχολείο μας μάθαιναν κάτι ασυναρτησίες, όπως το «Εμείς κι ο κόσμος» πχ, που ενώ στο ένα μάθημα μας μίλαγε για τα φανάρια στο δρόμο και ερχόμασταν μούρη με μούρη με το Σταμάτη και το Γρηγόρη, στο αμέσως επόμενο μας ζητούσε να μάθουμε απέξω τι σημαίνει βουνοπλαγιά…

 

Έτσι λοιπόν και η ζωή. Πας, σου γυαλίζει μία, σου κάνει τις κορδέλες της, ψαρώνεις σα χάνος, την κοιτάς σαν ξεροκόμματο, σε κοιτά που την κοιτάς, αρχίζεις τα φφςς μποινγκ,  αυτή σταυροκοπιέται, της κάνεις το τραπέζι σπίτι σου, τις αραδιάζεις τοστ τίγκα στη σαλμονέλα, αυτή τα τρώει επειδή είναι απ’ τα χεράκια σου, χάνει το φως της, σ’ ερωτεύεται τρελλά, καταλήγετε στο ΚΑΤ, σου λέει ότι της έσωσες τη ζωή, σε κάνει να νοιώθεις σούπερ-μαν,  και αρχίζει το κοντέρ της σχέσης να γράφει διπλή ταρίφα…

 

Μετά από χρόνια πήζει, αρχίσει και μουρμουράει, θέλει να ζήσει όσα δεν έζησε, της έφαγες τα καλύτερα χρόνια της ζωής της μπλα-μπλα-μπλα, σε βαριέται, ψάχνοντας στα συρτάρια σου βρίσκει και την αραχτή σαλμονέλα να γελάει με την πάρτη της, σε μισεί, και πάει και με τον πρώτο λίγδα που θα βρει μπροστά της. Εσύ παθαίνεις σχιζοφρενοβλαβίωση, κάνεις να πας με γυναίκα κανένα χρόνο από την τσατίλα σου, τρως και τη σαλμονέλα έτσι για σπάσιμο, το καταπίνεις με τον καιρό και συνεχίζεις…

 

Και σου ‘ρχεται μετά από χρόνια το αθώο κορίτσι που ‘χες γνωρίσει κάποτε, μετά από δύο αποτοξινώσεις προκειμένου να κόψει το ασύστολο σεξ, μετά από οχτώ-εννιά σοβαρές σχέσεις μέσα σε έξι μήνες και δεκάδες πυρηνικές δοκιμές προκειμένου να καταλήξει σ΄ αυτές τις οχτώ- εννιά σοβαρές σχέσεις, να σου πει τι?

 

Να σε παίρνει τηλέφωνα, να ενδιαφέρεται τι κάνεις εκείνη που σε πέταξε στο σκουπιδοτενεκέ κάποτε σαν φυλλάδιο για το ECDL, να σου στέλνει μηνύματα, και να σου εξομολογείται τις πιο βαθιές της σκέψεις, πάντα πια φιλικά, και να σου λέει από τη μία πως δε σε ξεπέρασε ποτέ, ενώ ανάμεσα παρεμβάλλει και τις νέες στάσεις που εισήγαγε από Γερμανία και ήτανε πολύ συγκινητικές…

 

Εσύ, έχοντας περάσει σε άλλη φάση πια της ζωής σου, κι έχοντας την στο μυαλό πια σα θολή φωτογραφία, έχοντας ερωτευτεί άλλες πια γυναίκες πιο κοντά σ’ αυτό που ονειρεύεσαι, κάθεσαι και την ακούς με περιέργεια. Α) Δεν πέτυχε ο ευνουχισμός τότε κι ήρθε να αποτελειώσει το έργο της? β) Πέτυχε ο ευνουχισμός τότε και ήρθε να θαυμάσει το έργο της?

 

Τέλος πάντων, μπορείς να την αφήσεις να συνεχίζει το παιχνίδι της. Εξάλλου ξέρεις πια πως ένας αθλητής στίβου χάνει τον κόσμο κάτω από τα πόδια του, αν τον βάλεις να τρέξει ένα εκατοστό πάνω από αυτό που έχει μάθει…

 

Υ.Γ.: Το ποστάκι αυτό ήτανε παραγγελιά σήμερα το βράδυ μιας αναγνώστριας του μπλογκ τουτουνού, που θα με πάρει αύριο και θα με βρίσει…(καιρός είναι για λίγη αδρεναλίνη, βαρέθηκα πια!)

  

38 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Νοεμβρίου 2008, 02:04
Μαθήματα κομπίνας για αρχάριους...


Πάντα το όνειρό μου ήτανε να παρέμβω σε μια εκπομπή. Να μη μ’ αφήνουν να ολοκληρώσω. Να με κόβουν για διαφημίσεις. Να μιλάω πάνω στον άλλον. Να παίζουνε ντοκουμέντα για πάρτη μου, κι εγώ να στέκομαι αγέρωχα να καμαρώνω… «τέτοια κομπίνα που τη σκέφτηκα ο θεός?»

Γιατί η κομπίνα, αν θες να παραμείνει κομπίνα και να μην την κάνεις λαϊκό προσκύνημα, πρέπει να ακολουθήσεις κάποιους βασικούς κανόνες:

α) Καταρχάς να προσέχεις με ποιους συναλλάσσεσαι. Δηλαδή πχ αν θες να κάνεις κομπίνα με τον Ψωμιάδη τον νομάρχη, που καβαλάει τ’ άλογο για να πάει στη δουλειά του, σαν τον Κούρκουλο στο «Χώμα βάφτηκε κόκκινο», να ξέρεις ότι θα την πατήσεις. Γιατί αν αυτός στο δρόμο καβαλάει τ’ άλογα, στο σπίτι του το λιγότερο που θα κάνει είναι να πηγαίνει στην τουαλέτα με τηλεκατευθυνόμενο. Άρα αν τον λαδώσεις αυτόν τον άνθρωπο με 500.000 ευρώ για ένα θέμα, το λιγότερο που μπορείς να πάθεις είναι να τον δεις από το σπίτι σου ν’ αρχίσει να τα κουνάει στο τηλεπαράθυρο τα ευρώ για να του κάνουνε αέρα, το περισσότερο που πονάει πιο πολύ, είναι να δεις τα λεφτάκια σου να γίνονται σανό για τα άλογα…

 

β) Να μην μπλέξεις μέσα την Εκκλησία. Όχι τίποτ’ άλλο, αλλά θα σε μουρλάνουνε. Θα σε πήξουνε στο Κύριε ελέησον, κι αφού σε φορτώσουνε με 34 πνευματικούς, αφού σε πηγαινοφέρουνε σε 5-6 ενορίες, κι αφού σε κάνουνε βόλτα σ΄ όλα τα νεκροταφεία της επικράτειας, θα σου σκάσουνε και το παραμύθι «για ιερόν σκοπόν». Εσύ μέσα στην ανατριχίλα για το «πού πάει ο άνθρωπος» θα σκάσεις το παραδάκι και θα πεις κι ευχαριστώ που αυτοί θα σε στείλουν στον παράδεισο, όσο εσύ τους στέλνεις στο Ρίο Ντε Τζανέιρο για χειμερινά μπάνια…

 

γ) Να μην πηγαίνεις σε γραφεία άλλων να διαπραγματεύεσαι. Εδώ έχουν γεμίσει τα ξενοδοχεία με κάμερες που πας να ισιώσεις τέλος πάντων, δε θα χουν τα γραφεία? Να χρησιμοποιείς ψευδώνυμα για τους άλλους παρμένα από το φυτικό βασίλειο, και τα λεφτά να τα αποκαλείς «μαρούλια». Έτσι αν θα σε παίξει καμιά εκπομπή δε θα σε δει κανείς, ποιος κάθεται να δει εκπομπές διατροφής, το πολύ-πολύ καμιά κυράτσα με τα ζαρζαβατικά παραμάσχαλα και την επιστρατευμένη κατσαρόλα να περιμένει εναγωνίως το τέλος της τρελλής και ύποπτης πορείας του λαχανοντολμά που αλλάζει χέρια κάθε πέντε λεπτά…

  

Υ.Γ.: Έπειτα από την συνολική απαξίωση των blogs του ΜΗ, απ' όσα έχουν γίνει τον τελευταίο καιρό, κοινώς φαινόμαστε όλοι για γέλια πια είτε φταίμε είτε όχι, αρχίζω και νοιώθω λίγο ποιοτικός…! Θα μου περάσει γιατρέ μου?

   

12 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


17 Νοεμβρίου 2008, 00:26
Νοέμβρης '73


Αχ χελιδόνι μου..

πώς να πετάξεις σ' αυτόν τον μαύρο τον ουρανό...

αίμα σταλάζει το δειλινό...

και πώς να κλάψεις...

Αχ χελιδόνι μου...

 


11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


14 Νοεμβρίου 2008, 00:22
Η μπαλάντα της καλαμιάς (στον κάμπο...)


Η μπαλάντα της καλαμιάς (στον κάμπο) μπορεί να γραφεί μόνο από ανθρώπους παρατημένους και βαθιά πονεμένους…

Σαν αυτούς από κάτω…

 

Η Τζένιφερ Άνιστον επιτέθηκε στην Αντζελίνα Τζολί με βαρύτατους χαρακτηρισμούς. Τη χαρακτήρισε «αυθάδη» που στα γυρίσματα ταινίας που γύριζε με τον Μπραντ Πιτ του την έπεσε κανονικά, ενώ ο τελευταίος ήτανε παντρεμένος άνθρωπος…

 

Ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων τούτου του μπλογκ θα διαφωνήσει απόλυτα με την πατριώτισσα  Τζένιφερ! Πρέπει να νοιώθει περήφανη για τον πρώην άντρα της γιατί έδειξε ποιος είναι! Γιατί αν στην πέφτει η Αντζελίνα και της πεις ναζιάρικα «φύγε, ξέρεις είμαι παντρεμένος» τότε εύκολα από Μπραντ Πιτ στα μάτια όλου του κόσμου μετουσιώνεσαι σε Μαύρο Πιτ…

 

Όπως η Κορομηλά χώρισε κάποτε τον Πάνο Μιχαλόπουλο για τα μάτια του «δεν αφήνω ούτε θηλυκό φύκι- Σαρτίνι». Αλλά αυτή είχε την άσχημη κατάληξη να παντρευτεί το μέγα μπασκετμπολίστα Γαλακτερό καθώς αν είχε παρακολουθήσει κάποιος την καριέρα του, περισσότερα χιλιόμετρα έκανε συνολικά η Ρούλα στον πρωινό καφέ πηγαίνοντας πάνω- κάτω το στούντιο,  παρά ο άντρας της στο γήπεδο…

 

Όπως παράτησε η Μαρινέλλα τον Καζαντζίδη, καθώς της είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι κι είχε μείνει 40 κιλά η γυναίκα! Καθότανε το μεσημέρι να φάει μια μπουκιά ψωμί το κοριτσάκι μετά το χτεσινό ξενύχτι, ρωτούσε το Στέλιο «Τι φαΐ έχουμε σήμερα αγάπη μου?» και της απαντούσε με τη στεντόρεια φωνή του «Νυχτερίδες κι αράχνες γλυκειάαααααααααα μου»! Ανατρίχιαζε η κοπέλα, στα σκουπίδια το κοτοπουλάκι…

 

Όπως παράτησε η Βίσση τον Νταλάρα για τα μάτια του Αντώνη Σαμαρά. Τώρα τι τους βρήκε αυτό είναι ένα άλλο ερώτημα. Δικαιολογείται μόνο από θέμα ηλικίας, μόλις 19 χρονών, κι ότι μόλις είχε έρθει από τον πόλεμο της Κύπρου όπου μάλλον θα χε μείνει άστεγη. Έτσι με το που τραγούδησε ο Νταλάρας το «Πάγωσε η τζιμινιέρα» θα μυρίστηκε τζάκι η τύπισσα, κι είπε να χωθεί μπας και ζεσταθεί το κοκαλάκι της και φάει καμιά σούπα.

 

Από την πολλή σούπα φαίνεται όμως να έπηξε η κοπέλα, και θέλησε να το γυρίσει στα γλυκά. Και καλύτερο χαλβά από τον Αντώνη Σαμαρά δεν βρίσκει κανείς εύκολα! Τελικά όμως της βγήκε φρουί- ζελέ ο υπουργός, κι έτσι απηύδησε από τους άντρες και πήγε με τον Καρβέλα που τουλάχιστον εξωτερικά ήτανε φτυστός η γιαγιά της…

 Κι η συμβουλή της μέρας. Μην παρατάτε έτσι εύκολα. Γιατί στα φασιστικά καθεστώτα, όπως είναι αυτού του τυφλού απόλυτου έρωτα, δε γίνονται εκλογές, ο διάδοχος επιβάλλεται, και μπορεί να είναι πιο νέος, αλλά πάντα λίγο χειρότερος από τον προηγούμενο…

8 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


11 Νοεμβρίου 2008, 02:26
Pro για ερωτευμένους...


Όταν δυο άνθρωποι γνωρίζονται, τα τηλεφωνήματά τους λίγο μετά, μπορεί να κρύβουν μια μικρή υποκρισία, αλλά σίγουρα το συναίσθημα κυβερνάει…

 

      -    Έλα μωρό μου, τι κάνεις?

-         Σε σκέφτομαι… (παίζω pro…)

-         Αχ μωρό μου! Αλήθεια? Πριν τι έκανες?

-         Άκουγα μπαλαντούλες στον love…(έβλεπα στη ΝΕΤ Πανσερραικός- Θρασύβουλος…)

-         Είσαι πολύ γλυκός! Το ξέρεις?

-         Σοβαρά μωρό μου?

-         Ναι…

-         Είσαι η πρώτη που μου το λες σήμερα…

-         ….!!!

 

Μετά η σχέση αρχίζει και παίρνει σάρκα και οστά…

 

-         Τι θα γίνει ρε Μπάμπη, θα ρθεις να με πάρεις επιτέλους που είμαι με τα τακούνια μιάμιση ώρα και σε περιμένω έξω σαν το άγαλμα της ελευθερίας?

-         Μωρό μου ο πατέρας μου δεν ένοιωθε καλά και πετάχτηκα στο φαρμακείο…(έπαιζα pro…)

-         Και χτες γιατί πάλι άργησες?

-         Η μάνα μου ένοιωθε μια δυσφορία και πετάχτηκα  στο φαρμακείο πάλι ρε μωράκι… (είχε Λάρισα- Ο.Φ.Η. για το κύπελλο…)

-         Αυτό δεν είναι σπίτι μωρό μου, το ακτινολογικό είναι!

 

Κάθε δυνατή ή αδύνατη σχέση όμως μοιραία παίρνει το δρόμο της ρουτίνας και της μιζέριας…

 

-         Πρέπει να πάμε στη ξαδέρφη μου ρε Μπάμπη, γιορτάζει, έλεος πια, πότε θα ρθεις?

-         Δε μπορώ σου λέω, πρέπει να δουλέψω, δεν το καταλαβαίνεις? (έχω κανονίσει για pro, δεν το καταλαβαίνεις?)

-         Τι να καταλάβω? Όλη μέρα δουλεύεις, και τη νύχτα πια?

-         Έτσι είναι οι νόμοι της αγοράς, η ελεύθερη οικονομία και τα ευέλικτα ωράρια…Εγώ φταίω? (έτσι είναι η αγωνιστική, άλλος παίζει 7 μ.μ., κι άλλος 9, εγώ φταίω?) Άσε την οικονομική κρίση!!! Που τη βάζεις αυτήν?

-         Συγνώμη ρε μωρό, η κρίση της οικονομίας καθορίζει δηλαδή τη σχέση μας? για να ξέρω δηλαδή…

-         Παίζει το ρόλο της κι αυτή ρε μωρό…

-         Δηλαδή με άλλα λόγια, καλά που βγήκε ο Ομπάμα…

 

Κι όπως κάθε σχέση τέτοιου είδους, μοιραίο είναι το συμβάν του γάμου. Εκεί που πλέον έχουνε πέσει τα τείχη, ενώ οι ρόλοι πια δείχνουν να αντιστρέφονται…

 

-         Γύρισα…

-         Ήρθες Μπάμπη?

-         Όχι, τώρα στρίβω στο τετράγωνο…

-         Κρυάδες…

-         Πήγες για ψώνια?

-         Σε λίγο..

-         Ετοίμασες τα ρούχα μου για το βράδυ?

-         Σε λίγο..

-         Μου κανες τη μακαρονάδα που σου είπα?

-         Σε λίγο…

-         Θα μου κάνεις τίποτ’ άλλο μέχρι να γίνει η μακαρονάδα μωράκι??? (χε χε χε…)

-         ΔΕ ΠΑ ΝΑ ΠΑΙΞΕΙΣ ΚΑΝΕΝΑ PRO ΛΕΩ ΓΩ ΝΑ ΗΣΥΧΑΣΟΥΜΕ?

 

Γιατί το αποτέλεσμα δεν έχει τόση σημασία, ειδικά όταν είναι γνωστό. Το παιχνίδι μετράει πάνω απ ‘όλα…

 

Pro- (ψευτο)revolution…

Στη φώτο εμφανίζονται κατά σειρά οι Jorge, Manblaz, Kinezes_trexoun_gimnes μετά τη λήξη του πρόσφατου αγώνα...       

19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Νοεμβρίου 2008, 02:12
Λλα λλα λλα λλα...


Σιγά- σιγά αρχίζω και προετοιμάζω το ταξίδι μου στη Θεσσαλονίκη για τις αρχές Δεκεμβρίου. Η αλήθεια είναι ότι έχω να ανέβω πάνω από δεκαετία, αλλά τη μια φορά που ανέβηκα πάνω, επιβεβαίωσα με τα ίδια μου τα μάτια ότι είναι η πιο ερωτική πόλη…

 

Όχι ότι είναι τίποτα διαφορετικό από την Αθήνα, μάλιστα θα έλεγα μετά βεβαιότητος η Αθήνα έχει περισσότερα ξενοδοχεία, αλλά έφταναν δυο μέρες πάνω για να πάω αγόρι και να γυρίσω άντρας…

 

Έτσι οφείλω σ’ αυτήν την τιμημένη και πολυπολιτισμική πόλη ένα μεγάλο αφιέρωμα…

 

Ιδρύθηκε το 316 π.Χ. από τον Κάσσανδρο. Όταν ο Αλέξανδρος έλειπε στις εκστρατείες, είχε πάρει τους καλύτερους άνδρες της Μακεδονίας μαζί του καθώς μπορεί να είχε να πατήσει στην Μακεδονία χρόνια ολόκληρα ο μεγάλος στρατηλάτης και δεν ήξερε ούτε το διαχειριστή της πολυκατοικίας του, αλλά ήξερε καλά πως τα παιδιά της θύρας 4 κατέχουν την τέχνη της μπούφλας όσο κανένας άλλος…

Ο Κάσσανδρος το έπαιζε ότι είχε βηχαλάκι κι έτσι δεν ακολούθησε τον Αλέκο στις εκστρατείες.  Έτσι όταν σκοτώθηκε ο τελευταίος, ο Κάσσανδρος πήγε να πάρει την εξουσία του βασιλείου της Μακεδονίας, αλλά η Ολυμπιάδα, η μαμάκα του Αλέξανδρου δεν ήθελε να τη δώσει σ’ αυτόν τον χαρχάλα κι έτσι ο πρώτος την έκανε σαν πατημένο κουτάκι της coca- cola. Αυτό όμως εξόργισε το λαό κι ο Κάσσανδρος μην έχοντας άλλη επιλογή κι έχοντας πάρει την εξουσία, έδωσε το όνομα «Θεσσαλονίκη» στην πόλη, από την ετεροθαλή αδελφή του Αλέκου μπας και το σώσει, και το όνομα αυτό συμβόλιζε τη νίκη τους επί των Θεσσαλών… 

Η Θεσσαλονίκη πάντα υπήρξε ο διακαής πόθος των Σλάβων. Τι πολέμους έκαναν, τι με το καλό, τίποτα αυτή, δεν έπεφτε ρε παιδάκι μου. Μέχρι και Εβραίοι ήρθανε να μείνουν από του διαόλου τη μάνα, και τουρκαλβανοί και άλλοι κατοίκησαν, αλλά Σλάβοι που απέχουν πενήντα χιλιόμετρα από την πόλη δε μπόρεσαν να την πλησιάσουν ούτε για να ρωτήσουν τι ώρα είναι…

 

Αλλά δεν ήτανε δυνατό να μην ακολουθήσει τη μοίρα των άλλων ελληνικών πόλεων, κι έτσι για πεντακόσια χρόνια, έπεσε στα χέρια των Τούρκων. Οι Θεσσαλονικείς αγωνίστηκαν με πάθος για την ελευθερία μαδώντας μαργαρίτες στη Τσιμισκή και πίνοντας φραπόγαλο στις όχθες της Βόλβης, ώσπου σκάει το 1912, όπου ο Παύλος Μελάς με το συγκρότημα του αποφασίζει να τους χορέψει στο ταψί και τσουπ! Ελευθερώνει την πόλη!

 

Από τότε η Θεσσαλονίκη έζησε μεγάλες στιγμές και φτάνουμε στο σήμερα όπου οι Σλάβοι ξαναχτυπούν την πόρτα της. Και μάλλον δε βλέπω να την ανοίγουμε, αν και θα ήθελα πολύ να πάει να ρίξει μια ματιά ο Ψωμιάδης με τον Άνθιμο να ρωτήσουνε ποιος είναι βραδιάτικα…  

 

Γιατί εγώ θα είμαι απασχολημένος με τον γάμο που με ανεβάζει πάνω, κι ελπίζοντας φυσικά στην καρντάσαινα ονόματι Pastella να κανονίσει ένα από τα γνωστά τσιμπούσια που μόνο εκείνη ξέρει να οργανώνει!

 

Λλα λλα λλα λλα…


19 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


04 Νοεμβρίου 2008, 03:16
Αναζητώντας την κρίση...


Αναζητώντας οπουδήποτε και απεγνωσμένα που στο καλό βρίσκεται αυτή η οικονομική κρίση…  

«Η πώληση της Ολυμπιακής αεροπορίας από τους εμίρηδες του Κατάρ έχει μπει σε τελική ευθεία.»Ήδη ετοιμάζονται 40 ολοκαίνουργια μαγικά χαλιά για τις πρώτες πτήσεις της νέας εταιρείας… 

«Οι υπάλληλοι της Ολυμπιακής είναι εξαγριωμένοι και αισθάνονται ότι κάθονται σε καρφιά…»

Προετοιμάζονται για φακίρηδες… 

«40χρονη αποπλανήθηκε από 14χρονο στη Βρετανία». Μάλλον θα την κέρασε πιροσκί στο κυλικείο, αλλιώς δεν εξηγείται… 

«Ουγγαρέζα δασκάλα στο παιχνίδι αλήθεια ή θάρρος δέχτηκε να κάνει στριπτίζ μπροστά στους μαθητές της και οι γονείς διαμαρτυρήθηκαν έντονα στον διευθυντή».Που δεν ήτανε μπροστά… 

«Ο Ρουσόπουλος δήλωσε ότι άδικα κατηγορείται για αγορές σπιτιών, καθώς ένα υπογειάκι πήρε κι αυτό 63 τετραγωνικών…» Ένα υπογειάκι  με δάνεια 1.000.000 ευρώ? Αυτό δεν είναι υπογειάκι, ο τάφος του Μεγαλέξανδρου είναι 

«Γέννησε η Κάτια Ζυγούλη κορίτσι» μέχρι να την παραλάβει ο Ψινάκης... 

«Γυναίκα μεγαλομέτοχο της BMW και πλουσιότερη γυναίκα της Γερμανίας, την εκβίαζε ο ζιγκολό εραστής της…»Θα του χάλασε μάλλον το αμορτισέρ… 

«Ο Κύπριος που ξυλοκοπήθηκε στη Θεσσαλονίκη από την αστυνομία, θα βρεθεί κατηγορούμενος για αντίσταση κατά της αρχής.»Σε λίγο θα τον βάλουνε να σιδερώσει και τη στολή του αστυνομικού που άθελά του τσαλάκωσε ενώ έπεφτε κάτω λιπόθυμος 

«Στην Ιαπωνία παραβρέθηκε ο Κάρολος με την Καμίλα για τα 150 χρόνια συνεργασίας Βρετανίας- Ιαπωνίας».Πολλά χρόνια, θα βαρεθήκανε μάλλον…  

«Η Μαντόνα κι ο Ρίτσι έχουν υπογράψει συμφωνητικό συμπεριφοράς για να μην αναστατώνονται τα παιδιά, τώρα που χωρίζουν..»πρώτη φορά βλέπω οι χριστοπαναγίες να ρίχνονται γραπτώς και με υπογραφή προϊστάμενου… 

Τελικά τα πάντα είναι θεωρητικά. Γι’ αυτό μας τα μασάνε οι δικηγόροι…    

 


9 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


31 Ιανουαρίου 2008, 13:46
Οικολογική συνείδηση...
ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι...  

 

Μόνος. Στενοχωρημένος. Κλεισμένος στον εαυτό του. Νομίζει ότι έχασε τα πάντα στη ζωή του. Πού και πού κάνει “αποδράσεις” από τη “φυλακή” του και εμφανίζεται στον έξω κόσμο.

 

Εκείνη αλλού. Πέρασε όμορφα. Συνεχίζει να μαζεύει κι άλλες εμπειρίες. Κατηγορείται για την ηθική της την οποία ο περίγυρος θεωρεί ανύπαρκτη...

 

  • να με παρατήσει τόσο ωμά? Τόσο απότομα?

  • Ε ωμά και απότομα θα σε παράταγε! Πώς ήθελες να σε παρατήσει δηλαδή? Σιγά μην το πρωτοκολλούσε!

  • Για να αποκτήσει νέες εμπειρίες! Τελικά δεν το περίμενα να είναι τόσο ανήθικη!

  • Αυτό είναι το λάθος μας. Θεωρούμε ανήθικες όσες γυναίκες κουβαλάνε μέσα τους την ηθική μας, την ηθική των αντρών. Και αντί να τις αισθανόμαστε πιο κοντά μας και να τις αγαπάμε περισσότερο, τις σιχαινόμαστε, τις μισούμε. Μισούμε δηλαδή στην ουσία και σιχαινόμαστε τον ίδιο μας τον εαυτό!

  • Αηδίες! Και πώς λέγεται δηλαδή αυτό που εσύ προσπαθείς, παλεύεις, κάνεις τα πάντα για μια γυναίκα κι εκείνη σε χρησιμοποιεί σα φτηνό κουτάκι της κόκα-κόλα? Πού σε βρίσκει σε καλή κατάσταση, σε πίνει, μετά σε τσαλαπατάει και σε πετάει έτσι αποτελειωμένο στον πρώτο κάδο απορριμμάτων που θα βρει μπροστά της? Πώς λέγεται αυτό κύριε αμπελοφιλόσοφε?

  • Οικολογική συνείδηση λέγεται! Να πώς λέγεται! Φαντάζεσαι να το πέταγε κάτω?

  • ....................


15 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


28 Ιανουαρίου 2008, 14:24
Χριστόδουλος
Ψώνια στο καμπαναριό  

Ετούτο το blog στη διαδρομή του έχει αγαπήσει πολλούς. Φωτομοντέλα, τελειωμένους εθνοπατέρες, τρικολόρε πολιτικούς, γιατρούς χωρίς όρια (σύνορα), εραστές της κακιάς ώρας, σούπερ-ήρωες και ανθρωπάκια όλων των ειδών που συναγωνίζονται μαζί μου στη φτήνια…

 Κι αν δεν πρόκειται ποτέ όλοι απ’ αυτούς να διαβάσουν τούτες τις γραμμές, σιγά τον πολυέλαιο δηλαδή, η ιστορία γράφεται όμως κάπως έτσι. Από φτηνές φυλλάδες και από τσαλακωμένα ραβασάκια, από μηνύματα στο κινητό μέχρι άρθρα και post σε διάφορα sites… 

Ο Χριστόδουλος ήτανε μια από τις «αγάπες» αυτού του blog. Ποτέ δεν τον συμπάθησα, καθώς θεωρούσα πάντα ότι οι κινήσεις είχαν μια συγκεκριμένη αλληλουχία, που ήτανε απέναντι από αυτά που εγώ έχω στο μυαλό μου…

 

Ήτανε καλοκαίρι του 2000. Έπινα τον καφέ μου στο μπαλκόνι χαζεύοντας το δάσος του mon repos. Ξαφνικά ακούω από μέσα έναν απίστευτο θόρυβο, σε αμέτρητα ντεσιμπέλ, σα να σκάσανε για πρωινό οι 300 του Λεωνίδα και πετούσανε τις ασπίδες τους εδώ και κει όπως εμείς πετάμε τα μπουφάν μας…

 

Δεν ήτανε τίποτα απ’ αυτά. Ήταν η τηλεόραση που ο συγκάτοικός μου τότε την είχε βάλει τέρμα καθώς μίλαγε ο Χριστόδουλος σε ανοικτή συγκέντρωση στην Αθήνα για τις ταυτότητες…

-         Κλείστον ή χαμήλωσέ τον! Έλεος! Ρόμπα μ’ έκανες!

-         Τώρα που μιλάει η αρχηγάρα? Κοίταξε εδώ κοσμοπλυμμήρα που γίνεται!

-         Ε τι να πω…προσοχή στα φρεάτια…

-         Άκου τι λέει ο μαγκας! Η εκκλησία δεν συναλλάσσεται, ούτε δωροδοκείται!

-         Έλα ρε! Σοβαρά?

-         Η εκκλησία επίσης ούτε εξαγοράζεται, ούτε πρόκειται να λυγίσει στις προκλήσεις!

-         Ούτε αυτό?

-         Κι ούτε υποχωρεί στα πιστεύω της και δεν υπολογίζει κανένα κόστος!

-         Ούτε κι αυτό?

-         Κι ούτε συμμαχεί με δυνάμεις που θέλουν τον περιορισμό της!

-         Οκ λοιπόν, μας ενημέρωσε τι δεν κάνει η εκκλησία. Υπάρχει περίπτωση να μας ενημερώσει κάποιος για το τι στο καλό κάνει?

 

Ο Χριστόδουλος αναμφισβήτητα υπήρξε μεγάλος ηγέτης. Δε θα μπορούσε ο καθένας να κατεβάσει κάτω στους δρόμους δυο εκατομμύρια κόσμο, ούτε ο εγκέλαδος. Και εμάς που ποτέ δεν τον εκτιμήσαμε, σίγουρα μας βοήθησε να καταλάβουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Και κυρίως στο μέλλον να προσέχουμε περισσότερο…

 Γιατί, πέρα από ο,τι έκανε και πόσο πίσω πήγε τον κόσμο ιδεολογικά, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ήταν οραματιστής ο οποίος θα μείνει στην ιστορία. Γιατί αν οι ηλίθιοι δημιουργούν τα γεγονότα και τους δίνουν ονόματα, οι καλοί και οι κακοί είναι αυτοί που τα διαχειρίζονται, κι είναι αυτοί που τελικά μένουν στην αιωνιότητα…

14 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


24 Ιανουαρίου 2008, 00:49
Μεγάλα νοήματα...
ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι...  

Δε μπορώ να το κρύψω…τις χαίρομαι αυτές τις μέρες γιατί κρύβουν όλο νοήματα. Αρκεί να έχεις τις κεραίες σου ανοιχτές…

 

Κατάλαβα το νόημα της φιλίας. Πας, εκμυστηρεύεσαι σε κάποιον οτιδήποτε, καμιά απατεωνίτσα που χεις κάνεις κι εσύ σαν άνθρωπος κι αυτός σου ορκίζεται ότι δε θα το πει πουθενά. Εν ολίγοις δηλαδή είναι τάφος, άσχετο αν σαν καλός φίλος δίπλα ετοιμάζει το δικό σου. 

-         Ώπα ρε μάγκα, δεν είπαμε πως δε θα πεις τίποτα?

-         Δεν το πα σε κανέναν! Είδες να μιλάω σε κανέναν? Μόνος μου μίλαγα!

-         Μπροστά στην κάμερα όμως!

-         Άρα συμφωνούμε ότι δεν το πα σε κανέναν, διαφωνούμε στη σκηνοθετική άποψη…

 

Κατάλαβα το νόημα της εργασίας. Ο αδερφός μου μετά από χρόνια ταλαιπωρίας, τελικά αγόρασε έναν βρεφονηπιακό σταθμό και όπως δείχνουν τα πράγματα, δε θα ξαναδουλέψει στη ζωή του…

-         Πού πας κατακαημένε με το σκουλαρίκι στ’ αυτί και τα δεκαοχτώ δακτυλίδια? Τα παιδάκια θα νομίζουν ότι ήρθε να τους κάνει μάθημα ο Jim Morrison!

-         Αν δεν έχεις βρει τίποτα μέχρι του χρόνου, θες να σε πάρω μαζί μου στο σταθμό?

-         Τι να κάνουμε? Να παίζουμε κουτσό?

-         Πασιέντζα στον υπολογιστή ρε γίδι!

-         Δεν το έθεσες έτσι πριν! Ναι, αυτή είναι μια σοβαρή επαγγελματική πρόταση!

-         Και θα βάλουμε και πόκερ!

-         Πες το έτσι! Και  με προοπτικές δηλαδή!

 

Κατάλαβα το νόημα του έρωτα. Σ’ αγαπάει. Δε μπορεί χωρίς εσένα, γι’ αυτό βρίσκει έναν άλλο παράλληλα, που όμως σου μοιάζει. Την αγαπάς. Και σε πνίγει η απουσία της γι’ αυτό και προσπαθείς να πιαστείς απ’ ο,τι χέρι να ‘ναι, μπας και σωθείς. Εσύ χέρι προσπάθησες να πιάσεις πάντως, άλλο το τι τελικά έπιασες, δεν ευθύνεσαι εσύ…

-         Την αγαπάω αλλά θέλω πού και πού αλλαγή! Τι να κάνω?

-         Αν θες αλλαγή να πας να ψηφίσεις, όχι να π***ξεις!

-         Και σένα τι σε νοιάζει? Φαντάρος είμαι, την πρώτη που βρήκα στο λιμάνι και μου μίλησε, τη βούτηξα και της έδωσα να καταλάβει!!! Αμέ! Αλήθεια, εσύ γιατί δεν ήρθες να με πάρεις που είχαμε συμφωνήσει?

-         Γιατί δε μπόρεσα να έρθω! Είχα δουλειά. Έστειλα τη δικιά μου να ρθει να σε πάρει…

-         …….....

18 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


21 Ιανουαρίου 2008, 16:10
Η μέση οδός
Ελλάδα- Αχ πατρίδα μου γλυκειά!  

Ο πόνος του ξεχείλιζε από τις μύτες των ποδιών…

- Με παράτησε η τσουράπω! Μ’ έστειλε για βρούβες!

 

Όταν πρέπει να χειριστείς τέτοια θέματα, είναι καλό να παίρνεις μαθήματα από την ιστορία.

 Όταν οι Έλληνες κυνηγιόντουσαν με τους Τούρκους σε βουνά και ραχούλες, κάποιοι λεβέντες που αποκαλούντο διανόηση, όχι μόνο δεν είχαν πιάσει όπλο, αλλά οι μόνες σφαίρες που γνωρίζανε, ήταν οι «χρυσές σφαίρες» του Hollywood… 

Πρώτος-πρώτος την έκανε ο Κοραής. Ήθελε πολύ να πολεμήσει, αλλά είχε ένα πρόβλημα. Το σπίτι του έβλεπε φάτσα το λιμάνι της Χίου. Κάποια μεσημέρια ερχόντουσαν τουρκικά καράβια και ρίχνανε κανονιές στο λιμάνι. Αυτό δεν τον πείραζε και πάρα πολύ, ούτως ή άλλως ξένοι ήτανε. Αυτό όμως που τον έκανε «Τούρκο» ήτανε η συμπεριφορά των Ελλήνων που απαντούσανε!

-         Και καλά, αυτοί είναι τουρκόγυφτοι, δε σέβονται τίποτα! Εσείς δε ντρέπεστε να βαράτε κανονιές, ευρωπαίοι πράμα, τις ώρες κοινής ησυχίας???

 

Μετά από αυτό δεν είχε επιλογές. Πήρε τα μάτια το κι έφυγε για το Παρίσι. Πήρε όμως μαζί του τον άσβεστο πόθο για λευτεριά, τον πόνο του για τη σκλαβωμένη πατρίδα, καθώς και μια μήνυση από τον έλληνα υπεύθυνο των κανονιών για άδικη επίθεση…

 

Ούτε εκεί όμως κάθισε ήσυχος. Συνεχώς έστελνε επιστολές δίνοντας κουράγιο στους εξεγερμένους αδερφούς.

 

«Ω! Τέκνα της πατρίδος! Δακρύζομεν βλέποντάς σας να πολεμήτε τον εχθρόν με σθένος και παλληκαριά! Σνεχίστε τον αγώνα σας! Ημεις ήμεθα εδώ έτοιμοι όποτε μας το ζητήσει η πατρίς να προσφέρομεν το παν για την ελευθερίαν της! Αγωνισθείτε! Εγώ τώρα πάω να παίξω μπριτζ και μετά είμαι καλεσμένος στη madame Sabine όπου θα εγκαινιάσει τον νέο της πολυέλαιο σε κλειστόν κύκλον! Εκεί θα μιλήσω για σας αδέρφια μου! Σας εύχομαι καλήν λευτεριάν! Ευχηθείτε μου καλά κέρδη!»

 

Ήταν, όπως κάθε διανοούμενος, υποστηρικτής της μέσης οδού. Μέση οδός είναι να μην κάθεσαι στ’ αυγά σου. Μέση οδός είναι όμως και να μην τα πετάς από φόβο μη λερωθεί το μπλουζάκι σου. Εν τέλει πήρε το μέρος των εξεγερμένων. Ούτως ή άλλως τσάμπα ήτανε…

 

Όπως κι η εκκλησία που όποτε τη ρώταγαν οι φτωχοί κι αγράμματοι έλληνες…

-         να κάνουμε επανάσταση?

-         Όχι τέκνα μου! Αυτές είναι σκέψεις του διαβόλου!

-         Μα αυτοί ξεκίνησαν πρώτοι και δε μας ΄χουν αφήσει ούτε μανικετόκουμπο!

-         Και τι φοβάστε? Μήπως δε σας βάλουν στο καζίνο? Η μοναδική επανάσταση τέκνα μου είναι η Δευτέρα παρουσία!!! Αυτή είναι η επανάσταση!

-         Και δε μας το λεγες ρε πάτερ και καθόμαστε και κυνηγιόμαστε με τους Τούρκους και ιδρώνουμε κι οι μισοί άντρες έχουν αρπάξει βηχαλάκι τρελλο?

-         Τη μέση οδό τέκνα μου! Η μέση οδός! Μέχρι να ρθει  Δευτέρα παρουσία!

  

Ο πόνος του ξεχείλιζε από τις μύτες των ποδιών…

 

-         Με παράτησε η τσουράπω! Μ’ έστειλε για βρούβες! Θα πάω να τα σπάσω όλα! Μάλλον τα φτιαξε με άλλον!

-         Χαλάρωσε αδερφέ! Διδάξου απ’ τους προγόνους σου! Ξέρεις τη μέση οδό? Αυτή να ακολουθήσεις!

-         Τι να κάνω δηλαδή?

-         Να πας με ευγένεια σπίτι της και να της γράψεις μια επιστολή που θα λέει «καλή συνέχεια σ’ ο,τι κάνεις!»

-         Τι ανοησίες είναι αυτές? Ωραία, το παίζω πες «μέση οδός»…κι αν είναι κει κι ο άλλος???

-         Πάρα πολύ ωραία! Αυτή θα ναι στο σπίτι της η δευτέρα παρουσία!

    

7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


18 Ιανουαρίου 2008, 01:07
Γουρουνιές...
Επίκαιρα: Ούτε που τα θυμάμαι  

 

Το ότι δεν έχω ίντερνετ αυτές τις μέρες, δε σημαίνει ότι δε συνεχίζω να ζω στον κόσμο μου. Ναι! Το ομολογώ. Έχω δει ΤV λίγο πάνω από το κανονικό. Και μ' έβαλε σ' έναν κόσμο που θα ήθελα να ζήσω, όμως δεν τα έχω καταφέρει δυστυχώς μέχρι στιγμής. Σκάνδαλα, κερατώματα, ροζ ιστορίες, πολιτικά σκάνδαλα εκετομμυρίων ευρώ, σεξ, μίζες, εξώγαμα...

 

Και τους παρακολούθησα, οι μισοί να θάβουν τους άλλους μισούς από την τηλεόραση. “Ωραίο συναίσθημα!” σκέφτηκα, “και μοντέρνο!”. Κι εμείς οι μαλάκες καθόμαστε και θάβουμε πίσω από την πλάτη, σαν τον παλιό καλό καιρό...

 

Και κάνω διάφορες σκέψεις, έτσι για να περνά η ώρα...

 

Ο Ζαχόπουλος άκουσα συνέρχεται σιγά-σιγά. Ελπίζω το κρεβάτι του στον 5ο όροφο του νοσοκομείου να μη βλέπει παράθυρο...

 

Ο Τριανταφυλλόπουλος σοκαρίστηκε με τις γυμνές φωτογραφίες του Ζαχόπουλου στο “Πρώτο Θέμα”. Η γυναίκα του δε, όπως είπε, κοκκίνησε βλέποντας τις. Ευτυχώς δηλαδή πριν δέκα χρόνια που είχε βάλει ο ίδιος βίντεο τον Κορκολή στην εκπομπή του, εκείνη δεν είχε γεννηθεί ακόμα...

 

Το Υπουργείο πολιτισμού είναι ανίκανο και δε ξέρει πώς να απαντήσει στις επιθέσεις και στους χαρακτηρισμούς που δέχεται απ' όλες τις πλευρές. Είναι λογικό να μη ξέρει από χαρακτηρισμούς. Εξάλλου εδώ και τέσσερα χρόνια μόνο αποχαρακτηρισμούς κάνει...

 

Η γυναίκα του Πασχάλη, επί έξι μήνες προσπαθούσε να μας πείσει ότι το παιδί δεν είναι του άντρα της. Μετά το τεστ και την αποκάλυψη περιμένουμε νέα εκστρατεία από μέρους της, ότι μπορεί μεν το παιδί να ναι δικό του, αλλά δεν του μοιάζει!

 

Η γυναίκα του Πασχάλη, υποψήφια βουλευτής της ΝΔ το 2007, είπε πως το παιδί δεν ήταν του άντρα της και την άλλη την έβγαζε τρελλή. Τελικά το παιδί είναι του άντρα της και η άλλη δεν είναι τρελλή. Έχει δηλαδή όλα τα φόντα να διαδεχτεί το Ζαχόπουλο!

 

Ο Καραμανλής, λένε, είχε τυφλή εμπιστοσύνη στο Ζαχόπουλο. Φαίνεται είχε δει τις φωτογραφίες που ήτανε ο δεύτερος γυμνός, αλλίως το “τυφλή” δεν εξηγείται...

 

Πήγε, σαβουρώθηκε, γκρεμοτσακίστηκε, βγήκαν όλα στη φόρα, δημιούργησε πρόβλημα, τον πήρανε και τα κανάλια, νασου κι οι γυμνές φωτογραφίες...δεν ήξερε, δε ρώταγε? Ο άλλος βγήκε, είπε “στιγμιαίο λάθος” και καθάρισε!

 

Πάντως, κι ας λένε οι κακεντρεχείς, ο Ζαχόπουλος έδωσε ένα τέλος στην ιστορία που θα ζήλευαν ακόμα κι οι ιππότες στο μεσαίωνα. Ο Σαίξπηρ μόνο, αυτός ο αξεπέραστος δημιουργός, κατάφερε να αγγίξει λίγο απ' την απολυτότητα των τόσων πολλών συναισθημάτων που κρεμιόντουσαν σα μορταδέλες μέσα στο υπουργείο πολιτισμού. Μόνο με τα λόγια ενός Ρωμαίου και μιας Ιουλιέτας μπορεί να δοθεί κάπως το μεγαλείο του έρωτα που βίωσαν εκεί τα δύο πιτσουνάκια, προσαρμοσμένο πάντα στη σύγχρονη πραγματικότητα...

 

  • Ρωμαίο! Ρωμαίο! Γιατί να σαι ο Ρωμαίος? (γενικέ γραμματέα! Γενικέ γραμματέα! Γιατί να σαι ο γενικός γραμματέας?)

  • Γιατί ξέρω τον Καραμανλή μωρή ηλίθια! (διαχρονική απάντηση...)

 

Καλημέρα σας...

 


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


15 Ιανουαρίου 2008, 00:31
Επιχείρηση: "Πέντε χρόνια είναι λίγα?"
Επίκαιρα: Ούτε που τα θυμάμαι  

 

Πάντα μ' αρέσανε τα ρίσκα. Αλλά επίσης δε μ' αρέσει να χρωστάω κιόλας. Αυτά τα δυο χαρακτηριστικά όμως είναι ασύμβατα.

 

Γιατί, αν το ρίσκο δεν είναι συναισθηματικού τύπου, σημαίνει κυρίως χρήματα. Γιατί εξάλλου τι άλλο να ρισκάρεις? Μανταλάκια? Ή τυρόπιτες?

 

Έτσι λοιπόν, αν είσαι του ρίσκου, και ταυτόχρονα το φοβάσαι και λίγο, μοιάζεις με τον τύπο που χωρίζει τη δικιά του, ανοίγει την πόρτα να φύγει αλλά κάτι τον κρατάει πίσω. Δεν είναι οι τύψεις αυτές, αλλά το δάχτυλό του που έχει σφηνώσει στην εξώπορτα που η τύπισσα βάρεσε με θυμό φωνάζοντας “Άει σιχτίρ ηλίθιε!”. Άρα στο τέλος ο τύπος δεν έμεινε μόνο χωρίς γκόμενα, αλλά και χωρίς δάχτυλο. Αυτό λέγεται αλλιώς και ως “το ρίσκο του Πασχάλη”.

 

Όταν θέλουν να σου κάνουν πρόταση για ρίσκο, πρέπει να ξέρουν πότε θα σε πετύχουν. Το πρωί είναι αδύνατο. Γιατί αν δεν έχεις πάρει την καφείνη σου σωστά, υπάρχει πιθανότητα ο άλλος που θα σου ρθει με το πακέτο των προτάσεων του, όχι μόνο να μη γίνει δεκτός αυτός και το πακέτο του, αλλά παίζει η πιθανότητα να το φορέσει και καπέλο.

 

Η καλύτερη ώρα είναι μετά το φαγητό. Εκεί σε βρίσκουνε ναρκωμένο και μπαιλντισμένο. Το πιο σημαντικό όμως είναι δε, ότι σε πολλές ερωτήσεις αντί για σένα απαντάει το κοτόπουλο που μόλις έχεις καταβροχθίσει κι έχει εκδικητικές τάσεις.

 

Έτσι με βρήκανε και μένα...

  • Είσαι να ανοίξουμε μια επιχείρηση μαζί?

  • Αν βρήκες καλό άλλοθι...

  • ξεκόλλα ρε, να φτιάξουμε μια επιχείρηση! Συνεταιράκια!

  • Και τι να πουλάμε ρε καημένε? Τράπουλες? Ή βίους Αγίων?

  • Όχι ρε! Κάτι που το κατέχουμε! ********* (να μην το ματιάσω)

  • και πόσο πάει το μαλλί?

  • 250.000 ευρώ! Δηλαδή...τίποτα!!!

  • το “τίποτα” ως απάντηση αντιστοιχει στην ερώτηση “Τι είναι ο άνθρωπος”. Στην απάντηση “250,000 ευρώ” αντιστοιχεί μια άλλη ερώτηση! “πόσο μαλάκας είσαι”!

  • Θα πάρουμε δάνειο βρε συ! Μπλα μπλα μπλα μπλα θα τα κονομήσουμε μπλα μπλα μπλα 2.000 ευρώ το μήνα μπλα μπλα μπλα μπλα έτοιμο το μαγαζί μπλα μπλα μπλα! (σαν τη διαφήμιση, άκουγα μόνο ο,τι χρειαζότανε)

  • και δεν το κάνουμε ρε φίλε? Ούτως ή άλλως πιο κάτω δε γίνεται! Κο!

  • Ωραία! Βάζουμε μπρος!

  • Εννοείται! Κο Κο! Γουστάρω! Κο Κο Κο Κο Κο Κο Κο.....

 

(όταν μίλησε το κοτόπουλο...)

 

 

 

 


17 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


12 Ιανουαρίου 2008, 11:44
Οι ήρωες με το νεροπίστολο...
50 χρόνια μπροστά...  

 

Γι' άλλη μια φορά γυρίζοντας αργά στο σπίτι, το σκηνικό γνώριμο. Σκοτάδι παντού, ένα λαμπατέρ στη γωνία να φωτίζει συνεχώς σα να είμαστε γηροκομείο που φωταγούνε το δρόμο προς την τουαλέτα όλη τη νύχτα μην τυχόν τους πέσει κανένας γέρος απ΄το μπαλκόνι, κι έναν αδερφό να κάθεται σαν το Βούδα μπρος στην τηλεόραση, βλέποντας άλλο ένα μεταμεσονύχτιο έργο με πρωτότυπο σενάριο, κάτι μαύροι να πλακώνονται δίπλα σ' ένα γήπεδο μπάσκετ, κάπου στο New Jersey...

 

Προτού πέσω στο κρεβάτι σα λιπόθυμος, τον ρώτησα (από ευγένεια γιατί κουτούλαγα), αν πήγε κάπου το βράδυ. Τι το θελα? Είπε ωραία πράγματα, στην αρχή βαριόμουνα αλλά μετα ξύπνησα...

 

  • είχαμε συνάντηση παλιών συμμαθητών! 11 χρόνια μετά! Χαμός!

  • Θυμήθηκες τα παλιά?

  • Τα παλιά τα θυμήθηκα, αυτούς δε θυμήθηκα!

 

Κι εδώ είναι το μεγάλο ερώτημα. 20 γυναίκες, 20 άντρες. Όλες οι γυναίκες αποκατεστημένες. Όσες σπουδάσανε μπήκανε σε ιδρύματα, νοσοκομεία, τράπεζες. Όσες δεν, είχαμε απλά μια καλή δουλειά.

 

Απ' την άλλη οι άντρες. Με τα ίδια προσόντα, ένα απόλυτο μηδενικό. Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Γιατί αν επικρατεί ο φασισμός των αντρών για τις υψηλότερες θέσεις (που είναι όμως λίγες και ¨κλεισμένες¨), για τις άλλες θέσεις επικρατεί ο φασισμός των γυναικών.

 

Γιατί οι υψηλόβαθμοι, απ' το να βλέπουν κάθε πρωί τον νταγλαρά με την τσίμπλα στο μάτι να κρέμεται σα σταλαγμίτης και να ρουφά το φραπέ του σαν το μυρμηγκοφάγο στο ροζ πάνθηρα, προτιμούν απέναντί τους όμορφα κοριτσάκια, που ενίοτε (όπως αποδεικνύει η ιστορία) μπορούν να αποδειχτούν και “διαθέσιμα”...

 

Οι διάλογοι μεταξύ τους, ενδεικτικοί. Άντρες ανασφαλείς, χαμένα κορμιά, να κρύβουν τη μιζέρια τους κάτω από μυστηριώδη βλέμματα και σηκωμένους γιακάδες. Γυναίκες με λυμένα τα βασικά προβλήματά τους, εκτός απ' το αυτονόητο, για το οποίο φυσικά και οι ίδιες ευθύνονται...

 

Γιατί αν ψάχνεις άντρα αποκατεστημένο να δοθείς, πρέπει καταρχάς να μην τους παίρνεις τη δουλειά.

 

Το σκηνικό προβλέψιμο. Γυναίκες να κάθονται από τη μία σαν πάπιες όταν τις φωτογραφίζουν στο ζωολογικό κήπο, κι απ' την άλλη οι άντρες, το χαλαμανταριό της αρκούδας...

Οι άντρες ρωτούσαν με απορία τις γυναίκες...

 

  • Γιάννα, εσύ τι δουλειά κάνεις?

  • Εγώ δουλεύω σε ίδρυμα 7 χρόνια!

  • Μπράβο...μπράβο...

 

  • Εσύ Ελένη?

  • Εγώ είμαι σε μια κλινική! Μια χαρά!

  • Σε κλινική ε? Μπράβο...μπράβο...

  • Βρε συ, ομόρφυνες το ξέρεις?

 

  • Εσύ Μαρία?

  • Εγώ δε σπούδασα, υπάλληλος σε μια εταιρεία είμαι...

  • Μπράβο Μαρία...μπράβο Μαρία...

Οι γυναίκες προσπαθούσαν να δούνε τι γίνανε οι "πρώτοι" άντρες της ζωής τους...

  • Νίκο! Έχεις γίνει άλλος άνθρωπος! Δε μπορώ να το πιστέψω! Πολύ ωραίο ντύσιμο και ακριβό!

  • Τίποτα δεν είναι τυχαίο ξέρεις...

  • Τι κάνεις στη ζωή σου? Ασχολείσαι με κάτι?

  • Ε? πώς...πώς...

  • με τι?

  • Ε...να....ασχολούμαι με υπολογιστές...

  • Πολύ ωραία! Και τι κάνεις δηλαδή?

  • Τι να κάνω...ξέρω γω? Ασχολούμαι με υπολογιστές!

  • Αυτό το κατάλαβα! Τι τους κάνεις δηλαδή? Τους πλένεις?

  • Ε όχι φυσικά! Γενικότερα πράγματα...

  • (κατάλαβα...αυτός στο chat μπαίνει όλη μέρα...)

 

  • Εσύ Βασίλη?

  • Εγώ τι?

  • Τι κάνεις στη ζωή σου?

  • Κοίτα...πολλά πράγματα...

  • Όπως?

  • Κοίτα...τώρα τίποτα...αλλά έχω μεγάλα σχέδια για το μέλλον!

  • Πολύ ωραία! Τι δηλαδή?

  • Θα οργανώσουμε κάτι με κάποια παιδιά!

  • Σπουδαία! Τι δηλαδή θα οργανώσετε?

  • Ε αυτό δεν το έχουμε βρει ακόμα! Κάτσε να βρω τα παιδιά πρώτα!

  • (κατάλαβα...αυτός ψάχνεται για πέντε επί πέντε...)

 

  • Εσύ Δημήτρη?

  • Εγώ μια χαρά! Τι άλλα?

  • Δόξα τω Θεώ, βρήκα έναν άνθρωπο που κάτι έχει καταφέρει!

  • Ναι, ναι, δεν έχω παράπονο! Τι άλλα?

  • Και με τι ασχολείσαι αν επιτρέπεις?

  • Πως! Εννοείται ότι σου επιτρέπω! Αλλοίμονο! Τι άλλα?

  • Ναι αλλά δε μου πες με τι ασχολείσαι...

  • μάλιστα...πώς να στο πω...

  • Τι?

  • Κοίτα, με κάτι ασχολούμαι, αλλά δε ξέρω πως το λένε...

  • (κατάλαβα...αυτός κάνει τον κλόουν σε παιδικά πάρτυ...)

 

  • Εσύ Μιχάλη?

  • Εγώ δούλεψα πολύ, και κατάφερα δουλεύοντας να τελειώσω τη νομική!

  • Μπράβο Μιχάλη! Δικηγόρος δηλαδή!

  • Ναι αμέ!

  • Και τι υποθέσεις έχεις? Πού δουλεύεις τώρα?

  • Πουθενά.

  • Τι πουθενά? Δεν τελείωσες δικηγόρος?

  • Ναι αμέ!

  • Και τι κάνεις?

  • Περιμένω να γίνω!

  • (κατάλαβα...αν κι αυτός δεν πάει απαραίτητα χάλια...κι ένας άλλος κάτι περίμενε κάτω από ενα δέντρο και ανακάλυψε το νόμο της βαρύτητας...)

 

  • Εσύ Γρηγόρη?

  • Τι εγώ?

  • Εσύ τι κάνεις στη ζωή σου?

  • Εγώ? Ένα νέο ξεκίνημα!

  • Πολύ καλά! Δηλαδή?

  • Πέρασα στο μουσικό πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης!

  • 30 χρονών? Τώρα σου ρθε να σπουδάσεις?

  • Ποτέ δεν είναι αργά!

  • (κατάλαβα...αυτόν τον βλέπω ένα ρεσιτάλ να δίνει στη ζωή του κι αυτό να ναι στο τάβλι...)

 

Τι να πεις...όταν οι γυναίκες ψάχνουν ένα καλύτερο μέλλον, οι άντρες ψάχνουν συνεχώς μια καλύτερη διακαιολογία...

 

Καλημέρα!


13 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


09 Ιανουαρίου 2008, 00:53
Ποτέ των ποτών! π(ΟΤΕ)!
Όταν ήμουνα παθιάρης...  

 

Εγώ δεν έχω πρόβλημα να συμφωνήσω με τη γιαγιά μου...

  • Γιαγιά, πάει το ίντερνετ, δεν έχω πια!

  • Τι είναι αυτό το ίντεφερν παιδάκι μου? Περαστικά σου αγόρι μου, αφού σου πέρασε...

 

Και σιγά το πράγμα, έχω ακριβώς κάτω από το σπίτι μου ίντερνετ καφέ. Και θα ξαναβάλω κιόλας σπίτι. Αλλά το πρόβλημα είναι ότι δεν έχω τηλέφωνο, ήρθαν από τον ΟΤΕ, το κόψανε για να κάνουνε κάτι αηδίες που θέλανε, και το αφήσανε στο έλεος του και φύγανε!

 

Το θεματάκι το ξανασυζήτησα με την σοφή και άρτι αφιχθείσα γιαγιά που ρθε Αθήνα για να δει τους συγγενείς της...

  • Γιαγιά, μας κόψανε το τηλέφωνο!

  • Όφου παιδάκι μου, τώρα βρήκανε οι κουζουλοί? Και πως θα κανονίσω με τη θειά σου την Ελένη, τη θειά σου την Ελευθερία, τη θειά σου την Αργυρούλα, τη θειά σου την Σπυριδούλα, τη θειά σου τη Μηλίτσα και τη θειά σου την Καλιρρόη?

  • Αμάν! Θα σκάγανε εδώ όλες αυτές? Μπορεί στον ΟΤΕ να μην έχουνε ούτε ιερό ούτε όσιο, αλλά τουλάχιστον έχουν timing!

 

Ήρθε ένας τεχνικός του ΟΤΕ την Κυριακή των Φώτων. Δεν ήξερε την τύφλα του μάλλον, αλλά ήρθε για να διακαιολογήσει το τριπλάσιο μεροκάματο λόγω Κυριακής, αλλά και αργίας. Μπήκε στο σπίτι σαν τον εξολοθρεφτή, δε ρώτησε καν τι βλάβη είχε, δεν πρόλαβαμε να του πούμε ούτε καλημέρα, ούτε να τον ενημερώσουμε, πήρε το τηλέφωνο κι άρχισε να το κάνει σβούρες στον αέρα...

  • μην του κάνετε αέρα κύριε, δεν έχει άσθμα, τηλεφωνάκι είναι!

  • Σας παρακαλώ κύριε, αφήστε με να κάνω τη δουλειά μου!

 

Τραβάει από πίσω κάτι καλώδια...

  • καλωδιάκια είναι κύριε, δεν είναι προβοσκίδες, πώς τα τραβάτε έτσι?

  • Πού καταλήγει αυτό το καλώδιο?

  • Στο ποτάμι! Πού θέλετε να καταλήγει το καλώδιο κύριε, στην πρίζα φυσικά...

  • μπορώ να δω την πρίζα?

  • Να δούμε αν μπορέσει να σας δεχτεί...

  • θέλω να αποσυνδέσω το καλώδιο και να το ξανασυνδέσω!

  • Πίσω απ' την τηλεόραση είναι, αλλά σας παρακαλώ με το μαλακό, αυτή δε φταίει σε τίποτα, plasma του θεού είναι κι αυτή...

 

Μπαμ μπουμ ντοινγκ ντοινγκ χλάπατις και χλούπατις γκντουπ γκντουπ γκντουπ αχ! σβοοοοοοοομ γδυηφηφθυηφγρβφη έεεεεεεεεεελα! ΟΚ! Τέλος!

  • Το τηλέφωνό σας θα λειτουργήσει σε δυο ώρες!

  • Ελπίζω μ' αυτά που του κάνετε όταν θα συνέλθει, να θυμάται ότι ήταν τηλέφωνο...

 

αυτό έγινε στις 6 του μηνού τουτουνού. Οι δυο ώρες γίνανε δυο μέρες. Τα πάλαι ποτέ τηλέφωνά μας δεσπόζουν στο χώρο τους ακόμα , μόνο και μόνο για λόγους συναισθηματικούς...

 

τηλεφωνώ στον ΟΤΕ...

 

  • τι πρόβλημα υπάρχει???

  • είχαμε ένα τηλέφωνο...

  • και?

  • Δούλευε κανονικά. Μέχρι που ρθε ένας δικός σας, κι αφού το πήγαινε το τηλεφωνάκι πέρα-δώθε λες και είχε λόξυγγα, έβγαλε καλώδια, έβαλε καλώδια...

  • και τι έγινε???

  • θερμοσίφωνας! Εμφανισιακά όμως παρέμεινε τηλέφωνο...

  • δε φταίμε εμείς κύριε!

  • Ποιος φταίει? Ο τεχνικός σας μόνο δάχτυλο δε του βαλε!

  • Το πρόβλημα είναι δικό σας, εσωτερικό!

  • Εννοείται! Εσωτερικό και ψυχολογικό! Αν το τηλεφωνο είχε πόδια θα χε πάει κλαμμένο στο αστυνομικό τμήμα για βιασμό!

  • Δε μπορώ να σας βοηθήσω παραπέρα. Αν έχετε άλλο πρόβλημα κάνετε έγγραφη αναφορά...

  • Άστο κοπελιά! Έτσι ούτε σε μια τετραετία!!!

 

Δεν είμαι υπέρ των ιδιωτικοποιήσεων, αλλά τι να τους ευχηθώ σ' αυτή τη φάση???

 

Ποτέ των ποτών! π(ΟΤΕ)!


25 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


07 Ιανουαρίου 2008, 11:58
Αλλαγή παραστάσεων...
Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη...  

Η αλήθεια είναι ότι θέλω να ξεφύγω και τα μάτια μου να δουν κάτι πιο πέρα απ' όσα βλέπουν συνήθως. Δηλαδή θέλω ένα ταξίδι. Αλλά φοβάμαι. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί όλο αυτό το σκηνικό που περιγράφω αποκαλείται "αλλαγή παραστάσεων"... Για έναν απλό άνθρωπο αυτό λέγεται ανανέωση κι είναι ξεκούραστο...Για έναν κινητό θίασο, όπως εγώ, αυτό λέγεται τουρνέ και είναι απίστευτα κουραστικό...

Αλλά εγώ θα το κάνω και σύντομα. Θα πάρω την τρισάθλια βαλίτσα μου που απ' την υπερχρήση έχει βγάλει εξογκώματα και μοιάζει σαν να την ανέσυραν μόλις απ' τον Τιτανικό, και θα φύγω...

Ο πρώτος τόπος που μου ρχεται στο μυαλό είναι τα Χανιά, που διαθέτω τριώροφο. Στο ισόγειο έχει κολώνες όπου στηρίζει το σπίτι που βρίσκεται στον πρώτο όροφο. Στο δεύτερο όροφο έχει κεραμίδια. Θα μου πείτε πού το είδα το τριώροφο! Σπίτι μου είναι, όπως θέλω να το φωνάζω! Αμάν!

Αλλά για να πας Χανιά, όπως και σ' όλη την Κρήτη, υπάρχει στα πλοία μονοπώλιο. Τα χουν κανονίσει τόοοοσο καλά οι δυο συγκεκριμένες εταιρείες που διώχνουνε όποια εταιρεία τολμήσει, όχι να αγκυροβολήσει, αλλά και να πλύνει τα ρούχα της στα νερά του Κρητικού πελάγους...

Αλλά η αίσθηση που νοιώθεις πηγαίνοντας εκεί είναι μοναδική. Κάνεις ένα σωρό ώρες να φτάσεις, λόγω έλλειψης ανταγωνισμού, κι έτσι σου φαίνεται ότι πας πχ στην Καραιβική! Μπορεί αντικειμενικά η Κρήτη να είναι ομορφότερη (εννοείται), αλλά σίγουρα σε πρακτικό επίπεδο η πιο όμορφη γυναίκα πάντα είναι αυτή που δεν έχεις πάει ακόμα...

Συν που το ταξίδι, λόγω μονοπωλίου, κοστίζει μια περιουσία. Το πληρώνεις χρυσάφι και νοιώθεις ένας μικρός Κροίσος. Γιατί δεν έχεις εντύπωση ότι πας στο νησί αλλά πως το νοικιάζεις. Ειδικά αν πάρεις αμάξι μαζί σου κοστίζει όσο ένα αντιτορπιλικό, νοιώθεις να σε πλυμμηρίζει εθνική υπερηφάνια, να σε πλυμμηρίζει ρίγος και συγκίνηση, αν το καράβι δεν είναι τρύπιο...

Αλλά έχω κι άλλα μέρη να πάω. Στην εξωτική Ηλεία όπου το σπίτι μου αναδύεται επιβλητικά μέσα από τα έλατα, σαν αυτοκίνητο πνιγμένου που το ανασύρει ο γερανός μέσα από τη θάλασσα...

Αν μείνεις μια μέρα εκεί, ηρεμείς. Αν μείνεις δύο, ηρεμείς πολύ. Αν μείνεις τρεις, παίρνεις σακούλες ηρεμίας και για το σπίτι. Αν μείνεις παραπάνω, μάλλον θα σε βρουνε τα ΕΚΑΜ πάνω από καμιά βρυσούλα παγωμένο αλλά προσέξτε, με μια μεγαλειώδη ηρεμία να έχει ζωγραφιστεί στο κατά τ΄ άλλα παγωμένο σου πρόσωπο...Τόσο γοητευτική εικόνα που το καλό της υπόθεσης είναι ότι θα σε θυμούβται όλοι για πάντα. Το κακό είναι ότι θα σε θυμούνται μόνο όταν θα θέλουν να φτιάξουν παγάκια...

Αλλά μπορώ να πάω κι αλλού. Η Κέρκυρα που δε με ξεχνά και δεν τη ξεχνώ ποτέ. Εκεί άφησα τα ωραιότερα χρόνια της ζωής μου, αλλά δε θέλω να πηγαίνω συχνά γιατί είναι σαν να της τα ζητάω πίσω. Έχω τα δίκια μου κι εγώ γιατί κάποια πράγματα είναι ανεκτίμητα και απλά δε χαρίζονται. Έχει τα δίκια της κι αυτή, γιατί κάθε στιγμή είναι μοναδική, δε μπορείς να την πηγαινοφέρνεις, και έχει μέρος των πνευματικών δικαιωμάτων...

Μπερδεμένο το μυαλό μου. Θυμίζει έναν τύπο που έχει δυο προσκλήσεις, μία για τα καλλιστεία και μία για τον ιππόδρομο και μπερδεύεται. Ποντάρει ο,τι έχει και δεν έχει στο πιο όμορφο άλογο και στην πιο γρήγορη μοντέλα...

Μπορεί να χάνει και στα δύο κατά κράτος, αφού το άλογο αποδεικνύεται φτηνή απομίμηση του "μικρού πόνυ" από τα παιδικά που δεν μπορούσε να πάρει τα πόδια του, μπορεί η μοντέλα να μη στέφεται ούτε Μις αγροκαλλιέργεια, αλλά έχει πετύχει το μυαλό αυτό το ακατόρθωτο...

Ανακάλυψε ταλέντα και στα δύο, που ούτε τα ίδια δεν είχανε σκεφτεί ποτέ...

ΟΚ! Το κατάλαβα! Θέλω ξεκούραση...(αλλάγη παραστάσεων δηλαδή, αλλά με άλλη διατύπωση...)

Καλημέρα...

 


18 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


03 Ιανουαρίου 2008, 04:14
Όταν υπάρχει αγάπη...
ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι...  

Η αδιαφορία, ο ατομικισμός, ο ανταγωνισμός κυριεύουν τα πάντα. Διαφημίζονται οπουδήποτε και μας σκεπάζουν.

 

Αυτό όμως είναι ο,τι φαίνεται. Αλλά υπάρχει κι η αγάπη. Μπορεί να μην είναι πρώτο θέμα στα δελτία ειδήσεων, να μην προβάλλεται, να μην τοιχοκολλείται στις μεγάλες λεωφόρους, όμως υπάρχει. Χωρίς να επιβάλλεται.

 

Δεν παρουσιάζεται πάντα με τον παραδοσιακό τρόπο αλλά μ’ έναν κάποιο μαγικό είναι παρούσα παντού, μέσα στο σπίτι, στις γειτονιές, στους χώρους διασκέδασης. Παντού.

 

Ενώνει ωκεανούς και ηπείρους. Και χιλιάδες χιλιόμετρα είναι ικανή να τα μετατρέψει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα σ’ ένα χάρτινο τοίχο. Όποιος έχει ζήσει επί μακρόν σχέση εξ αποστάσεως, μπορεί να καταλάβει…

 

Εγώ δεν το χω ζήσει  ευτυχώς. Το χω βιώσει όμως μέσα από ιστορίες άλλων. Ασφαλώς ρομαντικές….με την αγάπη να φτάνει ως τα μπούνια…

 

-         Με σκέφτεσαι μωρό μου?

-         Αμ κάνω και τίποτ’ άλλο? Συ μωρό μου?

-         Όλη τη μέρα αυτό κάνω κι εγώ μωρό μου!

-         Πώς τα περνάς εκεί μωρό μου?

-         Πώς να τα περνάω μωρό μου? Μοναξιά, μελαγχολία…μου λείπεις παράφορα και νοιώθω πολύ μόνη…εσύ?

-         Ανία, βαρεμάρα και μουντάδα κι εγώ μωρό μου…περιμένω να γυρίσεις πάλι πίσω, μου ‘λειψες τρελλά…

-         Θα ρθω μωρό μου, και θα γίνουμε όπως ήμασταν…θυμάσαι μωρό μου?

-         Ξεχνιόνται αυτά μωρό μου? Θα ξεκινήσουμε πάλι απ’ την αρχή, σα να γνωριζόμαστε πρώτη φορά μωρό μου…

-         Σε σκέφτομαι…

-         Κι εγώ…

-         Σε θέλω…

-         Κι εγώ…πάρα πολύ! Πάρ’ το χέρι σου!

-         Ε?...

-         Απ’ το τηλέφωνο…(γκλουπ) και βαλ’ το στην καρδιά σου…πόσο χτυπάει για μένα?

-         Συνέχεια και δυνατά! Θέλω να σφίξω στα δυο μου χέρια το γυμνό κορμί σου…

-         Ναι…

-         Να το μυρίσω, να το χαϊδέψω…

-         Αχ ναι…

-         Και να ξαναπιάσουμε μαζί το ζενίθ της απόλαυσης!!!

-         Αχ αχ ναι….

-         Σ’ έφτιαξα μωρό μου?

-         Πολύ!!! Ξαναβαλ’ το χέρι σου!

-         .........

 

     

20 σχόλια - Στείλε Σχόλιο


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
mprizas
Γιώργος
Πετάω πέτρες
από ΝΕΟ ΦΑΛΗΡΟ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/mprizas

Ζω ένα δράμα...









Tags

50 χρόνια μπροστά... Grande Bretagne Haute-culture... see through συντακτικό τζιβάνες ααα... αλλαξοκωλιές Βζζζζουμ Γκόρτσος! Γκόρτσος! Δρακουμέλ Ελλάδα- Αχ πατρίδα μου γλυκειά! Επίκαιρα: Ούτε που τα θυμάμαι Ευτυχισμένοι μαζί Ήταν ωραία στη Μοζαμβίκη... θου κύριε καλλιγραφία αδερφή γιαπί κάργες Καρχαρίες Κοκό κουλτούρα μας να φύγουμε Λίγο καλύτεροι από μένα... λοίμωξη Μάγια η μέλισσα καραμπουζουκλής τσόντα Μελέτη σκιάχτρο Συγγρού Μόγλης μπατανόβουρτσες μπουρμπουλήθρες Μπουτάκια Ντάμπο το ελεφαντάκι ξενΕΡΩΤΩΝ διάλογοι... Οι ηττημένοι της ιστορίας... Όταν ήμουνα παθιάρης... πηγάδι μεγιεμελέ juventus πολυμίξερ αστροφεγγιές captain-Iglo προφήτης Ηλίας φάλαινα Τσε σαμιαμίδι φουλ της ντάμας αστερίας Τις πταίει Ψώνια στο καμπαναριό




Επίσημοι αναγνώστες (48)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTENΌροι Χρήσης