MusicHeaven blog Blogs

( )

27 2007, 14:22
,


"Κριε, δηλαδ θα μενω;" μου επε με βουρκωμνα μτια.

Τι να της πω; Τρτη Λυκεου, 160 απουσες μχρι τρα, μσος ρος τετραμνου 12,5, οικογνεια ,τι να 'ναι (εν διαστσει οι γονες, η μνα με ψυχολογικ), μνει με τον παππο και χει χσει παραπνω απ τις μισς πρτες ρες της χρονις.

"Κριε, μεινα; Να μην ρχομαι;" Να ρχεσαι μτια μου, να ρχεσαι. Δεν χεις και πολλ λλα να κνεις εξλλου. Εδ υπρχουν και κποιοι που σε αγαπνε.

"Κριε, πς θα το πω στον πατρα μου;"

"..."

 

Και μετ σου λει ο λλος για δημοσιοπαλληλκι, για λοφα, για βσεις πανελληνων, για συντακτικ, για την γκλση των επιθτων, για ολοκληρματα και για γνση. Τα ξρεις λα αυτ. Τι θα της πεις δεν μαθες ποτ και αυτοσχεδιζεις κοιτζοντας τα παιδικ ακμα μτια της.

 

Σμερα το πρωιν ψιχλιζε ξω, μα βρεχε μσα μου...

 

 

 


18 -


20 2007, 20:11



ρπαξα λγο πριν το μπαλκι απ το Kerato (εδες, σβομαι το δετερο προσωπικ σου στοιχεο), και νιωσα λγο αμχανα, μχρι που με βγαλαν απ τη δυσκολα και πλι τα τραγοδια. Πντε τραγοδια για μνα λοιπν, απ' αυτ που λες τι γρφτηκαν για σνα, πντε στιχκια που με προδδουν με να υπροχο φιλ:

α ) "Ποιος αλθεια εμ' εγ και πο πω;" Διαρκς απορα μου με μφαση στην παρνθετη (πντα) αλθεια.

β) "Θα μενω πντα ιδανικς κι ανξιος εραστς των μακρυσμνων ταξιδιν και των γαλζιων πντων." Αυτς ο στχος του Καββαδα με εκφρζει και εξαιτας του τι οι περισστεροι στκονται στο πρτο μισ χωρς να δνουν δεκρα σε τι εδους εραστ αναφρεται (δες με ρε φλε ολκληρο και μη μνεις σε ,τι βολεει εσνα!) και επειδ πντα μουν σαν τον ρωα αυτο του ποιματος: κποιος που θα θελε να ταξιδψει (μεταφορικ και κυριολεκτικ), αλλ δεν εχε ποτ το κουργιο.

γ) "λλα θλω κι λλα κνω, πς να σου το πω,/ λεγα περνον τα χρνια, θα συμμορφωθ." Χωρς περαιτρω σχλια, πραν του τι ολκληρη η "Πριγκηπσσα" του Μλαμα μιλ για μνα με χειρουργικ ακρβεια.

δ) "ρθα στη ζω μου αργ, αργ και να την αρνηθ."

ε)"σα κομμτια κι αν μπορσεις να ενσεις/ δεν θα σου φτσουν μια στιγμ για να με νισεις/ στα επα λα, φλα με τρα." τσι, γιατ λλο θα πει "καταλαβανω" και λλο "νιθω"...

 

Το μπαλκι -μαζ με τους αγωνιστικος μου χαιρετισμος- στους:

kinezes_trexoun_gimnes

gate (πο χθηκες εσ;)

Angelito

deyteri-skepsi

Αν-αστασα

 

 




 

 


2 -


17 2007, 18:50



Απ χθες, για πρτη φορ μετ απ τσσερα χρνια, βρσκομαι στα γυλινα και μαλαματνια Γιννενα, την αγαπημνη πλη των φοιτητικν μου χρνων, ψχνοντας βματα που εχαν ξεχαστε στα λειασμνα πλακστρωτα, ιδιωτικ αστεα με φλους που με εννουν με τη μνμη, χαμγελα και δκρυα κρεμασμνα σε ταμπλες και κολνες. λα εναι εδ, σε κθε στροφ και σε κθε μου βλμμα...

λα, εκτς απ το πιο σημαντικ. Καλ το επε χτες ο Αργρης: "ρθαμε σε να γνωστ μας μρος γεμτο αγνστους"...

 

ΥΓ. Μακρι αυταπτες και ψευδαισθσεις να καον στις αυριανς φωτις αφνοντας να γλυκπικρο ρωμα...

 


4 -


15 2007, 18:04
-, ;


Ξαπλωμνος στο χρηστα ημδιπλο κρεβτι μου, παιζα λγο πριν με λξεις που ακροβατοσαν στα χελη μου. λλαζα χους και συλλαβς, φτιαχνα ομοιοκαταληξες απ γραφους στχους, σπαζα τις ννοιες στα δυ ψχνοντας να βρω την εγευστη ψχα τους. σκοπα και στα χαμνα λα αυτ μχρι που σκλωσα σε μια βολικ σμπτωση: ο μνος κνει ρμα -εκτς των λλων- με τον χρνο και τον πνο. Μνος-Χρνος-Πνος...

Δεν αποδδω μεταφυσικς ιδιτητες οτε στις συμπτσεις και την τχη οτε στις ομοιτητες και τις αναλογες. μως, καμι φορ με βοηθον να δω καλτερα τα πργματα γρω μου, σαν κινηματογραφικς λψεις απ περεργες γωνες, σαν φακο που χνονται κτω πσω απ πολυκαιρισμνα πιπλα φωτζοντας ξεχασμνους συνειρμος και τεμπλικες αναμνσεις.

Παρνω τους δρμους λοιπν του νου και φτιχνω κομπολγια απ λξεις και εικνες, πως οι λλοι απ μαργαριτρια, κεχριμπρια μση, για να δσω νημα σε ναν κσμο που απλ υπρχει, α-νητος και α-σμαντος. Σαν να μην κοταξα ποτ ξω απ μνα, τον διαβζω ξαν σε πολυφορεμνους χους, σε χαμγελα που εχαν κρυφτε στο αριο, σε κινσεις που τις σκοπιζα μχρι σμερα απ τα χρια μου σαν νυχτεριν σκουπδια σαν νερ απ την λεκνη των τψεν μου...

Θα ξαναξαπλσω τρα. Με περιμνουν κι λλα περεργα γατανκια, κι λλα σπασμνα τηλφωνα. Να, μλις τρα μου ρθε και να λλο ζευγαρκι στο νου μαζ με τον μνιμο ηδονοβλεψα του: Φιλ-Φυγ-Σιγ...

 


8 -


10 2007, 11:18
...


Χθες πγα στο Σαββπουλο. Ναι, σ' αυτν τον εξηντρη καρφλα που μαζ με το Νταλρα διεκδικον χρνια τρα επξια τον ττλο του μεγαλτερου πτυελοδκτη στο ελληνικ τραγοδι (ο Μκης ρχεται νετα τρτος και καταδρωμνος). Μπορε να μουν εξαντλημνος απ την ωση που με ταλαιπρησε λη τη βδομδα, μπορε να μουν κουρασμνος απ τα μαζικ ψνια που εχα κνει νωρτερα, αλλ θελα οπωσδποτε να πω στο Μλο για να δω τον "Πυρνα" (Σαββπουλος, Λντσιας, Κιουρτσγλου). χι μνο γιατ επρκειτο για εμφνιση του "δικο μου" οτε επειδ θα τον πλαισωναν δο τρομερο μουσικο, αλλ γιατ εχα μθει πς το πργραμμα απευθυνταν σε ακραιφνες σαββοπουλικος, με τραγοδια δσκολα λιγτερο γνωστ στο ευρ κοιν, πργμα που σμαινε τι και το ακροατριο θα ταν ανλογο.

Τρα ββαια μπορε ο καθνας να χει αρχσει δη τα γνωστ: "Εχ, μωρ, με το Σαββπουλο! Νισφι! Γρασε, γινε σστημα, καθεστς, τα ρπαξε και τα αρπζει, δεν δνει τποτα καινοριο, ξεπουλθηκε, εναι συντηρητικορα, νεοορθδοξος, ζει στην κοσμρα του, δεν πγε φαντρος, φταει για τη Χοντα, εναι υπεθυνος για τις κλιματικς αλλαγς και στην τελικ δεν τον γουστρουμε!" Δικαωμ σας. Δεν θα απολογηθ για τους λγους που με χει κερδσει αυτς ο μπαγσας και κυρως το ργο του λες αυτς τις δεκαετες απ το "Φορτηγ" μχρι σμερα. Μπορε κανες να απολογηθε για να κομμτι του εαυτο του; ποιος θλει πολεμικ γρω απ το Σαββπουλο, ας διαβσει εδ εδ .

Κοιτντας και ακογοντας χθες συνειδητοποησα, σως για πρτη φορ με τση ενργεια, γιατ με τραβει αυτς ο νθρωπος. Φωτζει καλτερα απ κθε λλον καλλιτχνη τις αντιθσεις και τις αντιφσεις απ' τις οποες εμαι φτιαγμνος εγ αλλ και ο κσμος γρω μου. Και το κοιν του εναι ο καλτερος καθρφτης αυτο του πργματος: εδα νεαρος που δε φανονταν να χουν τελεισει το σχολεο ακμα, φοιτητς που ψχνονται γενικς,  τριαντρηδες ββαιους στην αβεβαιτητ τους, ρεμους σαραντρηδες, κουρασμνους πενηντρηδες και γαλνιους εξηντρηδες. λλοι να παρνουν τα μπουκλια κθε τσο και λλοι να μνουν με την δια μπρα στο χρι για το μισ πργραμμα. λλοι να κθονται στο πτωμα μισ μτρο απ τον διο και λλες να κνουν παρατρηση στη διπλαν τους επειδ στηρχτηκε στο παλτ τους. Κποιοι να ξρουν λα τα τραγοδια και να τα τραγουδον και κποιοι να ρωτον απ ποιο δσκο εναι.

Α, τα τραγοδια του. Οι αντιφσεις και οι αντιθσεις. Εγ. ρωτας και γμος. Συντρηση κι επανσταση. Χαμηλφωνα και γκαζιρικα. Δικ του και διασκευασμνα. Τραγουδσιμα και δσκολα. Μικρ και μεγλα. Παλι και καινορια. λα μως αγαπημνα, γιατ λα χουν μια αλθεια, τη δικ τους αλθεια, που μπρεσε να γνει και αλθεια κποιων λλων.

Θα μποροσα να μιλ με τις ρες για καθνα τους. Δεν εχα την πρθεση αυτ. Θα ξφευγα και θα φλυαροσα σκοπα. Θα κλεσω αυτ το κεμενο που μπζει απ παντο, που οτε τα μισ απ σα θελα να πω δεν χει, με κτι στχους του που τους τραγουδοσα 9-10 χρονν χωρς να τους καταλαβανω καλ-καλ και που ταιριζουν απλυτα τσο στη χθεσιν βραδι σο και στις σκψεις μου εδ: "Ο ρωτας μας εναι σαν τη συναυλα που εναι ανκανη να τελεισει και να το ευχαριστηθε"...


-


06 2007, 19:11
...


"Αχ, τι τλειο!", "Δεν εναι τλειο αυτ το τραγοδι;", "Τλεια ταινα!", "Η τλεια γυνακα..." κοκ. λα τελεως τλεια και λο και πιο συχν. Κθως φορ που χαρακτηρζουμε κτι τσι μοιζει λες και βζουμε μια τελεα στα πργματα, μια κκκινη γραμμ που τποτα δεν μπορε να την υπερβε πια. Ο ανυποψαστος μπορε να νομσει τι επιτλους η αναζτηση του γιου Δισκοπτηρου φτασε στο τρμα της, τι η χμαιρα της τελειτητας και της ολοκλρωσης πιστηκε στα δχτυα μας. Κθε λλο μως... Το τλος αυτ, το ριο που χαρζει ποιος αναφωνε το επθετο "τλειος" σε λα τα πρσωπα και σε λες τις πτσεις εναι πιο εφμερο κι απ ρκο ερωτευμνων. Κθε φορ που κτι μας κνει εντπωση, του απλνουμε το χρι χρζοντς το "τλειο" και δια μιας το επιβιβζουμε στην ατλειωτη αμαξοστοιχα της τελειτητας που χουμε δσει στην ζνη μας...

Θα μου πετε: "Πς κνεις τσι, σαν σχολαστικς φιλλογος;" να επθετο εναι κι αυτ που σμερα χρησιμοποιεται -στω καταχρηστικ- για να δηλσει το πολ ωραο, το θαυμσιο, κτι που μας ρεσε πολ. Μπορε να προσθσετε κιλας τι κανες δεν το εννοε -τουλχιστον χι σε απλυτο βαθμ. Σμφωνοι. Μια λξη εναι. Μνο μως; Γιατ αυτ το επθετο και χι κποιο λλο και γιατ στις μρες μας και χι παλιτερα; Η χρση της γλσσας μπορε πολ συχν να μας αποκαλψει πολλ για τους χρστες της...

Οι σκψεις αυτς δεν εναι καινοριες για μνα. Η χρση του συγκεκριμνου επιθτου με εκνερισε σχεδν απ την πρτη στιγμ που αντιλφθηκα τη γενικευμνη πλον χρση του σε κθε περσταση. νιωθα αφενς μια προθυμα -ακμα και εκ μρους ανθρπων που ταν ικανο να διακρνουν λθη και παραλεψεις- για εκολο ενθουσιασμ και αφετρου δαιμονιζμουν με την ιεροσυλα του να θεωρεται στη μουσικ, στη λογοτεχνα στο σινεμ τλειο κτι που δεν φτανε οτε στο μικρ δαχτυλκι καλλιτεχνικ επιτεγματα που εχαν πραγματοποιηθε στο παρελθν στους τομες αυτος και κανες δεν εχε τολμσει να τα χαρακτηρσει "τλεια". μως, αυτς οι ανακλαστικς σκψεις μπκαν σε μια τξη ταν ρχισα να παρατηρ πιο προσεκτικ ανλογες αντιδρσεις σε Αμερικανος και σε, μικρτερο βαθμ, Δυτικοευρωπαους με τους οποους εχα ρθει μεσα μμεσα σε επαφ.

Ββαια, το δικ τους σμα κατατεθν εναι το "ουου!" (wow!), σε ττοιο βαθμ μλιστα που φτνω να χαρακτηρσω την σγχρονη κουλτορα τους -ιδως των Αμερικανν- ως ναν "πολιτισμ του ουου". Με το παραμικρ πργμα που θα τους εντυπωσισει -ετε πρκειται για να τοπο εκπγλου καλλονς για το τελευταο τσιχλοτραγουδκι- ξεσηκνουν να πολυφωνικ ρεφραν απ "ουου" κθε τονικτητας σαν κργιες που σκυλεουν το πτμα του μτρου και της αυτοσυγκρτησης και ξεμπερδεουν. Το νημα μως εναι το διο. Ευτυχς για αυτος μνουν στον παιδικ σχεδν ενθουσιασμ που εκφρζεται με να απλ επιφνημα (ντε και στο "awesome!") εν οι δικο μας "ουαουιστς" προσφεραν στην κουλτορα μας και τη χρση ενς επιθτου που θα πρπει να το φυλμε στο ψηλ ρφι της κουζνας αφνοντας κθε καλλιτχνη να προσπαθε να κλψει το γλυκ μσα απ' το βζο (χωρς ποτ να τα καταφρνει).

Γιατ μως σμερα τσα "ουου" και "αχ, τι τλειο!"; Μα, και στις δυο περιπτσεις αυτς που εκφρζεται τσι δεν χρειζεται να προχωρσει παραπρα, δε χρειζεται να δει κριτικ το αντικεμενο του θαυμασμο του, καθς το μνο σχλιο που κνει εναι ναρθρο, λογο, στην πρτη περπτωση, εν στη δετερη εναι οριστικ και κλενει κθε περαιτρω συζτηση. λοι αυτο χουν απστευτη ανγκη να ενθουσιαστον και δεν θλουν τποτα να τους χαλσει τη γιορτ. Και φυσικ, λοι αυτο δεν εναι ποτ δημιουργο, εναι "καταναλωτς" εμπειριν και "δκτες" ερεθισμτων, που χωρζονται για αυτος σε δο κατηγορες: στα θετικ που εναι πντα "τλεια" και στα αρνητικ που στλνονται στο πυρ το εξτερον. Αποχρσεις, αποκλσεις, ταλαντεσεις και λα τα συναφ δεν χουν θση σε αυτ τη νεομανιχαστικ σκψη που μας κατακλζει λο και πιο πολ.

Αν δεν χετε πειστε τι η τελειτητα δεν χει θση στην τχνη, παρ μνον ως διαρκς πιαστη χμαιρα, προσπαθεστε να θυμηθετε σε πσα και τι εδους τραγοδια χετε ακοσει το επθετο αυτ. Αναρωτηθετε πς χρησιμοποιεται το "τλειος" στους ττλους βιβλων ταινιν (π.χ. "νας τλειος φνος"). Θα διαπιστσετε τι σχεδν λοι οι καλλιτχνες το αποφεγουν πως οι βρυκλακες οι ερωτευμνοι το σκρδο. Αντθετα το επθετο "μισς--", ισοδναμο στην τρχουσα ομιλα με το "ατελς", χει την τιμητικ του- ιδιατερα στα τραγοδια...

 

Πντα αντιλαμβνομαι την τχνη ως κτι το ατελς, το ανολοκλρωτο. σο ωραο και να εναι να τραγοδι να βιβλο δεν εναι ποτ τλειο, και μλιστα θα λεγα τι η ομορφι σε να ργο τχνης εναι ευθως ανλογη αυτς της ασθησης τι μας δημιοργησε περισστερα ερωτματα απ σες απαντσεις μας δωσε. Η τχνη ποτ δεν εναι τλεια. Απλ μας υπενθυμζει πσο μορφη μπορε να εναι η ατλεια η δικ μας, των λλων και του κσμου γρω μας...


11 -




gazakas


, , , '



Blog
blogs.musicheaven.gr/gazakas

...






Tags




(9)
blog !


...


...




...


Blogs

Links









MusicHeaven.gr, Hosting interTEN