αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Home
Το Πνευμα και το ...Οινοπνευμα!
-
27 Νοεμβρίου 2016, 21:00
Θέλω Να Πεθάνω…
Άρης  Βασίλης  Γερμανός  Γκαϊφύλλιας  Γλέζος  Δημητριάδη  Διονύσης  Ζιώγαλας  Ιατρόπουλος  Ισιδώρα  Κατερίνα  Κωχ  Λεττονός  Μαρία  Μαρίζα  Μαρίνα  Μάτσας  Μοναξιά  Μοναχικότητα  Ντάλας  Ξενουδάκη  Σαββόπουλος  Τασούλης  Τσιλογιάννης  Χρήστος  Ψαριανός  


Ήταν μια εποχή πολύ διαφορετική από τη σημερινή. Μια εποχή που νομίζαμε πως όλα θα τα κάναμε καλύτερα. Τότε που ο Τσε φιγουράριζε στους τοίχους των δωματίων μας, στις μπλούζες μας και στους στίχους των τραγουδιών μας.

Και δεν ξέρω πώς ήρθε ξαφνικά στο μυαλό μου αυτή η εποχή και τα τραγούδια που γράφαμε τότε. Τραγούδια που γίνανε αιτία να γνωριστούμε και να ξεκινήσουμε μία σειρά επαφών με τον Διονύση Σαββόπουλο ο οποίος ερχόταν πολύ συχνά να μας δει και να μας ακούσει στο κλαμπ που παίζαμε. Εκεί, που γινόμασταν όλοι μία παρέα με τα αστεία μας, με τα γέλια μας, και τα πηγαδάκια που στήναμε με φίλους όπως η Κωχ, ο Γκαϊφύλλιας, ο Γερμανός, ο Ζιώγαλας, ο Ψαριανός, ο Γλέζος, η Δημητριάδη, ο Τσιλογιάννης, ο Ντάλας, ο Λεττονός, ο  Ιατρόπουλος, ο Τασούλης, η Ξενουδάκη, η Ισιδώρα... Εκεί γινόμασταν όλοι ένα και ο ενθουσιασμός που είχαμε, έκανε τα πράγματα να δείχνουν καλύτερα. Έτσι τουλάχιστον νομίζαμε. Τίποτα όμως δεν πάει χαμένο. Έτσι δεν είναι; Όλα μένουν εδώ για να τα βρίσκουν οι επόμενοι. Μόνο οι άνθρωποι φεύγουν, όπως έφυγαν ξαφνικά η Μαρία, ο Βασίλης, ο Χρήστος, ο Άρης…

Ήταν μια εποχή που τα όνειρα έκαναν παρέλαση στο μυαλό μας. Όχι δηλαδή ότι σήμερα δεν κάνουμε όνειρα. Κάνουμε και σήμερα όνειρα, μόνο που τότε, τίποτα δεν έδειχνε και δεν προδίκαζε ότι θα ζήσουμε αυτή τη λαίλαπα στην οποία βρισκόμαστε.

Και ενώ -που λες- η Μαρίζα ήθελε να μας πάει στον Μάτσα και μας είχε ήδη κλείσει ραντεβού μαζί του, ο Διονύσης είχε κανονίσει με ένα στούντιο στην Ακαδημίας, να μπούμε για ηχογράφηση.

          “Θέλω να πάτε να ηχογραφήσετε τα τραγούδια σας εκεί και μη σας νοιάζει για τα χρήματα. Έχω συνεννοηθεί και θα το κανονίσω εγώ. Το μόνο που θέλω είναι να μου φέρετε τη μπομπίνα”.

Έτσι και έγινε. Μιλήσαμε και συνεννοηθήκαμε με το στούντιο, βρήκαμε τις ελεύθερες του ώρες, ηχογραφήσαμε, και στη συνέχεια τηλεφωνήσαμε στον Διονύση και κλείσαμε ραντεβού στο σπίτι του για να του δώσουμε τη μπομπίνα που περιείχε τα πνευματικά μας προϊόντα.

Μου τηλεφώνησε το φιλαράκι μου ο Ανέστος που είμαστε και bandmates.

          “Γιώργο θα ‘ρθεις να πάμε στον Διονύση; Σήμερα έχουμε το ραντεβού”.

Το σπίτι του Ανέστου δεν είναι μακριά από το δικό μου. Είναι μία στάση με το τραίνο. Στον Περισσό εγώ, στα Πευκάκια ο Ανέστος. Ήμουν εκεί σε δέκα λεπτά. Ο Ανέστος όμως ήταν χυμένος πάνω στα σκαλοπάτια της αυλής του σπιτιού του.
    
          “Δεν είμαι καλά“.
          “Τι έπαθες; Στο τηλέφωνο μια χαρά σε άκουσα. Τι άλλαξε μέχρι να έρθω;“.
          “Μου τηλεφώνησε η Κατερίνα και μου ζήτησε να χωρίσουμε“.
          “Μα καλά πώς; Γιατί; Έτσι ξαφνικά;“.
          “Δεν ξέρω τι να σου πω…“.
          “Και με τον Διονύση τι θα κάνουμε που περιμένει να του πάμε τα κομμάτια;“.
         “Πάρτον τηλέφωνο και ακύρωσέ το. Δεν μπορώ καθόλου. Πες του δεν είμαι καλά. Είμαι λιώμα“.

         “Τι θα πει είσαι λιώμα; Εδώ έχουμε δουλειά και ο άνθρωπος μας περιμένει“.
         “Δεν μπορώ σου λέω. Δεν είμαι καλά. Δεν το βλέπεις; Πήγαινε μόνος σου“.


Ποιος είναι όμως καλά; Όλοι κατά περιόδους έχουμε τις μαύρες μας. Άλλος γιατί τον χώρισε η Κατερίνα, άλλος γιατί δεν του ‘κατσε καλά το καινούργιο του παντελόνι, άλλος γιατί τον στενεύουν τα παπούτσια του, άλλος γιατί δεν έχει λεφτά να βγει με τη δικιά του και διάφορα τέτοια. Αλλά τα προβλήματα αυτά –για να σοβαρευτούμε- είναι αστεία μπροστά στα σημερινά, γιατί τα σημερινά έχουν ανεβεί level.

Το να μην έχεις να πληρώσεις το ενοίκιο είναι ένα πρόβλημα που σε τριάντα μέρες θα …διπλώσει. Το να μην έχεις να πληρώσεις και τους λογαριασμούς σου είναι κι αυτό ένα πρόβλημα που κι αυτό θα …διπλώσει. Το να μην έχεις δουλειά είναι το μέγιστο πρόβλημα που θα πολλαπλασιάσει τα χρέη σου και έχεις και τον Ανέστο να θέλει να πεθάνει για την Κατερίνα.

          “Γιώργο θα ‘ρθεις; Μας περιμένει ο Διονύσης“.

Και πας και είναι λιώμα στα σκαλοπάτια.

          “Τι έγινε ρε;“.
          “Με χώρισε η Κατερίνα“.
          “Και το ραντεβού με τον Διονύση;“.
          “Ακύρωσέ το“.
        

Δηλαδή αυτό το γεγονός τα σκεπάζει όλα; Τελικά ναι. Αυτό το γεγονός τα σκεπάζει όλα.

          “Δεν φτάνει που δεν έχω μία και χρωστάω και ενοίκια και ΔΕΗ και ΟΤΕ και κοινόχρηστα,  έχω και την Κατερίνα να με χωρίζει. Θα ήμουν καλύτερα αν δεν με χώριζε“.
          “Πήγαινε να κλειστείς στο δωμάτιό σου“.
          “Ωραίος φίλος είσαι κι εσύ“.
          “Πήγαινε αγόρι μου που σου λέω. Πήγαινε να γράψεις κανένα τραγούδι να ξεδώσεις. Άντε. Αυτό δεν κάνουμε άλλωστε μια ζωή; Μας χωρίζουν οι γκόμενες κι εμείς γράφουμε τραγούδια“.
          “Θα πεθάνω“.
          “Το ξέρω“.
          “Με δουλεύεις ρε Γιώργο στην κατάσταση που βρίσκομαι;“.
          “Δεν σε δουλεύω καθόλου. Διότι Ανέστο μου, αν εμείς οι άνθρωποι έχουμε μια βεβαιότητα σ’ αυτή ζωή, αυτή είναι ότι όλοι μας κάποια μέρα θα πεθάνουμε“.
          “Ναι αλλά εγώ σου μιλάω για τώρα“.
          “Ε τι να σου πω… δεν ξέρω… αν πιστεύεις ότι η δική σου  κάποια μέρα είναι τώρα, να πας στο καλό. Σου εύχομαι καλό ταξίδι και πάω να τηλεφωνήσω στον Διονύση“.
          “Και τι θα του πεις;“.
          “Ε δεν ξέρω θα δω. Ανάλογα με το πώς θα εξελιχθεί η κουβέντα. Μπορεί να πάρω τη Μαρίνα και να πάμε“.                    

Όλοι περνάμε από δύσκολες φάσεις και θέλω να πιστεύω ότι σε όλους έχει τύχει ένας χωρισμός, αλλά δεν κάναμε κι έτσι. Κι εγώ θυμάμαι ότι ήμουν πολύ χάλια όταν η Μαρίνα έφυγε από τη ζωή μου, αλλά δεν ήθελα να πεθάνω. Εγώ ήθελα να πάω να κλειστώ σε ένα μοναστήρι στο Άγ. Όρος κι αυτό βέβαια όχι μόνιμα, αλλά για λίγο, έτσι μέχρι να περάσει η μπόρα. Ήθελα να ηρεμήσω και να χαλαρώσω από την κατάσταση. Θα μου πεις ότι δεν αντιδρούν όλοι οι άνθρωποι το ίδιο. Είμαστε διαφορετικοί και ο καθένας έχει τη μοναδικότητά του. Ο Ανέστος ήταν πολύ ευάλωτος θα έλεγα, αλλά δεν πήγε βέβαια να πεθάνει και ευτυχώς που δεν πήγε. Ζει και βασιλεύει, και τα λέμε πολύ συχνά πίνοντας τα τσιπουράκια μας στο Ηράκλειο που συναντιόμαστε.

          “Μήπως κάναμε λάθος επιλογές ρε Γιώργο; Μήπως  αν είχαμε κάνει εκείνο, αν είχαμε κάνει το άλλο, αν είχαμε φύγει έξω τότε που το σχεδιάζαμε, και δεν είχαμε καμιά Κατερίνα και καμιά Μαρίνα να μας το παίζουν καμπόσες μήπως θα ήταν τα πράγματα καλύτερα;“.
          “Θυμάσαι τι είχες πει στον Διονύση τότε που σε είδε κατσούφη και σε ρώτησε τι έχεις;“.
          “Ναι. Ήμασταν στο σπίτι του. Καθόμασταν στο μπαλκόνι και του είπα “Είμαι μόνος Διονύση και θέλω να πεθάνω“. Έτσι ξερά με το κεφάλι κατεβασμένο. Άστο… ρεζίλι έγινα“.
          “Μην το λες. Του άρεσε“.
          “Ναι. Του άρεσε και γέλασε. Είπε μάλιστα ότι είναι ευκαιρία να γράψω καινούργια τραγούδια“.
         
Ε μα είδες; Γι αυτό κι εγώ σου έλεγα να πας να κλειστείς στο δωμάτιό σου“.
         
Στην ουσία του πράγματος, και εσύ και ο Διονύσης μου δείχνατε τη Μοναχικότητα. Αλλά εγώ τότε δεν μπορούσα να το δω αυτό το πράγμα.
         
“Για πες μου όμως… τι έχεις μάθει από τότε μέχρι σήμερα;“.
          “Τι έχω μάθει… Θέλουν δύναμη αυτές οι καταστάσεις και εγώ δεν την είχα. Πολλές φορές η δύναμη κρύβει τη στεναχώρια και ο άλλος δεν παίρνει χαμπάρι από αυτό που σου συμβαίνει. Άλλες φορές πάλι, η στεναχώρια κρύβει αυτή τη δύναμη και ο άλλος νομίζει ότι βρίσκεσαι στο έλεος του καθένα. Θυμάμαι την περίπτωση και γελάω, γιατί βλέπεις, πιάστηκα στον ύπνο. Ο
 κόσμος είναι γεμάτος από ανθρώπους που για κάποιο λόγο έμειναν μόνοι -έτσι όπως ένιωθα κι εγώ τότε- και που εξ αιτίας της μοναξιάς που νιώθουν, κάνουν ένα σωρό ανόητα πράγματα. Εγώ ήθελα να πεθάνω. Φαντάζεσαι να το είχα κάνει;”.
          “Το θεωρώ ανοησία”.
          “Κι εγώ, αλλά τότε ένιωθα ότι δεν έχω τίποτα να κάνω, ότι δεν έχω πουθενά να πάω και ότι δεν έχω κανέναν για να επικοινωνήσω. Ένιωθα να με τυλίγει μία φριχτή Μοναξιά. Η απουσία της Κατερίνας με βύθισε στη Μοναξιά και η Μοναξιά είναι πληγή. Ενώ εσύ ήθελες να πας στον Άθω
“.
          “Ναι. Για λίγο. Μέχρι να ηρεμήσω“.
          “Σε σύγκριση με εμένα, εσύ αντέδρασες σωστά“.
          “Χμ… Αυτή την ανάγκη ένιωσα“.

         
“Κοίταξε… η Μοναχικότητα είναι επιλογή, και είναι άλλο πράγμα. Είναι θετική, είναι υγεία και είναι η χαρά του να είσαι με τον εαυτό σου.
         
“Ε μα γι αυτό σου έλεγα να πας στο δωμάτιό σου“.
          “Εσύ σωστά μου έλεγες, αλλά εγώ πού να το νιώσω αυτό… 
Η Μοναχικότητα πάει με την Αγάπη.  Είναι δύο πόλοι της ίδιας ενέργειας. Μοναχικότητα σημαίνει πως κινείσαι προς τα μέσα και Αγάπη σημαίνει πως κινείσαι προς τα έξω. Μοναχικότητα είναι η εισπνοή και Αγάπη είναι η εκπνοή. Είναι μια συνολική διαδικασία της αναπνοής και μ’ αυτόν τον τρόπο ζει η ψυχή μας. Γεμίζει με την Μοναχικότητα, ξεχειλίζει με την Αγάπη αλλά δεν  πρέπει να δημιουργούμε ποτέ διαμάχες ανάμεσα σ’ αυτά τα δύο. Πρέπει να τα συνδυάζουμε αυτά τα δύο και βέβαια, πρέπει ο άνθρωπος κάποια στιγμή να κουνήσει επιτέλους το κεφάλι του και να ξυπνήσει“.
          “Κοίταξε σοφία ο Ανέστος. Ευτυχώς αδελφέ μου που δεν πήγες να πεθάνεις“.
          “Γι αυτό σου λέω ρε Γιώργο… μήπως κάναμε λάθος επιλογές; Μήπως αν…“.
          “Άντε πάλι… άστο το και ξέχασέ το Ανέστο μου το αν, γιατί  αν είχες κάνει κάτι άλλο δεν θα ήσουν ο Ανέστος που ξέρω και μπορεί να μην ήμασταν ούτε φίλοι. Είμαστε οι επιλογές μας και ότι κάνουμε είναι γιατί είμαστε εμείς και είμαστε φτιαγμένοι έτσι όπως είμαστε φτιαγμένοι και δεν είμαστε φτιαγμένοι αλλιώς. Δέξου το λοιπόν, πορεύσου μαζί του κι αν κάτι δεν πήγε καλά προσπάθησε να το διορθώσεις. Συνέχισε να κάνεις τις επιλογές σου χωρίς φόβο και δες την κατάσταση με ψυχραιμία. Στο κάτω-κάτω σκέψου το και διαφορετικά. Πότε μας θέλουν οι Κατερίνες και οι Μαρίνες;  Μόνο όταν τα πράγματα πηγαίνουν μια χαρά; Άστο λοιπόν. Κλείσε τα μάτια, νιώσε το χρόνο που περνάει και σκέψου ότι όποιο ποτάμι και να διαλέξουμε, στο τέλος όλα οδηγούν στη θάλασσα. Έλα να πιούμε άλλο ένα  τώρα: Άντε γεια μας…“.




11 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από sven (28.11.2016)

Γιώργο,

όμορφα χρόνια τότε και όχι απλά επειδή δεν υπήρχαν μνημόνια. Και πριν από την οικονομική κρίση, υπήρχε τεράστια κρίση αξιών που αλλοτρίωνε τους ανθρώπους. Υπήρχε η απίστευτη λεηλασία του δημόσιου χρήματος, το βόλεμα, η επίδειξη, η αλόγιστη σπατάλη, ο άκρατος καταναλωτισμός...

Σίγουρα, η οικονομική κρίση έχει ουκ ολίγες αρνητικές συνέπειες αλλά από τη στιγμή που ήταν αναπόφευκτη, πιστεύω πως, όπως και η κάθε είδους κρίση άλλωστε, μπορεί να είναι και μια καλή ευκαιρία να αλλάξουμε πολλά από τα κακώς κείμενα, είτε προσωπικά, είτε κοινωνικά είτε αξιακά είναι αυτά...

Και ο χωρισμός μια κρίση είναι. Προσωπική, συναισθηματική. Βλέπεις, όμως, πόσο διαφορετικά τον βιώνει και τον διαχειρίζεται ο καθένας μας. Άλλος θέλει να πεθάνει, άλλος να πάει στους καλόγερους και στην απομόνωση, άλλος να δημιουργήσει, άλλος να βρει κάποιο υποκατάστατο, άλλος να φουντάρει, άλλος να κοροϊδέψει τον εαυτό του πως δεν του καίγεται καρφί...

Όταν περνούν τα χρόνια, βλέπουμε την περίοδο της νιότης μας, σχεδόν πάντα, με έναν εξιδανικευμένο τρόπο, δηλαδή ωραιοποιημένα. Πέραν αυτού, όμως, ως νέοι, βλέπουμε τα πάντα, ακόμα και αν είναι πολύ άσχημα, με άλλο μάτι. Τα βλέπουμε μέσα από μια προοπτική και περιθώρια χρόνου που δίνουν, αν μη τι άλλο, αισιοδοξία και δυνατότητα αποκατάστασης και επανόρθωσης, αν όχι φτερά.

Η αλήθεια είναι, πάντως, πως εκείνα τα χρόνια είχαμε και διαθέταμε χρόνο για τον εαυτό μας και για αυτούς που αγαπούσαμε. Ίσως αυτός ο χρόνος να μην ήταν απαραίτητα περισσότερος από τον σημερινό αλλά είχαμε διαφορετικούς ρυθμούς και μέσα επικοινωνίας. Οι όποιες επαφές μας ήταν, ως επί το πλείστον, ΠΡΟΣΩΠΙΚΕΣ. Τώρα είναι σε μεγάλο βαθμό απρόσωπες, εικονικές και, ως εκ τούτου, επιδερμικές...

Αναρωτιέμαι αν, στις μέρες μας, αρκετοί που θέλουν να πεθάνουν, το επιθυμούν επειδή εγκαταλείπονται από την καλή ή τον καλό τους, αν, δηλαδή, το κάνουν εξαιτίας των συναισθημάτων που τρέφουν για το άτομο αυτό ή επειδή δεν αντέχουν τη μοναξιά που τους γνέφει, ξέροντας, ταυτόχρονα, πόσο δύσκολο είναι να βρεις άτομο με το οποίο να μπορείς να δεθείς συναισθηματικά...

Το να σκεφθείς το θάνατο, επειδή εγκαταλείπεσαι, σημαίνει κυρίως προσωπική ανημπόρια, φόβο, υπερβολική εξάρτηση, έλλειψη εμπιστοσύνης στον ίδιο τον εαυτό και πως, στην ουσία, ένιωθες "νεκρός" πριν συναντήσεις τον εξιδανικευμένο Άλλον. Απλά, δεν το γνώριζες...

Άλλα ξεκίνησα να γράψω, αλλού με πήγαν οι σκέψεις μου... Μου αρέσει, όμως, όταν συμβαίνει αυτό. Μου δίνει μια αίσθηση ελευθερίας της σκέψης που, δυστυχώς, δεν είναι πάντα εφικτή για χίλιους δυο λόγους...

Καλή βδομάδα να ΄χουμε!!!


Σχόλιο από Orfeus (28.11.2016)
Σάββα,

Όμορφα χρόνια τότε ναι και είναι αυτό ακριβώς που γράφεις. Ότι τώρα θυμόμαστε εκείνα τα χρόνια με έναν τρόπο ωραιοποιημένο. Αυτό -ακριβώς αυτό- με εντυπωσίαζε πάντοτε, αλλά δεν ασχολήθηκα ποτέ για να το "μελετήσω".
Πώς γίνεται δηλαδή να βιώνεις κάτι που σε κάνει να πονάς ψυχικά και να θέλεις να πεθάνεις να το θυμάσαι σήμερα και να γελάς;
Είναι λόγω της χρονικής απόστασης που σου χαρίζει και μία ασφάλεια ας πούμε;
Είναι ότι "μεγάλωσες" και θεωρείς τις τότε αντιδράσεις σου ανώριμες και παιδιάστικες;

Υπέροχο το σχόλιο. Σ' ευχαριστώ.


Σχόλιο από Hastaroth (28.11.2016)
"Αμα σε λέγαν,κι'άν ήσουν,κι'άν ήμουν",τραγουδούσε ένας που έχει πεθάνει.

Αν δέν είχε πεθάνει,σε δυό μέρες από σήμερα θα γιόρταζε και θα έπρεπε να πάμε στο σπίτι του να τού ευχηθούμε-και να κουβαλάμε κι'από ένα πακέτο γλυκά.

Οι Γάλλοι λένε "με τα άν,θα βάζαμε το Παρίσι σ'ένα μπουκάλι".

Και άν η γιαγιά μου είχε ρόδες,θα ήτανε πατίνι-ενδεχομένως και δηζελοηλεκτράμαξα.

Την πέρασα κι'εγώ την φάση τού να θέλω να πεθάνω.Και εξ αιτίας αισθηματικής,αλλά και με σοβαρώτερες αιτίες.Μέχρι και τον τρόπο είχα σκεφτεί-να πέσω από το τραίνο,είχα επιλέξει μάλιστα και το σημείο,λίγο πρίν το Λιανοκλάδι,που περνά η γραμμή πάνω από τον γκρεμό τού κάμπου τής Βοιωτίας.Ημουν,δηλαδή,μελετημένος.

Ομορφα χρόνια ήταν τότε και δέν είχαμε την ωριμότητα (νά'τη πάλι η πόρνη...) να τα εκτιμήσουμε όσο πρέπει.

Τα χαρήκαμε όμως.Τα απολαύσαμε.

Και παρ'όλες τίς δυσκολίες που περνάμε,πιστεύω πως απολαμβάνουμε και τα σημερινά......

ΥΓ.Ωραίο μαλλί είχες τότε....

ΥΓ.Να σε δώ ιερομόναχο και να ξεραθώ στα γέλια.Διότι όπως ξέρεις,οι μοναχοί κουρεύονται."Εκάρη μοναχός" δέν λέμε;Πάντως πάλι καλά που δέν το έκανες,σήμερα μπορεί να ήσουν και αρχιεπίσκοπος :)


Σχόλιο από Orfeus (28.11.2016)
Στην Ασημάκη Φωτήλα ήμασταν όταν μας ειδοποίησαν για την αυτοκτονία του, αλλά εγώ δεν θα του πήγαινα γλυκά στη γιορτή του. Μάλλον με ένα μπουκάλι κρασί θα πήγαινα ή με ένα πακέτο μπύρες.

Υ.Γ. Και τώρα έχω ωραίο μαλλί Αλμπέρτο.

Υ.Υ.Γ. Όχι, όχι. Δεν είναι για μένα τα "μοναχικά" κουρέματα. Άλλωστε για ένα μήνα παραμονής σε κάποια σκήτη (και όχι σε μονή), δεν θα ήμουν υποχρεωμένος να κάνω κάτι τέτοιο.


Σχόλιο από Hastaroth (28.11.2016)
Επίσης:

"Πώς γίνεται δηλαδή να βιώνεις κάτι που σε κάνει να πονάς ψυχικά και να θέλεις να πεθάνεις να το θυμάσαι σήμερα και να γελάς;
Είναι λόγω της χρονικής απόστασης που σου χαρίζει και μία ασφάλεια ας πούμε;
Είναι ότι "μεγάλωσες" και θεωρείς τις τότε αντιδράσεις σου ανώριμες και παιδιάστικες;"

Ετσι ακριβώς είναι.Διότι ναί μέν η απόλυτη ωριμότητα (η πόρνη,που λέμε) δέν επιτυγχάνεται ποτέ-τουλάχιστον,στην επίγεια ζωή μας-αλλά,όπως ισχυρίζομαι κι'εγώ,ενδεχομένως σε κάποια άλλη φάση τής ζωής μας,σε κάποιο άλλο σύμπαν,το καταφέρνουμε.

Θα το μάθουμε εν καιρώ-και τότε θα γελάμε ώς παρδαλά κατσίκια γιά την επίγεια ζωή που περάσαμε.....

ΥΓ.Ο Λάμπρος Κωνσταντάρας,στην ταινία "Ο εαυτούλης μου",το είχε θέσει με πολύ γλαφυρό τρόπο "εξ άλλου,κάποια μέρα,όλοι μας θα πεθάνετε" :)


Σχόλιο από Hastaroth (28.11.2016)
Ναί,το θυμάμαι,άν και εκείνη την ημέρα δέν ήμουν κι'εγώ εκεί.Το έμαθα κάποιες μέρες αργότερα-και στενοχωρήθηκα πολύ.

ΥΓ.Το θέμα είναι ότι εσύ έχεις μαλλί και εγώ δέν έχω.Το είχα συζητήσει παλιότερα και με τον Γιοκαρίνη αυτό το θέμα.

ΥΥΓ.Δέν τα ξέρω καλά τα ιερομοναχικά και εν γένει τα εκκλησιαστικά θέματα.Ηξερα όμως κάποιον,πολύ καλό κιθαρίστα.Μιά μέρα που ήμουν στίς μαύρες μου εξ αιτίας αισθηματικής απογοήτευσης,τον είχα συναντήσει στον δρόμο και μού είπε:"τί είναι άλλωστε η μουσική;Οργανο τού διαβόλου.Αποφάσισα λοιπόν να γίνω μοναχός".Οπερ και έπραξε....


Σχόλιο από Orfeus (28.11.2016)
Την δική σου εξήγηση έχω και εγώ στο μυαλό μου. Απλά ζήτησα την επιστημονική τεκμηρίωση του γιατρού.

Ε τώρα τα ιερομοναχικά... κοίτα... δεν είναι δυνατόν για μια ολιγοήμερη -και όχι μόνιμη- επίσκεψη να σε υποχρεώσουν να κουρευτείς. Και δεν μιλάμε για μονή, αλλά για σκήτη έτσι; Αλίμονο δηλαδή. Αν είναι έτσι όχι μόνο δεν πάω, αλλά ούτε που το σκέφτομαι.

Πέραν αυτού, η εμπειρία είναι που με ιντριγκάρει, διότι τη μοναχικότητά μου την έχω και την έχω όποτε γουστάρω.


Σχόλιο από Hastaroth (28.11.2016)
Σωστά.Δέν κουρεύουν όποιον πάει να επισκεφτή μιά μονή γιά μικρό χρονικό διάστημα.Επίσης οι σκήτες δέν νομίζω ότι υπάγονται σε μονές,είναι κατοικίες ερημιτών

(Αν και,εδώ που τα λέμε,ένα καλό κουρεματάκι τζάμπα από μοναχό δέν θα έβλαπτε....Αλλά πάλι,να κάνης ολόκληρο ταξίδι γι'αυτό;Δεν πάει...)


Σχόλιο από sven (28.11.2016)

Οι λόγοι που ωραιοποιούμε το παρελθόν δεν οφείλεται απλά στο πέρασμα του χρόνου και στη μεγαλύτερη ωριμότητα (να την πάλι!) που αποκτήσαμε, αν αποκτήσαμε, γιατί η ωριμότητα δεν είναι απαραίτητα ανάλογη του χρόνου ή της βιολογικής μας ηλικίας…

Κατά την άποψή μου, οι λόγοι είναι περισσότεροι και συνθετότεροι. Καταρχήν, ψυχισμός μας έχει πάντα την τάση να απωθεί κάθε τι που δεν αντέχει να βιώνει, μέχρι του σημείου να μην έχουμε την παραμικρή μνήμη του επώδυνου/τραυματικού γεγονότος. Αν, για τον οποιονδήποτε λόγο, δεν είναι εφικτή η απώθηση αυτή, τότε μπορεί να μονώνονται τα επώδυνα συναισθήματα (εφόσον υπήρξε τραυματική εμπειρία) και να παραμένει απλά μια φαινομενικά ουδέτερη μνήμη του γεγονότος.

Το να μεγαλώνουμε είναι ενός είδους αποχωρισμός από την παιδικότητα, την ανεμελιά, την ασφάλεια της οικογένειας (αν αυτή παρείχε ασφάλεια) και την αίσθηση πως ο θάνατος είναι πολύ μακριά ακόμα. Έτσι, λοιπόν, η ωραιοποίηση αυτή μειώνει το άγχος του αποχωρισμού από μια εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτί, με όλα τα συνακόλουθα… Η νοσταλγία δεν είναι παρά ο απόηχος των ανωτέρω…

Αλβέρτο, μπράβο σου για την ειλικρίνειά και το θάρρος σου να μοιράζεσαι δημόσια τέτοιου είδους εμπειρίες για θέματα «ταμπού» για τους περισσότερους, αν όχι για σχεδόν όλους. Για να έχεις κάνει τόσο λεπτομερή σχέδια, θα πρέπει να είχες φθάσει όσο γίνεται κοντύτερα. Κατάφερες, όμως, να αντισταθείς στον «πειρασμό». Θέλει κι αυτό δύναμη, αν και οι περισσότεροι λένε «Δείλιασε», λες και είναι το ίδιο με το φόβο κάποιου να μπει στο τραινάκι του τρόμου ενός Λούνα Παρκ…

Καλή συνέχεια!!!


Σχόλιο από Orfeus (28.11.2016)
Όμορφα. Σ' ευχαριστώ Σάββα. :)


Σχόλιο από Hastaroth (28.11.2016)
Το ν'αυτοκτονήση κάποιος επειδή έχει σοβαρά οικονομικά προβλήματα-τού πήραν το σπίτι με κατάσχεση,έχασε την επιχείρησή του,τους κόπους μιάς ζωής κλπ,το κατανοώ.

Αλλωστε,ένας καλός συνάδελφος και φίλος από τον όμιλο εταιριών όπου εργάζομαι,αυτόν τον τρόπο διάλεξε γιά να θέση τέρμα στην ζωή του-πήδηξε από ένα γιαπί κοντά στον χώρο εργασίας του.

Το ν'αυτοκτονήση κάποιος επειδή έχασε την σύντροφό του με την οποία είχε περάσει 30 χρόνια κοινής ζωής και ευτυχίας,κι'αυτό το κατανοώ.Τριάντα χρόνια είναι σχεδόν μιά ζωή.Μιά τέτοια απώλεια σού αφήνει ένα κενό που δύσκολα το αντέχεις.

Αλλά να θέλης να πεθάνης στα 20 σου επειδή σε άφησε η Κατερίνα,η Μαρίνα,η Κωνσταντίνα,με την οποία "τα είχες" επί ένα χρόνο,κρίμα δέν είναι;Να μήν ¨"προκάνης" (που έλεγε κι'ένας γνωστός πολιτικός) να ζήσης,να κάνης πράγματα,ν'αποκτήσης εμπειρίες,απλώς και μόνο επειδή σε "παράτησε" κάποια που ούτε κάν είχες αρχίσει να την γνωρίζης;.

Ναί,γιά έναν εικοσάχρονο,μπορεί αυτό να φαίνεται "βουνό",αλλά δέν είναι.Γιατί αυτή που σε παράτησε δέν είχε ακόμη προλάβει ν'αφήση το στίγμα της στην ψυχή σου,να συμβάλη στην διαμόρφωση τού χαρακτήρα σου (και αντιστρόφως,βεβαίως).Και δέν θέλει κόπο γιά να κάνης αυτήν την σκέψη-μόνο λίγη ψυχραιμία,να μην ενεργήσης "εν βρασμώ ψυχής",που λένε και εις τα δικαστήρια.Αν οι δικοί σου σε έχουν συμβουλέψει να μήν ενεργής ποτέ βιαστικά,είναι (σχετικά) εύκολο.Κι'άν είναι δίπλα σου εκείνη την στιγμή κάποιος που θα σε βοηθήση να κρατήσης την ψυχραιμία σου,γίνεται ακόμη ευκολώτερο.

ΥΓ.Η σκέψη που με εμπόδιζε κάθε φορά να πραγματοποιήσω το εγχείρημα αυτό ήταν "δέν θα κερδίσω τίποτε άν το κάνω τώρα.Ασε να περάσουν καμμιά 60ριά χρονάκια και βλέπουμε".

Αλλωστε,τέτοιου είδους "λύσεις" δέν είναι αντιστρέψιμες......



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
orfeus
Γιώργος Μπιλικάς
Storyteller...
από Valley Below



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/orfeus

-









Tags

Al-Andalus Heaven Adventures Άννα Αγγελική Αθηνά Αλεξάνδρα Αντώνης Βάσω Βίκυ Γιώργος Γιάννα Δημήτρης Ειρήνη Ελένη Ερίκα Ζωή Ηρώ Θωμάς Θανάσης Κώστας Λίντα Μυρτώ Μίμης Μαρία Νίκος Νεφέλη Ορφέας Πάνος Ρένα Ρούλα Σπύρος Σοφία Τάσος Τζούλια Χρήστος K. No. 9 Bob Dylan Leonard Cohen Έζρα Πάουντ Τ. Σ. Έλιοτ Αρθούρος Ρεμπώ Κάρολος Μπωντλαίρ Ουίλιαμ Μπλέικ Νόμπελ Φαινόμενο Έβερεστ Γιώργος Μπαμπασάκης Μεταίχμιο Cibelle Green Grass Μπαστούνι Ντάμα Cigarettes After Sex Sweet Greg Lake ELP Emerson Lake and Palmer Keith Emerson Carl Palmer Robert Fripp King Crimson From the Beginning Hurt John John Hurt Sir Koop Island Blues Thousand Kisses Deep Love Rolling Rolling Stones Stones We We Love You You Άρης Βασίλης Γερμανός Γκαϊφύλλιας Γλέζος Δημητριάδη Διονύσης Ζιώγαλας Ιατρόπουλος Ισιδώρα Κατερίνα Κωχ Λεττονός Μαρίζα Μαρίνα Μάτσας Μοναξιά Μοναχικότητα Ντάλας Ξενουδάκη Σαββόπουλος Τασούλης Τσιλογιάννης Ψαριανός Αγάπη Αδελφή Ακατάλληλη Βιβλίο Γιώργος Μπιλικάς Διαδρομές Ε Ζάνη Κ. Μπιλικάς Νεφέλη Πόπη Ζάνη Πρόλογος Πόπη Στιγμή Συμπαντικές Συμπαντικές Διαδρομές Υπερβατική Ψυχή Support Ανάγκη Αποδοχή Ασφάλεια Βασίλισσα Βουτιά Δεσμός Δεσμά Δύσκολη Έκθεση Ελευθερία Εμπιστοσύνη Ζητιάνος Μοίρασμα Οδοντόβουρτσα Ομορφιά Παράδοση Περίπτωση Πραγματικότητα Σιγουριά Συμφωνία Συναλλαγή Σχέση Απομεινάρια Ηλιοσκόταδο Κ Καρυάτιδα Λόφος Μορφή Μυθιστόρημα Ντουλάπι Νύχτα Σκοτάδι Σκοτεινιά Σύμπαντα Φεγγάρι Φως Χάρη Αγία Δημήτρης Αθανίτης Διάβολος Εκδήλωση Κώστας Καζανάς Καμία Κινηματογραφική Λένα Κιτσοπούλου Λέσχη Μουσική Παρασκευή Συμπάθεια Ταινία Devil No Sympathy Αθήνα Αίγυπτος Αϊνστάιν Βαστίλη Βιετνάμ Γαλλία Δαρβίνος Διαμάντια Ηλίθιος Ηλιθιότητα Ινδιάνοι Ιράκ Κάστερ Κόρινθος Κουασιμόδος Λιβύη Λουδοβίκος Ναπολέων Ντοστογιέφσκι Παντοτινός Ρωσία Σιου Σεγιέν Συρία Τσιπόλλα Chiquentcento Αθηναίων Πολιτεία Ανατολή Βοηθοί Δύση Ηθοποιοί Ήλιος Θεός Θησείο Κύρα Όψεις Πυγολαμπίδα Σελήνη Σκαθάρι Σοφία Παναηλίδου Σοφοί Συμβούλιο Φανταστικό Αλέξανδρος Καρακαντάς Γλέζου Καραμουσαλής Κρασούδης Μαστοράκη Μπενέτου Παπαθανασίου Πατσιφάς Πετρίδης Ρούσσος Ρωμανός Σαλιάρης Σουγιούλ Σπανουδάκης Στασινόπουλος Τρούσας Aphrodite’s Child Axis Charms Forminx Igloo Juniors Αμβρόσιος Άνθιμος Άρθρο Ασήμαντα Βατικανό Δημόσιο Δυνατός Εκκλησία Επικρατούσα Επίσημη Ευρώ Θεοφάνης Θρησκεία Ιερώνυμος Ιταλία Μεσαίωνας Παπάδες Παπάς Ποσά Προνόμιο Σεβασμός Συγγνώμη Σύνταγμα Ανεπάρκεια Ανοχή Γραμματέας Διαφορετικότητα Εγωκεντρισμός Ευθιξία Ιατρείο Κάμψεις Κατωτερότητα Καφές Κομπλεξικός Κριτική Μητσοτάκης Μισογύνης Ορισμός Πληρότητα Πρόβλημα Ραντεβού Σύλλογος Ψυχολόγος Ανασφάλεια Αξίες Αρνητικό Δότης Δραστήριος Δυσοίωνο Ελπίδα Ενεργός Θετικό Κεφάλι Κοιλιά Κρίση Μέλλον Οικονομικά Παραλήπτης Παρελθόν Παρόν Προβλήματα Φροντίδα Ανάταση Ανάσταση Ανά(σ)ταση Καλή Ανθοπωλείο Άντρας Αρειανός Διάλειμμα Ευνουχισμός Θάλασσα Θέατρο Ιδρώτας Καρέκλα Κιθάρα Κοπή Κόρνα Κρασί Λογαριασμός Παλαιά Πάλκο Πόρτα Ποτήρι Ταμπούρλο Τιτανικός Τριαντάφυλλο Απιστία Κόλυβα Αποφρακτική Γράμμα Έστειλα Πνευμονοπάθεια Ποτέ Χρόνια Χρόνια Αποφρακτική Πνευμονοπάθεια ΧΑΠ Βασιλική Βασιλική Μπούζα Θεματοφύλακες Μπούζα Παρουσίαση Βόλος Κανάρια Κυριακή Λάρισα Όψεις του Φανταστικού Πολυχώρος Σάββατο Φουντούλης Ωδείο Καλαμάτα Λογοτεχνία Bodega Γιώργο Εσένα Ζήσω Μπορώ Χωρίς. Γιώργος Βασιλείου Καλό Μάχη Σκληρή Ταξίδι Έξω Μέσα Όμορφη Συνέντευξη Λυπημένα Μάτια Προφήτες Adventures Heaven Πάτρα Πρωταπριλιάτικο Ψέμα Bar Ghetto Δρόμος Καλός Κηλαηδόνης Λουκιανός Λουκιανός Κηλαηδόνης Εννέα Εύα Κολοκοτρώνη Νο. 9 Στυλάντερ Ευτυχισμένος Πόρνη Τυχερός Χαρούμενος Ωριμότητα Λιμάνι Πλοίο Θοδωρής Θοδωρής Παυλάκος Παυλάκος Strega Χρονιά 2017 Happy New Year Καρό Belongs Daddy Get Heart Marilyn Monroe Want What Καταστροφή Κούφια Ώρα Μαίρη Σπαθί Ana Ana Moura Case Do Fadista Fado Fados Joni Joni Mitchell Mitchell Moura Sou Οδηγός Αναβλητικότητα User Manual Κρήτη Σοφία Ζαρκαλή Ηράκλειο Ρέθυμνο Πολύκεντρο Νεολαίας Arokaria Cafe Πρόσκληση Αθηναίων Πολιτεία Blame Irish Moon Φιλοσοφία Νίκος Ζωιόπουλος Νίκος Χατζόπουλος Φεστιβάλ Δράμα Βραβείο Κινηματογράφος Φρικιό Λαμόγιο Υπάλληλος

Γίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs


    Links







    Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
    Όροι Χρήσης

    template design: Jorge