αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
16 Αυγούστου 2021, 07:12
Όταν ένα παιδί εγκαταλείπεται…


Η 30χρονη κοπέλα που κάθονταν απέναντί μου συνέχισε την αφήγησή της, αναφέροντας τα παρακάτω συγκλονιστικά στοιχεία:

«Όταν ήμουν 6-7 χρονών, οι γονείς μου είχαν σοβαρά προβλήματα μεταξύ τους και καθόλου χρόνο για μένα. Κανείς δεν με ρωτούσε πως νιώθω, αν χρειάζομαι κάτι, αν πεινώ ή αν θέλω τη συντροφιά κάποιου. Ήταν τόσο μεγάλη η  ανάγκη μου να νιώσω πως κάποιος νοιάζεται για μένα που έφευγα από το σπίτι και κρυβόμουν κάπου εκεί τριγύρω για να δω αν θα με αναζητήσουν. Περίμενα για ώρες αλλά κανείς δεν εμφανίζονταν, μέχρι που τα φώτα του σπιτιού έσβηναν. Τότε μόνο συνειδητοποιούσα πως κανείς δεν πρόκειται να με αναζητήσει».

Αυτό είναι ένα άλλο είδος ιδιότυπης γονικής εγκατάλειψης όταν, δηλαδή, ο γονιός δεν ανταποκρίνεται στις απαιτήσεις του γονικού του ρόλου, αφήνοντας το ίδιο το παιδί να φροντίζει τον εαυτό του. Υπάρχουν περιπτώσεις γονέων που βρίσκονται σε διαδικασία χωρισμού με πολλές και σοβαρές εντάσεις ή που έχουν χάσει οι ίδιοι κάποιο σημαντικό πρόσωπο (γονέα, αδελφό κ.τ.λ.), καταστάσεις που τους απορροφούν τόσο πολύ, με αποτέλεσμα το παιδί να αφήνεται, στην ουσία,  στο έλεός του. Το αποτέλεσμα μίας τέτοιας κατάστασης είναι το παιδί να νιώθει παντελώς ανάξιο σημασίας και αγάπης. Κανείς δεν νοιάζεται ή αγαπά έναν αόρατο…

Ο πόνος και η απόγνωση που μπορεί να νιώθει ένα τέτοιο παιδί είναι απερίγραπτα, οι δε συνέπειές τους καταστροφικές, ακόμα και στην ενήλικη ζωή. Η συγκεκριμένη κοπέλα δεν τολμούσε να εμπιστευθεί κανέναν, όποιος και αν αυτός/αυτή ήταν. Στις ελάχιστες περιπτώσεις που άρχιζε να νιώθει κάτι το ιδιαίτερο για κάποιον, εξαφανίζονταν έντρομη, μπρος στο ενδεχόμενο να της γίνει το άτομο αυτό απαραίτητο και κάποια στιγμή την εγκαταλείψει…

Από την ηλικία των 6-7 χρόνων, οπότε και πείσθηκε πως κανείς δεν νοιάζεται για αυτήν, ενεργοποιήθηκαν οι μηχανισμοί επιβίωσής της. Η επιβίωσή της εξαρτιόνταν αποκλειστικά από την ίδια, δεν είχε τίποτα να προσδοκά από κανέναν. Μου είπε πως, ως έφηβη, ποτέ δεν ήπιε αλκοόλ, όπως όλοι οι φίλοι της, και δεν έκανε τίποτα το επικίνδυνο γιατί ήξερε πως αν μεθούσε ή της συνέβαινε κάτι απρόοπτο, κανείς δεν θα εμφανίζονταν για να τη φροντίσει. Εξαναγκάσθηκε σε μια εξεζητημένη αυτάρκεια και αυτονομία, για να καταφέρει να επιβιώσει.

Είναι τόσο εύκολο να απορροφηθούμε, ως γονείς, από τα διάφορα που μπορεί να μας συμβαίνουν (εργασία, προβλήματα με το σύντροφο, ψυχικές δυσκολίες κ.ά.) που να περιοριζόμαστε στα πρακτικά και απαραίτητα, όσον αφορά στη φροντίδα του παιδιού, νομίζοντας πως αυτό αρκεί. Τα παιδιά καταλαβαίνουν διαισθαντικά τα πάντα, χωρίς όμως να μπορούν μα δώσουν εξηγήσεις, και αυτό είναι το χειρότερο. Συνήθως, ενοχοποιούν τον εαυτό τους, δηλαδή πως τα ίδια φταίνε για όλα, σε μια προσπάθειά τους να «σώσουν» το γονιό μέσα τους ώστε να συνεχίσουν να τον βλέπουν ως τον «καλό γονιό». Θυμάμαι ένα αγοράκι 8 χρονών που το χτυπούσε αλύπητα ο βίαιος πατέρας του και μου έλεγε: «Ο μπαμπάς μου με χτυπά για το καλό μου, επειδή δεν είμαι καλό παιδί». Με δυσκολία συγκρατούσα τα δάκρυά μου…

Κάποτε το ξύλο ή η απειλή για ξύλο ήταν απαραίτητο στοιχείο της διαπαιδαγώγησης παιδιών. Τώρα πλέον, αυτό δεν ισχύει, σε μεγάλο βαθμό. Τα τιμωρούμε με άλλους πιο αποτελεσματικούς τρόπους, για παράδειγμα, κλείνοντάς τα σε ένα δωμάτιο ή απειλώντας τα πως θα τα εγκαταλείψουμε γιατί δεν τα αντέχουμε. Τα ασφαλή παιδιά μπορούν να αξιολογήσουν τέτοιου είδους απειλές και ξέρουν πως οι γονείς τους δεν θα κάνουν πράξη τις απειλές τους. Οι γονείς, όμως, χάνουν την αξιοπιστία τους. Τα ανασφαλή παιδιά, όμως, τρομοκρατούνται. Το μήνυμα που εισπράττουν είναι: «Εάν δεν είσαι όπως σε θέλω, δεν σε αγαπώ! Και τότε, δεν σε θέλω για παιδί μου!». Αγάπη με όρους, δηλαδή. Ένα τέτοιο παιδί νιώθει φρικτά και ανάξιο αγάπης. Τα αισθήματα ντροπής αρχίζουν να κυριαρχούν και μόνο για το ότι υπάρχουν. Έχω δει εκατοντάδες τέτοια παιδιά που νιώθουν πως δεν αξίζουν την αγάπη, όχι μόνο των γονιών τους, αλλά και κανενός….

Είναι πολύ σημαντικό και απαραίτητο να αφιερώνουμε, έστω και 10 λεπτά την ημέρα, αποκλειστικά για επικοινωνία και ολοκληρωτική επαφή με το παιδί μας και να μη το αφήνουμε για κάποια άλλη φορά. Για τα μικρά παιδιά, υπάρχει μόνο το εδώ και τώρα και, αν το στερηθούν, έχουν την αίσθηση πως το στερούνται για πάντα, ιδιαίτερα αν ο γονιός είναι απρόβλεπτος , ασυνεπής και εγκλωβισμένος στα δικά του.

Αυτά ας μην τα λησμονούμε ποτέ, και ας τα σκεφθούμε πολλές φορές σοβαρά, πριν φέρουμε στο κόσμο ένα παιδί, μόνο προς επιβεβαίωση της ματαιοδοξίας μας ή προς κάλυψη άλλων συναισθηματικών μας αναγκών, όπως πολύ συχνά, δυστυχώς, συμβαίνει…


3 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από EVAGGELIASAKELLARIOU (17.08.2021)
Kαλησπέρα, Σάββα-sven. Tα παραδείγματα παιδιών, που αναφέρεις είναι βγαλμένα από τη πραγματικότητα. Θα συμφωνήσω κυρίως με τις τρεις τελευταίες παραγράφους του κειμένου σου. Να προσθέσω μια γνώμη μονάχα. Είναι τέχνη να είσαι γονιός σήμερα και δε παίζει ρόλο το μορφωτικό επίπεδο ή κοινωνικό status-quo. H παιδική ηλικία είναι πολύ σημαντική για την εξέλιξη του ανθρώπου και είναι στο χέρι των γονιών να δημιουργήσουν σωματικά ή ψυχικά υγιή παιδιά.


Σχόλιο από sven (17.08.2021)
Έχεις απόλυτο δίκιο, Ευαγγελία μου!
Το να γίνει κάποιος γονιός δεν είναι ούτε υποχρέωση ούτε και καθήκον. Είναι επιλογή ζωής που, όποιος την κάνει, έχει τεράστια ευθύνη απέναντι σε ένα πλάσμα που δεν επέλεξε εκείνο να γεννηθεί, αλλά εμείς.

Το να είναι κάποιος καλός γονιός δεν έχει να κάνει με το μορφωτικό του επίπεδο, αλλά με τη συναισθηματική του ωριμότητα και ετοιμότητα. Με τη δυνατότητα ενσυναίσθησης που έχει, αν έχει, που, με τη σειρά της, σχετίζεται άμεσα με τα δικά του προσωπικά βιώματα ως παιδί.

Αν συνειδητοποιούσαμε πλήρως την ευθύνη που έχουμε, φέρνοντας στον κόσμο ένα παιδί, τότε ο κόσμος θα είχε σίγουρα καλύτερους γονείς και πολύ λιγότερα τραυματισμένα ψυχικά και σωματικά παιδιά, και αργότερα ψυχικά πονεμένους και δυστυχισμένους ενήλικες, με τις γνωστές, εφ΄όρου ζωής, συνέπειες...



Σχόλιο από sven (17.08.2021)

...πριν από μερικά χρόνια, μου ανατέθηκε η πραγματογνωμοσύνη ενός 10χρονου αγοριού, επειδή ο πατέρας του έγινε πυρ και μανία μαζί του από την, κατά τη γνώμη του, κακή απόδοση του γιου του σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα της ομάδας στην οποία το παιδί αγωνίζονταν, εγκαταλείποντάς το στο γήπεδο και επιστρέφοντας μόνος του στο σπίτι...

Αυτός ο πατέρας είχε άλλα δύο παιδιά που ανέτρεφε...



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης