αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs
Σκόρπιες σκέψεις και ιδέες ενός ανήσυχου μυαλού
Η ζωή θέλει χαμόγελο

22 Νοεμβρίου 2010, 17:30
Νοσταλγικό post(δεκαετία 80)για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι
ζωή  νοσταλγία  

Τις τελευταίες μέρες, δεν ξέρω γιατί, με έχει κυριεύσει μια νοσταλγική διάθεση… Πάντα την είχα μέσα μου βέβαια, αλλά αυτή τη φορά κάθισα και θυμήθηκα, με αναζητήσεις στο διαδίκτυο, διάφορα παλιά παιδικά προγράμματα, παλιές εικόνες, παλιές συνήθειες, παλιές τηλεοπτικές σειρές, στη δεκαετία που έκανα τα πρώτα μου βήματα, και άρχισα να καταλαβαίνω τον κόσμο, τη δεκαετία του 1980. Μπορεί να ήταν ελαφρώς .. κιτς κάποια από αυτά, με τα δεδομένα του σήμερα, μπορεί να επικρατούσε η ντίσκο, που σήμερα δεν προτιμώ σίγουρα, μπορεί τα τότε ακούσματα μου σήμερα να μου φαίνονται ξεπερασμένα, αλλά δεν παύει να είναι η δεκαετία των παιδικών και εφηβικών μου χρόνων και την αγαπώ ξεχωριστά. Κάποια από αυτά που θυμήθηκα βέβαια απλώνουν και στις δυο δεκαετίες, την πριν και την μετά, του ’70 και του ’90 δηλαδή.

Σκόπιμα θα παραλείψω αρκετά, αλλιώς αυτό εδώ το post θα βγει τεράστιο…

Ξεκινάμε την αναδρομή.. Δέστε τις ζώνες και …. Φύγαμε!!

 

Πρώτα από όλα, δικό μου αγαπημένο παιδικό, ήταν ο ''Νιλς Χόλγκερσον'', που ταξίδευε πάνω στη χήνα.

Τα στρουμφάκια. Ο Αστυνόμος Σαίνης. Η Κάντυ- Κάντυ. Η Μάγια η μέλισσα. Ο ''Σπόρτ- Μπίλι'' με το βαλιτσάκι του. Η Χάιντι. Η σκυλίτσα ''Λάσυ''.

Υπήρχαν και σειρές για όλη την οικογένεια, με ηθοποιούς, όχι καρτούν, όπως ‘’το μικρό σπίτι στο Λιβάδι’’.

Γελούσαμε με τον ''Χοντρο- Λιγνό''  και τον ''Μπένι- Χίλ''.

Παρακολουθούσαμε τον ''Μαγκάιβερ'' να γλιτώνει πάντα με τα τρικ του από τις κακοτοπιές. Πολυμήχανος.

Παρακολουθούσαμε τη ''Δυναστεία'' και την ''τόλμη και γοητεία'', που τότε ήταν τα πρώτα της επεισόδια, ενώ τώρα κοντεύουν να γίνουν παππούδες ακόμα και οι πιο νέοι ηθοποιοί.

Βλέπαμε τον  ''ιππότη της Ασφάλτου'', με το μαγικό αμάξι του, τον Κίτ.

Άλλη μια οικογενειακή σειρά, με σχολεία, ήταν το ''Πριν χτυπήσει το κουδούνι''. Κωμική σειρά.

Άλλη μια σειρά που μου άρεσε πολύ και την έβλεπα πολύ μικρή ήταν ''το μυστήριο του Χρυσού πιθήκου'', με ένα υδροπλάνο και πολλά όμορφα τοπία. Δεν θυμάμαι πολλές λεπτομέρειες, πήγαινα στο νηπιαγωγείο τότε, ίσως και στις πρώτες τάξεις του δημοτικού, αλλά μου έχει εντυπωθεί στη μνήμη η εικόνα να παρακολουθώ σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση αυτή τη σειρά την ώρα του μεγάλου σεισμού του 1981, και μικρό παιδάκι τότε, να πέφτω στο σκοτάδι από την καρέκλα από το κούνημα. Ύστερα βγήκαμε έξω όλοι.

Άλλη μια ωραία σειρά με ένα κρουαζιερόπλοιο ήταν το ''πλοίο της αγάπης''.

Από Ελληνικές σειρές θυμάμαι το ''Ορκιστείτε Παρακαλώ'', με τον Γιάννη Μιχαλόπουλο στο ρόλο του προέδρου, θυμάμαι το ''Μινόρε της αυγής'', θυμάμαι τη Τζοβάνα Φραγκούλη και το ''πες το και θα γίνει'' που πραγματοποιούσε ευχές παιδιών, θυμάμαι ''το κάμπινγκ'' , θυμάμαι και ''τα μπακούρια'' με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη νεαρό, μια σειρά που έχει σταθεί αδύνατον να βρω έστω και ένα επεισόδιο της να παρακολουθήσω στο ιντερνετ…

Είμαστε η γενιά που είδαμε για πρώτη φορά τους ''Απαράδεκτους'', τους ''Μεν και Δεν'', τις ''τρείς Χάριτες'' ,όταν προβληθήκανε και όχι σε επανάληψη.

Θυμάμαι και κάποια τηλεπαιχνίδια, Τον ''τροχό της Τύχης'', τη ''Μέγκα Μπάνκα'', το ''Κόντρα Πλακέ''.

Κάπου τότε βγήκαν και τα τυχερά παιχνίδια, αρχικά το ΛΟΤΤΟ και ύστερα το ΤΖΟΚΕΡ, που όλοι έπαιζαν μετά μανίας και κανένας ποτέ δεν κέρδιζε.

Τα κοριτσάκια, αλλά και τα αγοράκια είχαν τα δικά τους αντίστοιχα, είχαμε άλμπουμ και κολλάγαμε αυτοκόλλητα που αγοράζαμε. Θυμάμαι με τι χαρά πήγαινα στο ψιλικατζίδικο και αγόραζα με το χαρτζιλίκι μου αυτοκόλλητα και ανυπομονούσα να τα ανοίξω και σιγά μην περίμενα να πάω σπίτι, τα άνοιγα στο δρόμο. Όσα είχαμε διπλά τα ανταλλάζαμε με τους συμμαθητές και τις συμμαθήτριες μας συνήθως.

Τότε είχαμε κασετόφωνα και κασέτες, τις οποίες τις γράφαμε από άλλους, από το ραδιόφωνο, από τους δίσκους, γιατί τότε είχαμε και πικάπ και δίσκους. Οι δίσκοι ήταν κάτι πολύ πιο εύθραστο σε σχέση με το ανθεκτικό cd ,χωρούσαν σαφώς λιγότερα τραγούδια  και έπρεπε να γυρίζεις τις πλευρές και όμως ο ήχος τους, με τα παράσιτα που έκαναν κάποιες φορές από τη σκόνη, ήταν πολύ πιο ζεστός και πλούσιος από τον ξερό ήχο του cd.

Είχαμε και φορητές συσκευές με κασέτα, τα walkman. Κάποια είχαν και ραδιόφωνο αργότερα.

Τότε χορεύαμε στις ντίσκο, αρκετές φορές πηγαίναμε και με το σχολείο, αργότερα, με το λύκειο οργανώναμε χορούς για να μαζέψουμε λεφτά για την πενταήμερη. Ένας από τους χορούς που επικρατούσαν τότε ήταν το ''Labada'' με τις κοντές φουστίτσες.

Εκτός τις κασέτες του κασετοφώνου για τη μουσική, για τις ταινίες, είχαμε κασέτες του βίντεο. Αυτή τη δεκαετία άνθισε η παραγωγή βιντεοκασέτας, Ελληνικών ταινιών, όπου έπαιζαν γνωστοί ηθοποιοί, όπως ο Ψάλτης, ο Πάνος Μιχαλόπουλος, η Ελένη Φιλίνη, ο Φωτόπουλος, ο Μουστάκας κ.α. Υπήρχαν και βιντεοκλαμπ, και νοικιάζαμε βιντεοκασέτες.

Τότε παίζαμε και πολλά ομαδικά παιχνίδια που τείνουν να εκλείψουν, αν δεν το έχουν κάνει ήδη, σήμερα στην εποχή των Η/Υ, του φόβου και της ατομικότητας που δημιουργεί, θέλοντας και μη. Τότε οι γονείς μας χωρίς δισταγμό μας άφηναν στο δρόμο να παίζουμε, εκτός βέβαια κι από παιχνίδια που παίζαμε όλα τα παιδάκια, τα πλαίσια του σχολείου. Παιχνίδια όπως τα μήλα, το κρυφτό, το κυνηγητό ήταν στην ημερησία διάταξη. Τα κοριτσάκια παίζαμε και λάστιχο, κάποιες φορές στις πιλοτές και τους ακάλυπτους των πολυκατοικιων.

Αγαπημένο μου παιχνίδι, στις κατ’ ιδίαν ώρες παιχνιδιού ήταν τα playmobil. Ποτέ δεν έπαιξα με μανία με κούκλες σαν άλλα κοριτσάκια. Είχα όμως την κλασική bibibo και το ταίρι της , τον John- John. Είχα και το Μικρό μου Πόνυ και άπειρα κουκλάκια. Από εκείνη την εποχή έχει επιζήσει ο Σνουπυ, που τον έχω από 8 χρονών και έχει κάνει μετακομίσεις μεταξύ Γαλατσίου- Κυψέλης- Νέας Σμύρνης και τώρα Κατερίνης. Κοσμογυρισμένος Σνουπυ. Στην κοιλιά του διατηρεί ένα μαύρο σημάδι, είχε πέσει μέσα σε μαύρη μπογιά που είχε ο πατέρας μου τότε και έβαφε κάτι κάγκελα, αν θυμάμαι καλά.

Τότε γράφαμε με στυλο bic, είχαμε στο σχολείο παγουρίνο και ένα πλαστικό ποτηράκι διαφανές που όλο έτρεχε, αγοράζαμε περιοδικά όπως η ''Μανίνα'', η ''Κατερίνα'', η ''Πάττυ'',  το ''Μπλεκ''-τα αγόρια- το ''Σεραφίνο'', τη ''Βαβούρα'', τρώγαμε κουκουρουκου και σοκοφρέτες, ειχαμε τσίχλες με ψεύτικα τατουάζ που κάναμε στα χέρια μας, τρώγαμε φουντούνια, δρακουλίνια και τα βάζαμε να τρομάζουμε τους άλλους αλλά κανένας δεν τρόμαζε.

Φορούσαμε παπούτσια All star, μπλούζες με τον  Fido Dido και τον  Bart Simpson.

Αλλά ένα από τα πιο σημαντικά γεγονότα ήταν ότι υπήρχαν ακόμα παρέες. Υπήρχαν ακόμα πάρτυ όπου καλούσες και σε καλούσαν, ο ένας στο σπίτι του άλλου, με μουσική, χορό, παρεούλα, ποτά, αναψυκτικά. Τα παιδιά παίζανε ακόμα. Τώρα μόνα τους πάντα, μπροστά σε μια οθόνη. Στο δρόμο; Ούτε για αστείο. Τότε είχαμε και ποδηλατάκια, τώρα ποιο παιδί μπορεί να βγει με ποδήλατο και να μην κινδυνεύει;

Βέβαια τώρα που μένω επαρχία, μπορώ να πω ότι το ποδήλατο είναι κάτι συχνό, δεν προκαλεί εντύπωση. Στην Αθήνα σίγουρα προκαλεί.

Ήταν όμορφες εποχές… Τότε δεν μπορούσαμε να φανταστούμε ότι μέσα σε 30 χρόνια- και πολύ λιγότερο φυσικά, οι αλλαγές έχουν γίνει πολύ πριν, σταδιακά άλλοτε, απότομα άλλες φορές- θα νοσταλγούσαμε εκείνα τα χρόνια. Από τη μια, επειδή ήταν τα νεανικά μας χρόνια, αλλά όχι τόσο για αυτό… Ήταν πολύ πιο αθώα και μας απασχολούσαν προβλήματα που τώρα γελάμε με αυτά, πολύ απλά σε σχέση με όλα αυτά που μας απασχολούν σήμερα.. Τα σημερινά αδιέξοδα που μοιάζουν άλυτα..

Ευχή μου ,σε 30 χρόνια, τα σημερινά προβλήματα να μην μας μοιάζουν εξίσου απλά και απλοιικά γιατί αυτό θα σημαίνει ότι η ζωή εξακολουθεί να δυσκολεύει και να προστίθενται προβλήματα, πολύ πιο σύνθετα.

Πάντα ο νους μου όμως θα γυρίζει πίσω και αυτό το ταξίδι με χαροποιεί…


7 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από kithara-woman (22.11.2010)
Πολυ όμορφος...Αλλά τα χρόνια περνάνε,αυτή είναι η αλήθεια..
Τότε όλοι βιαζόμασταν να μεγαλώσουμε,και τώρα θα ευχόμασταν να ξαναγύριζαν αυτά τα ανέμελα χρόνια..


Σχόλιο από kwstasagas (23.11.2010)
Πωπωωωω .... πολύ ωραία πράγματα γράφεις kithara woman !!!


"η εικόνα να παρακολουθώ σε μια ασπρόμαυρη τηλεόραση αυτή τη σειρά την ώρα του μεγάλου σεισμού του 1981"

Μου φαίνεται ότι είσαι ... η μειοψηφία !!! Διότι η ισχυρή πλειοψηφία την ώρα του σεισμού έβλεπε "Το φως του αυγερινού", με Αλμπέρτο Εσκενάζη και Κοραλία Καράντη !!! Εμάς εκεί μας βρήκε ο σεισμός, στο επεισόδιο που η Φιλιώ του Καρτάση [Κοραλία Καράντη] γεννούσε !!!!!


"Η σκυλίτσα ''Λάσυ''"

Λοιπόν, μετά από πολλάααα χρόνια διάβασα κάπου ότι ο σκύλος που έπαιζε τη Λάσυ ήταν ... αρσενικό κόλευ !!! Oh shit, οι μύθοι των παιδικών μας χρόνων καταρρίπτονται !!!!!

"Τότε χορεύαμε στις ντίσκο, αρκετές φορές πηγαίναμε και με το σχολείο"

Χεχε ... κι εγώ τις ντισκοτέκ της Αθήνας των 80ς έτσι τις γνώρισα : από τους χορούς του σχολείου ή της τάξης που διοργανώνονταν εκεί !!! Μου έχουν μείνει οι .... ατσούμπαλοι χοροί μου κάτω από τη ντισκομπάλα της "Αυτοκίνησης", με την "ωραία της τάξης" να με διώχνει από δίπλα της !!!!

"τρώγαμε κουκουρουκου"

Αν θυμάσαι, μέσα στις γκοφρέτες Κουκουρούκου υπήρχαν και αυτοκόλλητα [τα οποία ... κάνανε θραύση στις παιδοπαρέες τότε]. Όταν πήγαινα Δημοτικό είχανε αυτοκόλλητα με το Γούντι Γούντπέκερ. Στο Γυμνάσιο αυτοκόλλητα με "πανκάκια και ροκάδες". Στο Λύκειο αυτοκόλλητα με "νυφούλες και γαμπρούληδες". Εσύ ποια αυτοκόλλητα πρόλαβες ?????

"το ''Σεραφίνο''"

Το .... ύψιστο υπαρξιακό πρόβλημα, για το οποίο μέχρι σήμερα δεν έχω βρει απάντηση, είναι το εξής : Αυτός ο Σεραφίνο, τι ζώο ήτανε ??? Λύκος ??? Καγκουρώ ??? Σκύλος ???? Πάντως, πολύ τον γούσταρα !!! Στα τόοοτε παιδικά μου μάτια είχε "απενοχοποιήσει" την αλητεία !!!!

"Από τη μια, επειδή ήταν τα νεανικά μας χρόνια, αλλά όχι τόσο για αυτό… Ήταν πολύ πιο αθώα "

Σε αυτό συμφωνώ απολύτως !!! Το έβλεπες παντού γύρω σου : η περιρρέουσα ατμόσφαιρα χαρακτηριζόταν από μια "αθωότητα", την οποία έβλεπες σε καθετί : Ακόμη και στα βρισίδια του Στάθη Ψάλτη στις βιντεοταινίες, ακόμη και στα πιο σαχλά συνθ - ποπ τραγούδια !!! Γι αυτό ... προτιμώ χίλιες φορές τα ατσούμπαλα χοροπηδητά της Cyndie Lauper παρά το παμπόνηρο βλέμμα της Lady Gaga !!!!





Σχόλιο από kithara-woman (23.11.2010)
Πόσα μου θύμησες,Κώστα,κι εσύ με αυτά που έγραψες...

Συμφωνω με την τελευταία πρόταση,ασυζητητί...Άλλα χρόνια,πιο αθώα βλέμματα..Τωρα υπάρχει μια προστυχιά σε όλα,όχι με την κλασική έννοια της λέξης,αλλά με την έννοια ότι ο σκοπός που γίνεται κάτι,είναι μόνο το χρήμα..

Μπορεί να ήταν μια κιτς δεκαετία σε πολλά,πχ στο ντυσιμο,χτένισμα κλπ,αλλά τη νοσταλγω.

Τη σειρά που αναφέρεις δεν την θυμάμαι καθόλου...Ήμουνα μονο 5 χρονων και έβλεπα εκεινη τη σειρά επειδή είχε και ένα σκυλάκι από όσο θυμάμαι ο πρωταγωνιστης,και έδειχνε όλο νησιά και ωραία τοπία.Από τότε ειχα λατρεία στα ζώα και συνεχίζεται,όπως και στα ταξίδια.

Τη θυμάμαι τη ντίσκο που αναφέρεις!!Επίσης εμείς με την Γ λυκείου ειχαμε πάει στην LA στην Κηφισίας.Εκεί έκανα το πρώτο μου τσιγάρο,δυστυχώς όχι και το μόνο,αλλά ποτέ δεν κάπνιζα πολύ,2-3 τσιγάρα τη φορά,τωρα καθολου.

Τα αυτοκόλλητα τα θυμάμαι,στην κουκουρούκου.

Ούτε εγω έχω καταλάβει τι ζωάκι ειναι ο Σεραφίνο.Υποθέτω σκύλος;

Ωραίες εποχές,Κώστα...Τώρα όλα απρόσωπα...


Σχόλιο από kwstasagas (23.11.2010)
"Τωρα υπάρχει μια προστυχιά σε όλα"

Εγώ αυτό ξέρεις πότε το κατάλαβα ???Την πρώτη φορά [στα μέσα των 90ς] που επισκέφθηκα "ελληνάδικο" [που ήταν "της μόδας" στα 90ς]. Εκεί πρόσεξα το εξής : σε κάποια ζευγάρια, την ώρα που χόρευαν τσιφτετέλια, το ... "χούφτωμα" έπεφτε "στην ψύχρα", χωρίς να κρατιούνται τα "προσχήματα" !!! Κι εγώ .... είχα μείνει "στην εποχή" μας, που στα "σχολικά παρτάκια" μας [τα οποία περιγράφεις στο ποστ σου] χορέυαμε με συμμαθήτριές μας π.χ. το Still lovin' you των Scorpions ή το Say You Say Me του Lionel Richie αγκαλιαστά, μεν, αλλά ... συγκρατημένα και ντροπαλά !!! Έτσι, μόλις είδα αυτή τη σκηνή στο "ελληνάδικο", το πρώτο που σκέφθηκα ήταν "Κώστα, άστα να πάνε, αλλάξανε οι καιροί .... " ..... Νομίζω, λοιπόν, ότι όχι μόνο ήμασταν η "τελευταία γενιά" που χορέψαμε "αγκαλιαστούς χορούς", αλλά και η "τελευταία γενιά" που οι αγκαλιαστοί χοροί μας είχαν, ακόμη, έναν κάποιον ρομαντισμό .....

"Τη σειρά που αναφέρεις δεν την θυμάμαι καθόλου"

Βρε, δεν θυμάσαι τον Λουκή [κατά κόσμον Αλμπέρτο Εσκενάζη] ???? Όταν παιζόταν το "Φως του αυγερινού" οι μισές Ελληνίδες ... ήταν ερωτευμένες μαζί του, χε χε χε χε .....

"Από τότε ειχα λατρεία στα ζώα και συνεχίζεται"

Λογικό είναι, αφού μεγάλωσες με Νηλς Χόλγκερσον χε χε χε [όπως θα θυμάσαι, ο Νηλς, μετά από μάγια, έγινε μικρός, έκανε στην πλάτη του χήνου Μάρτιν το γύρο του κόσμου και μετά, όταν τα μάγια λύθηκαν & ξανάγινε κανονικός, άλλαξε και άρχισε να αγαπά και να σέβεται τα ζωάκια, τα οποία, πριν γίνει μικρός, τα βασάνιζε ... ] .... Θυμάσαι, όμως, και μια άλλη σειρά, αμερικάνικης παραγωγής, εκει στα 80ς με θέμα της "την αγάπη για τα ζώα" ??? Λεγόταν "Grizzly Adams" κι έδειχνε έναν τύπο που, κυνηγημένος άδικα για έναν φόνο που δεν έκανε ποτέ, κρυβόταν στα βουνά και στα δάση της Βορείου Αμερικής. Εκεί ... ανακάλυψε ότι επικοινωνεί με τα ζώα, ιδίως τις αρκούδες, τα οποία αγαπούσε και προστάτευε !!! Η σειρά αυτή [καταπραϋντική, γεμάτη με πανέμορφα τοπία και φυσιολατρική διάθεση] παιζόταν Κυριακές μεσημέρια [ό,τι έπρεπε για τις ώρες της σχόλης μας απ' τα μαθήματα] .... Βρε, με τι πράγματα μεγαλώσαμε χε χε χε ......


Σχόλιο από Hastaroth (23.11.2010)
Χμμ αναδρομές στο παρελθόν κάνουμε,Αυγή;

Πού ν'αρχίσω να λέω γιά τίς δικές μου αναδρομές στο παρελθόν τών...60's

Τότε που δέν υπήρχαν κάν κασετόφωνα,αλλά μόνο "τρανζιστοράκια",όπως λεγόντουσαν τά φορητά ραδιόφωνα.

Τότε που στά εστιατόρια υπήρχαν τα τζουκ-μπόξ με βινύλια (45ρια).Εριχνες τον οβολό σου,πατούσες τά πλήκτρα τής επιλογής σου και ένα μηχανικό χέρι έπιανε το δισκάκι και το έβαζε πάνω στην "πλάκα" τού πικ-άπ.Ο ήχος βέβαια ήταν "άστα να πάνε",αλλά ο κόσμος δέν καταλάβαινε απ'αυτά-αρκεί που άκουγε το τραγούδι που τού άρεσε...

Μή υπαρχούσης τής τηλεοράσεως τότε ακόμα,ο κόσμος καθηλωνόταν μπροστά στό ραδιόφωνο γιά να ακούση τίς "σαπουνόπερες" τής εποχής:"Μικρή πικρή μου αγάπη" και "το σπίτι τών ανέμων" (όπου πρωταγωνιστούσε ώς ήρωας ο αστυνόμος Λαμπίρης) είναι οι μόνοι τίτλοι που έχω συγκρατήσει,καθώς η μητέρα μου τίς παρακολουθούσε ανελλιπώς και όταν ήμασταν στο σπίτι ο αδελφός μου κι'εγώ-ελέω διακοπών-γινόμασταν "αναγκαστικοί ακροατές.

Υστερα μπήκαμε στά 70s και εμφανίστηκε η ασπρόμαυρη τηλεόραση ("πειραματική" στην αρχή από την ΕΙΡΤ).Τότε μάλιστα οι συσκευές ήταν ολόκληρα έπιπλα,με πορτάκια συρόμενα που κάλυπταν την οθόνη και τά κουμπιά και κλείδωναν,γιά να μήν μπορούμε εμείς τά παιδιά να ανοίξουμε την συσκευή εν τή απουσία τών γονέων μας..

Οταν όμως μάς άφηναν να βλέπουμε,υπήρχαν ούκ ολίγες εκπομπές..

Φυσικά,οι σειρές:Λάσσυ (η πρώτη σειρά που είδα στην τηλεόραση,με το αυθεντικό κόλλεϋ που ήταν όντως θηλυκό),Λόουν Ρέϊντζερ-ο μασκοφόρος καβαλλάρης με το άσπρο άλογό του τον Σίλβερ,που τιμωρούσε τους κακούς-Μπονάντζα (ο μπαμπάς Καρτραϊτ με τους τέσσερις γιούς του).Αργότερα-που πλέον ήμασταν έφηβοι-βλέπαμε και πιό..προχωρημένα πράγματα:το Star Trek (το αυθεντικό,φυσικά,με τον Λέοναρντ Νιμοϋ στον ρόλο τού Σπόκ με τά μεγάλα αυτιά),τον "Αγιο"-ή αλλιώς Simon Templar με τον Ρότζερ Μούρ στον ομώνυμο ρόλο-τίς "Επικίνδυνες αποστολές" (ναί,είναι τόσο παλιά σειρά,και μάλιστα πιό αξιόλογη από την δεύτερη έκδοσή της,καθώς οι πρωταγωνιστές δέν είχαν στην διάθεσή τους ψηφιακά gadgets και laptops κλπ κλπ) και άλλα,ών ούκ έστιν αριθμός.Κι΄από Ελληνικές,κυρίως κωμικές σειρές όπως "η κοκκορόμυαλη" (με την Κατερίνα Γιουλάκη),ο "κύριος συνήγορος" (μέ τόν Γιάννη Μιχαλόπουλο,που εκείθεν "καθιερώθηκε" στον ρόλο τού λειτουργού τής δικαιοσύνης)....

Τί να πώ και γιά τά δικά μας πάρτυ,όπου οι χοροί δέν ήταν κάν "αγκαλιαστοί" αλλά συνήθως το αγόρι έπιανε το κορίτσι από την μέση ενώ το κορίτσι ακουμπούσε τά χέρια του στους ώμους τού αγοριού.Τόσο τολμηρά πράγματα δηλαδή...

Εννοείται πως το δημοφιλέστερο παιχνίδι στά πάρτυ αυτά ήταν η "μπουκάλα" (δέν ξέρω άν την προλάβατε...)

Βέβαια εκείνη την εποχή υπήρχε και χούντα,δέν ήταν τα πράγματα τόσο ελεύθερα-όμως πάντα βρίσκαμε τρόπους να απολαμβάνουμε την εφηβική μας ζωή....

ΥΓ 1.Τό "φώς τού αυγερινού" δέν το έβλεπα,τον Αλμπέρτο Εσκενάζυ όμως τον ξέρω και προσωπικά (λογικό αφού εκτός από συνονόματοι είμαστε και ομόθρησκοι) αλλά τώρα πλέον τον συναντώ πολύ σπάνια,σε εκδηλώσεις τής κοινότητάς μας μόνο...

ΥΓ 2.Την ώρα τού σεισμού τού 1981 εγώ δέν έβλεπα κάν τηλεόραση.Ημουν απασχολημένος με κάτι άλλο-αλλά περισσότερα δέν μπορώ να πώ.

ΥΓ 3.Οντως,εκείνα τα χρόνια-και μέχρι τίς αρχές τής δεκαετίας τού '80-υπήρχε αθωότητα γενικά στην Ελληνική κοινωνία.Ηταν οι εποχές που δέν φοβόμασταν να κυκλοφορήσουμε νύχτα στους δρόμους (εννοώ φυσικά μετά το 1974 γιατί πρίν ακόμα και την ημέρα φοβόμασταν να κυκλοφορήσουμε ελέω χούντας και συναφών "παρενεργειών"...)

ΥΓ 4.Εγώ δέν αναρωτιέμαι "με τί πράγματα μεγαλώσαμε",αλλά "με τί πράγματα μεγαλώνουν τα σημερινά παιδιά".....



Σχόλιο από kithara-woman (24.11.2010)
Δεν τα θυμάμαι όλα αυτα που αναφέρετε,σαν μικρότερη και απο τους δυο..

Κώστα,εμεις ειμαστε πιο κοντα στην ηλικία,αλλά κάποιες φορές,συμβαίνει να παρατηρώ,με φίλες και φιλους μου που έχω έστω 2-3 χρόνια διαφορά,σε συζητήσεις,να θυμόμαστε διαφορετικά πράγματα..

Προφανως είναι μια ηλικια και ύστερα που θυμάσαι πράγματα.
Πχ μουσικά,θυμάμαι τα ''ζεστά ποτά'' τότε που βγήκανε,το ''Ρίτα,Ριτάκι'' πολύ έντονα,περισσότερο από τα άλλα,και γενικά τραγούδια που βγήκανε από το 1982-1983 και μετά.Πριν,δεν θυμάμαι πολλά πράγματα..Μεταξύ 1976 που γεννήθηκα και 1980 θυμάμαι ελάχιστα πράγματα.

Τη σειρά με τις αρκούδες την θυμάμαι αμυδρά..Δεν θυμάμαι λεπτομέρειες.

Ήταν όπως και να το κάνουμε,πιο αγνες εποχές..Θυμάμαι τους συμμαθητές μου,πόσο πιο αθώοι ήταν τότε,και βλέπω τα σημερινά παιδιά και θλίβομαι..Όχι με την δασκαλίτσικη έννοια,δεν έχω πια και τόσο χάσμα με τις νεότερες γενιές,αλλά επειδή τα παιδιά τωρα βιάζονται απίστευτα να μεγαλώσουν και όσα κάνουν στη σχολική τους ηλικία,τα κάναμε εμείς στη φοιτητική...Πχ ερωτικά.


Αλβέρτο,αυτά που αναφέρεις,τα αναφέρει η μάνα μου καμια φορά,από τις διηγήσεις τα ξέρω,αφού ημουνα αγέννητη.

Σιγουρα τότε και η τηλεόραση είχε πολύ καλύτερο επίπεδο..Θυμάμαι ότι είχαμε 2 κανάλια και πάντα βρίσκαμε κάτι να δούμε,σήμερα έχουμε 22 και όλα παίζουν σαβούρες.

Θα συμφωνήσω με το ΥΓ3..Δυστυχως έτσι είναι..Εγω θυμάμαι ότι ακόμα και μέχρι το 1990 που πήγαινα λύκειο,στην Κυψέλη,δεν φοβόμουνα μόνη να κυκλοφορώ,πήγαινα μόνη παντού,ακόμα και κάτι καλοκαιρινά βραδάκια,πήγαινα έπαιζα μπάσκετ,και η μάνα μου δεν ανησυχούσε,που ήμουνα βράδυ έξω και έπαιζα με τα αγόρια.

Θα συμφωνήσω απόλυτα με το ΥΓ4..Εμείς έχουμε κάτι να θυμόμαστε..Τα παιδιά αυτά όταν φτάσουν στην ηλικία μας,θα θυμούνται τίποτα?Αλλά,έτσι όπως ειναι τα πράγματα,τι θα αξίζει να θυμούνται?Τα ψέματα των πολιτικών,τα reality και τις χαζομάρες που μας αποβλακώνουν,την οικονομική κρίση,τους χαζο-τραγουδιστες του σωρού με τα χαζο-σουξεδάκια?



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

Συγγραφέας
kithara-woman
Αυγή
από ΚΑΤΕΡΙΝΗ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/kithara-woman

σκέψεις,ιδέες,ποιήματα,χιουμοριστικά κείμενα και σχόλια






Tags

αγάπη ελπίδα ζωή ταξίδι αλλαγή αναμνήσεις σκέψεις γνώσεις παράξενα σοφίες δημιουργία διάφορα στιγμές ευχές χαρά χαμόγελο όνειρο ιδέες νοσταλγία συμπεράσματα συνταγές συνταγή ανέκδοτα φιλία θυμός μοναξιά ιστορία λιμάνι ψυχή λέξεις Μουσική παραμύθι περι ζωής μουσικής φιλίας έρωτα χαμόγελου ποιήμα σιωπή πιστεύω συμπέρασμα χιούμορ χιουμορ ζωγραφική συμβουλές τραγούδια ταινία ταινίες γάμος μετακόμιση παρέα ευτυχία χρήσιμα site ψηφιδωτό στιγμες




Επίσημοι αναγνώστες (21)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links









Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN
Όροι Χρήσης