αρχική σελίδα MusicHeaven κεντρική σελίδα του blog περισσότερα Blogs

Home
Ζω σημαίνει επικοινωνώ!
16 Ιουλίου 2012, 15:50
Ο θείος Χάρης...


Όταν τον πρωτογνώρισα, ήμουν δεν ήμουν δέκα χρονών. Ήταν μια Κυριακή του Αυγούστου, και η θεία μου -η αδελφή του πατέρα μου, που μου είχε μια ιδιαίτερη αδυναμία- με πήρε μαζί της να πάμε για ένα μπανάκι στη θάλασσα. Εκεί, στο ήσυχο και γραφικό παραλιακό ταβερνάκι, σε ένα τραπεζάκι κάτω από τη δροσιά της κληματαριάς, μας περίμενε. Ξαφνιάστηκα, δεν το περίμενα, γιατί η θεία μου δεν μου είχε πει το παραμικρό από πριν.

-        Από εδώ ο φίλος μου ο Χάρης, μου είπε.

Με εντυπωσίασε απίστευτα η όλη του παρουσία. Λεπτός, ψηλός, κομψός -με το κατάλευκο λινό πουκάμισο και το ανοιχτό γκρι παντελόνι- γκρίζα, πλούσια, μεταξένια μαλλιά χτενισμένα προς τα πίσω, σταρένια επιδερμίδα και μαύρα σπινθηροβόλα μάτια με εντυπωσιακά μεγάλα και γυριστά ματόκλαδα. Εκτός από πολύ όμορφος, είχε και κάτι που σε μάγευε. Οι κινήσεις του, ο τρόπος που μιλούσε και κρατούσε το τσιγάρο ανάμεσα στα μακριά και λεπτά δάκτυλα του χεριού του, το εγκάρδιο χαμόγελό του και, τέλος, εκείνο το βλέμμα, που άλλοτε σε καθήλωνε και άλλοτε σε ξεσήκωνε και που κάποιες στιγμές έμοιαζε να χάνεται στο άπειρο…

Αυτό που ακόμα θυμάμαι και που με έκανε να νιώσω τόσο περήφανος και σπουδαίος τη μέρα ΄κείνη -αλλά και στη συνέχεια, καθώς έγινε ο σύζυγος της θείας μου και έμεναν πάνω από εμάς- είναι πως με αντιμετώπισε τόσο ισότιμα, που ούτε έστω και για μια στιγμή δεν ένιωσα σαν ένα παιδαρέλι που δέχεται τις τυπικές, σε ανάλογες περιπτώσεις, ερωτήσεις του τύπου: «Τι τάξη πηγαίνεις στο σχολείο;», «Τι ομάδα είσαι;», «Πόσα μπάνια έχεις κάνει ως τώρα» ή άλλες ανάλογα ανούσιες κι ανόητες.

Χωρίς να με ρωτήσει, μισογέμισε το ποτηράκι που βρίσκονταν μπροστά μου με ούζο και κρύο νερό, και σηκώνοντας το δικό του ποτήρι είπε: «Στην υγειά μας, χαίρομαι που είσαι εδώ». Από τη στιγμή εκείνη, έγινε ο αρχηγός μου, όπως και τόσων άλλων παλαιότερα. Από 17 χρονών στην εθνική αντίσταση, αργότερα καπετάνιος του Ε.Λ.Α.Σ. και, μετά το τέλος του εμφυλίου, πέντε θανατικές καταδίκες, φυλακές, εξορίες, ξερονήσια, βασανιστήρια φριχτά…

Όπου κι αν βρισκόταν -είτε ανάμεσα σε γνωστούς ή αγνώστους είτε μιλούσε είτε άκουγε σιωπηλός-  γινόταν, χωρίς ποτέ να το επιδιώκει και  χωρίς να κάνει το παραμικρό για αυτό, ο φυσικός αρχηγός και ο πόλος έλξης της παρέας. Το έβλεπες πως όλοι κρέμονταν από τα χείλη του, όταν μιλούσε, και ένιωθες πως όλοι αναζητούσαν τη φανερή ή σιωπηρή επιδοκιμασία του για όσα έλεγαν. Ήταν γεννημένος αρχηγός, με έναν φυσικό και αβίαστο τρόπο και επηρέασε καθοριστικά τη ζωή, τις αρχές και την προσωπικότητά μου.

Με έπαιρνε από τότε και για τα επόμενα χρόνια μαζί του σε ταβέρνες, σε γνωστά μπουζουκομάγαζα της εποχής εκείνης και σε διάφορα άλλα «μαγικά» στα μάτια μου μέρη της Θεσσαλονίκης και όχι μόνο, που κανένας άλλος, ούτε κατά προσέγγιση, υπήρχε στην ηλικία μου. Δειλινά, Φαρίντα, στου Διαμαντή στη Ν. Ραιδεστό, στο περιβόητο Μινουί και σε τόσα άλλα…

Όπου και αν πηγαίναμε, όλα τα γκαρσόνια και όλες οι μεγάλες φίρμες που εμφανίζονταν εκεί έρχονταν στο τραπέζι μας και τον χαιρετούσαν εγκάρδια και ταυτόχρονα με ιδιαίτερο σεβασμό. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τον τρόπο που η παλιά ρεμπέτισσα Λιλή -που τη συνόδευαν τα μπουζούκια Καμπουρέλος και Σωκράτης- τον υποδέχονταν κάθε φορά που έμπαινε στο Μινουί, όπου για χρόνια η ίδια τραγουδούσε. Σταματούσε, όποιο τραγούδι και αν τύχαινε εκείνη τη στιγμή να τραγουδά, σηκωνόταν όρθια, άνοιγε σαν αγκαλιά τα δυο της χέρια και λέγοντας πρώτα «Καλώς τον, το λεβέντη μας», πρόσθετε: «Εδώ σωπαίνουν τα πουλιά, σωπαίνουν κι οι καμπάνες…». Πολύ αργότερα κατάλαβα τι σήμαιναν τα λόγια αυτά…

Ακόμα και ο τρόπος που χόρευε ήταν στην κυριολεξία μοναδικός. Ποτέ μέχρι τώρα στη ζωή μου δεν έχω δει άνθρωπο να χορεύει ζεϊμπέκικο και ταγκό όπως αυτός. Και δεν εννοώ το ίδιο καλά, όσο το ίδιο μοναδικά και συγκλονιστικά. Για κάποιον περίεργο τρόπο, όσοι άλλοι τύχαινε να χορεύουν ταυτόχρονα, σιγά-σιγά αποχωρούσαν, αφήνοντάς τον μόνο στην πίστα να χορεύει ζεϊμπέκικο με τα χέρια ανοιχτά και επιτόπιες κινήσεις που θύμιζαν σταυραετό που ζυγιάζεται με καμπουριασμένα φτερά πάνω από το υποψήφιο θύμα του, έτοιμος να εφορμήσει.

Αρκετά χρόνια αργότερα, σχεδόν με έδιωξε μία φορά από το σπίτι του, μετά από μία από τις πολλές και εντονότατες πολιτικές συζητήσεις μας, όπου ασκούσα σκληρή κριτική για την απουσία πολιτικής ή άλλης ελευθερίας στις χώρες του τότε υπαρκτού σοσιαλισμού, για τα προκλητικά προνόμια των κομματικών στελεχών και για τον ανηλεή διωγμό και αφανισμό του οποιουδήποτε τολμούσε να αρθρώσει εναλλακτικό πολιτικό λόγο ή οποιουδήποτε είδους κριτικής. Παρόλα αυτά, είπε αμέσως μετά στη θεία μου: «Με εκνευρίζει πολύ με τις απόψεις του, αλλά τον χαίρομαι, το μπαγάσα, έχει πάθος και α…..α!». Με αγαπούσε και με χαιρόταν, πάντα μετρημένα, σαν το γιο που ποτέ του δεν απέκτησε…

Κάποια στιγμή, αποφάσισε να κάνει το μοιραίο, απ΄ό,τι αποδείχθηκε, εκείνο ταξίδι στην αγαπημένη του μέχρι τότε Σοβιετική Ένωση, από το οποίο επέστρεψε άλλος άνθρωπος. Μετά από αυτό, χάθηκε οριστικά η τόσο γνώριμη λάμψη στα μάτια του, η σπιρτάδα και το γνωστό του πάθος, κάθε φορά που αναφέρονταν στα σοσιαλιστικά ιδεώδη και στον τιτάνιο, όπως έλεγε, αγώνα των συντρόφων, εκεί μακριά, ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό. Όπως μου εκμυστηρεύτηκε κάποια στιγμή η θεία μου, στη διάρκεια εκείνου του ταξιδιού μονολογούσε συχνά, λέγοντας: «Αυτά που βλέπω δεν μου αρέσουν καθόλου»…

Πέθανε σχετικά νέος, λίγα χρόνια μετά από το ταξίδι αυτό. Βλέπαμε εκείνον τον πανέμορφο και γεμάτο ζωή και ενέργεια άνδρα να μαραζώνει και να λιώνει σιγά-σιγά σαν το κερί. Η κηδεία του πραγματική λαοθάλασσα. Εκπρόσωποι οργανώσεων της Εθνικής Αντίστασης από όλη την Ελλάδα καθώς ο ίδιος ήταν ενεργός πρόεδρος σε μία από τις μεγαλύτερες από αυτές. Κανείς δεν θα μου βγάλει από το μυαλό τη βεβαιότητα πως δεν άντεξε, διαπιστώνοντας «ιδίοις όμμασι» τη διάψευση  των ονείρων, των προσδοκιών και, σε μεγάλο βαθμό, των ηρωικών αγώνων και θυσιών τόσων χρόνων του ιδίου και εκατοντάδων χιλιάδων άλλων αγωνιστών της Εθνικής Αντίστασης και του Ε.Α.Μ. για έναν κόσμο ειρηνικό, ελεύθερο και στον οποίο να κυριαρχεί η κοινωνική δικαιοσύνη…


4 σχόλια - Στείλε Σχόλιο





Σχόλιο από Oraclas (17.07.2012)
Ωραίος ο θείος Χάρης.. Υπάρχουν άνθρωποι που μαγνητίζουν τα βλέμματα, γιατί έχουν μία γοητεία, όχι απαραίτητα στον αισθητικό τομέα, αλλά στην κίνηση τους, στον τρόπο που εκφράζονται και λειτουργούν, στην έξω καρδιά συμπεριφορά τους..
Θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον, να μάθουμε τι είδε.. Τι έκανε έναν άνθρωπο όλο ζωντάνια, να δύσει πριν την ώρα του. Έχω ζήσει έναν με δύο τέτοιους ανθρώπους. Τον έναν τον έχασα πολύ μικρό, οπότε οι μνήμες που έχω είναι περισσότερο εικόνες και πράγματα που έχω ακούσει. Το σημαντικότερο είναι ότι όσοι γνώριζαν αυτόν τον άνθρωπο, μου λένε ότι του μοιάζω, τόσο στον χαρακτήρα όσο και εξωτερικά. Νιώθω υπερήφανος εκείνη την στιγμή. Νομίζω ότι ο θείος σου, κάτι τέτοιο αντιλαμβανόταν σε εσένα. Μία συνέχεια του εαυτού του.. και από όσο σε γνωρίζω, αποκλειστικά και μόνο στον τρόπο που εκφράζεσαι, νομίζω είχε δίκιο.


Σχόλιο από sven (17.07.2012)
Φίλε, Τάσο,

ήταν πραγματικά ωραίος Άνθρωπος ο θείος Χάρης. Πανέμορφος και απίστευτα γοητευτικός Άνδρας -δεν υπήρχε γυναίκα που να μην τον κοίταζε με θαυμασμό και όχι μόνο, όπου και αν βρίσκονταν-, αλλά και βαθύτατα ανθρώπινος, γενναίος, γλεντζές, γενναιόδωρος, κουβαρντάς, με φοβερό χιούμορ και πάντα παρών όποτε και  ο οποιοσδήποτε τον χρειάζονταν σε οποιαδήποτε δύσκολή του στιγμή.

Αυτά που είδε στο ταξίδι του εκείνο ήταν αυτά που ΔΕΝ πίστευε πως θα μπορούσε να δει, μετά από τόσα χρόνια σοσιαλιστικής εξουσίας στη συγκεκριμένη χώρα, δηλαδή μιζέρια, ανέχεια, φτώχια, ανισότητες, φόβο, έλλειψη ελευθερίας…

Πήρε ταξί και βγήκε εκτός τουριστικού κέντρου της Μόσχας και κάποιων άλλων πόλεων που επισκέφθηκε. Η αντίθεση ήταν κάτι παραπάνω από κραυγαλέα. Επιχείρησε να μιλήσει με απλούς ανθρώπους, έχοντας μάθει μόνος του πολύ καλά τα ρώσικα στη φυλακή, αλλά οι περισσότεροι απομακρύνονταν βιαστικά, μη θέλοντας να συζητήσουν μαζί του, από φόβο και καχυποψία φυσικά…

Υπάρχουν και πολλές άλλες λεπτομέρειες στις οποίες δεν θάθελα να αναφερθώ εδώ…

Τον ευγνωμονώ για όλα μου έδωσε ως άνθρωπος, ως άνδρας, ως κοινωνικός αγωνιστής, και όχι μόνο, γενικώς ως στάση ζωής. Του οφείλω πολλά…


Σχόλιο από Oraclas (18.07.2012)
Θα ήταν άκρως ενδιαφέρουσα μία τέτοια οπτική.. όχι τόσο στο πώς αλλάζει ένας άνθρωπος από αυτά που βλέπει, όσο το πως τα αντιμετωπίζει..Μία ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό, είναι μία που είχα διαβάσει πριν χρόνια. Ένας γιατρός, από τους γιατρούς χωρίς σύνορα είχε επιστρέψει από ένα ταξίδι του και ήταν συνεπαρμένος, από την φτώχεια και τις δυσκολίες που αντιμετώπισε. Όταν λοιπόν του έκαναν μία ερώτηση πως το αντιμετωπίζει ο άλλος κόσμος, γύρισε και είπε το εξής:"Όταν γύρισα από το ταξίδι, η γυναίκα μου, μου είπε, πως τα αβγά είναι μπαγιάτικα και πρέπει να πάρω φρέσκα, γιατί το παιδί μου δεν έχει να φάει. Και εγώ της απάντησα: Μα τι είναι αυτά που λες!"


Σχόλιο από sven (18.07.2012)
Φίλε, Τάσο,
 
όταν ξαφνικά διαπιστώνεις πως αυτά, στα οποία πίστευες ακράδαντα σε ολόκληρη τη ζωή σου και για τα οποία θυσίασες τα πάντα, διαψεύδονται και φαίνεται να ήταν μια ουτοπία, δεν είναι κάτι που εύκολα αντέχεται. Είναι σαν η ζωή σου να περιστρέφονταν και να στηρίζονταν σε ένα μεγαλοπρεπέστατο ψέμμα...
 
Όταν, πριν από αρκετά χρόνια, συζητούσα στη Βοστώνη με τον αστροφυσικό στο Χάρβαρντ εξάδελφό μου  περί ύπαρξης ζωής σε άλλους πλανήτες, ξαφνικά η ηλικιωμένη θεία μου, και μητέρα του, μας λέει, έχοντας γίνει κατακόκκινη από την ένταση, "Σταματήστε να μιλάτε για αυτά, δεν αντέχω άλλο".
 
Το ενδεχόμενο ύπαρξης ζωής σε άλλους πλανήτες ήταν, για την ηλικιωμένη και θρήσκα θεία μου, κάτι που ανέτρεπε ΟΛΗ την κοσμοθεωρία της  και τα σταθερά πιστεύω μιας ολόκληρης ζωής, πράγμα που δεν το άντεχε...
 
Μια ανάλογη και πολύ χειρότερη διάψευση βίωσε, πιστεύω, και ο θείος Χάρης, που τον έκανε να μαραζώσει. Όχι πως σκέφθηκε τον εαυτό του -αυτόν τον έπαιξε κορώνα γράμματα άπειρες φορές- αλλά το ότι τελικά, μετά από τόσων αγώνων όνειρα και θυσίες, δεν υπήρχε στο τέλος αυτού του περιπετειώδους ταξιδιού καμία Ιθάκη...
 
Το παράδειγμα του γιατρού που αναφέρεις είναι, νομίζω, άλλου είδους και αφορά διαφορετικής ποιότητας αξίες και εμπειρίες.
 
Καλό σου απόγευμα:)))



Για να στείλετε σχόλιο πρέπει να έχετε συνδεθεί ως μέλος. Πατήστε εδώ για να συνδεθείτε ή εδώ για να εγγραφείτε.

Επιστροφή στο blog


ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Συγγραφέας
sven
από ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ ΕΥΡΥΤΕΡΑ ΠΡΟΑΣΤΙΑ



Περί Blog
blogs.musicheaven.gr/sven






Tags




Επίσημοι αναγνώστες (39)
Τα παρακάτω μέλη ενημερώνονται κάθε φορά που ανανεώνεται το blogΓίνε επίσημος αναγνώστης!


Πρόσφατα...


Δημοφιλέστερα...




Αρχείο...


Φιλικά Blogs

Links







Ανάπτυξη MusicHeaven.gr, Hosting interTEN Όροι Χρήσης